The road to unf*ck my life

Ik lijk weer beetje te kunnen leven zoals het in mijn DF break was afgelopen jaar. Het uitzitten in de leegte en wachten tot er een mental clarity komt waar ik weer wat leuks kan doen. In die tijd werd ik helaas een pijn patiënt waarbij ik mijn pijn gebruikte om te voelen of ik iets aankon. Nu is het een verdoofde overprikkeling door medicatie zonder drang om toch te prikkelen of met alcohol te verdoven. Net een dutje van bijna een uur gehad waarbij ik lekker tot rust kwam. Ik herken overeenkomsten tussen mijn vorige pogingen waar ik stopte met roken (en dus geen wiet sigaretten kon maken) en nu. Blijkbaar is het stoppen met wiet niet zo mals als dat ik dacht dat het zou zijn. Ik dacht altijd dat het aan de tabak lag. Met beiden stoppen tegelijkertijd is gewoon te zwaar geweest denk ik. Na drie maanden stoppen met beiden kwam ik in een depressie met zelfmoordneigingen. Ben benieuwd en waakzaam hoe dat deze keer zal zijn.

Qua trek in wiet gaat het trouwens best goed. Geen cravings, eerder verlangen om de, hetzij het wel behapbaar is hoor, rollercoaster soms te stoppen als het zwaar is.

Ik vind het tot nu toe wel prima. De klachten met mijn autisme zijn veel beter mee om te gaan. Soms kan ik geen prikkels aan en zet ik maar de radio aan. Als dat op gegeven moment te veel is gaat dat uit. Net na mijn dutje zin om hetgeen wat ik heb gemist tussen vannacht (ik had afgelopen nacht koffie gemaakt om lekker sport te kijken maar viel erna gewoon in slaap) en nu. Zit nu de Formule 1 sprint shootout te kijken. Afgelopen maand moest ik het echt hebben van samenvattingen en korte momenten van het live bekijken van iets, vaak autistisch stimmend om het te kunnen verwerken. En zelfs dan lukte het niet en miste ik veel van mijn hobby's en passies.

Nu heb ik de volledige uitzending aan. Kijken of ik het aankan. Nu heb ik er de vertrouwen in maar ben bang dat het op gegeven moment toch niet lukt. Toch voel ik me optimistisch en anders gewoon accepteren.

Gisteren was het heel wat minuten tot uren weer wat leuks doen en dan weer rustig aan doen. Daar kan ik wel mee leven. Ben blij dat ik niet zoals vroeger deze beperkte prikkel tijd gebruikte puur om Call of Duty te spelen. Het spelen van Call of Duty gisteren was beperkt tot twee potjes en dan vond ik het wel welletjes. Gewacht tot volleybal s'nachts begon op TV. Dat lijkt mij gewoon prima.

Edit: bovenstaande wat ik typ kan ook symptomen zijn van een (lichte) autisme burnout. Omdat ik pas sinds het stoppen met wiet pas echt tot rust kom en de stress en angst is verdwenen. Wel moet ik risperidon en lorazepam nemen om de rem met mijn psyche te hebben.

Edit 2: als ik ook weer okay voel is de drang van het roken veel minder. Ik zet timers voor het roken zodat ik niet kettingrook en qua het niks doen helpt het me ook om het niet uitzichtloos te maken. Wanneer het goed gaat, gaat de timer vaak af maar is een sigaret niet nodig. Toen ik aan de wiet zat snapte ik nooit waarom ik de ene keer wou kettingroken en de andere keer lang zonder sigaret kon. Ik voel nu veel meer aan wat gaande is.


Edit 3: na een half uurtje was F1 alweer genoeg en nu weer rustig aan doen. Zonder dat het kut aanvoelt

Ik heb een extra poging gewaagd om die externe druk ook af te nemen. Ik heb een verplichting aan het UWV voor het doen van activiteiten. Af en toe deed ik het ook maar hoe het is geregeld nu werkt ook niet voor me. Diep van binnen brengt het me onrust dat ik niet altijd eraan kan voldoen. Die vrijblijvendheid heb ik maar toch knaagt het.

Ik heb naar de arbeidsdeskundige een bericht gestuurd of mijn keuring van 10 jaar geleden heroverwogen kan worden dat ik betaald werk kan doen. Dit heb ik de afgelopen 10 jaar met alles ook geprobeerd maar val altijd uit na een paar maanden. Met vrijwilligerswerk lukt het me langer maar dat werkt op ten duur ook niet vanwege onbegrip als mijn gesteldheid in het geding is en ik moet herstellen. Het feit dat ik nu herstel gaf me blijkbaar toch ergens weer die stress die ik altijd van binnen heb meegedragen.

Dit tijdens mijn pijn van daarnet geschreven. Gelijk erna werd ik misselijk en was de pijn verdwenen. Dat is vaak een teken dat mijn stress of overprikkeling is verdwenen.

Na het overgeven mixtapes geluisterd op een hardere volume op mijn speaker dan wat het laatste tijd stond. Paar potjes Call of Duty gedaan en twee potjes FIFA. Hierbij ook de volume van de game harder gezet dan hoe het de afgelopen weken stond.

Nu weer wat normale radio en lekker genieten deze nacht. Beetje nadenken hoe het zal gaan. Maar heb wel goed vertrouwen dat er goed gereageerd gaat worden. Op dit moment heb ik een goede arbeidsdeskundige die begrip heeft voor mijn situatie en meewerkt. De jaren hiervoor was het een draaideur aan personeel met een "na ons komt de zondvloed" mentaliteit die mijn klachten en zorgen niet serieus namen. Met een mentaliteit om een dossier op te bouwen en gewoon te proberen is het gedurende de jaren van afstuderen met een psychose, full time werken naar dit geworden.

De dag van gisteren en vandaag leek heel erg hetzelfde trouwens. Ik word wakker en heb een psyche die niet goed is. Ik neem Risperidon en lorazepam en doe het heel wat uren rustig aan. Rond de avond had ik een woede, die licht aanvoelt in tegenstelling tot vroeger en ook niet geuit wordt op mensen. Ik neem dan weer risperidon en lorazepam en doe weer rustig. Ergens tussen zonsondergang en Midden nacht gaat het goed en doe ik prikkel rijke activiteiten. Die wissel ik af en bij een satisfaction zit ik lekker te chatten met mensen. Dit laatste is al jaren gaande dat ik de energie of de rust vind bij zonsondergang en de nacht. Bij een mega stressvolle dag of flinke angstaanval is de rust zo groot dat ik vroeg in slaap val. Dat is best vervelend want dan word ik de dag erna vroeg wakker en begint het weer van voor af aan. Het liefst word ik laat wakker in de dag om de struggle van overdag maarr voor een paar uur te hebben en dan s'avonds en s'nachts het goed te hebben. Gaat dat een tijdje goed, slaap ik een keer eens vroeg en probeer ik overdag weer wat dingen te doen. Vaak heb ik dan de behoefte om dan buitenshuis te gaan en onder de mensen te zijn. Helaas het afgelopen jaar lukte dit een dagje ofzo en dan begon de stress en angst weer terug te komen.

Het is nu weekend. Dan is de druk en gesteldheid vaak wel wat beter. Ben benieuwd wat er verder gaat gebeuren. Als het zoals de afgelopen twee dagen gaat, weet ik te verwachten hoe het zal zijn. Andere zal ik het wel meemaken hoe het dan anders gaat.

Don Draper zei:

Ik denk dat het prima is. Als er maar geen externe druk erbij komt (meer).

Klik om te vergroten...

Don Draper zei:

Ik heb naar de arbeidsdeskundige een bericht gestuurd of mijn keuring van 10 jaar geleden heroverwogen kan worden dat ik betaald werk kan doen.

Klik om te vergroten...

Die twee lijken mij tegenstrijdig.

Sinds gisteren toch maar weer middelen aan het nemen om het toch leuk te hebben tijdens mijn overprikkeling. Als ik het niet doe blijf ik geïrriteerd proberen om te kijken of ik toch iets kan doen.

Gisteren was het bier. Lekker muziek geluisterd en een voetbalwedstrijd gekeken. Erna werd het te veel en ging ik voldaan naar bed met de lekkere effect die bier geeft. Echter kreeg ik wel rond 18:00 een flinke en krachtige angst aanval. Die begon met flinke onrustigheid met trek in wiet. Risperidon en lorazepam genomen en weer op bed gelegen. Toen kwam de pijn en was het even heftig maar wel te doen. Vervolgens was ik zo overprikkeld dat ik de gordijnen dicht heb gedaan en van begin van de avond gisteren tot vandaag middag mijn ogen heel vaak dicht heb gehad. Weer een nacht met raar en heftig dromen. Volgens mij geen nachtmerrie deze keer maar kwam wel in de buurt.

Vandaag weer hetzelfde. Sensory seeking heel de tijd waar ik heel gefrustreerd van werd. Vandaag ook maar weer een middel genomen om hier boven op te komen. Ashwagandha deze keer. Ook heb ik deze keer mijn tweede dosis risperidon en lorazepam preventief genomen.

Hierdoor is het weer terug naar hoe het vorig jaar ging. Wat dingetjes doen en wachten tot ik weer een Call of Duty potje kan doen. Zometeen is er een voetbalwedstrijd die voor mij heel belangrijk is waardoor ik hoop dat dit zal werken.

Vorig jaar liep het niet echt goed af met de Ashwagandha, al weet ik niet of het door de Ashwagandha ook echt komt of ook het vapen waar ik aan verknocht was. Mijn angst aanvallen werden gedempt maar was er nog wel. Hierdoor ging ik dus door met leven terwijl ik eigenlijk zonder Ashwagandha dat niet had gekund. Mijn klachten werd vervangen door pijn klachten met een flinke linker arm pijn en een hart die te keer ging. Hier is wel naar gekeken. Qua gezondheid gaat het gewoon prima met me.

Toch ga ik het proberen. Het is een hel om in de leegte van overprikkeling en wachten te zitten. De eerste dagen na het stoppen met wiet was het te doen. Maar de laatste twee dagen ging het niet. Mijn idee van het unf*cken lijkt toch in deugen te vallen. Ik vervang m'n middelen gewoon weer ipv echt te herstellen en het te accepteren. Ook al is het wel goed dat ik van de wiet af ben denk ik.

Don Draper zei:

Het is een hel om in de leegte van overprikkeling en wachten te zitten. De eerste dagen na het stoppen met wiet was het te doen. Maar de laatste twee dagen ging het niet. Mijn idee van het unf*cken lijkt toch in deugen te vallen. Ik vervang m'n middelen gewoon weer ipv echt te herstellen en het te accepteren. Ook al is het wel goed dat ik van de wiet af ben denk ik.

Klik om te vergroten...

In mijn ervaring:

Je kunt niet uit die hel ontsnappen zolang je niet echt ergens naartoe werkt. Dat idee van: eerst mezelf "unfucken" en dán... is de zoveelste truc van de geest om eigenlijk gewoon te blijven waar je bent. En dus komen er wel weer andere afleidingen. Afleidingen van de wetenschap dat er geen echt doel in je leven is. (Klinkt misschien hard, maar ik spreek in het algemeen, ik ken je niet persoonlijk)

Het wachten en de overprikkeling stopt wanneer dat doel er is en ook echt uitgeleefd wordt.

@Don Draper stop om te beginnen eens met drinken. En daarna met blowen. Je zult baat hebben bij het niet continu proberen te beïnvloeden van je stemming. Geef je kop eens een paar maanden rust met alleen je voorgeschreven medicatie op vaste tijdstippen en zo min mogelijk "indien nodig".

_shikantaza zei:

@Don Draper stop om te beginnen eens met drinken. En daarna met blowen. Je zult baat hebben bij het niet continu proberen te beïnvloeden van je stemming. Geef je kop eens een paar maanden rust met alleen je voorgeschreven medicatie op vaste tijdstippen en zo min mogelijk "indien nodig".

Klik om te vergroten...

Ik kan dit beamen. Ik blow nu zo weinig en voel me echt een stuk stabieler, nooit gedacht dat het ook na één avondje blowen 5 dagen weer wennen is. Het legt je doelen aan de kant, tenminste ik vergeet ze door de soep in m'n hoofd.

Die ene paar uurtjes dat ik stoned bent, en dus geen overprikkeling heb ik het heel lang voor over gehad dit iedere avond te doen. Nu ik volledig op mezelf woon, en samen met m'n vriendin is het al zwaar genoeg zonder het blowen. Gelukkig woon ik in een zeer rustig dorp met veel bos en verkeer is paar huizen verder, geniet ik daar echt meer van. Voorheen haatte ik de vogels die heel de dag hetzelfde geluid maken. Nu geniet ik ervan omdat het patronen heeft en toch een soort van rust bied.

Wat ik bedoel te zeggen is, probeer nieuwe dingen uit en leer daarmee de goede kant in te zien. Ook al raak je overprikkeld diezelfde avond, je hebt het geprobeerd en de volgende dag hopelijk weer voorbij. Hopelijk besef je en voel je dat de angst een dominante gedachten beheersing is die onterecht kan zijn. Ik loop al jaren voortdurend in F.F.F (Freeze, Flight, Fight) en ben altijd voorbereid op wat ik denk te gaan komen, maar het komt niet. Toch blijft dit een dominante gedachten en moet ik dit met therapie oplossen want het komt voor uit m'n verleden door geweld.

De verwarring die ontstaat bij mij tijdens menselijk contact, gesprekken en dergelijke, als ik merk dat ik niet iets begrijp of zij mij niet begrijpen/kunnen volgen zeg ik communicatie problemen te hebben en 9/10 keer krijg ik wel begrip. Ik dacht altijd uitgelachen te worden, of dom gevonden te worden maar tot mijn verbazing is dit eigenlijk nauwelijks gebeurd. Mensen gaan vaak verder met waar we het over hadden en vinden het niet heel vervelend.

Waar ik nog wel erg tegenaan loop is dat gevoelens toelaten, zien en horen er nog niet is bij mij. Maar in principe heb je dat ook niet nodig bij wildvreemde mensen. En als je dan toevallig iemand tegen het lijf loopt een blijver is, dan kun je daaraan werken met die persoon.

Autisme is echt een voor/nadeel tegelijkertijd, en word nogal onderschat soms hoe lastig het kan zijn voor die persoon en begrijp je wel dat je voorzichtig bent. Maar juist voorzichtig zijn met jezelf of anderen behoudt wel de staat waarin je blijft hangen. Ik heb dit pas gerealiseerd en doe erg mijn best om van de angsten en vooroordelen in m'n hoofd af te komen, tis echt niet makkelijk ik weet het, ben er zelf ook nog lang niet maar ik weet wel dat als je dezelfde stappen blijft zetten hetzelfde resultaat zou krijgen.

We kunnen altijd chatten als je wilt omdat ik ook een "lotgenoot" zoek en als je dat niet ziet zitten kunnen we altijd nog wel in gesprek.
Veel succes en hopelijk ben je een beetje geholpen met mijn laptop tekst.