#1
Bedankt voor deze krachtige woorden. En ja.. heb veel gegeven.. meer dan ik miss zelf aankon af en toe. Heb zelf ook nog een zoon van 9 namelijk.. die ook merendeels tijd thuis woont. Ben in bloei van me leven.. 34 en ben zelf ook al 2 jaar in overlevingsmodusPfoe ik leef met je mee.. ik kan me er niks bij voorstellen hoe dit voor je moet zijn.
Zoals ik het lees heb je hem al héél veel kansen gegeven. Het wordt steeds maar weer duidelijk hoe hardnekkig deze verslaving is. Het belangrijkste is dat je nu voor jezelf en je kindje kiest. Jij kunt hem niet helpen. Dat is inmiddels wel gebleken.
Volgens mij weet je diep van binnen heel goed wat je moet doen. Ben duidelijk naar hem, trek je grens en zorg goed voor jezelf en je kindje. En ik zou zeggen: omgang met je kind alleen met iemand erbij, want blijkbaar heeft hij zichzelf en zijn gebruik niet in de hand.
kun je je verhaal in je omgeving bij iemand kwijt? Iemand waar je steun bij hebt? Je bent ontzettend krachtig dat je het al zo lang volhoudt en volgens mij ook écht heel liefdevol, ook richting hem. Zoals hierboven benoemd is loslaten ook een vorm van liefde, vooral bij verslaving.
Ik denk dat ik dat nu echt heel pijnlijk besef.. herstel/ clean zijn en echt eraan werken etc.. hij moet t zelf willen en doen. Zelf gezonde keuzes maken. Die toxic familie band.. pas als hij het zelf inziet kan het idd veranderen.
Voel me vooral heel.. heel gekwetst. Stond ik dan hem weg re brengen en op te halen met onze zoon.. vol vertrouwen. En wat krijg ik gister als dank nadat hij me liet stikken op kleine zn verjaardag. Geen sorry.. maar een grote bek.
T is ongelovelijk en idd zo zie je weer hoe zwaar het kan zijn. Gelukkig kan ik wel bij mn ouders terecht maar ook die zijn zo geschrokken..
Nogmaals.. heel fijn om zelfs van totaal onbekende deze steunende reacties te krijgen 💗