Ik ken eigenlijk nauwelijks emotie. Alleen negatieve en zeer zeldzaam een positieve. Wil niet zeggen dat ik depressief ben of altijd negatief uit, maar het is er gewoon niet. Ik denk dat ik door m'n verleden (tot nu toe) mijn gevoel heb weggelegd en nu kwijt ben.
Ja dit is voor mij ook allemaal zeer herkenbaar. Toch worden we er allemaal mee geboren. (Tenminste, ik ken hierop nog geen uitzonderingen. Wel zie ik veel onder autisten en sowieso onder drugsgebruikers dat ze geen flauw idee hebben van gevoelens/emoties. Dat is dus niet vreemd)
Als het erop aankomt kan ik nooit antwoord geven, simpelweg omdat ik het zelf niet eens weet wat emoties zijn. Ik herken wel bijvoorbeeld je slecht voelen, of gespannen/angstig maar meestal houdt t daar wel op.
Vind dit zo jammer aangezien ik zo graag een band wil opbouwen met mijn familie en schoonfamilie.
Ik vond die vraag in het begin zó verschrikkelijk: hoe voel je je?
Het antwoord was meestal 'goed' of 'z'n gangetje'. Ja dat heeft m'n psycholoog er wel aardig uitgewerkt.
"Good is not a feeling. So now for real, how do you feel?"
En als ik dan al begon over "I think I feel..."
"No! Here (wijzend op zijn buik). Not here (wijzend op zijn hoofd)."
En daar ging ik dan. Leren voelen.
Vroeger als kind had ik dit wel, enthousiast, vrolijk en hyperactief. Dit werd dan altijd als vervelend of slecht gezien, moest er maar pillen voor slikken, dan hadden mensen er geen last van.
Gelukkig, het was er dus wel degelijk. Maar je bent waarschijnlijk uit contact geraakt met je gevoel. Net als ik en vele andere met ons.
Na de basisschool is het allemaal vervaagd, ben ik gaan roken/drinken/blowen en ik zat op cluster 4 onderwijs en als je daar iets van emoties laat zien ben je de lul. Sterk houden, laten zien dat je de man was door je te misdragen af en toe, eigenlijk als ik naar die periode kijk was ik echt verdrietig maar vulde het met woede omdat daar een andere hiërarchie is, als je zwakte liet zien in de zin van je kwetsbaar op te stellen werd je het pispaaltje zeg maar.
Ook was ik wèl echt woedend dat ik altijd geplaatst werd wat ik altijd probeerde te verkomen. Maar als je van kinds af aan al voor de middelbare school 12 scholen hebt gehad omdat ik "niet te behandelen was" (gewoon druk, kon niet in een kring zitten, of naar andere kinderen luisteren wanneer dat geforceerd werd, erg veel fantasie en een eigen wereld) kon ik ook niet naar gewoon onderwijs waar je wèl les kreeg.
Je ziet dat emoties dan op een gegeven moment een hele andere uiting krijgen. Er is een onaangenaam gevoel. We kunnen er niets mee, want dat hebben we niet geleerd. Dus dan komt het eruit als onrust of als irritatie/boosheid. Vaak is boosheid dus gewoon een vorm van angst waar we niets mee kunnen. Dus uit frustratie komt het er dan maar 'verkeerd' uit.
Maar dat mag dan weer niet, want boos = 'slecht'. Dus kroppen we alles maar lekker op.
(Ik doe hier wel veel aannames. Lees het maar alsof het mijn ervaring is en niet de onze. Voor mij werkt het wel zo in elk geval)
Dus welke gevoelens ken je dan nog: spanning (onrust) en boosheid. Veel meer smaken zijn er dan vaak niet meer.
Ik vraag me daadwerkelijk af wat dan gevoel is. Is dit een gedachten, staat het los van ratio? Ik ken vooral ratio en vanuit daaruit maak ik een beslissing en kan ik uit de beslissing me goed/slecht voelen over m'n keuze. Verder gebeurt er zo goed als niets. Er zit geen onderscheid in en als ik echt m'n best doe lukt het nog niet omdat ik niet begrijp wat ik moet voelen of zoeken.
Kijk en dit is dus de grap. Mensen die uit contact zijn gekomen met hun gevoel, doen alles op hun denken. Was voor mij niet anders.
Maar gevoel heet niet voor niets gevoel. Het is iets dat je voelt. Een fysieke sensatie in je lichaam. Veel gevoelens zitten zo rond de buik of het middenrif. Maar ook de rest van je lichaam kan mee doen in het gevoel van emoties. Je denken staat daar compleet los van.
En wat nog veel enger is eigenlijk. Je lichaam weet vaak al veel eerder wat er aan de hand is dan je hoofd. Een gevoel zegt dus ook veel meer dan een gedachte. Mijn lichaam liegt niet tegen me. Mijn hoofd wel en is vaak nog later ook.
Heb je dit beide goed door, kan je ineens veel krachtiger en vastberadener beslissingen nemen. Louter je gevoel volgen is niet altijd verstandig. Louter je gedachten volgen is waarschijnlijk nog minder verstandig. Heb je voor beiden feeling, dan is dat heel waardevol.
Ook voor mij geld. 3 jaar geleden kon ik niet voelen. Ik was gewoon afgesloten van m'n gevoel en deed alles op ratio. Vandaag de dag is dat wel anders.
En dat heb ik gedaan door goed te leren voelen. In m'n lijf dus. En daar heb ik mindfulness achtige oefeningen voor nodig. De aandacht verplaatsen naar m'n lichaam.
En talloze keren mezelf erop wijzen:
"No, here! Not here!"
Voelen... In je lichaam dus, niet je hoofd.
Hier zouden ze les in moeten geven op de basisschool. Veel waardevoller dan welk ander vak dan ook imho.