#1
Hi allemaal,
Al tijden lees ik als partner regelmatig topics. Zoekende naar antwoorden op vragen en gevoelens die ik al jaren als partner heb.
De situatie is als volgt, long story short: partner gebruikt al +- 20 jaar. Laatste 1.5 jaar zo heftig dat hij niet meer thuis woont, werkeloos geworden is en zelfs in zijn maandenlange roes een keer vreemdgegaan is.
Vanwege onze relatie die op knappen stond, ons kindje van 2 die we samen hebben en omdat hij zichzelf nergens meer in herkent en ziek is van zichzelf en gedrag.. wilde hij afkicken.
Zuid afrika werd afgekeurd door de verzekering.. hij moest eerst in NL iets proberen. Heeft hij gedaan, ambulante behandeling van 2 weken. Hij was die 2.5 week sober. We hadden elke dag contact, met kleine wat leuks gedaan in het weekend en zag even de echte versie van hem weer. Maar helaas is hij al de 1e avond van de laatste behandeldag weer gaan gebruiken.
De 2 vervolg afspraken met kliniek om eventueel alsnog z.afrika te bespreken heeft hij afgezegd met als laatste reden: ga het allemaal zelf doen.
And guess what, dat zei hij om 7u sochtends aan de telefoon, dronken.
En in die modus van alcohol/coke/,.. geen idee wat nog meer zit hij alweer 3 weken waarbij zijn gedrag mega labiel is. Van het op de ene dag zelf afspraak maken met kliniek tot 3 dagen later weer afzeggen. Van het ik ga er alles aan doen om te zorgen dat je me weer kan vertrouwen en ik echt partner/papa kan zijn tot het maakt allemaal niet meer uit, i fucked up en kan het allemaal nooit meer goed maken en terug draaien.
En ik als.. sja.. laten we het nog steeds maar partner noemen.. kan er niet meer tegen. Ik kan er met me hoofd niet meer bij en snap totaal niet waar dit allemaal nu weer vandaan komt.. hij was echt zo positief bezig.
Ik heb hem nu ff op alles geblokt om mezelf te beschermen tegen deze doorgaande cirkel van beloftes en teleurstellingen. Ik krijg steeds meer het gevoel dat het niet uitmaakt of wel of niet aan de zijlijn sta als support. Maar ben ook bang voor het Ik laat hem vallen gevoel. En ergens blijf ik altijd die hoop hebben.. en ook dat vreet energie.
Hoe nu verder..
Al tijden lees ik als partner regelmatig topics. Zoekende naar antwoorden op vragen en gevoelens die ik al jaren als partner heb.
De situatie is als volgt, long story short: partner gebruikt al +- 20 jaar. Laatste 1.5 jaar zo heftig dat hij niet meer thuis woont, werkeloos geworden is en zelfs in zijn maandenlange roes een keer vreemdgegaan is.
Vanwege onze relatie die op knappen stond, ons kindje van 2 die we samen hebben en omdat hij zichzelf nergens meer in herkent en ziek is van zichzelf en gedrag.. wilde hij afkicken.
Zuid afrika werd afgekeurd door de verzekering.. hij moest eerst in NL iets proberen. Heeft hij gedaan, ambulante behandeling van 2 weken. Hij was die 2.5 week sober. We hadden elke dag contact, met kleine wat leuks gedaan in het weekend en zag even de echte versie van hem weer. Maar helaas is hij al de 1e avond van de laatste behandeldag weer gaan gebruiken.
De 2 vervolg afspraken met kliniek om eventueel alsnog z.afrika te bespreken heeft hij afgezegd met als laatste reden: ga het allemaal zelf doen.
And guess what, dat zei hij om 7u sochtends aan de telefoon, dronken.
En in die modus van alcohol/coke/,.. geen idee wat nog meer zit hij alweer 3 weken waarbij zijn gedrag mega labiel is. Van het op de ene dag zelf afspraak maken met kliniek tot 3 dagen later weer afzeggen. Van het ik ga er alles aan doen om te zorgen dat je me weer kan vertrouwen en ik echt partner/papa kan zijn tot het maakt allemaal niet meer uit, i fucked up en kan het allemaal nooit meer goed maken en terug draaien.
En ik als.. sja.. laten we het nog steeds maar partner noemen.. kan er niet meer tegen. Ik kan er met me hoofd niet meer bij en snap totaal niet waar dit allemaal nu weer vandaan komt.. hij was echt zo positief bezig.
Ik heb hem nu ff op alles geblokt om mezelf te beschermen tegen deze doorgaande cirkel van beloftes en teleurstellingen. Ik krijg steeds meer het gevoel dat het niet uitmaakt of wel of niet aan de zijlijn sta als support. Maar ben ook bang voor het Ik laat hem vallen gevoel. En ergens blijf ik altijd die hoop hebben.. en ook dat vreet energie.
Hoe nu verder..