#1
Ooit aan dagbesteding gedacht?De afgelopen jaren heb ik er een potje van gemaakt en iedere keer dat ik plannen maak om er wat van te verbeteren om mijn oude leven weer terug te krijgen, valt in duigen. Mijn oude leven is er namelijk niet meer. De dingen die ik leuk vind zijn niet meer in handbereik. De mensen waar ik het mee deed zijn niet meer in mijn leven. Hierdoor blijf ik voornamelijk alleen over. Zonder echt geld op zak om wat te doen. Verder ben ik niet meer de persoon die ik was voordat de ellende begon in mijn leven.
Voor Maart 2020 had ik een leven waarbij ik in de horeca was, door heel Nederland reizend en soms werkend door het leven ging met chillings met vrienden. Ook was ik veel in de bioscoop te vinden. Roken in de horeca met een (alcoholvrije) biertje vond ik heel erg leuk. Helaas zijn de rookruimtes er niet meer en de horeca qua prijzen niet meer binnen handbereik om zo vaak te doen als ik deed. De vrienden die ik had waren gebruiksvrienden die de serieuze pad op zijn gegaan en druk bezig zijn met werken. De mensen die nog overbleven waren drugsmisbruikers die me niet als vriend behandelde maar om hun ellende mee te delen. Verder was ik in de afgelopen jaren best patje afgeraakt waardoor het definitief niet meer goed is gekomen. De mensen die me slecht hebben behandeld zijn ondertussen ook de deur uit. Bij een appje dat er weer wat was, schoot ik in de stress.
De afgelopen jaren was ik of flink ijsberend door het leven aan het gaan of passief op mijn bed gaan liggen. De activiteiten die ik deed nadat de corona weg was bleken niet meer te passen in mijn leven. Ik kan niet zo goed meer tegen prikkels. Ik observeer ook dat de meeste dingen die ik keek allemaal spannende en stimulerende dingen waren. Ook vroeger veel bezig geweest met nieuws en politiek. Het nieuws is de laatste tijd steeds gekker geworden, de alternatieve media waar ik een tijd mijn heil in zocht maakt me gek en de politiek is sinds Rutte en Trump een joke en eigenlijk ook niet meer goed voor mijn gesteldheid.
Dus het roer moet om!
Tot een paar dagen geleden zat ik blowend door het leven in bed met af en toe flinke ijsbeer drift om het passieve leven en energie weer eruit te halen. Verder heb ik een Call of Duty fixatie waarbij ik de afgelopen jaren zat te wachten tot ik qua prikkels weer een game kon spelen. Bepaalde weken in het jaar kon ik game marathons houden waarbij ik erna weer flink moest bijkomen en zelfs afkickverschijnselen kreeg. Het moet anders!
Als het goed is, zit ik nu in een periode waarbij ik mijn leven kan unf*cken. De wiet heb ik paar dagen geleden weggedaan. Tijdens de wiet trips kwamen er ideeën naar boven om dingen te doen in het leven. Ik deed er vervolgens niks mee vanwege de anxiety die ik had en een dag plannen kon niet omdat ik soms elke dag een angstaanval had. Sinds de wiet er niet meer is, is de stress en angst wat minder. Moet nog blijken hoe verder de afkick zal worden, maar dan moet ik nu wel aan de slag!
Bepaalde dingen en conclusies die ik heb getrokken die wat meer passen bij de 28 jarige ik die niet zo goed tegen prikkels kan:
- Plezier vanuit mijn AuDHD (autisme en ADHD) gedrag moet ik niet al te vaak forceren. Soms wil ik dolgraag wat doen en dan pak ik allerlei middelen om het toch te kunnen doen. Dat werkt in het begin wel okay maar op ten duur natuurlijk niet meer. Daar moet ik selectiever mee omgaan en vooral accepteren dat als er niks is, ik dan ook gewoon rust kan pakken. Lukt het toch niet, leren accepteren dat het me dag niet is. Er zullen mij nog vele jaren en dagen gegeven worden waarbij het de volgende keer wel lukt. Bij een 1 jaarlijkse of maandelijkse evenement zoals een finale van een sportwedstrijd of pay per view baalde ik als een stekker. Maar dit moet ik meer en meer accepteren. Het komt wel goed.
- Proberen vaker doelloos te reizen met het OV. Laatste tijd bedacht ik me vaker om bij het lokale vliegveld te vliegtuig spotten. Misschien een weekend trein abonnement nemen en dan in de trein naar de sporten kijken die ik kijk. Doelloos lopen door een stad of strand of bos met de koptelefoon op met de radio op of luisterboek of een streamingdienst op blindentolk.
- Gamen en vooral Call of Duty een minder groot onderdeel maken van mijn leven. Ik had veel verwacht van de huidige game generatie maar net als de vorige ben ik er na een tijdje klaar mee. Wat er vooral met deze game generatie is gebeurd is dat ik het sensorisch allemaal niet zo goed aankan met al die pracht en paal. Een potje FIFA spelen is een explosie aan animaties, onrealistische hoeveelheid goals en je komt er gestresster uit dan dat je begon als je online een spelletje hebt gespeeld. Ik probeer nu andere manieren te vinden om mijn statisfaction hieruit te krijgen. Beginnen met retro gamen bijvoorbeeld. Weer simpele spelletjes spelen zoals we dat deden op de basisschool op een site als spele.nl. Dat soort dingen.
- Minder in mijn hoofd hebben van "Wow, dit is leuk. Dit ga ik nu he-le-maal kapot spelen/bingen/doen." Ik kan dat gewoon niet. Na een tijdje ben ik er klaar mee. Soms lukt het me een dag en daarna weken niet meer en baal ik. Ik ga niet meer in de trends van al die abonnementen van alles en nog wat en gewoon los weer dingen kopen. Of huren. Ook niet meer een bioscoop abonnement en bijna elke dag in de bios zijn. Gewoon 1 kaartje kopen. Ouderwets een film huren. Een serie huren bij de bieb of de DVD ervan ergens scoren. Dat helpt voor de stress die bij mij soms al best hoog is. Scrollen door iets als Netflix vind ik best moeilijk.
- Gerichter de dag inplannen. Dus niet bij een sport dag de hele godganse dag alle sport in de wereld kijken maar gewoon elke week mijn favoriete voetbalclubje en Formule 1. Meer gratis sporten kijken die op TV zijn, eventueel opnemen zodat ik dat als achtergrond kan hebben bij het autistisch stimmen, sporten en ijsberen.
- Meer accepteren dat ik een autistische stimmer ben. Dus lekker voor de buis rustig iets kijken zit er heel soms in maar gebeurd niet vaak. Dus minder attachment hebben met wat ik consumeer en meer als achtergrond laten dienen. Hopelijk stress ik me er veel minder door dat ik niet het leven kan hebben wat ik wil, of zoals de meeste mensen hebben.
- Wandelingen met de wandelinstructeur weer oppakken. Eventueel ook weer wandelen met een groep. De anxiety die het me gaf door de geldstress die ik soms heb moet ik overheen stappen. Ik kan niet thuis blijven zitten en mijn leven aan me voorbij laten gaan.
- Een zoektocht starten naar wat er allemaal nog past in mijn leven. Ik ben jong maar niet meer de jongste. Ik moet wat meer dingen vinden die passen bij wat ik cognitief nog kan en liefst stress verminderend of legit leuk op een gezonde manier. Ik probeer meer puzzels via de computer te doen. Probeer goede vriendschappen op te bouwen via internet die niet op drugs of andere middelengebruik of liefde gefixeerd is. En misschien een club zoeken waarbij ik dingen kan doen wat nu bij me past. Ik zeg maar wat. Bordspellen spelen. Of fotograferen. Of wat dan ook.
- Ik ben een nacht mens maar moet weer zoals vroeger de rust van de nacht ook tot me nemen ipv met allerlei middelen een leuke nacht forceren. Of als het te saai is maar aan de benzo's en Risperdon zitten en slapen. Gewoon die saaiheid het er laten zijn. De overprikkeling de gang laten lopen. Ga ik het met middelen oplossen, is het een neerwaarts spiraal naar beneden. Het gebeurd zelden dat bij mezelf verdoven tot slaap dat het de volgende dag beter is. Een nacht het uitzitten en vervolgens er overheen gaan, doet mijn psyche veel beter.
- Een werk situatie zoeken die bij me past. Deze parkeer ik nog even omdat ik wil zien hoe het zal gaan met mijn anxiety de komende tijd maar lijkt me fijn om weer een verplichting te hebben en UWV tevreden te houden. Niks doen en de grote vakantie vieren past niet bij me en is een monstertje die in mijn lichaam tot aardige grootte kan komen. Lekker nietsen zit gewoon niet in mijn aard.
- Iets meer mijn creativiteit de loop laten geven. Helaas komt er niet veel uit bij mij. Zou graag een boek willen schrijven bijvoorbeeld of tekenen maar lukt me niet echt. Maar moet het wel vaker een kans geven. Ik mag best gerust tien jaar erover doen.
- Stoppen met kijken naar het prijskaartje van de boodschappen die ik doe. Ik stress me helemaal wild als ik weer geld heb besteed aan de nodige dingen. Dit is voor mij best moeilijk, ik heb nog steeds de vroegere prijzen in mijn hoofd. Maar die komen natuurlijk nooit meer terug. Dus ik moet het gewoon z'n loop laten.
Dit soort dingen heb ik allemaal nu in mijn hoofd. Wat vinden jullie ervan? Ik zou het graag van me willen afschrijven hoe het met me gaat om weer mijn leven op te pakken en te kijken naar wat ik allemaal kan doen en nog bij me past in mijn leven. Misschien hebben anderen er ook wat aan die kapot zijn gegaan en iets moeten opbouwen na een te passieve leven.