#1
damm don draper zie nu de perma ben
als je dit nog leest als niet ingelogde gebruiker
echt heel veel sterkte gewenst in je leven![:redheart:]()
als je dit nog leest als niet ingelogde gebruiker
echt heel veel sterkte gewenst in je leven
The road to unf*ck my life
46 antwoorden
8 weergaven
18-5-2026
#2
Don heeft een permaban aangevraagdIk kan dit beamen. Ik blow nu zo weinig en voel me echt een stuk stabieler, nooit gedacht dat het ook na één avondje blowen 5 dagen weer wennen is. Het legt je doelen aan de kant, tenminste ik vergeet ze door de soep in m'n hoofd.
Die ene paar uurtjes dat ik stoned bent, en dus geen overprikkeling heb ik het heel lang voor over gehad dit iedere avond te doen. Nu ik volledig op mezelf woon, en samen met m'n vriendin is het al zwaar genoeg zonder het blowen. Gelukkig woon ik in een zeer rustig dorp met veel bos en verkeer is paar huizen verder, geniet ik daar echt meer van. Voorheen haatte ik de vogels die heel de dag hetzelfde geluid maken. Nu geniet ik ervan omdat het patronen heeft en toch een soort van rust bied.
Wat ik bedoel te zeggen is, probeer nieuwe dingen uit en leer daarmee de goede kant in te zien. Ook al raak je overprikkeld diezelfde avond, je hebt het geprobeerd en de volgende dag hopelijk weer voorbij. Hopelijk besef je en voel je dat de angst een dominante gedachten beheersing is die onterecht kan zijn. Ik loop al jaren voortdurend in F.F.F (Freeze, Flight, Fight) en ben altijd voorbereid op wat ik denk te gaan komen, maar het komt niet. Toch blijft dit een dominante gedachten en moet ik dit met therapie oplossen want het komt voor uit m'n verleden door geweld.
De verwarring die ontstaat bij mij tijdens menselijk contact, gesprekken en dergelijke, als ik merk dat ik niet iets begrijp of zij mij niet begrijpen/kunnen volgen zeg ik communicatie problemen te hebben en 9/10 keer krijg ik wel begrip. Ik dacht altijd uitgelachen te worden, of dom gevonden te worden maar tot mijn verbazing is dit eigenlijk nauwelijks gebeurd. Mensen gaan vaak verder met waar we het over hadden en vinden het niet heel vervelend.
Waar ik nog wel erg tegenaan loop is dat gevoelens toelaten, zien en horen er nog niet is bij mij. Maar in principe heb je dat ook niet nodig bij wildvreemde mensen. En als je dan toevallig iemand tegen het lijf loopt een blijver is, dan kun je daaraan werken met die persoon.
Autisme is echt een voor/nadeel tegelijkertijd, en word nogal onderschat soms hoe lastig het kan zijn voor die persoon en begrijp je wel dat je voorzichtig bent. Maar juist voorzichtig zijn met jezelf of anderen behoudt wel de staat waarin je blijft hangen. Ik heb dit pas gerealiseerd en doe erg mijn best om van de angsten en vooroordelen in m'n hoofd af te komen, tis echt niet makkelijk ik weet het, ben er zelf ook nog lang niet maar ik weet wel dat als je dezelfde stappen blijft zetten hetzelfde resultaat zou krijgen.
We kunnen altijd chatten als je wilt omdat ik ook een "lotgenoot" zoek en als je dat niet ziet zitten kunnen we altijd nog wel in gesprek.
Veel succes en hopelijk ben je een beetje geholpen met mijn laptop tekst.
Wat ben je goed bezig @Ei-Salade 😍
#3
De afgelopen jaren heb ik er een potje van gemaakt en iedere keer dat ik plannen maak om er wat van te verbeteren om mijn oude leven weer terug te krijgen, valt in duigen. Mijn oude leven is er namelijk niet meer. De dingen die ik leuk vind zijn niet meer in handbereik. De mensen waar ik het mee deed zijn niet meer in mijn leven. Hierdoor blijf ik voornamelijk alleen over. Zonder echt geld op zak om wat te doen. Verder ben ik niet meer de persoon die ik was voordat de ellende begon in mijn leven.
Voor Maart 2020 had ik een leven waarbij ik in de horeca was, door heel Nederland reizend en soms werkend door het leven ging met chillings met vrienden. Ook was ik veel in de bioscoop te vinden. Roken in de horeca met een (alcoholvrije) biertje vond ik heel erg leuk. Helaas zijn de rookruimtes er niet meer en de horeca qua prijzen niet meer binnen handbereik om zo vaak te doen als ik deed. De vrienden die ik had waren gebruiksvrienden die de serieuze pad op zijn gegaan en druk bezig zijn met werken. De mensen die nog overbleven waren drugsmisbruikers die me niet als vriend behandelde maar om hun ellende mee te delen. Verder was ik in de afgelopen jaren best patje afgeraakt waardoor het definitief niet meer goed is gekomen. De mensen die me slecht hebben behandeld zijn ondertussen ook de deur uit. Bij een appje dat er weer wat was, schoot ik in de stress.
De afgelopen jaren was ik of flink ijsberend door het leven aan het gaan of passief op mijn bed gaan liggen. De activiteiten die ik deed nadat de corona weg was bleken niet meer te passen in mijn leven. Ik kan niet zo goed meer tegen prikkels. Ik observeer ook dat de meeste dingen die ik keek allemaal spannende en stimulerende dingen waren. Ook vroeger veel bezig geweest met nieuws en politiek. Het nieuws is de laatste tijd steeds gekker geworden, de alternatieve media waar ik een tijd mijn heil in zocht maakt me gek en de politiek is sinds Rutte en Trump een joke en eigenlijk ook niet meer goed voor mijn gesteldheid.
Dus het roer moet om!
Tot een paar dagen geleden zat ik blowend door het leven in bed met af en toe flinke ijsbeer drift om het passieve leven en energie weer eruit te halen. Verder heb ik een Call of Duty fixatie waarbij ik de afgelopen jaren zat te wachten tot ik qua prikkels weer een game kon spelen. Bepaalde weken in het jaar kon ik game marathons houden waarbij ik erna weer flink moest bijkomen en zelfs afkickverschijnselen kreeg. Het moet anders!
Als het goed is, zit ik nu in een periode waarbij ik mijn leven kan unf*cken. De wiet heb ik paar dagen geleden weggedaan. Tijdens de wiet trips kwamen er ideeën naar boven om dingen te doen in het leven. Ik deed er vervolgens niks mee vanwege de anxiety die ik had en een dag plannen kon niet omdat ik soms elke dag een angstaanval had. Sinds de wiet er niet meer is, is de stress en angst wat minder. Moet nog blijken hoe verder de afkick zal worden, maar dan moet ik nu wel aan de slag!
Bepaalde dingen en conclusies die ik heb getrokken die wat meer passen bij de 28 jarige ik die niet zo goed tegen prikkels kan:
Dit soort dingen heb ik allemaal nu in mijn hoofd. Wat vinden jullie ervan? Ik zou het graag van me willen afschrijven hoe het met me gaat om weer mijn leven op te pakken en te kijken naar wat ik allemaal kan doen en nog bij me past in mijn leven. Misschien hebben anderen er ook wat aan die kapot zijn gegaan en iets moeten opbouwen na een te passieve leven.
Voor Maart 2020 had ik een leven waarbij ik in de horeca was, door heel Nederland reizend en soms werkend door het leven ging met chillings met vrienden. Ook was ik veel in de bioscoop te vinden. Roken in de horeca met een (alcoholvrije) biertje vond ik heel erg leuk. Helaas zijn de rookruimtes er niet meer en de horeca qua prijzen niet meer binnen handbereik om zo vaak te doen als ik deed. De vrienden die ik had waren gebruiksvrienden die de serieuze pad op zijn gegaan en druk bezig zijn met werken. De mensen die nog overbleven waren drugsmisbruikers die me niet als vriend behandelde maar om hun ellende mee te delen. Verder was ik in de afgelopen jaren best patje afgeraakt waardoor het definitief niet meer goed is gekomen. De mensen die me slecht hebben behandeld zijn ondertussen ook de deur uit. Bij een appje dat er weer wat was, schoot ik in de stress.
De afgelopen jaren was ik of flink ijsberend door het leven aan het gaan of passief op mijn bed gaan liggen. De activiteiten die ik deed nadat de corona weg was bleken niet meer te passen in mijn leven. Ik kan niet zo goed meer tegen prikkels. Ik observeer ook dat de meeste dingen die ik keek allemaal spannende en stimulerende dingen waren. Ook vroeger veel bezig geweest met nieuws en politiek. Het nieuws is de laatste tijd steeds gekker geworden, de alternatieve media waar ik een tijd mijn heil in zocht maakt me gek en de politiek is sinds Rutte en Trump een joke en eigenlijk ook niet meer goed voor mijn gesteldheid.
Dus het roer moet om!
Tot een paar dagen geleden zat ik blowend door het leven in bed met af en toe flinke ijsbeer drift om het passieve leven en energie weer eruit te halen. Verder heb ik een Call of Duty fixatie waarbij ik de afgelopen jaren zat te wachten tot ik qua prikkels weer een game kon spelen. Bepaalde weken in het jaar kon ik game marathons houden waarbij ik erna weer flink moest bijkomen en zelfs afkickverschijnselen kreeg. Het moet anders!
Als het goed is, zit ik nu in een periode waarbij ik mijn leven kan unf*cken. De wiet heb ik paar dagen geleden weggedaan. Tijdens de wiet trips kwamen er ideeën naar boven om dingen te doen in het leven. Ik deed er vervolgens niks mee vanwege de anxiety die ik had en een dag plannen kon niet omdat ik soms elke dag een angstaanval had. Sinds de wiet er niet meer is, is de stress en angst wat minder. Moet nog blijken hoe verder de afkick zal worden, maar dan moet ik nu wel aan de slag!
Bepaalde dingen en conclusies die ik heb getrokken die wat meer passen bij de 28 jarige ik die niet zo goed tegen prikkels kan:
- Plezier vanuit mijn AuDHD (autisme en ADHD) gedrag moet ik niet al te vaak forceren. Soms wil ik dolgraag wat doen en dan pak ik allerlei middelen om het toch te kunnen doen. Dat werkt in het begin wel okay maar op ten duur natuurlijk niet meer. Daar moet ik selectiever mee omgaan en vooral accepteren dat als er niks is, ik dan ook gewoon rust kan pakken. Lukt het toch niet, leren accepteren dat het me dag niet is. Er zullen mij nog vele jaren en dagen gegeven worden waarbij het de volgende keer wel lukt. Bij een 1 jaarlijkse of maandelijkse evenement zoals een finale van een sportwedstrijd of pay per view baalde ik als een stekker. Maar dit moet ik meer en meer accepteren. Het komt wel goed.
- Proberen vaker doelloos te reizen met het OV. Laatste tijd bedacht ik me vaker om bij het lokale vliegveld te vliegtuig spotten. Misschien een weekend trein abonnement nemen en dan in de trein naar de sporten kijken die ik kijk. Doelloos lopen door een stad of strand of bos met de koptelefoon op met de radio op of luisterboek of een streamingdienst op blindentolk.
- Gamen en vooral Call of Duty een minder groot onderdeel maken van mijn leven. Ik had veel verwacht van de huidige game generatie maar net als de vorige ben ik er na een tijdje klaar mee. Wat er vooral met deze game generatie is gebeurd is dat ik het sensorisch allemaal niet zo goed aankan met al die pracht en paal. Een potje FIFA spelen is een explosie aan animaties, onrealistische hoeveelheid goals en je komt er gestresster uit dan dat je begon als je online een spelletje hebt gespeeld. Ik probeer nu andere manieren te vinden om mijn statisfaction hieruit te krijgen. Beginnen met retro gamen bijvoorbeeld. Weer simpele spelletjes spelen zoals we dat deden op de basisschool op een site als spele.nl. Dat soort dingen.
- Minder in mijn hoofd hebben van "Wow, dit is leuk. Dit ga ik nu he-le-maal kapot spelen/bingen/doen." Ik kan dat gewoon niet. Na een tijdje ben ik er klaar mee. Soms lukt het me een dag en daarna weken niet meer en baal ik. Ik ga niet meer in de trends van al die abonnementen van alles en nog wat en gewoon los weer dingen kopen. Of huren. Ook niet meer een bioscoop abonnement en bijna elke dag in de bios zijn. Gewoon 1 kaartje kopen. Ouderwets een film huren. Een serie huren bij de bieb of de DVD ervan ergens scoren. Dat helpt voor de stress die bij mij soms al best hoog is. Scrollen door iets als Netflix vind ik best moeilijk.
- Gerichter de dag inplannen. Dus niet bij een sport dag de hele godganse dag alle sport in de wereld kijken maar gewoon elke week mijn favoriete voetbalclubje en Formule 1. Meer gratis sporten kijken die op TV zijn, eventueel opnemen zodat ik dat als achtergrond kan hebben bij het autistisch stimmen, sporten en ijsberen.
- Meer accepteren dat ik een autistische stimmer ben. Dus lekker voor de buis rustig iets kijken zit er heel soms in maar gebeurd niet vaak. Dus minder attachment hebben met wat ik consumeer en meer als achtergrond laten dienen. Hopelijk stress ik me er veel minder door dat ik niet het leven kan hebben wat ik wil, of zoals de meeste mensen hebben.
- Wandelingen met de wandelinstructeur weer oppakken. Eventueel ook weer wandelen met een groep. De anxiety die het me gaf door de geldstress die ik soms heb moet ik overheen stappen. Ik kan niet thuis blijven zitten en mijn leven aan me voorbij laten gaan.
- Een zoektocht starten naar wat er allemaal nog past in mijn leven. Ik ben jong maar niet meer de jongste. Ik moet wat meer dingen vinden die passen bij wat ik cognitief nog kan en liefst stress verminderend of legit leuk op een gezonde manier. Ik probeer meer puzzels via de computer te doen. Probeer goede vriendschappen op te bouwen via internet die niet op drugs of andere middelengebruik of liefde gefixeerd is. En misschien een club zoeken waarbij ik dingen kan doen wat nu bij me past. Ik zeg maar wat. Bordspellen spelen. Of fotograferen. Of wat dan ook.
- Ik ben een nacht mens maar moet weer zoals vroeger de rust van de nacht ook tot me nemen ipv met allerlei middelen een leuke nacht forceren. Of als het te saai is maar aan de benzo's en Risperdon zitten en slapen. Gewoon die saaiheid het er laten zijn. De overprikkeling de gang laten lopen. Ga ik het met middelen oplossen, is het een neerwaarts spiraal naar beneden. Het gebeurd zelden dat bij mezelf verdoven tot slaap dat het de volgende dag beter is. Een nacht het uitzitten en vervolgens er overheen gaan, doet mijn psyche veel beter.
- Een werk situatie zoeken die bij me past. Deze parkeer ik nog even omdat ik wil zien hoe het zal gaan met mijn anxiety de komende tijd maar lijkt me fijn om weer een verplichting te hebben en UWV tevreden te houden. Niks doen en de grote vakantie vieren past niet bij me en is een monstertje die in mijn lichaam tot aardige grootte kan komen. Lekker nietsen zit gewoon niet in mijn aard.
- Iets meer mijn creativiteit de loop laten geven. Helaas komt er niet veel uit bij mij. Zou graag een boek willen schrijven bijvoorbeeld of tekenen maar lukt me niet echt. Maar moet het wel vaker een kans geven. Ik mag best gerust tien jaar erover doen.
- Stoppen met kijken naar het prijskaartje van de boodschappen die ik doe. Ik stress me helemaal wild als ik weer geld heb besteed aan de nodige dingen. Dit is voor mij best moeilijk, ik heb nog steeds de vroegere prijzen in mijn hoofd. Maar die komen natuurlijk nooit meer terug. Dus ik moet het gewoon z'n loop laten.
Dit soort dingen heb ik allemaal nu in mijn hoofd. Wat vinden jullie ervan? Ik zou het graag van me willen afschrijven hoe het met me gaat om weer mijn leven op te pakken en te kijken naar wat ik allemaal kan doen en nog bij me past in mijn leven. Misschien hebben anderen er ook wat aan die kapot zijn gegaan en iets moeten opbouwen na een te passieve leven.
#4
Mooi dat je het verlangen en de motivatie hebt om je leven te beteren, maar neem niet teveel hooi op je vork. Kleine stapjes werken vaak het best.
#5
Ik lees je een aantal keren doelloos schrijven, waaronder hier:
In mijn hersteltraject - en ik ben van mening dat ieder mens hier uiteindelijk naar op zoek is - was het van cruciaal belang om zingeving te zoeken. Eigenlijk het tegenovergestelde van 'doelloos'. Een waardevol bestaan leiden begint met het feit dat je een wezenlijke positieve impact hebt op je omgeving. Dat je in verbinding staat, anderen ziet en minstens net zo belangrijk: door anderen gezien wordt. Dat je het gevoel hebt dat je ertoe doet. Dat klinkt groots, maar kun je al klein bewerkstelligen. Door misschien iets van waarde te creëren voor je naasten of zoals @_shikantaza al als praktische goede tip geeft: dagbesteding.
Proberen vaker doelloos te reizen met het OV. Laatste tijd bedacht ik me vaker om bij het lokale vliegveld te vliegtuig spotten. Misschien een weekend trein abonnement nemen en dan in de trein naar de sporten kijken die ik kijk. Doelloos lopen door een stad of strand of bos met de koptelefoon op met de radio op of luisterboek of een streamingdienst op blindentolk.
In mijn hersteltraject - en ik ben van mening dat ieder mens hier uiteindelijk naar op zoek is - was het van cruciaal belang om zingeving te zoeken. Eigenlijk het tegenovergestelde van 'doelloos'. Een waardevol bestaan leiden begint met het feit dat je een wezenlijke positieve impact hebt op je omgeving. Dat je in verbinding staat, anderen ziet en minstens net zo belangrijk: door anderen gezien wordt. Dat je het gevoel hebt dat je ertoe doet. Dat klinkt groots, maar kun je al klein bewerkstelligen. Door misschien iets van waarde te creëren voor je naasten of zoals @_shikantaza al als praktische goede tip geeft: dagbesteding.
#6
Heb er naar gezocht, zelfs met een maatschappelijke werker maar dat is er in mijn dorp helaas niet.Ooit aan dagbesteding gedacht?
#7
Zingeving is er nooit echt in mijn leven geweest. Wel naar gezocht en soms dacht ik het te pakken te hebben maar dat ebt dan weer weg en gaat het weer door naar het overleven van de dag.Ik lees je een aantal keren doelloos schrijven, waaronder hier:
In mijn hersteltraject - en ik ben van mening dat ieder mens hier uiteindelijk naar op zoek is - was het van cruciaal belang om zingeving te zoeken. Eigenlijk het tegenovergestelde van 'doelloos'. Een waardevol bestaan leiden begint met het feit dat je een wezenlijke positieve impact hebt op je omgeving. Dat je in verbinding staat, anderen ziet en minstens net zo belangrijk: door anderen gezien wordt. Dat je het gevoel hebt dat je ertoe doet. Dat klinkt groots, maar kun je al klein bewerkstelligen. Door misschien iets van waarde te creëren voor je naasten of zoals @_shikantaza al als praktische goede tip geeft: dagbesteding.
--------------------
Ik heb trouwens al contact gezocht met de wandelinstructeur. Helaas nog geen reactie gehad. Maar lijkt me leuk dat weer op te pakken en dat op mijn agenda weer te hebben zodat ik er iets heb om naar uit te kijken elke week.
#8
Klinkt wel alsof je hulp nodig hebt, wanneer je continue bezig bent met 'het overleven' van de dag. Om er geen doekjes om te winden: het komt op mij gedeprimeerd over. Misschien overheen gelezen, maar heb je al eens gesproken met een praktijkondersteuner of andere GGZ professional?Wel naar gezocht en soms dacht ik het te pakken te hebben maar dat ebt dan weer weg en gaat het weer door naar het overleven van de dag.
#9
Roken is echt een verschrikkelijke verslaving. Kortstondige dopamine rushes die eigenlijk nooit een plus geven, enkel een min wanneer je niet rookt. Als je snapt wat ik bedoel.Wat geeft jullie dan zingeving in het leven? Sinds ik herboren ben in mijn geloof is de leegte verdwenen maar is langzaam toch weer erin geslopen. Buiten wat hobby dingetjes in mijn leven zit ik op dit moment eigenlijk helaas alleen maar te kijken tot ik een sigaret weer kan roken. En na de sigaret weer in de leegte stappen tot ik weer even kan roken helaas.
Zingeving haal je uit het in verbinding staan met je omgeving en door voor je gevoel waarde toe te voegen. Dat kan dus heel klein, door iemand te helpen oversteken. Of een compliment uitdelen. Maar meer structureel: ga op zoek naar een dagbesteding of vrijwilligerswerk waarin je in contact staan met anderen.
#10
Balen. Iets waarvoor je het huis uit kunt en naar uit kunt kijken lijkt me wel iets voor jou in deze fase.Heb er naar gezocht, zelfs met een maatschappelijke werker maar dat is er in mijn dorp helaas niet.
En iets laagdrempelig-vrijwilligs? Uurtje in de week katten / honden / alpaca's aaien om mee te beginnen?
#11
Ooit aan dagbesteding gedacht?De afgelopen jaren heb ik er een potje van gemaakt en iedere keer dat ik plannen maak om er wat van te verbeteren om mijn oude leven weer terug te krijgen, valt in duigen. Mijn oude leven is er namelijk niet meer. De dingen die ik leuk vind zijn niet meer in handbereik. De mensen waar ik het mee deed zijn niet meer in mijn leven. Hierdoor blijf ik voornamelijk alleen over. Zonder echt geld op zak om wat te doen. Verder ben ik niet meer de persoon die ik was voordat de ellende begon in mijn leven.
Voor Maart 2020 had ik een leven waarbij ik in de horeca was, door heel Nederland reizend en soms werkend door het leven ging met chillings met vrienden. Ook was ik veel in de bioscoop te vinden. Roken in de horeca met een (alcoholvrije) biertje vond ik heel erg leuk. Helaas zijn de rookruimtes er niet meer en de horeca qua prijzen niet meer binnen handbereik om zo vaak te doen als ik deed. De vrienden die ik had waren gebruiksvrienden die de serieuze pad op zijn gegaan en druk bezig zijn met werken. De mensen die nog overbleven waren drugsmisbruikers die me niet als vriend behandelde maar om hun ellende mee te delen. Verder was ik in de afgelopen jaren best patje afgeraakt waardoor het definitief niet meer goed is gekomen. De mensen die me slecht hebben behandeld zijn ondertussen ook de deur uit. Bij een appje dat er weer wat was, schoot ik in de stress.
De afgelopen jaren was ik of flink ijsberend door het leven aan het gaan of passief op mijn bed gaan liggen. De activiteiten die ik deed nadat de corona weg was bleken niet meer te passen in mijn leven. Ik kan niet zo goed meer tegen prikkels. Ik observeer ook dat de meeste dingen die ik keek allemaal spannende en stimulerende dingen waren. Ook vroeger veel bezig geweest met nieuws en politiek. Het nieuws is de laatste tijd steeds gekker geworden, de alternatieve media waar ik een tijd mijn heil in zocht maakt me gek en de politiek is sinds Rutte en Trump een joke en eigenlijk ook niet meer goed voor mijn gesteldheid.
Dus het roer moet om!
Tot een paar dagen geleden zat ik blowend door het leven in bed met af en toe flinke ijsbeer drift om het passieve leven en energie weer eruit te halen. Verder heb ik een Call of Duty fixatie waarbij ik de afgelopen jaren zat te wachten tot ik qua prikkels weer een game kon spelen. Bepaalde weken in het jaar kon ik game marathons houden waarbij ik erna weer flink moest bijkomen en zelfs afkickverschijnselen kreeg. Het moet anders!
Als het goed is, zit ik nu in een periode waarbij ik mijn leven kan unf*cken. De wiet heb ik paar dagen geleden weggedaan. Tijdens de wiet trips kwamen er ideeën naar boven om dingen te doen in het leven. Ik deed er vervolgens niks mee vanwege de anxiety die ik had en een dag plannen kon niet omdat ik soms elke dag een angstaanval had. Sinds de wiet er niet meer is, is de stress en angst wat minder. Moet nog blijken hoe verder de afkick zal worden, maar dan moet ik nu wel aan de slag!
Bepaalde dingen en conclusies die ik heb getrokken die wat meer passen bij de 28 jarige ik die niet zo goed tegen prikkels kan:
- Plezier vanuit mijn AuDHD (autisme en ADHD) gedrag moet ik niet al te vaak forceren. Soms wil ik dolgraag wat doen en dan pak ik allerlei middelen om het toch te kunnen doen. Dat werkt in het begin wel okay maar op ten duur natuurlijk niet meer. Daar moet ik selectiever mee omgaan en vooral accepteren dat als er niks is, ik dan ook gewoon rust kan pakken. Lukt het toch niet, leren accepteren dat het me dag niet is. Er zullen mij nog vele jaren en dagen gegeven worden waarbij het de volgende keer wel lukt. Bij een 1 jaarlijkse of maandelijkse evenement zoals een finale van een sportwedstrijd of pay per view baalde ik als een stekker. Maar dit moet ik meer en meer accepteren. Het komt wel goed.
- Proberen vaker doelloos te reizen met het OV. Laatste tijd bedacht ik me vaker om bij het lokale vliegveld te vliegtuig spotten. Misschien een weekend trein abonnement nemen en dan in de trein naar de sporten kijken die ik kijk. Doelloos lopen door een stad of strand of bos met de koptelefoon op met de radio op of luisterboek of een streamingdienst op blindentolk.
- Gamen en vooral Call of Duty een minder groot onderdeel maken van mijn leven. Ik had veel verwacht van de huidige game generatie maar net als de vorige ben ik er na een tijdje klaar mee. Wat er vooral met deze game generatie is gebeurd is dat ik het sensorisch allemaal niet zo goed aankan met al die pracht en paal. Een potje FIFA spelen is een explosie aan animaties, onrealistische hoeveelheid goals en je komt er gestresster uit dan dat je begon als je online een spelletje hebt gespeeld. Ik probeer nu andere manieren te vinden om mijn statisfaction hieruit te krijgen. Beginnen met retro gamen bijvoorbeeld. Weer simpele spelletjes spelen zoals we dat deden op de basisschool op een site als spele.nl. Dat soort dingen.
- Minder in mijn hoofd hebben van "Wow, dit is leuk. Dit ga ik nu he-le-maal kapot spelen/bingen/doen." Ik kan dat gewoon niet. Na een tijdje ben ik er klaar mee. Soms lukt het me een dag en daarna weken niet meer en baal ik. Ik ga niet meer in de trends van al die abonnementen van alles en nog wat en gewoon los weer dingen kopen. Of huren. Ook niet meer een bioscoop abonnement en bijna elke dag in de bios zijn. Gewoon 1 kaartje kopen. Ouderwets een film huren. Een serie huren bij de bieb of de DVD ervan ergens scoren. Dat helpt voor de stress die bij mij soms al best hoog is. Scrollen door iets als Netflix vind ik best moeilijk.
- Gerichter de dag inplannen. Dus niet bij een sport dag de hele godganse dag alle sport in de wereld kijken maar gewoon elke week mijn favoriete voetbalclubje en Formule 1. Meer gratis sporten kijken die op TV zijn, eventueel opnemen zodat ik dat als achtergrond kan hebben bij het autistisch stimmen, sporten en ijsberen.
- Meer accepteren dat ik een autistische stimmer ben. Dus lekker voor de buis rustig iets kijken zit er heel soms in maar gebeurd niet vaak. Dus minder attachment hebben met wat ik consumeer en meer als achtergrond laten dienen. Hopelijk stress ik me er veel minder door dat ik niet het leven kan hebben wat ik wil, of zoals de meeste mensen hebben.
- Wandelingen met de wandelinstructeur weer oppakken. Eventueel ook weer wandelen met een groep. De anxiety die het me gaf door de geldstress die ik soms heb moet ik overheen stappen. Ik kan niet thuis blijven zitten en mijn leven aan me voorbij laten gaan.
- Een zoektocht starten naar wat er allemaal nog past in mijn leven. Ik ben jong maar niet meer de jongste. Ik moet wat meer dingen vinden die passen bij wat ik cognitief nog kan en liefst stress verminderend of legit leuk op een gezonde manier. Ik probeer meer puzzels via de computer te doen. Probeer goede vriendschappen op te bouwen via internet die niet op drugs of andere middelengebruik of liefde gefixeerd is. En misschien een club zoeken waarbij ik dingen kan doen wat nu bij me past. Ik zeg maar wat. Bordspellen spelen. Of fotograferen. Of wat dan ook.
- Ik ben een nacht mens maar moet weer zoals vroeger de rust van de nacht ook tot me nemen ipv met allerlei middelen een leuke nacht forceren. Of als het te saai is maar aan de benzo's en Risperdon zitten en slapen. Gewoon die saaiheid het er laten zijn. De overprikkeling de gang laten lopen. Ga ik het met middelen oplossen, is het een neerwaarts spiraal naar beneden. Het gebeurd zelden dat bij mezelf verdoven tot slaap dat het de volgende dag beter is. Een nacht het uitzitten en vervolgens er overheen gaan, doet mijn psyche veel beter.
- Een werk situatie zoeken die bij me past. Deze parkeer ik nog even omdat ik wil zien hoe het zal gaan met mijn anxiety de komende tijd maar lijkt me fijn om weer een verplichting te hebben en UWV tevreden te houden. Niks doen en de grote vakantie vieren past niet bij me en is een monstertje die in mijn lichaam tot aardige grootte kan komen. Lekker nietsen zit gewoon niet in mijn aard.
- Iets meer mijn creativiteit de loop laten geven. Helaas komt er niet veel uit bij mij. Zou graag een boek willen schrijven bijvoorbeeld of tekenen maar lukt me niet echt. Maar moet het wel vaker een kans geven. Ik mag best gerust tien jaar erover doen.
- Stoppen met kijken naar het prijskaartje van de boodschappen die ik doe. Ik stress me helemaal wild als ik weer geld heb besteed aan de nodige dingen. Dit is voor mij best moeilijk, ik heb nog steeds de vroegere prijzen in mijn hoofd. Maar die komen natuurlijk nooit meer terug. Dus ik moet het gewoon z'n loop laten.
Dit soort dingen heb ik allemaal nu in mijn hoofd. Wat vinden jullie ervan? Ik zou het graag van me willen afschrijven hoe het met me gaat om weer mijn leven op te pakken en te kijken naar wat ik allemaal kan doen en nog bij me past in mijn leven. Misschien hebben anderen er ook wat aan die kapot zijn gegaan en iets moeten opbouwen na een te passieve leven.
#12
Wat geeft jullie dan zingeving in het leven? Sinds ik herboren ben in mijn geloof is de leegte verdwenen maar is langzaam toch weer erin geslopen. Buiten wat hobby dingetjes in mijn leven zit ik op dit moment eigenlijk helaas alleen maar te kijken tot ik een sigaret weer kan roken. En na de sigaret weer in de leegte stappen tot ik weer even kan roken helaas.
#13
om "normaal" te worden
Don't even try haha
Wordt het zo'n saaie boel van hè...
Nee, maar ik snap je wel. Ik heb veel gehad aan mindfulness om contact te krijgen met mijn emoties. Beetje bij beetje kreeg ik inzicht welk gevoel in m'n lijf past bij een bepaalde emotie. Maar ik zit er geregeld nog weleens naast hoor. Het heeft in elk geval geholpen om het te voelen. Wat het dan precies betekent is de volgende stap.
Zo kan verveling en vermoeidheid qua gevoel erg dicht bij elkaar liggen. Maar de oplossing is dan weer heel verschillend 😂
Wat betreft Don. Ik hoop dat het hem goed gaat.
Ik denk altijd maar zo: er is geen quick fix in het leven. Overgave en acceptatie heeft me dan wel weer altijd veel gebracht. Zelfs als het voelt alsof ik smelt van de onrust. En heel erg veel praten.
#14
Misschien wij gezamenlijk, maar ik weet het niet.Hmmm. Het eerste dat ik dacht is "heb ik hem weggejaagd?". Het zal misschien bij hebben gedragen. Misschien zien we 'm nog wel terug. Hij is eerder geband geweest en ook weer ten tonele verschenen daarna.
Ik zou het wel snappen als dergelijke dingen misschien lastig zijn om te horen, omdat het waarschijnlijk is wat je zegt: vluchtgedrag. En iemand die vlucht wil dat vaak niet weten. Zelf ook vaak gehad.
Ja misschien komt ie terug, op zijn eigen tijd.
#15
Ik ken eigenlijk nauwelijks emotie. Alleen negatieve en zeer zeldzaam een positieve. Wil niet zeggen dat ik depressief ben of altijd negatief uit, maar het is er gewoon niet. Ik denk dat ik door m'n verleden (tot nu toe) mijn gevoel heb weggelegd en nu kwijt ben. Als het erop aankomt kan ik nooit antwoord geven, simpelweg omdat ik het zelf niet eens weet wat emoties zijn. Ik herken wel bijvoorbeeld je slecht voelen, of gespannen/angstig maar meestal houdt t daar wel op.
Vind dit zo jammer aangezien ik zo graag een band wil opbouwen met mijn familie en schoonfamilie.
Vroeger als kind had ik dit wel, enthousiast, vrolijk en hyperactief. Dit werd dan altijd als vervelend of slecht gezien, moest er maar pillen voor slikken, dan hadden mensen er geen last van.
Na de basisschool is het allemaal vervaagd, ben ik gaan roken/drinken/blowen en ik zat op cluster 4 onderwijs en als je daar iets van emoties laat zien ben je de lul. Sterk houden, laten zien dat je de man was door je te misdragen af en toe, eigenlijk als ik naar die periode kijk was ik echt verdrietig maar vulde het met woede omdat daar een andere hiërarchie is, als je zwakte liet zien in de zin van je kwetsbaar op te stellen werd je het pispaaltje zeg maar.
Ook was ik wèl echt woedend dat ik altijd geplaatst werd wat ik altijd probeerde te verkomen. Maar als je van kinds af aan al voor de middelbare school 12 scholen hebt gehad omdat ik "niet te behandelen was" (gewoon druk, kon niet in een kring zitten, of naar andere kinderen luisteren wanneer dat geforceerd werd, erg veel fantasie en een eigen wereld) kon ik ook niet naar gewoon onderwijs waar je wèl les kreeg.
Ik heb nooit echt les gehad op school.
En merk daar echt veel last van nu.
Kan niet eens papieren begrijpen, belastingen en toeslagen uitzoeken is al onmogelijk zonder hulp.
Ik had gemiddeld IQ en mijn laatste test, in een kliniek (6jr geleden) was het gezakt naar 86.
Ik had gewoonweg geen capaciteit om met al die dingen te moeten dealen op zo'n leeftijd.
Ik word wel altijd te hoog ingeschat bij mensen en moet daar weleens om lachen want zo'n testje telt meer dan hoe je overkomt en doet bij scholen/werk.
Denk er liever ook niet aan terug want het is verleden tijd en word er ook niet echt vrolijk van.
Vind dit zo jammer aangezien ik zo graag een band wil opbouwen met mijn familie en schoonfamilie.
Vroeger als kind had ik dit wel, enthousiast, vrolijk en hyperactief. Dit werd dan altijd als vervelend of slecht gezien, moest er maar pillen voor slikken, dan hadden mensen er geen last van.
Na de basisschool is het allemaal vervaagd, ben ik gaan roken/drinken/blowen en ik zat op cluster 4 onderwijs en als je daar iets van emoties laat zien ben je de lul. Sterk houden, laten zien dat je de man was door je te misdragen af en toe, eigenlijk als ik naar die periode kijk was ik echt verdrietig maar vulde het met woede omdat daar een andere hiërarchie is, als je zwakte liet zien in de zin van je kwetsbaar op te stellen werd je het pispaaltje zeg maar.
Ook was ik wèl echt woedend dat ik altijd geplaatst werd wat ik altijd probeerde te verkomen. Maar als je van kinds af aan al voor de middelbare school 12 scholen hebt gehad omdat ik "niet te behandelen was" (gewoon druk, kon niet in een kring zitten, of naar andere kinderen luisteren wanneer dat geforceerd werd, erg veel fantasie en een eigen wereld) kon ik ook niet naar gewoon onderwijs waar je wèl les kreeg.
Ik heb nooit echt les gehad op school.
En merk daar echt veel last van nu.
Kan niet eens papieren begrijpen, belastingen en toeslagen uitzoeken is al onmogelijk zonder hulp.
Ik had gemiddeld IQ en mijn laatste test, in een kliniek (6jr geleden) was het gezakt naar 86.
Ik had gewoonweg geen capaciteit om met al die dingen te moeten dealen op zo'n leeftijd.
Ik word wel altijd te hoog ingeschat bij mensen en moet daar weleens om lachen want zo'n testje telt meer dan hoe je overkomt en doet bij scholen/werk.
Denk er liever ook niet aan terug want het is verleden tijd en word er ook niet echt vrolijk van.
#16
Ik vraag me daadwerkelijk af wat dan gevoel is. Is dit een gedachten, staat het los van ratio? Ik ken vooral ratio en vanuit daaruit maak ik een beslissing en kan ik uit de beslissing me goed/slecht voelen over m'n keuze. Verder gebeurt er zo goed als niets. Er zit geen onderscheid in en als ik echt m'n best doe lukt het nog niet omdat ik niet begrijp wat ik moet voelen of zoeken.Nee, maar ik snap je wel. Ik heb veel gehad aan mindfulness om contact te krijgen met mijn emoties. Beetje bij beetje kreeg ik inzicht welk gevoel in m'n lijf past bij een bepaalde emotie. Maar ik zit er geregeld nog weleens naast hoor. Het heeft in elk geval geholpen om het te voelen. Wat het dan precies betekent is de volgende stap.
#17
@Mindless en @_shikantazaMisschien wij gezamenlijk, maar ik weet het niet.
Ik zou het wel snappen als dergelijke dingen misschien lastig zijn om te horen, omdat het waarschijnlijk is wat je zegt: vluchtgedrag. En iemand die vlucht wil dat vaak niet weten. Zelf ook vaak gehad.
Ja misschien komt ie terug, op zijn eigen tijd.
Ik had ook gisteren een direct berichtje naar hem gestuurd en ongeveer hetzelfde advies.
Ik hoop ook dat hij weer terugkomt. Misschien stopt ie ook een tijdje met alcohol en gaat ie wel even zijn best doen om een doel na te streven.
Sterkte Don, you're worth it!
#18
Wat betreft Don Draper. De vorige keer dat hij een permaban aan wilde vragen krabbelde hij terug toen hij erachter kwam dat hij dan niet op elk gewenst moment weer terug kon komen, uiteindelijk heeft hij toen zelfs helemaal geen ban gehad.
Wat nu de reden is dat hij een permaban aanvroeg weet ik niet, het is inmiddels wel bekend dat hij vaak een tijdje verdwijnt als hij weerwoord krijgt. Anyway, hij wist het echt zeker, dus dit keer heeft hij hem ook gekregen.
Wat nu de reden is dat hij een permaban aanvroeg weet ik niet, het is inmiddels wel bekend dat hij vaak een tijdje verdwijnt als hij weerwoord krijgt. Anyway, hij wist het echt zeker, dus dit keer heeft hij hem ook gekregen.
#19
Dit wil ik echt onderstrepen. Emoties zijn slechts gedeeltelijk te reguleren. Drank is een kortstondig sturingsmiddel om gemoedstoestand tijdelijk te alterneren. Niet alleen stel je de negatieve emotie uit (die komt later harder terug, bijvoorbeeld gepaard met angst of paniek), ook leg je op deze manier een steeds sterker neurocircuit aan, tussen negatieve emoties en de QuickFix. Dat wil je niet. Laat die emoties er zijn en zoek andere copingsmechanismes.@Don Draper stop om te beginnen eens met drinken. En daarna met blowen. Je zult baat hebben bij het niet continu proberen te beïnvloeden van je stemming. Geef je kop eens een paar maanden rust met alleen je voorgeschreven medicatie op vaste tijdstippen en zo min mogelijk "indien nodig".
#20
Ja dit is voor mij ook allemaal zeer herkenbaar. Toch worden we er allemaal mee geboren. (Tenminste, ik ken hierop nog geen uitzonderingen. Wel zie ik veel onder autisten en sowieso onder drugsgebruikers dat ze geen flauw idee hebben van gevoelens/emoties. Dat is dus niet vreemd)Ik ken eigenlijk nauwelijks emotie. Alleen negatieve en zeer zeldzaam een positieve. Wil niet zeggen dat ik depressief ben of altijd negatief uit, maar het is er gewoon niet. Ik denk dat ik door m'n verleden (tot nu toe) mijn gevoel heb weggelegd en nu kwijt ben.
Ik vond die vraag in het begin zó verschrikkelijk: hoe voel je je?Als het erop aankomt kan ik nooit antwoord geven, simpelweg omdat ik het zelf niet eens weet wat emoties zijn. Ik herken wel bijvoorbeeld je slecht voelen, of gespannen/angstig maar meestal houdt t daar wel op.
Vind dit zo jammer aangezien ik zo graag een band wil opbouwen met mijn familie en schoonfamilie.
Het antwoord was meestal 'goed' of 'z'n gangetje'. Ja dat heeft m'n psycholoog er wel aardig uitgewerkt.
"Good is not a feeling. So now for real, how do you feel?"
En als ik dan al begon over "I think I feel..."
"No! Here (wijzend op zijn buik). Not here (wijzend op zijn hoofd)."
En daar ging ik dan. Leren voelen.
Gelukkig, het was er dus wel degelijk. Maar je bent waarschijnlijk uit contact geraakt met je gevoel. Net als ik en vele andere met ons.Vroeger als kind had ik dit wel, enthousiast, vrolijk en hyperactief. Dit werd dan altijd als vervelend of slecht gezien, moest er maar pillen voor slikken, dan hadden mensen er geen last van.
Je ziet dat emoties dan op een gegeven moment een hele andere uiting krijgen. Er is een onaangenaam gevoel. We kunnen er niets mee, want dat hebben we niet geleerd. Dus dan komt het eruit als onrust of als irritatie/boosheid. Vaak is boosheid dus gewoon een vorm van angst waar we niets mee kunnen. Dus uit frustratie komt het er dan maar 'verkeerd' uit.Na de basisschool is het allemaal vervaagd, ben ik gaan roken/drinken/blowen en ik zat op cluster 4 onderwijs en als je daar iets van emoties laat zien ben je de lul. Sterk houden, laten zien dat je de man was door je te misdragen af en toe, eigenlijk als ik naar die periode kijk was ik echt verdrietig maar vulde het met woede omdat daar een andere hiërarchie is, als je zwakte liet zien in de zin van je kwetsbaar op te stellen werd je het pispaaltje zeg maar.
Ook was ik wèl echt woedend dat ik altijd geplaatst werd wat ik altijd probeerde te verkomen. Maar als je van kinds af aan al voor de middelbare school 12 scholen hebt gehad omdat ik "niet te behandelen was" (gewoon druk, kon niet in een kring zitten, of naar andere kinderen luisteren wanneer dat geforceerd werd, erg veel fantasie en een eigen wereld) kon ik ook niet naar gewoon onderwijs waar je wèl les kreeg.
Maar dat mag dan weer niet, want boos = 'slecht'. Dus kroppen we alles maar lekker op.
(Ik doe hier wel veel aannames. Lees het maar alsof het mijn ervaring is en niet de onze. Voor mij werkt het wel zo in elk geval)
Dus welke gevoelens ken je dan nog: spanning (onrust) en boosheid. Veel meer smaken zijn er dan vaak niet meer.
Ik vraag me daadwerkelijk af wat dan gevoel is. Is dit een gedachten, staat het los van ratio? Ik ken vooral ratio en vanuit daaruit maak ik een beslissing en kan ik uit de beslissing me goed/slecht voelen over m'n keuze. Verder gebeurt er zo goed als niets. Er zit geen onderscheid in en als ik echt m'n best doe lukt het nog niet omdat ik niet begrijp wat ik moet voelen of zoeken.
Kijk en dit is dus de grap. Mensen die uit contact zijn gekomen met hun gevoel, doen alles op hun denken. Was voor mij niet anders.
Maar gevoel heet niet voor niets gevoel. Het is iets dat je voelt. Een fysieke sensatie in je lichaam. Veel gevoelens zitten zo rond de buik of het middenrif. Maar ook de rest van je lichaam kan mee doen in het gevoel van emoties. Je denken staat daar compleet los van.
En wat nog veel enger is eigenlijk. Je lichaam weet vaak al veel eerder wat er aan de hand is dan je hoofd. Een gevoel zegt dus ook veel meer dan een gedachte. Mijn lichaam liegt niet tegen me. Mijn hoofd wel en is vaak nog later ook.
Heb je dit beide goed door, kan je ineens veel krachtiger en vastberadener beslissingen nemen. Louter je gevoel volgen is niet altijd verstandig. Louter je gedachten volgen is waarschijnlijk nog minder verstandig. Heb je voor beiden feeling, dan is dat heel waardevol.
Ook voor mij geld. 3 jaar geleden kon ik niet voelen. Ik was gewoon afgesloten van m'n gevoel en deed alles op ratio. Vandaag de dag is dat wel anders.
En dat heb ik gedaan door goed te leren voelen. In m'n lijf dus. En daar heb ik mindfulness achtige oefeningen voor nodig. De aandacht verplaatsen naar m'n lichaam.
En talloze keren mezelf erop wijzen:
"No, here! Not here!"
Voelen... In je lichaam dus, niet je hoofd.
Hier zouden ze les in moeten geven op de basisschool. Veel waardevoller dan welk ander vak dan ook imho.