Zoals Mindless al zegt: de mannelijkheid zit echt niet in van typische mannendingen houden! Dus wees vooral jezelf en ben daar ook trots op, straal uit dat je zero fucks geeft om wat een ander daarvan vindt.
Dat nadenken staat velen in de weg. Ik ben er echt van overtuigd dat als jij goed met jezelf bent, je een bepaalde kracht en rust uitstraalt en als je dan iemand ontmoet, het allemaal niet zo geforceerd hoeft te verlopen.
Denk niet aan een roze olifant (insert hier any random grap over onze eigen
@Roze Olifant , ik ben nu even te inspiratieloos) is natuurlijk ontzettend lastig, maar als je een vrouw tegenkomt die bij je past, zal dat denken vanzelf op de achtergrond raken omdat het al van nature soepeler zal verlopen met diegene. Een vrouw mag ook best wat meer haar best doen om niet te vervallen in dat suffe hard to get spelletje en een man een beetje helpen door interesse te tonen als ze dat heeft.
En dat zou ik dus vrij wel meteen doen als een man dat beetje lef toont. En ja, je zal heus weleens een blauwtje lopen. Zo zal ik misschien weleens interesse tonen en blijkt de man geen oprechte interesse in mij te hebben.
Dat beetje risico hoort er toch bij, maar wie niet waagt, wie niet wint.
Ja ik had dus laatst dat ik iemand ontmoette, en we hadden al snel gewoon een leuk gesprek over feestjes enzo. Ik zei dat ik me oud voelde omdat ik niet gewend was dat je tegenwoordig (alleen maar) kunt pinnen bij de bar dus dat ik van te voren contant geld had gepind. Maar dat dat misschien kwam omdat ik meestal naar raves ga die gewoon geen pin-apparaat hebben. Toen zei zij dat ze het ook nog wel eens leuk zou vinden om naar een rave te gaan. Waarop ik dacht (en daar ben ik best een beetje trots op dat het toen lukte om in het moment te leven): 'nou dan vraag ik haar telefoonnummer!'
We hebben toen later afgesproken op een feestje.
Voor mij voelde dat een beetje als een eerste date. Maar achteraf weet ik eigenlijk niet helemaal zeker of zij er ook zo over dacht. Laat ik het zo zeggen: dat tweede feestje hadden we niet echt de klik die we eerst leken te hebben.
Ik wilde haar het gevoel geven dat ze welkom was enzo. Want het is natuurlijk best spannend als je als vrouw alleen naar een feest gaat waar je niemand kent. En ik kende daar bijna iedereen. Dus in het begin heb ik haar gewoon aan allerlei mensen voorgesteld, en ook gezegd van: 'als je op een gegeven moment je eigen ding wil doen dan is dat helemaal okee he.'
Het viel me eerst op dat ze niet zoveel vragen stelde aan mij, maar vooral over zichzelf praatte. Op de dansvloer voelde het eigenlijk wel okee. We stonden wel redelijk dichtbij elkaar en raakten elkaar ook af en toe op een natuurlijke manier aan (waarbij ik af en toe wegsmold bij het gevoel van haar huid). Maar toen ik vroeg of ze even in de chillout wilde zitten, ging ze echt letterlijk drie meter verder zitten, en zocht ze ook heel erg contact met andere mensen die ze ook een beetje uitnodigde om bij ons te komen zitten (waarvan ik dacht 'ja kut ik wilde juist even een privégesprek met jou'). Kwam er ook nog bij dat die mensen heel erg over drugs gingen zitten praten, waar ik geen zin in had want die dame werkte bij Defensie dus dan weet je gewoon dat drugs een beetje een problematisch onderwerp is.
Nadat we in de chillout hadden gezeten merkte ik ook dat de sfeer wel echt wat omgeslagen. Ze zei niet meer zoveel, stond wat verder weg. Ze zei ook al snel dat ze moe was, en vervolgens ging ze binnen het uur naar huis.
Ik ben nog even meegelopen naar de uitgang (waarvan ze zei dat het eigenlijk niet hoefde). En heb toen nog wel gevraagd of ze ook een keer wilde afspreken buiten een feestcontext. Toen zei ze 'oh.. ja, euhm, misschien wel, als vrienden'. Wat ik dus begreep als: nou eigenlijk niet.
Op zich is het okee zo: ik heb het oprecht geprobeerd. Kennelijk was er niet echt de klik. Wat ben ik nou uiteindelijk verloren? Niks echt toch?
Maar dan na zo'n avond ben ik wel echt twee weken een beetje van slag. In dit geval zat ik echt de hele tijd te over-analyseren wat er nou precies gebeurd was.
Ik denk eigenlijk dat er drie dingen niet helemaal lekker liepen: allereerst had ik op een gegeven moment een beetje casual moeten checken hoe ze over daten denkt. Ten tweede denk ik dat het voor haar op een gegeven moment een beetje geforceerd voelde om steeds aan allerlei mensen voorgesteld te worden (terwijl we elkaar niet eens echt kenden ook). En als laatste denk ik dat we gewoon echt niet matchten op het drugsonderwerp en dat ze merkte dat ik er nogal ontwijkend over deed.
In die zin klopt het ook wel echt wat
@Mindless zei:
Het objectificeren hoeft niet alleen het tot een lust-object maken te zijn. Wat ik lees in jouw verhaal en wat ik ook herken in hoe ik er eerst in stond, is zoals je zegt een angst in het omgaan met vrouwen. Met andere woorden: je ziet vrouwen niet als je gelijke. Je plaatst ze in zekere zin op een voetstuk en tegelijk daarmee plaats je jezelf onder hen, als de mogelijke viezerik/pervert. Dit is imo cruciaal in jouw probleem (als ik het zo lees hè). Er is een probleem met een laag zelfbeeld en het zelfbeeld is altijd nauw verbonden met hoe jij naar de wereld/naar anderen en hier specifiek: naar vrouwen kijkt.
Want (sommige) vrouwen hebben ook de 'macht' om me twee weken lang van slag te laten zijn over een bepaalde gebeurtenis, waarbij ik constant opnieuw afspeel wat er is gebeurd en die gebeurtenissen dan van allerlei perspectieven probeer te bekijken. De conclusie van die analyse is eigenlijk altijd wel dat ik het anders had moeten doen.
Aan de ene kant probeer ik zo te leren, maar aan de andere kant kan dat ook helemaal lam slaan omdat ik dan niet dezelfde 'fouten' opnieuw zou willen maken.
Lang verhaal kort: van deze gebeurtenis probeer ik nu nog even te leren hoe ik op een casual/flirterige manier vraag of iemand open staat om te daten (misschien heeft
@Purplext tips?
![:upsidedown:]()
). En verder probeer ik mezelf nu vooral te complimenteren met de zaken die goed zijn gegaan: in het moment geleefd, telefoonnummer gevraagd, afgesproken, elkaar proberen te leren kennen, en gevraagd of ze nog een keer wilde afspreken.