#1
Ditto van mij !damm don draper zie nu de perma ben
als je dit nog leest als niet ingelogde gebruiker
echt heel veel sterkte gewenst in je leven![:redheart:]()
Plus een maximale dosis geluk/ mazzel going forward !
The road to unf*ck my life
46 antwoorden
7 weergaven
18-5-2026
Plus een maximale dosis geluk/ mazzel going forward !
#2
Wat betreft Don Draper. De vorige keer dat hij een permaban aan wilde vragen krabbelde hij terug toen hij erachter kwam dat hij dan niet op elk gewenst moment weer terug kon komen, uiteindelijk heeft hij toen zelfs helemaal geen ban gehad.
Wat nu de reden is dat hij een permaban aanvroeg weet ik niet, het is inmiddels wel bekend dat hij vaak een tijdje verdwijnt als hij weerwoord krijgt. Anyway, hij wist het echt zeker, dus dit keer heeft hij hem ook gekregen.
Kun je in zijn geval wel nog terug komen als hij dat later weer eens zou willen?
Of is ook een zelf gevraagde permban een ban voor het leven?
#3
Zelf aangevraagde permabans zijn de enige permaban waarbij we opheffing overwegen. Maar de intentie bij aanvraag moet wel zijn dat hij permanent is, en niet dat het een ban is die elk gewenst moment opgeheven kan worden.Kun je in zijn geval wel nog terug komen als hij dat later weer eens zou willen?
Of is ook een zelf gevraagde permban een ban voor het leven?
In principe is een permaban dus permanent. Anders zijn er opties om een ban aan te vragen voor een bepaalde tijdsduur.
Moderaten is in veel gevallen niet zwartwit
#4
Ooit aan dagbesteding gedacht?De afgelopen jaren heb ik er een potje van gemaakt en iedere keer dat ik plannen maak om er wat van te verbeteren om mijn oude leven weer terug te krijgen, valt in duigen. Mijn oude leven is er namelijk niet meer. De dingen die ik leuk vind zijn niet meer in handbereik. De mensen waar ik het mee deed zijn niet meer in mijn leven. Hierdoor blijf ik voornamelijk alleen over. Zonder echt geld op zak om wat te doen. Verder ben ik niet meer de persoon die ik was voordat de ellende begon in mijn leven.
Voor Maart 2020 had ik een leven waarbij ik in de horeca was, door heel Nederland reizend en soms werkend door het leven ging met chillings met vrienden. Ook was ik veel in de bioscoop te vinden. Roken in de horeca met een (alcoholvrije) biertje vond ik heel erg leuk. Helaas zijn de rookruimtes er niet meer en de horeca qua prijzen niet meer binnen handbereik om zo vaak te doen als ik deed. De vrienden die ik had waren gebruiksvrienden die de serieuze pad op zijn gegaan en druk bezig zijn met werken. De mensen die nog overbleven waren drugsmisbruikers die me niet als vriend behandelde maar om hun ellende mee te delen. Verder was ik in de afgelopen jaren best patje afgeraakt waardoor het definitief niet meer goed is gekomen. De mensen die me slecht hebben behandeld zijn ondertussen ook de deur uit. Bij een appje dat er weer wat was, schoot ik in de stress.
De afgelopen jaren was ik of flink ijsberend door het leven aan het gaan of passief op mijn bed gaan liggen. De activiteiten die ik deed nadat de corona weg was bleken niet meer te passen in mijn leven. Ik kan niet zo goed meer tegen prikkels. Ik observeer ook dat de meeste dingen die ik keek allemaal spannende en stimulerende dingen waren. Ook vroeger veel bezig geweest met nieuws en politiek. Het nieuws is de laatste tijd steeds gekker geworden, de alternatieve media waar ik een tijd mijn heil in zocht maakt me gek en de politiek is sinds Rutte en Trump een joke en eigenlijk ook niet meer goed voor mijn gesteldheid.
Dus het roer moet om!
Tot een paar dagen geleden zat ik blowend door het leven in bed met af en toe flinke ijsbeer drift om het passieve leven en energie weer eruit te halen. Verder heb ik een Call of Duty fixatie waarbij ik de afgelopen jaren zat te wachten tot ik qua prikkels weer een game kon spelen. Bepaalde weken in het jaar kon ik game marathons houden waarbij ik erna weer flink moest bijkomen en zelfs afkickverschijnselen kreeg. Het moet anders!
Als het goed is, zit ik nu in een periode waarbij ik mijn leven kan unf*cken. De wiet heb ik paar dagen geleden weggedaan. Tijdens de wiet trips kwamen er ideeën naar boven om dingen te doen in het leven. Ik deed er vervolgens niks mee vanwege de anxiety die ik had en een dag plannen kon niet omdat ik soms elke dag een angstaanval had. Sinds de wiet er niet meer is, is de stress en angst wat minder. Moet nog blijken hoe verder de afkick zal worden, maar dan moet ik nu wel aan de slag!
Bepaalde dingen en conclusies die ik heb getrokken die wat meer passen bij de 28 jarige ik die niet zo goed tegen prikkels kan:
- Plezier vanuit mijn AuDHD (autisme en ADHD) gedrag moet ik niet al te vaak forceren. Soms wil ik dolgraag wat doen en dan pak ik allerlei middelen om het toch te kunnen doen. Dat werkt in het begin wel okay maar op ten duur natuurlijk niet meer. Daar moet ik selectiever mee omgaan en vooral accepteren dat als er niks is, ik dan ook gewoon rust kan pakken. Lukt het toch niet, leren accepteren dat het me dag niet is. Er zullen mij nog vele jaren en dagen gegeven worden waarbij het de volgende keer wel lukt. Bij een 1 jaarlijkse of maandelijkse evenement zoals een finale van een sportwedstrijd of pay per view baalde ik als een stekker. Maar dit moet ik meer en meer accepteren. Het komt wel goed.
- Proberen vaker doelloos te reizen met het OV. Laatste tijd bedacht ik me vaker om bij het lokale vliegveld te vliegtuig spotten. Misschien een weekend trein abonnement nemen en dan in de trein naar de sporten kijken die ik kijk. Doelloos lopen door een stad of strand of bos met de koptelefoon op met de radio op of luisterboek of een streamingdienst op blindentolk.
- Gamen en vooral Call of Duty een minder groot onderdeel maken van mijn leven. Ik had veel verwacht van de huidige game generatie maar net als de vorige ben ik er na een tijdje klaar mee. Wat er vooral met deze game generatie is gebeurd is dat ik het sensorisch allemaal niet zo goed aankan met al die pracht en paal. Een potje FIFA spelen is een explosie aan animaties, onrealistische hoeveelheid goals en je komt er gestresster uit dan dat je begon als je online een spelletje hebt gespeeld. Ik probeer nu andere manieren te vinden om mijn statisfaction hieruit te krijgen. Beginnen met retro gamen bijvoorbeeld. Weer simpele spelletjes spelen zoals we dat deden op de basisschool op een site als spele.nl. Dat soort dingen.
- Minder in mijn hoofd hebben van "Wow, dit is leuk. Dit ga ik nu he-le-maal kapot spelen/bingen/doen." Ik kan dat gewoon niet. Na een tijdje ben ik er klaar mee. Soms lukt het me een dag en daarna weken niet meer en baal ik. Ik ga niet meer in de trends van al die abonnementen van alles en nog wat en gewoon los weer dingen kopen. Of huren. Ook niet meer een bioscoop abonnement en bijna elke dag in de bios zijn. Gewoon 1 kaartje kopen. Ouderwets een film huren. Een serie huren bij de bieb of de DVD ervan ergens scoren. Dat helpt voor de stress die bij mij soms al best hoog is. Scrollen door iets als Netflix vind ik best moeilijk.
- Gerichter de dag inplannen. Dus niet bij een sport dag de hele godganse dag alle sport in de wereld kijken maar gewoon elke week mijn favoriete voetbalclubje en Formule 1. Meer gratis sporten kijken die op TV zijn, eventueel opnemen zodat ik dat als achtergrond kan hebben bij het autistisch stimmen, sporten en ijsberen.
- Meer accepteren dat ik een autistische stimmer ben. Dus lekker voor de buis rustig iets kijken zit er heel soms in maar gebeurd niet vaak. Dus minder attachment hebben met wat ik consumeer en meer als achtergrond laten dienen. Hopelijk stress ik me er veel minder door dat ik niet het leven kan hebben wat ik wil, of zoals de meeste mensen hebben.
- Wandelingen met de wandelinstructeur weer oppakken. Eventueel ook weer wandelen met een groep. De anxiety die het me gaf door de geldstress die ik soms heb moet ik overheen stappen. Ik kan niet thuis blijven zitten en mijn leven aan me voorbij laten gaan.
- Een zoektocht starten naar wat er allemaal nog past in mijn leven. Ik ben jong maar niet meer de jongste. Ik moet wat meer dingen vinden die passen bij wat ik cognitief nog kan en liefst stress verminderend of legit leuk op een gezonde manier. Ik probeer meer puzzels via de computer te doen. Probeer goede vriendschappen op te bouwen via internet die niet op drugs of andere middelengebruik of liefde gefixeerd is. En misschien een club zoeken waarbij ik dingen kan doen wat nu bij me past. Ik zeg maar wat. Bordspellen spelen. Of fotograferen. Of wat dan ook.
- Ik ben een nacht mens maar moet weer zoals vroeger de rust van de nacht ook tot me nemen ipv met allerlei middelen een leuke nacht forceren. Of als het te saai is maar aan de benzo's en Risperdon zitten en slapen. Gewoon die saaiheid het er laten zijn. De overprikkeling de gang laten lopen. Ga ik het met middelen oplossen, is het een neerwaarts spiraal naar beneden. Het gebeurd zelden dat bij mezelf verdoven tot slaap dat het de volgende dag beter is. Een nacht het uitzitten en vervolgens er overheen gaan, doet mijn psyche veel beter.
- Een werk situatie zoeken die bij me past. Deze parkeer ik nog even omdat ik wil zien hoe het zal gaan met mijn anxiety de komende tijd maar lijkt me fijn om weer een verplichting te hebben en UWV tevreden te houden. Niks doen en de grote vakantie vieren past niet bij me en is een monstertje die in mijn lichaam tot aardige grootte kan komen. Lekker nietsen zit gewoon niet in mijn aard.
- Iets meer mijn creativiteit de loop laten geven. Helaas komt er niet veel uit bij mij. Zou graag een boek willen schrijven bijvoorbeeld of tekenen maar lukt me niet echt. Maar moet het wel vaker een kans geven. Ik mag best gerust tien jaar erover doen.
- Stoppen met kijken naar het prijskaartje van de boodschappen die ik doe. Ik stress me helemaal wild als ik weer geld heb besteed aan de nodige dingen. Dit is voor mij best moeilijk, ik heb nog steeds de vroegere prijzen in mijn hoofd. Maar die komen natuurlijk nooit meer terug. Dus ik moet het gewoon z'n loop laten.
Dit soort dingen heb ik allemaal nu in mijn hoofd. Wat vinden jullie ervan? Ik zou het graag van me willen afschrijven hoe het met me gaat om weer mijn leven op te pakken en te kijken naar wat ik allemaal kan doen en nog bij me past in mijn leven. Misschien hebben anderen er ook wat aan die kapot zijn gegaan en iets moeten opbouwen na een te passieve leven.
#5
De afgelopen jaren heb ik er een potje van gemaakt en iedere keer dat ik plannen maak om er wat van te verbeteren om mijn oude leven weer terug te krijgen, valt in duigen. Mijn oude leven is er namelijk niet meer. De dingen die ik leuk vind zijn niet meer in handbereik. De mensen waar ik het mee deed zijn niet meer in mijn leven. Hierdoor blijf ik voornamelijk alleen over. Zonder echt geld op zak om wat te doen. Verder ben ik niet meer de persoon die ik was voordat de ellende begon in mijn leven.
Voor Maart 2020 had ik een leven waarbij ik in de horeca was, door heel Nederland reizend en soms werkend door het leven ging met chillings met vrienden. Ook was ik veel in de bioscoop te vinden. Roken in de horeca met een (alcoholvrije) biertje vond ik heel erg leuk. Helaas zijn de rookruimtes er niet meer en de horeca qua prijzen niet meer binnen handbereik om zo vaak te doen als ik deed. De vrienden die ik had waren gebruiksvrienden die de serieuze pad op zijn gegaan en druk bezig zijn met werken. De mensen die nog overbleven waren drugsmisbruikers die me niet als vriend behandelde maar om hun ellende mee te delen. Verder was ik in de afgelopen jaren best patje afgeraakt waardoor het definitief niet meer goed is gekomen. De mensen die me slecht hebben behandeld zijn ondertussen ook de deur uit. Bij een appje dat er weer wat was, schoot ik in de stress.
De afgelopen jaren was ik of flink ijsberend door het leven aan het gaan of passief op mijn bed gaan liggen. De activiteiten die ik deed nadat de corona weg was bleken niet meer te passen in mijn leven. Ik kan niet zo goed meer tegen prikkels. Ik observeer ook dat de meeste dingen die ik keek allemaal spannende en stimulerende dingen waren. Ook vroeger veel bezig geweest met nieuws en politiek. Het nieuws is de laatste tijd steeds gekker geworden, de alternatieve media waar ik een tijd mijn heil in zocht maakt me gek en de politiek is sinds Rutte en Trump een joke en eigenlijk ook niet meer goed voor mijn gesteldheid.
Dus het roer moet om!
Tot een paar dagen geleden zat ik blowend door het leven in bed met af en toe flinke ijsbeer drift om het passieve leven en energie weer eruit te halen. Verder heb ik een Call of Duty fixatie waarbij ik de afgelopen jaren zat te wachten tot ik qua prikkels weer een game kon spelen. Bepaalde weken in het jaar kon ik game marathons houden waarbij ik erna weer flink moest bijkomen en zelfs afkickverschijnselen kreeg. Het moet anders!
Als het goed is, zit ik nu in een periode waarbij ik mijn leven kan unf*cken. De wiet heb ik paar dagen geleden weggedaan. Tijdens de wiet trips kwamen er ideeën naar boven om dingen te doen in het leven. Ik deed er vervolgens niks mee vanwege de anxiety die ik had en een dag plannen kon niet omdat ik soms elke dag een angstaanval had. Sinds de wiet er niet meer is, is de stress en angst wat minder. Moet nog blijken hoe verder de afkick zal worden, maar dan moet ik nu wel aan de slag!
Bepaalde dingen en conclusies die ik heb getrokken die wat meer passen bij de 28 jarige ik die niet zo goed tegen prikkels kan:
Dit soort dingen heb ik allemaal nu in mijn hoofd. Wat vinden jullie ervan? Ik zou het graag van me willen afschrijven hoe het met me gaat om weer mijn leven op te pakken en te kijken naar wat ik allemaal kan doen en nog bij me past in mijn leven. Misschien hebben anderen er ook wat aan die kapot zijn gegaan en iets moeten opbouwen na een te passieve leven.
Voor Maart 2020 had ik een leven waarbij ik in de horeca was, door heel Nederland reizend en soms werkend door het leven ging met chillings met vrienden. Ook was ik veel in de bioscoop te vinden. Roken in de horeca met een (alcoholvrije) biertje vond ik heel erg leuk. Helaas zijn de rookruimtes er niet meer en de horeca qua prijzen niet meer binnen handbereik om zo vaak te doen als ik deed. De vrienden die ik had waren gebruiksvrienden die de serieuze pad op zijn gegaan en druk bezig zijn met werken. De mensen die nog overbleven waren drugsmisbruikers die me niet als vriend behandelde maar om hun ellende mee te delen. Verder was ik in de afgelopen jaren best patje afgeraakt waardoor het definitief niet meer goed is gekomen. De mensen die me slecht hebben behandeld zijn ondertussen ook de deur uit. Bij een appje dat er weer wat was, schoot ik in de stress.
De afgelopen jaren was ik of flink ijsberend door het leven aan het gaan of passief op mijn bed gaan liggen. De activiteiten die ik deed nadat de corona weg was bleken niet meer te passen in mijn leven. Ik kan niet zo goed meer tegen prikkels. Ik observeer ook dat de meeste dingen die ik keek allemaal spannende en stimulerende dingen waren. Ook vroeger veel bezig geweest met nieuws en politiek. Het nieuws is de laatste tijd steeds gekker geworden, de alternatieve media waar ik een tijd mijn heil in zocht maakt me gek en de politiek is sinds Rutte en Trump een joke en eigenlijk ook niet meer goed voor mijn gesteldheid.
Dus het roer moet om!
Tot een paar dagen geleden zat ik blowend door het leven in bed met af en toe flinke ijsbeer drift om het passieve leven en energie weer eruit te halen. Verder heb ik een Call of Duty fixatie waarbij ik de afgelopen jaren zat te wachten tot ik qua prikkels weer een game kon spelen. Bepaalde weken in het jaar kon ik game marathons houden waarbij ik erna weer flink moest bijkomen en zelfs afkickverschijnselen kreeg. Het moet anders!
Als het goed is, zit ik nu in een periode waarbij ik mijn leven kan unf*cken. De wiet heb ik paar dagen geleden weggedaan. Tijdens de wiet trips kwamen er ideeën naar boven om dingen te doen in het leven. Ik deed er vervolgens niks mee vanwege de anxiety die ik had en een dag plannen kon niet omdat ik soms elke dag een angstaanval had. Sinds de wiet er niet meer is, is de stress en angst wat minder. Moet nog blijken hoe verder de afkick zal worden, maar dan moet ik nu wel aan de slag!
Bepaalde dingen en conclusies die ik heb getrokken die wat meer passen bij de 28 jarige ik die niet zo goed tegen prikkels kan:
- Plezier vanuit mijn AuDHD (autisme en ADHD) gedrag moet ik niet al te vaak forceren. Soms wil ik dolgraag wat doen en dan pak ik allerlei middelen om het toch te kunnen doen. Dat werkt in het begin wel okay maar op ten duur natuurlijk niet meer. Daar moet ik selectiever mee omgaan en vooral accepteren dat als er niks is, ik dan ook gewoon rust kan pakken. Lukt het toch niet, leren accepteren dat het me dag niet is. Er zullen mij nog vele jaren en dagen gegeven worden waarbij het de volgende keer wel lukt. Bij een 1 jaarlijkse of maandelijkse evenement zoals een finale van een sportwedstrijd of pay per view baalde ik als een stekker. Maar dit moet ik meer en meer accepteren. Het komt wel goed.
- Proberen vaker doelloos te reizen met het OV. Laatste tijd bedacht ik me vaker om bij het lokale vliegveld te vliegtuig spotten. Misschien een weekend trein abonnement nemen en dan in de trein naar de sporten kijken die ik kijk. Doelloos lopen door een stad of strand of bos met de koptelefoon op met de radio op of luisterboek of een streamingdienst op blindentolk.
- Gamen en vooral Call of Duty een minder groot onderdeel maken van mijn leven. Ik had veel verwacht van de huidige game generatie maar net als de vorige ben ik er na een tijdje klaar mee. Wat er vooral met deze game generatie is gebeurd is dat ik het sensorisch allemaal niet zo goed aankan met al die pracht en paal. Een potje FIFA spelen is een explosie aan animaties, onrealistische hoeveelheid goals en je komt er gestresster uit dan dat je begon als je online een spelletje hebt gespeeld. Ik probeer nu andere manieren te vinden om mijn statisfaction hieruit te krijgen. Beginnen met retro gamen bijvoorbeeld. Weer simpele spelletjes spelen zoals we dat deden op de basisschool op een site als spele.nl. Dat soort dingen.
- Minder in mijn hoofd hebben van "Wow, dit is leuk. Dit ga ik nu he-le-maal kapot spelen/bingen/doen." Ik kan dat gewoon niet. Na een tijdje ben ik er klaar mee. Soms lukt het me een dag en daarna weken niet meer en baal ik. Ik ga niet meer in de trends van al die abonnementen van alles en nog wat en gewoon los weer dingen kopen. Of huren. Ook niet meer een bioscoop abonnement en bijna elke dag in de bios zijn. Gewoon 1 kaartje kopen. Ouderwets een film huren. Een serie huren bij de bieb of de DVD ervan ergens scoren. Dat helpt voor de stress die bij mij soms al best hoog is. Scrollen door iets als Netflix vind ik best moeilijk.
- Gerichter de dag inplannen. Dus niet bij een sport dag de hele godganse dag alle sport in de wereld kijken maar gewoon elke week mijn favoriete voetbalclubje en Formule 1. Meer gratis sporten kijken die op TV zijn, eventueel opnemen zodat ik dat als achtergrond kan hebben bij het autistisch stimmen, sporten en ijsberen.
- Meer accepteren dat ik een autistische stimmer ben. Dus lekker voor de buis rustig iets kijken zit er heel soms in maar gebeurd niet vaak. Dus minder attachment hebben met wat ik consumeer en meer als achtergrond laten dienen. Hopelijk stress ik me er veel minder door dat ik niet het leven kan hebben wat ik wil, of zoals de meeste mensen hebben.
- Wandelingen met de wandelinstructeur weer oppakken. Eventueel ook weer wandelen met een groep. De anxiety die het me gaf door de geldstress die ik soms heb moet ik overheen stappen. Ik kan niet thuis blijven zitten en mijn leven aan me voorbij laten gaan.
- Een zoektocht starten naar wat er allemaal nog past in mijn leven. Ik ben jong maar niet meer de jongste. Ik moet wat meer dingen vinden die passen bij wat ik cognitief nog kan en liefst stress verminderend of legit leuk op een gezonde manier. Ik probeer meer puzzels via de computer te doen. Probeer goede vriendschappen op te bouwen via internet die niet op drugs of andere middelengebruik of liefde gefixeerd is. En misschien een club zoeken waarbij ik dingen kan doen wat nu bij me past. Ik zeg maar wat. Bordspellen spelen. Of fotograferen. Of wat dan ook.
- Ik ben een nacht mens maar moet weer zoals vroeger de rust van de nacht ook tot me nemen ipv met allerlei middelen een leuke nacht forceren. Of als het te saai is maar aan de benzo's en Risperdon zitten en slapen. Gewoon die saaiheid het er laten zijn. De overprikkeling de gang laten lopen. Ga ik het met middelen oplossen, is het een neerwaarts spiraal naar beneden. Het gebeurd zelden dat bij mezelf verdoven tot slaap dat het de volgende dag beter is. Een nacht het uitzitten en vervolgens er overheen gaan, doet mijn psyche veel beter.
- Een werk situatie zoeken die bij me past. Deze parkeer ik nog even omdat ik wil zien hoe het zal gaan met mijn anxiety de komende tijd maar lijkt me fijn om weer een verplichting te hebben en UWV tevreden te houden. Niks doen en de grote vakantie vieren past niet bij me en is een monstertje die in mijn lichaam tot aardige grootte kan komen. Lekker nietsen zit gewoon niet in mijn aard.
- Iets meer mijn creativiteit de loop laten geven. Helaas komt er niet veel uit bij mij. Zou graag een boek willen schrijven bijvoorbeeld of tekenen maar lukt me niet echt. Maar moet het wel vaker een kans geven. Ik mag best gerust tien jaar erover doen.
- Stoppen met kijken naar het prijskaartje van de boodschappen die ik doe. Ik stress me helemaal wild als ik weer geld heb besteed aan de nodige dingen. Dit is voor mij best moeilijk, ik heb nog steeds de vroegere prijzen in mijn hoofd. Maar die komen natuurlijk nooit meer terug. Dus ik moet het gewoon z'n loop laten.
Dit soort dingen heb ik allemaal nu in mijn hoofd. Wat vinden jullie ervan? Ik zou het graag van me willen afschrijven hoe het met me gaat om weer mijn leven op te pakken en te kijken naar wat ik allemaal kan doen en nog bij me past in mijn leven. Misschien hebben anderen er ook wat aan die kapot zijn gegaan en iets moeten opbouwen na een te passieve leven.
#6
Mooi dat je het verlangen en de motivatie hebt om je leven te beteren, maar neem niet teveel hooi op je vork. Kleine stapjes werken vaak het best.
#7
Ik lees je een aantal keren doelloos schrijven, waaronder hier:
In mijn hersteltraject - en ik ben van mening dat ieder mens hier uiteindelijk naar op zoek is - was het van cruciaal belang om zingeving te zoeken. Eigenlijk het tegenovergestelde van 'doelloos'. Een waardevol bestaan leiden begint met het feit dat je een wezenlijke positieve impact hebt op je omgeving. Dat je in verbinding staat, anderen ziet en minstens net zo belangrijk: door anderen gezien wordt. Dat je het gevoel hebt dat je ertoe doet. Dat klinkt groots, maar kun je al klein bewerkstelligen. Door misschien iets van waarde te creëren voor je naasten of zoals @_shikantaza al als praktische goede tip geeft: dagbesteding.
Proberen vaker doelloos te reizen met het OV. Laatste tijd bedacht ik me vaker om bij het lokale vliegveld te vliegtuig spotten. Misschien een weekend trein abonnement nemen en dan in de trein naar de sporten kijken die ik kijk. Doelloos lopen door een stad of strand of bos met de koptelefoon op met de radio op of luisterboek of een streamingdienst op blindentolk.
In mijn hersteltraject - en ik ben van mening dat ieder mens hier uiteindelijk naar op zoek is - was het van cruciaal belang om zingeving te zoeken. Eigenlijk het tegenovergestelde van 'doelloos'. Een waardevol bestaan leiden begint met het feit dat je een wezenlijke positieve impact hebt op je omgeving. Dat je in verbinding staat, anderen ziet en minstens net zo belangrijk: door anderen gezien wordt. Dat je het gevoel hebt dat je ertoe doet. Dat klinkt groots, maar kun je al klein bewerkstelligen. Door misschien iets van waarde te creëren voor je naasten of zoals @_shikantaza al als praktische goede tip geeft: dagbesteding.
#8
Heb er naar gezocht, zelfs met een maatschappelijke werker maar dat is er in mijn dorp helaas niet.Ooit aan dagbesteding gedacht?
#9
Rond de tijd dat mijn angst aanval begon is het de laatste twee dagen woede geworden. Nu is het pijn.
Ja. Ik moet gewoon herstellen blijkbaar. Ik denk ook niet dat het een road is naar het unf*cken van mijn leven meer maar weer een nieuw cyclus is waarbij ik moet herstellen.
Ik denk dat het prima is. Als er maar geen externe druk erbij komt (meer).
Ja. Ik moet gewoon herstellen blijkbaar. Ik denk ook niet dat het een road is naar het unf*cken van mijn leven meer maar weer een nieuw cyclus is waarbij ik moet herstellen.
Ik denk dat het prima is. Als er maar geen externe druk erbij komt (meer).
#10
Zingeving is er nooit echt in mijn leven geweest. Wel naar gezocht en soms dacht ik het te pakken te hebben maar dat ebt dan weer weg en gaat het weer door naar het overleven van de dag.Ik lees je een aantal keren doelloos schrijven, waaronder hier:
In mijn hersteltraject - en ik ben van mening dat ieder mens hier uiteindelijk naar op zoek is - was het van cruciaal belang om zingeving te zoeken. Eigenlijk het tegenovergestelde van 'doelloos'. Een waardevol bestaan leiden begint met het feit dat je een wezenlijke positieve impact hebt op je omgeving. Dat je in verbinding staat, anderen ziet en minstens net zo belangrijk: door anderen gezien wordt. Dat je het gevoel hebt dat je ertoe doet. Dat klinkt groots, maar kun je al klein bewerkstelligen. Door misschien iets van waarde te creëren voor je naasten of zoals @_shikantaza al als praktische goede tip geeft: dagbesteding.
--------------------
Ik heb trouwens al contact gezocht met de wandelinstructeur. Helaas nog geen reactie gehad. Maar lijkt me leuk dat weer op te pakken en dat op mijn agenda weer te hebben zodat ik er iets heb om naar uit te kijken elke week.
#11
Klinkt wel alsof je hulp nodig hebt, wanneer je continue bezig bent met 'het overleven' van de dag. Om er geen doekjes om te winden: het komt op mij gedeprimeerd over. Misschien overheen gelezen, maar heb je al eens gesproken met een praktijkondersteuner of andere GGZ professional?Wel naar gezocht en soms dacht ik het te pakken te hebben maar dat ebt dan weer weg en gaat het weer door naar het overleven van de dag.
#12
Roken is echt een verschrikkelijke verslaving. Kortstondige dopamine rushes die eigenlijk nooit een plus geven, enkel een min wanneer je niet rookt. Als je snapt wat ik bedoel.Wat geeft jullie dan zingeving in het leven? Sinds ik herboren ben in mijn geloof is de leegte verdwenen maar is langzaam toch weer erin geslopen. Buiten wat hobby dingetjes in mijn leven zit ik op dit moment eigenlijk helaas alleen maar te kijken tot ik een sigaret weer kan roken. En na de sigaret weer in de leegte stappen tot ik weer even kan roken helaas.
Zingeving haal je uit het in verbinding staan met je omgeving en door voor je gevoel waarde toe te voegen. Dat kan dus heel klein, door iemand te helpen oversteken. Of een compliment uitdelen. Maar meer structureel: ga op zoek naar een dagbesteding of vrijwilligerswerk waarin je in contact staan met anderen.
#13
Balen. Iets waarvoor je het huis uit kunt en naar uit kunt kijken lijkt me wel iets voor jou in deze fase.Heb er naar gezocht, zelfs met een maatschappelijke werker maar dat is er in mijn dorp helaas niet.
En iets laagdrempelig-vrijwilligs? Uurtje in de week katten / honden / alpaca's aaien om mee te beginnen?
#14
Ik ga blijkbaar gewoon door flinke mood swings heen vandaag en in een opwelling de topic start gemaakt en vorige reacties.
Kan op dit moment ook moeilijk reageren op jullie posts zonder op een normale manier erop te reageren. Hopelijk lukt het in een latere stadium wel.
Kan op dit moment ook moeilijk reageren op jullie posts zonder op een normale manier erop te reageren. Hopelijk lukt het in een latere stadium wel.
#15
ik volg mee met deze omturn die je gaat maken ben benieuwd en hoop dat het je gaat lukken tis best wat allemaal
#16
Ik volg deze hierbij ook.
Tip van mij: hecht niet teveel waarde aan al die plannen. Veel plannen maken deed ik ook tijdens het begin van mijn herstel. Hele lijsten heb ik nog. De meeste van die dingen vind ik wel leuk, maar doe ik op dit moment nog steeds niet. En toch heb ik nu een heel erg leuk leven!
Je zult zien dat als je wat langer in herstel bent, dat je dan vanzelf weer de dingen gaat doen die echt waardevol voor je zijn. Dus focus je eerst op je herstel. Dat begint bij clean (willen) blijven. Die plannen komen later wel weer!
Tip van mij: hecht niet teveel waarde aan al die plannen. Veel plannen maken deed ik ook tijdens het begin van mijn herstel. Hele lijsten heb ik nog. De meeste van die dingen vind ik wel leuk, maar doe ik op dit moment nog steeds niet. En toch heb ik nu een heel erg leuk leven!
Je zult zien dat als je wat langer in herstel bent, dat je dan vanzelf weer de dingen gaat doen die echt waardevol voor je zijn. Dus focus je eerst op je herstel. Dat begint bij clean (willen) blijven. Die plannen komen later wel weer!
#17
Ja thanks! Gedurende de dag besefte ik me dit ook. Ik moet blijkbaar eerst door de afkick heen. Toen ik dit postte begon het pas net blijkbaar.Ik volg deze hierbij ook.
Tip van mij: hecht niet teveel waarde aan al die plannen. Veel plannen maken deed ik ook tijdens het begin van mijn herstel. Hele lijsten heb ik nog. De meeste van die dingen vind ik wel leuk, maar doe ik op dit moment nog steeds niet. En toch heb ik nu een heel erg leuk leven!
Je zult zien dat als je wat langer in herstel bent, dat je dan vanzelf weer de dingen gaat doen die echt waardevol voor je zijn. Dus focus je eerst op je herstel. Dat begint bij clean (willen) blijven. Die plannen komen later wel weer!
Dit is trouwens de derde poging van het stoppen met blowen en eerste keer dat ik het vrijwillig doe. Bij de eerste poging ging ik een GGZ traject in niet lang na mijn psychose voor het kijken of ik bipolair was. Bijna het hele traject het niet gedaan en iedereen in mijn omgeving vertelde dat ik echt enorm was opgeknapt. Op een lullige manier is de traject gestopt omdat ze eigenlijk al lang wisten dat ik niet bipolair was. Gelijk erna met mijn gebruikvriendjes weer aan de drank en wiet gegaan.
Tweede poging kreeg ik werk waarbij ik geen middelengebruik kon doen op beperkt alcohol en roken na. Ik had een lange screenings proces waar op de dag dat ik begon was gestopt met wiet. Weer knapte ik op volgens mijn omgeving. Helaas liep dat ook niet goed af op ten duur. Viel uit op werk. Ook hier weer gezellig terug naar mijn gebruiksvrienden die paar dagen later op mijn verjaardag aan de bruin zaten. Spijt dat ik voor hun heb gekozen en niet voor m'n werk. Ik was nog jong toen.
Stiekem de hoop dat weer hetzelfde gebeurd. Dat ik weer opknap en kan bloeien. Ik ben benieuwd wat het me deze keer zal brengen.
#18
Toevallig heb ik vandaag een dag waar het op Call of Duty na (edit: net lukte het me dit toch!) me sensorisch wel allemaal lukt om dingen te doen. Dan denk ik dat ik over een overprikkeling heen ben en dat dit wel blijft. Vooral nu ik gestopt ben met blowen heb ik ineens veel vertrouwen dat dit dan ook blijft.
Ik moet me niet gek laten maken en kijken hoe het gaat. Ik zit nu voetbal te kijken. Heb verder nog WWE WrestleMania wat ik wil zien en een abo'tje voor heb genomen. Ik moet rustig kijken of ik ineens een goeie sensorische dag heb en hoe lang het duurt om er overheen te komen als het me te veel wordt.
Van het blowen is in het begin het natuurlijk allemaal fantastisch maar op ten duur kon ik er niet mee leven. Ik raakte overprikkeld als ik weer een wiet sigaretje maakte. Op ten duur werd mijn stress en dopamine cravings torenhoog door de vicieuze cirkel en neerwaartse spiraal die dit creëerde. De laatste dagen voor het weggooien van mijn wiet was het een enkele reis angst festijn. Het was zelfs zo erg dat ik zelfs een wietje nam met een energy drink en erna stemmen en geluiden hoorde die er niet waren. Toen dat gebeurde had ik paar uur erna de wiet weggegooid. Het werd te gevaarlijk om ermee door te gaan.
Verder valt het me op dat de middelengebruik (caffeine, Risperidon en lorazepam) veel beter werkt nu zonder wiet. Vandaag dan. Ik ben benieuwd hoe het in de toekomst zal zijn.
Ik moet me niet gek laten maken en kijken hoe het gaat. Ik zit nu voetbal te kijken. Heb verder nog WWE WrestleMania wat ik wil zien en een abo'tje voor heb genomen. Ik moet rustig kijken of ik ineens een goeie sensorische dag heb en hoe lang het duurt om er overheen te komen als het me te veel wordt.
Van het blowen is in het begin het natuurlijk allemaal fantastisch maar op ten duur kon ik er niet mee leven. Ik raakte overprikkeld als ik weer een wiet sigaretje maakte. Op ten duur werd mijn stress en dopamine cravings torenhoog door de vicieuze cirkel en neerwaartse spiraal die dit creëerde. De laatste dagen voor het weggooien van mijn wiet was het een enkele reis angst festijn. Het was zelfs zo erg dat ik zelfs een wietje nam met een energy drink en erna stemmen en geluiden hoorde die er niet waren. Toen dat gebeurde had ik paar uur erna de wiet weggegooid. Het werd te gevaarlijk om ermee door te gaan.
Verder valt het me op dat de middelengebruik (caffeine, Risperidon en lorazepam) veel beter werkt nu zonder wiet. Vandaag dan. Ik ben benieuwd hoe het in de toekomst zal zijn.
#19
Het is niet zo zeer dat ik depressief ben maar het ziektebeeld waar ik mee speel in combinatie van andere factoren in het leven haalt mijn kwaliteit van leven wel naar beneden.Klinkt wel alsof je hulp nodig hebt, wanneer je continue bezig bent met 'het overleven' van de dag. Om er geen doekjes om te winden: het komt op mij gedeprimeerd over. Misschien overheen gelezen, maar heb je al eens gesproken met een praktijkondersteuner of andere GGZ professional?
Het is of pieken of de bodem voor me. En die voel ik heel sterk. Ben bij GGZ in behandeling geweest maar hebben me uitbehandeld verklaard zonder me handvatten als emotie regulatie of andere dingen te geven. Mocht een paar weken met iemand praten over een traumatische vriendschap na mijn psychose en zat op een grip op gebruik groep. Voor de rest hebben ze niet veel gedaan behalve mijn medicatie blijven verhogen en op basis van de regio waar ik woon kan ik alleen bij hen terecht. Toen ik eenmaal begon over met medicatie zakken, was het ineens over en uit.
GGZ heb ik geen trek meer in. Die route meerdere keren bewandeld maar die doen lekker mee met mij naar het kastje naar de muur sturen. Veel organisaties hebben hun best met mij gedaan maar wijzen allemaal naar GGZ en vice versa. GGZ wees me de laatste keer terug door naar de huisarts nadat ik door de wachtlijst heen ben gegaan. Is gewoon drama in mijn regio wat dat betreft.
#20
Ik heb het gevoel dat ik wel veel op mijn schouder neem op dit moment.
Al sinds een paar weken ging het steeds verder achteruit met me waarbij ik symptomen vertoonde als geen eetlust en labiel of raar gedrag bij nuchterheid. Hiervoor bij het nemen van wiet versterkte het mijn angstgevoelens en na de tweede wiet sigaret ook een stijging van de torenhoge stress die ik al had. Nu ik gestopt ben met wiet vertoon ik raar gedrag waarbij het me opvalt dat de Risperidon niks doet als ik het neem maar met de lorazepam weer wel. Ik reageer er weer exact hetzelfde op als toen ik in mijn psychose zat. Heb ook dezelfde gedachtegangen als toen. Maar omdat ik veilig thuis zit zonder agenda of werk voel ik me wel veilig in tegenstellingen tot mijn vorige (randje) psychoses.
Gisteren momenten gehad dat ik dacht trek te hebben in eten maar direct na het maaltijd bereiden toch geen trek had. Ook vergeten het eten in de koelkast te doen waardoor ik er nu niks meer aan heb. Drinken lukt me gelukkig nog wel.
Gisteren dacht ik echt dat ik doorkon met mijn leven maar blijkbaar moet ik stabiel worden. Doordat de onrust diep in mij zit maar verdoofd wordt door de lorazepam kan ik eigenlijk nog steeds doorgaan met hangen in mijn bed. Gelukkig heb ik geen dopamine en prikkel seeking op dit moment waardoor ik, zo lijkt het nu althans, niet mezelf werk naar het jojo effect van mezelf volstoppen met prikkels en dan weer overprikkeld zijn.
Ik doe het sinds gisteren rustig aan tot ik wat kan doen en tot die tijd leef ik toe tot het moment dat ik weer aan een sigaret kan. Ben blij dat ik deze keer heb besloten om niet te stoppen met de sigaret. Afgelopen maanden besloten om zowel te stoppen met roken als blowen maar daar raakte ik extreem padje af van waar ik flink van moest bijkomen en met beiden dan ook terugviel. Als het gaat zoals het nu gaat en niemand legt verder druk op me, komt het denk ik wel goed.
Ik had eigenlijk niet zo door dat de wiet zoveel invloed op me had, vooral omdat ik maar 1,5 gram per week rookte. Maar maakte wel ongeveer elke uur een wiet sigaret. Schrik er best van dat met zulke lage doseringen het toch veel effect op me heeft.
Al sinds een paar weken ging het steeds verder achteruit met me waarbij ik symptomen vertoonde als geen eetlust en labiel of raar gedrag bij nuchterheid. Hiervoor bij het nemen van wiet versterkte het mijn angstgevoelens en na de tweede wiet sigaret ook een stijging van de torenhoge stress die ik al had. Nu ik gestopt ben met wiet vertoon ik raar gedrag waarbij het me opvalt dat de Risperidon niks doet als ik het neem maar met de lorazepam weer wel. Ik reageer er weer exact hetzelfde op als toen ik in mijn psychose zat. Heb ook dezelfde gedachtegangen als toen. Maar omdat ik veilig thuis zit zonder agenda of werk voel ik me wel veilig in tegenstellingen tot mijn vorige (randje) psychoses.
Gisteren momenten gehad dat ik dacht trek te hebben in eten maar direct na het maaltijd bereiden toch geen trek had. Ook vergeten het eten in de koelkast te doen waardoor ik er nu niks meer aan heb. Drinken lukt me gelukkig nog wel.
Gisteren dacht ik echt dat ik doorkon met mijn leven maar blijkbaar moet ik stabiel worden. Doordat de onrust diep in mij zit maar verdoofd wordt door de lorazepam kan ik eigenlijk nog steeds doorgaan met hangen in mijn bed. Gelukkig heb ik geen dopamine en prikkel seeking op dit moment waardoor ik, zo lijkt het nu althans, niet mezelf werk naar het jojo effect van mezelf volstoppen met prikkels en dan weer overprikkeld zijn.
Ik doe het sinds gisteren rustig aan tot ik wat kan doen en tot die tijd leef ik toe tot het moment dat ik weer aan een sigaret kan. Ben blij dat ik deze keer heb besloten om niet te stoppen met de sigaret. Afgelopen maanden besloten om zowel te stoppen met roken als blowen maar daar raakte ik extreem padje af van waar ik flink van moest bijkomen en met beiden dan ook terugviel. Als het gaat zoals het nu gaat en niemand legt verder druk op me, komt het denk ik wel goed.
Ik had eigenlijk niet zo door dat de wiet zoveel invloed op me had, vooral omdat ik maar 1,5 gram per week rookte. Maar maakte wel ongeveer elke uur een wiet sigaret. Schrik er best van dat met zulke lage doseringen het toch veel effect op me heeft.