Verslaafde partner

Damius zei:

hij onderkent zijn probleem niet. En zo lang hij dat niet doet is het ‘t best om alle contact te vermijden. Jij komt ook niet verder in jouw rouwproces als hij de hele tijd aan je trekt. Kies afstand voor een door jou te bepalen periode.
Hoe gaat het nu verder met je?

Klik om te vergroten...

Nou inderdaad.. voelt alsof hij die 6 weken gedaan heeft om ons gezin zeg maar terug te krijgen. Maar als je na 3 dagen weer back to start bent zeg maar..
Heel eerlijk te zijn.. afstand voelt goed. T voelt als een soort opluchting om alleen thuis te zijn met de kinderen en geen stress ervan te hebben. Ook een soort pijnlijk om toe te moeten geven dat de realiteit is dat ik me beter voel zonder hem om me heen..

Koffieb00n zei:

gewoon te pijnlijk voor hem zijn om niet te willen veranderen

Klik om te vergroten...

Lijkt het ook wel eens op inderdaad..

Er is zóveel gebeurd.. van het mij alleen achter laten zwanger tot nacht met een ander.. zijn familie die mij en ons zoontje niet moeten etc.
En altijd die beloftes te stoppen en hulp te zoeken. Van hier in NL hulp tot z afrika.. en dan tegen mij zeggen ik wil gewoon drankje kunnen doen. Hij was gebroken en aan de rest wat hij zei had ik al door weer onder invloed was..

Maar goed.. ja dit voelt voor mij als naaste.. wel even echt terug bij af en ook eigenlijk zinloos om nog langer energie in te steken..

Hazelnut zei:

eigenlijk zinloos om nog langer energie in te steken..

Klik om te vergroten...

Dat is het zeker. Jij kunt hem niet veranderen, dat kan hij alleen zelf. En daar is hij nog niet klaar voor. Hij zal nog dieper moeten gaan wil dat gaan lukken.

Ik zou zeggen probeer zo min mogelijk contact te hebben en speel zijn spel niet mee. Verklaar je eigen grenzen heilig en houd het bij jezelf. Maak hem geen verwijten, dat stookt het vuurtje alleen maar verder op.

En blijf er zelf over praten. Heb je al hulp voor jezelf ingeschakeld? Psycholoog? Naastencontact? Vrienden?

_shikantaza zei:

Ik zou zeggen probeer zo min mogelijk contact te hebben en speel zijn spel niet mee. Verklaar je eigen grenzen heilig en houd het bij jezelf. Maak hem geen verwijten, dat stookt het vuurtje alleen maar verder op.

En blijf er zelf over praten. Heb je al hulp voor jezelf ingeschakeld? Psycholoog? Naastencontact? Vriende

Klik om te vergroten...

Zeker.. beste wat ik uit dit forum gehaald is: grenzen stellen en mezelf op 1 zetten.

Ja, kan er gelukkig goed over praten met mijn familie, vrienden en afspr psycholoog staat gepland 🤗

Het probleem in deze Hazelnut is dat je partner wel kan appen: "Ik wil met mate kunnen drinken"
Maar iemand met een alcoholverslaving heeft veel moeite met het woord mate. Want 1 slok is teveel en 1 krat te weinig. Daarnaast is de vraag of hij het kan. Willen waarschijnlijk wel.

Maar wat wel belangrijk is om te realiseren dat iedereen die kampt met een verslaving kampt met een ziekte.
Hij zal dit niet bewust doen. Jij mag slachtoffer zijn (zonder twijfel) maar hij is dat indirect ook van zijn ziekte.
Hij lijkt nl anders te willen, maar niet te kunnen. Wellicht was de hulp die hij heeft gekregen niet genoeg.

Verslaving is een ziekte.
En de behandeling daartegen is mijn inziens vaak niet genoeg de eerste keer / keren.
Het moet allemaal zo kort en zo goedkoop mogelijk kort door de bocht gezegd. Ik ervaar het zelf nu ook.
Kamp niet meer met een verslaving maar wel met PTSS door defensie verleden. En het draait dan niet om die ex soldaat maar hoe duur is het.
In een verslavingskliniek zal het niet anders zijn. Qua nazorg ook niet.

Dus, goed keuren zijn gedrag hoef je zeker niet. Kies voor jezelf.
Maar realiseer je dat hij waarschijnlijk heel ernstig ziek is. En dan hebben we het niet over de griep.

Ja precies.. ik dacht echt.. besef je wel wat je zegt.. met mate drinken terwijl je in afgelopen 2 weken alweer zo opweg bent naar het oude gebruikspunt te gaan. En de hele reden dat je 6 wkn weg was, was niet omdat je 1 biertje teveel drinkt.
Maar goed, dat is natuurlijk mijn gedachte als naaste..
Soms moeilijk om te kunnen blijven denken in 'het is een ziekte en hij kiest er ook niet voor'

Moet zeggen hij had in principe 8 weken nazorg, maar ook daar is hij al niet meer heen gegaan.
Ik denk dat hij inderdaad wel het stukje diepere zorg gemist heeft. Het echt tot de kern komen waar het mis gaat bij hem. Maar goed ik ben geen psycholoog en ik kan alles 100x zeggen maar het komt niet binnen als je er zelf niet klaar voor bent.

Sterkte @Kordie, hoop dat je de zorg kan krijgen en vinden die je nodig hebt

Hazelnut zei:

Zeker.. beste wat ik uit dit forum gehaald is: grenzen stellen en mezelf op 1 zetten.

Ja, kan er gelukkig goed over praten met mijn familie, vrienden en afspr psycholoog staat gepland 🤗

Klik om te vergroten...

Ontzettend knap dat je dit zo aanvliegt en jezelf / je eigen gevoel serieus neemt! Je gevoelens delen met anderen doet wonderen. Jouw bovenstaande tekst bevat alle ingrediënten om je hier doorheen te slepen (of eigenlijk: hier nog sterker uit te komen): grenzen stellen, goede zelfzorg, verbinding met je dierbare naasten maken en tot slot van rekening het zoeken en accepteren van professionele hulp. Jij komt er wel, daar ben ik van overtuigd.

Hazelnut zei:

Soms moeilijk om te kunnen blijven denken in 'het is een ziekte en hij kiest er ook niet voor'

Klik om te vergroten...

Absoluut.
Het is immers je naasten waar je heel veel pijn en verdriet mee meemaakt door die alcohol/drugs.

Het "het is een ziekte" en "hij kiest er ook niet voor" is dan ook zeker niet bedoelt als om even te sussen of hem de hand boven het hoofd te houden.
Ik denk wel altijd dat we er voor moeten waken dat niemand kiest voor een verslaving. Dat overkomt je door redenen. Dus iemand die verslaafd is is geen slecht mens. Ja oké, drank en drugs kunnen dat wel van hem maken. Maar dat is niet de oorsprong.

Hazelnut zei:

Moet zeggen hij had in principe 8 weken nazorg, maar ook daar is hij al niet meer heen gegaan.
Ik denk dat hij inderdaad wel het stukje diepere zorg gemist heeft. Het echt tot de kern komen waar het mis gaat bij hem. Maar goed ik ben geen psycholoog en ik kan alles 100x zeggen maar het komt niet binnen als je er zelf niet klaar voor bent.

Klik om te vergroten...

Ik herken dit van mezelf.
Je bent heel erg afhankelijk van degene die voor je zit. Wilt die door acceleren en je helpen? Of kijkt hij naar de wachtlijst? Of naar de centen?
Klinkt heel krom. Maar ik merk nu dat de pet van een hulpverlening niet altijd even hoog gezet moet worden. Of kan worden. Want ook hun zijn denk ik vaak met de handen op de rug gebonden. Hun worden met de nek aan gekeken, maar laten we de bureaucratie niet vergeten vanuit de overheid of de zorgverzekering.

Hazelnut zei:

Sterkte @Kordie, hoop dat je de zorg kan krijgen en vinden die je nodig hebt

Klik om te vergroten...

Ik hoop het maar moet er zelf nog heel hard aan trekken, en geluk hebben.
Ik heb nog niet zolang geleden de overstap gemaakt om alles van defensie achter me te laten (inclusief zorg) en te gaan participeren in het burgerleven.
Nu er een duur traject aan komt is zowel defensie als mijn zorgverzekeraar niet thuis. De papieren met diagnose ligt klaar, de arts staat achter me.
Maar het draait in deze allemaal om geld. De arts is er nu nog mee bezig, maar goed deze beste man is ook niet iemand die ijzer met de handen breekt.

Dat geldt misschien ook voor je partner.
Er zal iemand moeten zijn die hem die harde schop onder zijn kont geeft die hij nodig heeft. Om inderdaad naar de kern te durven gaan van zijn probleem. Pas dan kun je een verslaving oplossen.

Succes.
Dat verdien jij.
Dat verdienen jullie.

Kordie zei:

Ik denk wel altijd dat we er voor moeten waken dat niemand kiest voor een verslaving. Dat overkomt je door redenen. Dus iemand die verslaafd is is geen slecht mens. Ja oké, drank en drugs kunnen dat wel van hem maken. Maar dat is niet de oorsprong.

Klik om te vergroten...

Nee zeker, dat is ook wel de reden dat ik altijd bij hem gebleven ben.. maar er is uiteindelijk ook voor mij wel een keer een limiet bereikt wat ik aan kan. Ik ben een moeder met 2 jonge kinderen en een fulltime baan. De tijd en energie die ik in hem gestopt heb en klinieken mee etc.. . Maar uiteindelijk ligt hij al 1,5 jaar nu bij zn moeder thuis op zn bed met een doelloos leven, waar ik echt me best gedaan heb hem alles aan te reiken en te laten zien hoe het allemaal anders kan zijn.

Kordie zei:

Nu er een duur traject aan komt is zowel defensie als mijn zorgverzekeraar niet thuis. De papieren met diagnose ligt klaar, de arts staat achter me.
Maar het draait in deze allemaal om geld. De arts is er nu nog mee bezig, maar goed deze beste man is ook niet iemand die ijzer met de handen breekt.

Klik om te vergroten...

Vreselijk dat het zo moet. Ik zie het inderdaad ook om me heen met gevallen waar hulp nodig is en ze gewoon weg niet thuis geven of kastje naar de muur.
Blijf in je kracht

Heel veel sterkte toegewenst in deze tijden @Hazelnut!
Moeilijke situatie en zeker ook nog eens met kinderen erbij.

Ik geef even een draai aan het verhaal, maar kan natuurlijk zijn dat er niets van klopt.
Ik denk dat jullie niet goed bij elkaar passen. Zijn ziekte is misschien deels omdat hij teveel van je denkt te houden, maar zijn gedrag er niet aan weet aan te passen. Hij voelt de druk dat hij anders moet zijn (voor jouw denkt hij misschien), maar gaat hem niet lukken.
Als hij een jaartje heeft leren knokken voor zichzelf, kan die misschien sterker worden.

Ook jij zult beter leven zonder hem en hopelijk iemand vinden waar je wel blij mee wordt.

Alleen doe voorlopig je best er geen ruzie van te maken. Kijk hoe je de kinderen de mogelijkheid biedt nu of in de toekomst toch te kunnen laten genieten van hun vader.

Hij is ziek, maar vooral het verkeerde pad aan het belopen. Voor hem wens ik ook een betere toekomst en als die voor zichzelf en zijn kinderen kan gaan knokken, dan kan dat best nog eens goedkomen.

Take.care.

In deze situatie moet je voor jezelf en je kind kiezen. Deze man is niet klaar om af te kicken en zolang hij niet afgekickt is, zal jouw gezinssituatie niet normaal worden.

Klopt.. even side note.. hij was al jaren verslaafd voordat wij een relatie kregen. Werkten al 10 jaar samen voordat we 5 jaar geleden een relatie kregen. En zoals waarschn vaak gebeurd.. was ik naief om alles te geloven hoe het me verteld werd toen ik begon door te krijgen dat hij toch wel echt een probleem van mate had. Maar goed.. toen het me echt duidelijk werd was er al veel leed gebeurd helaas.

En mede doordat ik een postnatale depressie heb gehad bij mijn 1e zoon heb ik besloten dat hij na de bevalling van onze gezamelijke zoon, beter niet meer thuis kon wonen. Hij vertrok sws bij minste geringste richting zn moeder die alles best vind of zn zus die met hem mee doet..en ontliep alle verantwoordelijkheid om zich onder te dompelen in een roes.
Om vervolgens weer in een spijt - belofte - goedmaak modus/ cyclus te komen met mij. Vaak vanaf zijn kant.

Op dit moment (en al langere tijd) passen we inderdaad niet bij elkaar. Ik heb lange tijd gedacht dat hij mijn steun en liefde nodig had om af te kicken.. maar zie nu pas in hoe merendeels de intresieke motivatie de kracht zal zijn om het echt te doen.. het is een leerproces voor beide.

Hey hazelnut,
Hoe is het nu met je? Mijn “partner” woont sinds augustus ook niet meer thuis. Kind samen van 7 en bijna 9 jaar samen… altijd verslaafd geweest. Nooit geweten toen dat verslavening zo erg was. Tijdens zwangerschap gestopt na meerdere terug vallen in voornamelijk GHB en zeker 5 jaar is het onder controle geweest, na de geboorte heel zelden recreatief op een feestje eens wat wit maar nooit meer ghb. Tot nu inminddels bijna 3 jaar geleden, is het erger als ooit, het was in het begin voornamelijk ghb en en wit.. en nu het laatste jaar base coke erbij… maar hij heeft in die 3 jaar letterlijk alles gedaan. Ook vreemd gegaan met hoeren, duizenden euro’s aan opgemaakt. Toch kan ik hem niet helemaal los laten… bang dat hij dood gaat. Ergens de hoop nog heb dat hij ooit inziet.. in dec vorig jaar kliniek opname gehad daar leek het even beter te gaan. Maar hij besloot daar weg te gaan met een meisje van 23, samen ghb gebruikt en ze konden dus niet meer naar binnen, was een week wakker daarna met van alles in gebruik. Uiteraard contact gezocht met mij sorry etc etc. Vanaf toen is het helemaal geen houden meer aan, heel af en toe lijkt het weer even beter te gaan en kan hij komen eten… maar zodra die deur uit is weet ik al hoe laat het is…. Het eerste wat ik ochtend doe is kijken hoelaat die online is geweest, hoe die is, of die reageert nogmaals omdat ik zo bang ben dat hij dood gaat…. Ik kan het niet loslaten dat iemand zo veranderen kan… de aard van het beestje is natuurlijk sowieso al heel narcistisch en heeel ziekelijk jaloers, ik ben de gene die vreemd gaat, ik ben te amicaal, ik wil aandacht etc etc. Alles wat hij op mij gooide heeft hij de afgelopen jaren allemaal zelf gedaan. Het huis btw waar ik nu in woon is helemaal van mij. Dat scheelt voor mij om af en toe afstand te houden… maar nogmaals helemaal los laten kan ik niet… hoop is altijd mn drijf veer geweest

Hi @Loving.an.addict, wat een heftig verhaal ook! Als ik het zo lees heb je denk ik ook heel veel meegemaakt en ben je altijd bij hem gebleven.

Wat je als laatste zegt herken ik heel erg.. hoop.
Altijd maar de hoop dat iemand 'het licht' ziet en stopt met gebruiken.. maar eigenlijk ook de hoop dat iemand jou waarde ziet en denkt shit wat heb ik een leuke vrouw, kinderen etc. Dit ga ik toch ff mooi niet verknallen..
Maar helaas.. we weten beide dat het zo niet werkt in de realiteit.
Narcistische trekken komen volgens mij ook vaak voor tijdens een verslaving en t draait tijdens gebruik allemaal om hunzelf.

Wat fijn dat je een eigen plek hebt. Heb ik ook en kan alleen maar zeggen: bescherm je eigen veilige plek goed. Het is de plek waar je niet op je hoede hoeft te zijn. Ik had hem bijv al een half jaar tot aan de opname in zuid afrika niet thuis laten komen.. hebben alleen maar buitenshuis dingen gedaan zodat ik op elk moment als ik dacht voelt niet goed, weg kon gaan.

Die online status of laatst gezien checken herken ik ook.. of als ik met de baby toendertijd snachts wakker was zag ik hem ook online of hele nacht onrustig. Dan wist ik ook alweer hoelaat t was.

Weetje eigenlijk is bij mij nu na afgelopen 2 weken wel echt het kwartje gevallen dat ík niks kan veranderen/voorkomen. De angsten die je hebt begrijp ik heel goed, maar besef wel dat je er echt geen invloed op hebt.
Bedoel bij mij terugkomst Z afrika kliniek, 3 dagen was ik thuis samen..alles ging lekker dacht ik.. 4e dag moest ik werken op de ochtend van verjaardag ons zoontje en is hij 10 min later naar de winkel gegaan om flesje whisky te halen.

Hij appte gister uit t niets of ik zin had naar het strand te gaan.. om 05.30 sochtends.. alsof er niks gebeurd is.
Heb niet gereageerd. Totaal niet zoals ik ben, want ben super trouw in alle opzichten maar nu dacht ik.. Nee het is een keer genoeg. Hij kan me op een nuchter moment en normale tijd bellen maar verder hou ik al het contact af. En bedoel te bellen om te praten over wat er allemaal weer gebeurd is.. niet koetjes en kalfjes en chillen samen.

Want voel steeds meer: ik ben er ook nog. Mijn gevoelens, gedachtes, behoeftes etc doen er ook toe en worden op dit moment natuurlijk in en op alle vlakken niet bevredigd. Voel me niet serieus genomen of gewaardeerd als partner, vrouw of moeder van onze kleine waar ik alles alleen doe en gedaan heb van financieel tot alle nachten.

Sterkte met je eigen proces en zoals iedereen mij het advies geeft.. denk aan jezelf en je kind!

Wat een heftige verhalen, deze laatste twee....
Het is erg moeilijk, een partner die verslaafd is.
Winnen van de drugs, dat moet de verslaafde z e l f doen, en vooral ook willen.
Dat kunnen jullie niet voor je partner regelen, die strijd kunnen jullie niet aangaan.
Als de wil en het doorzettingsvermogen er niet zijn, dan rest er niets anders meer dan een ( tijdelijke) relatiebreuk. Hoe moeilijk ook, maar anders gaan jullie zelf eraan ten onder en denk hierbij ook aan jullie kinderen....!
Sterkte aan jullie toegewenst en ik hoop, dat jullie eruit komen.

De Zandman zei:

Wat een heftige verhalen, deze laatste twee....
Het is erg moeilijk, een partner die verslaafd is.
Winnen van de drugs, dat moet de verslaafde z e l f doen, en vooral ook willen.
Dat kunnen jullie niet voor je partner regelen, die strijd kunnen jullie niet aangaan.
Als de wil en het doorzettingsvermogen er niet zijn, dan rest er niets anders meer dan een ( tijdelijke) relatiebreuk. Hoe moeilijk ook, maar anders gaan jullie zelf eraan ten onder en denk hierbij ook aan jullie kinderen....!
Sterkte aan jullie toegewenst en ik hoop, dat jullie eruit komen.

Klik om te vergroten...

Je zou denken, dit spreekt voor zich. Maar eenmaal in zo'n situatie (die er vaak langzaam insluipt) kan het verre van makkelijk zijn om te zien dat zo iemand het alleen zelf kan doen.

De Zandman zei:

Wat een heftige verhalen, deze laatste twee....

Klik om te vergroten...

Zeg dat.
Zeer veel respect voor deze meiden.
Ook dat jullie het hier op DF (durven) delen. Ontroerend. In alle opzichten.

Mindless zei:

Je zou denken, dit spreekt voor zich. Maar eenmaal in zo'n situatie (die er vaak langzaam insluipt) kan het verre van makkelijk zijn om te zien dat zo iemand het alleen zelf kan doen.

Klik om te vergroten...

Daarin heb je helemaal gelijk!
Het lijkt me ook heel erg moeilijk om een relatie ( met kinderen) te moeten verbreken door een drugsverslaving. Dat doe je natuurlijk niet zomaar....

Wat een fijne reacties.. voelt erg fijn en is helpend op vele manieren.

Ik denk dat je als partner, als ik voor mezelf spreek al gauw heel empatisch bent. Altijd wel excussen van ja maar hij doet zo want.. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik dat steeds meer naast me neer leg. Ik weet namelijk dat er andere opties zijn, dat er hulp is. Maar ze moeten wel zelf die motivatie hebben zoals @De Zandman
Ook zegt.

En begin denk ik wel steeds meer me eigen plek weer in te nemen. Het terug vallen op de verjaardag van onze kleine heeft me denk ik keihard geraakt. Dat was wel een soort van druppel..

Inderdaad.. soms schaam ík me zelfs om te vertellen wat er allemaal weer gebeurd is.. terwijl ik er niks aan kan doen. Raar toch.. je voelt je zo verantwoordelijk voor de daden van een ander.. maar dat kan natuurlijk niet

Mooie combinatie @Hazelnut jouw laatste twee berichten. Aan de ene kant hard zijn voor degene die jou pijn bezorgt maar ook wel inzien dat hij machteloos is en het niet erom doet om jou te kwetsen. Hij weet zich geen raad met zichzelf, waarschijnlijk. Allemaal maskers.

Goede keus om hard te zijn en voor jezelf te kiezen. Mooi dat je toch ook open staat voor het perspectief van de ander.

😘

En dit DF heeft me ook wel geholpen om de andere kant beter te begrijpen. Om te zien hoe "mensen die gebruiken" denken.. klinkt even stom en generaliserend maar bedoel het goed. Ik zelf heb behalve alcohol, roken en een jointje vroeger niks gebruikt.. dus het gebruik van welke anderr drugs dan ook was altijd een ver van me bedshow. In de zin van, geen behoefte aan gehad.

Dus het is fijn om soms bevestiging te krijgen of te denken aha ik ben dus niet gek dat hij zo en zo deed.. of t had dus niks met mij zelf te maken

Ben btw ook wel eens bij een naastenmiddag geweest. En eerlijk.. de vaders en moeders die daar zaten.. dat vond ik pas hartverscheurend.
Het is allemaal leuk voor iedereen die het knder controle kan houden.. maar vreselijk triest voor de mensen zelf die het niet kunnen + hun familie en andere dierbaren. Het brengt veel verdriet en onbegrip. De simpele gedachten van je kiest toch voor je gezin, kinderen, gezond leven.. alles kan van tafel want zo werkt het niet en dat blijft moeilijk