Hazelnut

"Ben ik weer.. heb hem nu 5 weken niet gezien. Hij is in die tussentijd echt veel dronken.. en waarschijnlijk nog meer. Maar goed hebben dus alleen telefonisch contact. Merk alleen wel dat hij zoo bezig is met manipuleren. Van hoe goed t gaat en dat hij 100% ervoor gaat en het ook al beter gaat.. waar hij letterlijk avond ervoor nog harstikke dronken was. En dat hij gewoon bij ons had kunnen zijn.. en anders gaat hij maar verder etc. Zegt alleen maar dingen om mij zeg maar aan het twijfelen te laten brengen. Dat ik moet denken van.. of zal het toch wel goed gaan nu. Maar dat geloof ik absoluut niet. Heb het idee dat hij in een zware ontkenning zit van hoe erg zijn probleem is.. hij was onder behandeling, maar na die 10 daagse heeft hij ook hun hulp afgekapt en was het allemaal niet meer nodig. Best heel vermoeiend allemaal.. En ook moeilijk... helemaal omdat er een kind in het spel is. Kan hem echt niet meer vertrouwen met een afspraak of hij nuchter komt opdagen of niet... en dat is zo erg. Moest het toch even kwijt.."

"Ja Mindless zei: dus is het nu zeer waarschijnlijk allemaal manipulatie om een voet tussen de deur te krijgen Klik om te vergroten... Dit merk ik heel sterk.. speelt het nu op van oke dan is het over tussen ons maar wil wel die kleine zien. Wilt lijkt wel iets creëren dat ik bang ben dat ik hem kwijt ben.. en dus maar erin mee ga weer van kom maar weer thuis en ik geloof je wel.."

"Thanks voor jullie bijdragen @OtherShore en @Mindless Ik denk dat jullie een heel goed punt hebben.. ergens is hij denk ik heel erg met zichzelf in gevecht.. de balans slaat de ene dag naar 'ik wil er alles aan doen' en de andere dag naar 'het maakt allemaal niks meer uit, kan niks meer goed maken en richt toch alleen maar schade aan'. Alles wat bij beloofd, zal hij inderdaad allemaal ook wel menen op dat moment.. maar het doorzetten komt er niet van. Of dat door de missende intrinsieke motivatie komt of door wat anders kan ik niet zo goed peilen. Druk voelt hij denk ik zowiezo.. wilt het graag voor de buitenwereld allemaal goed doen. Ik probeer die druk niet meer te geven sinds de laatste behandeling. Ik sta er nu echt in van, hij moet het willen en doen voor zichzelf. . en alles wat daardoor en erna beter gaat is mooi meegenomen. Heel lang vertelde ik mezelf “het gaat zo slecht nog niet”, terwijl het voor mijn omgeving volkomen helder was dat het slecht ging. Je hebt voor jezelf al zoveel excuses bedacht om wel te gebruiken. Zo herkenbaar dit Kan alleen maar hopen dat hij de motivatie wél vind.. voor zichzelf en ons als gezin natuurlijk ook. Heb hem duidelijk gemaakt dat ik er voor hem ben als hij verder gaat met hulpverlening want het stadium van 'ga het zelf 100% doen en volhouden' ben ik wel voorbij. Dat heb ik al 1000x gehoord en ik denk dat dat op dit moment onmogelijk ook is. Maar hoop wil ik zeker houden.. maar wel in combinatie met serieuze hulp van buitenaf + zijn eigen motivatie natuurlijk. Goed om te horen dat het andere wel gelukt is.. blijft altijd hoopvol om te lezen"

"Even een update.. Partner is afgelopen dinsdag na 6 weken Rustenburg thuis gekomen. After care zou maandag starten.. thuiskomst was fijn, alle 3 blij.. positief etc. Maar hij is afgelopen vrijdag af vervallen in gebruik op ons zoontjes verjaardag nog wel.. ik was op me werk en het was zijn eerste dag thuis alleen. Hadden de dag ervoor een argument over zijn familie die mij negeerd, geen contact mee is etc. Hij wilde perse vandaag naar een verjaardag van een familielid en als ik niet mee wilde omdat ik mij niet prettig voelde.. dan ging hij alleen. Ik kwam thuis, met een jarig kind van de opvang in een leeg huis want hij was weer naar zijn moeder vertrokken en vond leeg flesje whisky onder de bank. (Ter info: een hele ziekelijke moeder/zoonband waar hij niet los van komt.. een vrouw die hem jaren heeft laten aanklote en mij en onze zoon negeerd en doet alsof wij t probleem zijn etc. Enfin hele verstoorde relatie met een enabeling familie). Geen contact meer mogelijk, ben vervolgens gister naar zn moeders huis gegaan ( waar hij voor de opname ook woonde.. dit was zeg maar mijn laatste kans die ik gaf na alle ellende). Ze deed erg vijandig, hij was er niet maar ze belde hem en hij kwam. Ik heb me huissleutel gevraagd en zei dat ik me echt heel rot voelde hoe alles zover nu al heeft kunnen komen. Nah ik wilde nog wat zeggen maar hij liep naar de deur en schreeuwde wegwezen! Heel agressief en dreigend. Ik zei rustige toon ben je weer dronken? En toen schreeuwde hij nog iets me na maar smeet de deur dicht.. moeders stem hoorde ik ook nog in de verte. Phoe.. hoe kan in 1 week alles weer veranderen.. Ik heb hem vrijdag aan telefoon gehad en merkte t al.. paar keer gevraagd gaat alles goed? En uiteindelijk ook heb je gedronken? Vertel het me eerlijk.. spreek je uit. Nee nee was allemaal niks aan de hand. Begon bijdehand te doen.. echt een vervelende dronk. En gister.. nou daar die asociale, respectloze manier.. waarsch ook weer coke erin. Vreselijk Ik ben even helemaal perplex. Ik was de enige in zn leven die hem nog motivatie gaf.. heeft een zus waar hij samen mee gebruikt, die altijd toekeek hoe zijn leven nog slechter ging en nogmaals een moeder dus die doet alsof er geen vuiltje aan de lucht is. En hij zit tussen dat.. en ik als vriendin waar hij van houd met een zoontje waar hij al 2 jaar alles van gemist heeft. Ik ben zo hard wakker geschut. Ja die 6 weken was hij clean.. maar hij heeft zijn onderliggende problemen zoals het ziekelijk pleasen van deze 2 familieleden niet aangepakt.. is denk ik ook niet 100% eerlijk geweest daarzo. Is het raar dat ik nu op punt ben dat t voor mij een gesloten boek is? Dat ik denk.. succes met die vrouwen daar die zo heilig zijn voor je en god mag hopen dat hij zichzelf weer herpakt. Dit kan ik toch niet accepteren... Ben even radeloos"

"Bedankt.. voel me even heel alleen. annihilation zei: Zolang hij die toxische band met zijn familie behoud dan zal het wel nooit veranderen. Klik om te vergroten... Dit ja.. denk dat dit naast zijn gebruik zijn grote probleem is.. Zeehond zei: Aan het begin van topic vertelde je al dat hij 20 jaar gebruikt. Samen een jong kindje en begrijp heel goed dat je daar voor wilt/wilde vechten Klik om te vergroten... Klopt.. dat was ook 1 van de redenen dat ik hem ben blijven bijstaan, niet heb laten vallen. Gun me zoontje een gezonde vader en andersom hem een goede band met die kleine. Zeehond zei: Loslaten is een vorm van liefde en verbondenheid. Je bent veel meer waard Klik om te vergroten... Phoe.. denk dat ik deze even aankomende tijd zal opschrijven voor mezelf en opnieuw zal lezen aantal keren Cath-R-Ella zei: Zo jammer om te horen dat hij waarschijnlijk inderdaad niet helemaal open en eerlijk is geweest…Aan de andere kant is het natuurlijk wel zijn familie en dat is een band die er is. Misschien voor hem te moeilijk om te breken? Klik om te vergroten... Ja dat denk ik dus.. te moeilijk om de realiteit onder ogen te komen dat je familie misschien niet de familie is die je graag had willen hebben. Dat ze je eigenlijk helemaal geen steun bieden of je keuzes accepteren wie je als partner kiest. Die vrouwen zijn zelf denk ik ook soort van beschadigd en trekken hem mee in hun ellende. Maar come on.. hebben t wel over een volwassen man van 40 plus Moest het even van me afschrijven.."

"Pompoen zei: Pfoe ik leef met je mee.. ik kan me er niks bij voorstellen hoe dit voor je moet zijn. Zoals ik het lees heb je hem al héél veel kansen gegeven. Het wordt steeds maar weer duidelijk hoe hardnekkig deze verslaving is. Het belangrijkste is dat je nu voor jezelf en je kindje kiest. Jij kunt hem niet helpen. Dat is inmiddels wel gebleken. Volgens mij weet je diep van binnen heel goed wat je moet doen. Ben duidelijk naar hem, trek je grens en zorg goed voor jezelf en je kindje. En ik zou zeggen: omgang met je kind alleen met iemand erbij, want blijkbaar heeft hij zichzelf en zijn gebruik niet in de hand. kun je je verhaal in je omgeving bij iemand kwijt? Iemand waar je steun bij hebt? Je bent ontzettend krachtig dat je het al zo lang volhoudt en volgens mij ook écht heel liefdevol, ook richting hem. Zoals hierboven benoemd is loslaten ook een vorm van liefde, vooral bij verslaving. Klik om te vergroten... Bedankt voor deze krachtige woorden. En ja.. heb veel gegeven.. meer dan ik miss zelf aankon af en toe. Heb zelf ook nog een zoon van 9 namelijk.. die ook merendeels tijd thuis woont. Ben in bloei van me leven.. 34 en ben zelf ook al 2 jaar in overlevingsmodus Ik denk dat ik dat nu echt heel pijnlijk besef.. herstel/ clean zijn en echt eraan werken etc.. hij moet t zelf willen en doen. Zelf gezonde keuzes maken. Die toxic familie band.. pas als hij het zelf inziet kan het idd veranderen. Voel me vooral heel.. heel gekwetst. Stond ik dan hem weg re brengen en op te halen met onze zoon.. vol vertrouwen. En wat krijg ik gister als dank nadat hij me liet stikken op kleine zn verjaardag. Geen sorry.. maar een grote bek. T is ongelovelijk en idd zo zie je weer hoe zwaar het kan zijn. Gelukkig kan ik wel bij mn ouders terecht maar ook die zijn zo geschrokken.. Nogmaals.. heel fijn om zelfs van totaal onbekende deze steunende reacties te krijgen 💗"

"Hi allemaal, Al tijden lees ik als partner regelmatig topics. Zoekende naar antwoorden op vragen en gevoelens die ik al jaren als partner heb. De situatie is als volgt, long story short: partner gebruikt al +- 20 jaar. Laatste 1.5 jaar zo heftig dat hij niet meer thuis woont, werkeloos geworden is en zelfs in zijn maandenlange roes een keer vreemdgegaan is. Vanwege onze relatie die op knappen stond, ons kindje van 2 die we samen hebben en omdat hij zichzelf nergens meer in herkent en ziek is van zichzelf en gedrag.. wilde hij afkicken. Zuid afrika werd afgekeurd door de verzekering.. hij moest eerst in NL iets proberen. Heeft hij gedaan, ambulante behandeling van 2 weken. Hij was die 2.5 week sober. We hadden elke dag contact, met kleine wat leuks gedaan in het weekend en zag even de echte versie van hem weer. Maar helaas is hij al de 1e avond van de laatste behandeldag weer gaan gebruiken. De 2 vervolg afspraken met kliniek om eventueel alsnog z.afrika te bespreken heeft hij afgezegd met als laatste reden: ga het allemaal zelf doen. And guess what, dat zei hij om 7u sochtends aan de telefoon, dronken. En in die modus van alcohol/coke/,.. geen idee wat nog meer zit hij alweer 3 weken waarbij zijn gedrag mega labiel is. Van het op de ene dag zelf afspraak maken met kliniek tot 3 dagen later weer afzeggen. Van het ik ga er alles aan doen om te zorgen dat je me weer kan vertrouwen en ik echt partner/papa kan zijn tot het maakt allemaal niet meer uit, i fucked up en kan het allemaal nooit meer goed maken en terug draaien. En ik als.. sja.. laten we het nog steeds maar partner noemen.. kan er niet meer tegen. Ik kan er met me hoofd niet meer bij en snap totaal niet waar dit allemaal nu weer vandaan komt.. hij was echt zo positief bezig. Ik heb hem nu ff op alles geblokt om mezelf te beschermen tegen deze doorgaande cirkel van beloftes en teleurstellingen. Ik krijg steeds meer het gevoel dat het niet uitmaakt of wel of niet aan de zijlijn sta als support. Maar ben ook bang voor het Ik laat hem vallen gevoel. En ergens blijf ik altijd die hoop hebben.. en ook dat vreet energie. Hoe nu verder.."

"@dupont & @OtherShore fijn om het ook even van mensen te horen die buiten onze situatie staan en er soort van neutraal naar kijken dupont zei: Het is klote en je bent als naaste machteloos. Kies wel voor jezelf en je kind de komende tijd. Laat je niet omlullen door zijn beloftes van beterschap. Hij mag het laten zien en aan de bak Klik om te vergroten... dupont zei: Hij moet voor zichzelf clean willen worden, niet om jou een plezier te doen want dat werkt niet. Klik om te vergroten... Vooral dit.. vraagt alleen maar of onze relatie nog een kans maakt als hij het doet. Hierdoor heb ik inderdaad het gevoel dat de "nood" voor zichzelf ergens niet hoog genoeg is nog. En inderdaad machteloos.. ik kan gewoon even niet meer die beloftes die in elke bui van gebruik weer in rook opgaan. Snap ondertussen wel hoe het werkt.. maar het is moeilijk bij te houden met mijn nuchtere denken. Oke.. duidelijk.. op mezelf en thuis blijven focussen is het enige wat ik kan doen"

"Bedankt voor je uitgebreide reactie @OtherShore en klopt helaas allemaal wat je zegt.. Maar is het raar dat ik nu het gevoel heb dat ik hem echt opzich zelf aangewezen moet laten zijn? Als hij het echt allemaal graag anders wilt.. dan gaat hij er hoe dan ook voor, toch? Over zijn gebruik, heb het behandelplan gelezen en daar staat wel zijn dagelijkse gebruik in vermeld. Dus ik denk dat opname zeker mogelijk is.. ook verzekering technisch.. daarom is bij mij de teleurstelling en frustratie zo mega groot van het afzeggen. En inderdaad.. het gaat nu wel ten koste van mij. Ik sta er ook al ruim een jaar alleen voor met onze kleine en ben vooral bezig ons een fijn thuis te geven. Ja.. dat doet verslaving dus met je.. vreselijk om vanaf de zijlijn het aan te zien"