Toch weer gestimfapt na twee weken gestopt te zijn met porno

146

18-5-2026

AI Samenvatting

"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."

01-01-2024, 00:00

Mindless zei:

O... Ik dacht dat we nu een discussie gingen hebben, maar ik ben het compleet met je eens.

Klik om te vergroten...

Ik ben niet zo van de discussies, ik houd van gedachten uitwisselen. En ja, we zijn het het behoorlijk eens, ik wilde als vrouw zijnde dat nog even benadrukken, dat ik er ook zo in sta.

Mindless zei:

Dat wat je opnoemt was eigenlijk precies mijn punt:

Veel vrouwen tegenwoordig zien zichzelf als "onafhankelijk". Dit is beïnvloedt door culturele trends: voorbeelden/influencers in media en dan ideëen die gaan leven in de maatschappij. Maar vrouwen blijven biologisch vrouwen (en mannen blijven mannen). Die oerinstincten zijn geen klein dingetje op de achtergrond, of zoals jij het zegt "een stukje in jou dat 'ouderwets' is". Het is je natuur. Het is hetgene dat het sterkste en uiteindelijk leidend is. Al kunnen sommige lang in ontkenning blijven leven en compleet tegen hun natuur ingaan en op die manier destructieve relaties en situaties creëeren die helemaal niet goed voor hen (en hun omgeving) zijn. Je biologische intelligentie is wel een stukje slimmer dan de huidige trend dat je een "independent wahmen" bent. Al is het ook zo egostrelend hè:

"I don't need no man!"

Ik weet dat dit controversieel overkomt voor veel mensen, maar ik zeg het niet om maar controversieel/provocerend te zijn.

Klik om te vergroten...

Het is jammer dat dit als controversieel/provocerend word weggezet, daarom wilde ik het ook beamen.

Mindless zei:

En natuurlijk, er zal die uitzondering, die tomboy zijn, die van zichzelf meer mannelijke energie heeft. Maar dat zijn toch uitzonderingen? Is de doorsnee vrouw echt gelukkig als zij heel mannelijk wordt in haar energie, haar rol, haar functie, etc? Natuurlijk, het geeft een kick om zelfstandig of succesvol te zijn en dat te bewijzen tegenover anderen. Maar wat voor man wil een vrouw die zich min of meer gedraagt als een man: een mannelijke energie heeft? Opposites attract... Dus energetisch heel mannelijke vrouwen zullen achterblijven met energetisch vrouwelijke mannen. En zijn vrouwen nou écht gelukkig om de alpha van het stel te zijn? Of om helemaal geen partner te hebben? I don't think so... (ik heb het over de meesten, er zijn altijd uitzonderingen)

Dit soort dingen kunnen ook alleen in een (relatief) welvarende maatschappij hè. In een maatschappij met echte ontberingen zullen mannen en vrouwen automatisch weer terugkomen naar hun natuurlijke energieën/rollen. Omdat dat 1: de meeste kans op overleving geeft en 2: het fijnste/makkelijkste is. De natuur stroomt op een bepaalde manier. Meestromen is fijner/makkelijker dan tegen de stroom in proberen te gaan.

Klik om te vergroten...

Eens, eens, eens. En vooral dat laatste. Flow is the way to go lol 😅

Mindless zei:

Nu is het ook al het fijnste, alleen zijn velen gehersenspoelt dat dat niet zo is en dat dat allemaal ouderwets is ("ik ben een moderne vrouw! Ik laat me niet onderdrukken!"). En daarnaast hebben we door onze welvaart dus de mogelijkheid om tegen onze natuur in te gaan. Maar is dat werkelijk het beste voor ons?

Nog een disclaimer:

Natuurlijk zijn er ook nog steeds veel vrouwen die wél vrouwelijk zijn!

Klik om te vergroten...

Ik probeer dus weer contact te krijgen met die vrouwelijke
energie in me, want ik heb me vrij mannelijk opgesteld altijd, omdat ik dacht dat ik zo kon overleven in de huidige maatschappij. Mannelijke energie wordt namelijk wel meer geprezen en beloond.
Ik heb het gevoel dat de vrouwelijke energie wel veel onderdrukt is geweest en daar nu meer ruimte voor komt, er is een soort omslag gaande. Maar ik beleef de wereld vanuit mijn perspectief, dus misschien is het wel mijn kanteling die ik nu zie.

Een reactie plaatsen

Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren op dit onderwerp.

Inloggen Registreren

01-01-2024, 00:00

#10

JG111 zei:

Haptotherapie? Super leerzaam en opent je ogen. Aanrader!

Klik om te vergroten...

Ja dat was 'm volgens mij inderdaad! Ervaring mee? Hoe gaat dat in zijn werk?

JG111 zei:

Dacht ik ook aan. Boek lezen, puzzelen, technisch lego😜, sporten, uitgestelde klusjes in huis opknappen?

Klik om te vergroten...

Straks is het weer lente en kan ik een beetje in de tuin werken, dat vind ik altijd wel leuk. Ook als ik niet daadwerkelijk aan het tuinieren ben dan kan ik heel wat tijd verdrijven met gewoon kijken hoe de planten aan het groeien zijn en welke dieren (of schimmels of bacteriën) daar weer op leven.

Maar ik dacht ook aan een sport. Zo zoek ik eigenlijk nog wel een tennis buddy want dat vind ik een leuke sport maar een buddy vinden die tijd over heeft én aan je gewaagd is qua niveau, dat is best moeilijk.

JG111 zei:

En wees jezelf. Jouw deksel loopt echt rond. Jouw ware zal door jouw onzekerheid heenprikken en je leuk vinden zoals je bent.

Klik om te vergroten...

Haha ja ik vind dat altijd een heel lastige opvatting: wees jezelf. Want wie ben ik dan? Ik verlies me dan al snel in duizend gedachten over de gelaagdheid van mezelf, hoe ik verander in contexten en wat die interrelatie dan zegt over wie ik echt ben. Serieus ik zou zo een paar PhD's kunnen doen over het concept 'zelf'.

Dus bedankt, fijn advies, maar geen idee hoe

Ik geloof ook niet zo in 'de ware', want dat impliceert een vooropgezet plan of in ieder geval een zeker aspect van de realiteit wat door een entiteit zo bedoeld is om te zijn. Gewoon iemand die bij me past is wat mij betreft prima dus, en dan moet je vervolgens blijven ontdekken hoe je elkaar aanvult. Ik denk dat dat een wat realistischer idee is dan de ware vinden en dan happy ever after. Maar sorry dat ik het gelijk zo plat sla want je bedoelt het vast goed.

Die laatste alinea's zijn dus absoluut iets wat wel een onderdeel is van wie ik ben

01-01-2024, 00:00

#11

Walterego zei:

Ja dat was 'm volgens mij inderdaad! Ervaring mee? Hoe gaat dat in zijn werk?

Straks is het weer lente en kan ik een beetje in de tuin werken, dat vind ik altijd wel leuk. Ook als ik niet daadwerkelijk aan het tuinieren ben dan kan ik heel wat tijd verdrijven met gewoon kijken hoe de planten aan het groeien zijn en welke dieren (of schimmels of bacteriën) daar weer op leven.

Maar ik dacht ook aan een sport. Zo zoek ik eigenlijk nog wel een tennis buddy want dat vind ik een leuke sport maar een buddy vinden die tijd over heeft én aan je gewaagd is qua niveau, dat is best moeilijk.

Haha ja ik vind dat altijd een heel lastige opvatting: wees jezelf. Want wie ben ik dan? Ik verlies me dan al snel in duizend gedachten over de gelaagdheid van mezelf, hoe ik verander in contexten en wat die interrelatie dan zegt over wie ik echt ben. Serieus ik zou zo een paar PhD's kunnen doen over het concept 'zelf'.

Dus bedankt, fijn advies, maar geen idee hoe

Ik geloof ook niet zo in 'de ware', want dat impliceert een vooropgezet plan of in ieder geval een zeker aspect van de realiteit wat door een entiteit zo bedoeld is om te zijn. Gewoon iemand die bij me past is wat mij betreft prima dus, en dan moet je vervolgens blijven ontdekken hoe je elkaar aanvult. Ik denk dat dat een wat realistischer idee is dan de ware vinden en dan happy ever after. Maar sorry dat ik het gelijk zo plat sla want je bedoelt het vast goed.

Die laatste alinea's zijn dus absoluut iets wat wel een onderdeel is van wie ik ben

Klik om te vergroten...

Om toch nog even wat door te gaan op wie ik dan ben.

Kijk deze omschrijving vind ik echt perfect bij mij passen:

Schermafbeelding 2023-01-06 om 17.59.20.png

En als ik nou even Google op ENTP-persoonlijkheden en relaties, dan kom ik ook dit tegen:
"ENTP's goals for their intimate relationships are similar to their other personal goals: improvement and growth. They constantly ask themselves questions such as: How can the relationship be improved? Where is the relationship headed? Am I growing in the relationship? They are likely to enthusiastically embrace new ideas and projects for themselves and their mates which they feel will propel them along their goal for growth and knowledge discovery. The ENTP's general enthusiasiam and good intentions are usually quite positive and healthful in a relationship."

https://www.personalitypage.com/html/ENTP_rel.html

Dat is dus een van de dingen die ik lastig vind. Want dit soort veranderlijke opvattingen worden al snel gezien als onzeker. Maar dat ligt ook wel echt aan de basis van wie ik ben als persoon. Dus mezelf als statisch object zien dat past dus juist helemaal niet bij me. En dat kan juist flinke toegevoegde waarde hebben! Maar dan moet je ook wel iemand hebben die een beetje het geduld en de interesse heeft om die diepere laag te zien. Vaak heb ik dus een beetje het idee dat ik die kans niet krijg.

01-01-2024, 00:00

#12

Walterego zei:

Haha nou wat dat betreft zit ik een beetje in tweestrijd wat man-vrouwrollen betreft. Aan de ene kant voel ik me helemaal niet zo'n oer-man met een biologische basis om te jagen. Maar een mannelijk trekje wat ik wel heb is dat ik moeite heb met emotionele ambiguïteit. Of is dat niet mannelijk? Ik heb echt geen flauw benul wat mannelijke energie dan precies is en hoe je 'in je mannelijkheid' staat. Voor mij klinkt dat dan ook een andere manier van zeggen dat ik mezelf moet zijn maar dan op een andere manier. Dus eigenlijk niet mezelf zijn.

Dat vind ik zo lastig aan dat begin van daten. Er is een soort sociale code waar je je enerzijds wel aan moet houden, maar anderzijds mag er geen gekunsteldheid of ingestudeerde trucje zijn want dan is het niet spontaan. Ik ga dan heel erg zoeken naar wat dan wel verwacht wordt, maar dan kom ik weer onzeker over. Ja vind je het gek met al die verwarrende opdrachten xD

Klik om te vergroten...

Je hoeft ook geen "oer-man" jager type te worden.

Volgens mij heerst er een beetje het beeld dat "alpha" zijn betekent: macho, dominant, overheersend, agressief.

Maar mijn opvatting van "in je mannelijkheid staan" (oftewel alpha zijn), is dat je rustig, kalm, zelfverzekerd bent en dat op een natuurlijke manier dan ook uitstraalt. Als je in die energie zit, zit je er niet over in wat een ander mogelijk over je denkt. Je hoeft dan geen trucjes te bedenken en gebruiken om vrouwen te "scoren". Het gaat ook niet in tegen wie je als persoon bent. Je kunt namelijk rustig, kalm, zelfverzekerd zijn op je eigen manier. Juist op je eigen manier, want het interesseert je niet wat iemand daar mogelijk van zou denken.

Inderdaad, wat je zegt: je kunt niet spontaan zijn als je versiertrucjes gaat zitten leren en toepassen.

De echte "truc" zit hem er denk ik in om niet meer te denken in termen van sociale codes en wenselijk gedrag, maar om rustig en kalm de situatie op het moment te bekijken. Als je de situatie je aandacht geeft, dan is er de ruimte om spontaan te zijn. Wellicht moet je het wel wat "oefenen" door simpelweg bewust te letten op rustig blijven in elke situatie. Niet alleen met vrouwen, maar met iedereen.

Vrouwen zijn in mijn ervaring trouwens super intuïtieve "wezens"

Ze voelen doorgaans haarfijn aan als jij een ingestudeerd versiertrucje doet, of dat je gewoon ontspannen spontaan bent. Dat voetstuk waarop je vrouwen zet, moet weg. En dat gaat weg als je meer aandacht geeft aan rustig, kalm blijven in elke situatie. Dan begint de zelfverzekerdheid van binnenuit te komen. En met dat kun je elke situatie aan op een spontane kalme manier.

Zo denk ik erover, althans.

En dit werkt in mijn ervaring geweldig. Na een tijdje begin je je ook te beseffen dat puur het in je (mannelijke) energie blijven: rustig, kalm, zelfverzekerd zijn, eigenlijk hetgene is dat écht belangrijk is. Al het andere is secundair. Misschien kom je een leuke vrouw tegen en heb je een spontaan gesprek: helemaal prima. Maar misschien kom je die ook niet tegen: ook helemaal prima. Het voelt simpelweg goed om die zelfverzekerdheid die van binnenuit komt te voelen. Zodat je niet meer afhankelijk bent van trucjes, strategieën om te krijgen wat je denkt dat je wilt/nodig hebt.

01-01-2024, 00:00

#14

Walterego zei:

Ja thanks dit is wel wat ik het afgelopen half jaar aan het proberen ben.

En sinds ik dat aan het proberen ben gaat het ook stukken beter inderdaad.

Klik om te vergroten...

De Tegenlicht van afgelopen zomer met de psychiater Bessel van der Kolk was ook wel een eye-opener wat dat betreft. Daarin werd duidelijk dat trauma genesteld raakt in fysieke reacties (die dus ook herkenbaar zijn in lichaamstaal). En er werd zo'n brede benadering genomen van wat trauma zou kunnen zijn, dat ik dacht 'wacht eens even, dan ben heb ik ook een trauma'.

Want ik ben zeker 1,5 jaar heel depressief geweest. En ik wist wel dat die periode mezelf fundamenteel mezelf anders had doen functioneren, maar ik had nooit de gebeurtenissen in die periode gezien als in feite een langdurig traumatische ervaring.

In die tijd was ik eigenlijk zo verliefd op een vriendin van me dat ik dacht dat zij het gewoon was. Serieus, ik had nog nooit zoiets gevoeld. Ik wilde zelfs ineens kinderen, met haar. Ik, diegene die er zo vast, en zo rationeel, van overtuigd was dat kinderen 'nemen' echt onmogelijk een goede keuze kon zijn. Dat juist ik dan ineens VOELDE dat zulke gedachten betekenisloos waren. Want ik wilde het gewoon. Want ik kon me niks mooiers voorstellen dan een kleine ons maken. En daar had ik verder geen redenen voor.

Goed, zij zag me helaas niet op dezelfde manier. Dus laat ik een lang verhaal kort maken dat we meer dan een jaar lang een nogal ongezonde wisselwerking hadden, waardoor ik uiteindelijk de gedachte ontwikkelde dat zij wel degene was van wie ik altijd gedroomd had. Maar ze wilde mij niet, dus concludeerde ik dat ik gewoon niet leuk genoeg om liefde te mogen ervaren. Ik begon in die tijd ook gedachtes te ontwikkelen dat het beter zou zijn als ik er niet was. Nouja, dat was één grote shitshow die toch ook deels wel nodig was want het kwam er ook wel op neer dat ik echt anders in het leven moest gaan staan. Dat snap je. Ik heb ook wel veel geleerd en aan mezelf veranderd sinds die periode, maar ik heb toch ook wel (deels bewust en deels onbewust) gedrag ontwikkeld waarin die pijn van toen nog steeds te herkennen is.

Het is ook voornamleijk sinds die periode dat ik moeite heb met het aangaan van relaties. Maar de ervaring van depressief zijn en geen uitweg meer zien duurde zo lang dat ik het niet echt als een traumatische ervaring had herkend. Ik vond het gewoon logisch dat ik sinds die tijd het idee had dat liefde zoeken zinloos is. Je kunt het immers alleen maar ervaren. Dat vond ik een waardevolle les. Maar ik gebruikte ook die opvatting om eigenlijk nooit meer relaties aan te gaan. Ik had wel leren leven met het idee dat we kennelijk niet met elkaar voorbestemd waren. Maar ik vond het ook niet echt okee om met 'minder' dan haar akkoord te gaan.

Wat ik alleen dikwijls vergeet ik dat ik dat ik dat gevoel voor haar ook niet meteen had op de eerste dag dat ik haar ontmoette. Sterker nog, ik was eerst een jaar via-via vrienden met haar zonder eigenlijk ook maar iets van een klik te voelen. Het was pas veel later dat ik echt hopeloos verliefd werd, maar wat me wel gewoon echt continu heel erg kut deed voelen. Even los van wiens schuld dat was en waarom, dat is toch niet iets waar je naar op zoek bent. Maarja, toch onbewust bleken die gevoelens nog wel sterk aanwezig: dat zij het voor mij was, maar ik niet genoeg voor haar.

Met wat cynische zelfspot kan ik er inmiddels wel om lachen dat ik daarom maar op zoek gegaan ben naar de sterkste kunstmatige stimulatie die (op een oppervlakkige en problematische manier) misschien wat in de buurt kan komen bij het overweldigende gevoel wat ik toen had. Ik weet niet zeker of dat nou echt een soort ingesleten herbeleving is van een heftige ervaring uit het verleden die me op problematische manieren heeft beïnvloed. Maar als ik die woorden gebruik dan denk ik wel van 'shit, ja, als je het zo zegt dan klikt het wel toepasselijk eigenlijk ja'.

01-01-2024, 00:00

#16

Walterego zei:

De Tegenlicht van afgelopen zomer met de psychiater Bessel van der Kolk was ook wel een eye-opener wat dat betreft. Daarin werd duidelijk dat trauma genesteld raakt in fysieke reacties (die dus ook herkenbaar zijn in lichaamstaal). En er werd zo'n brede benadering genomen van wat trauma zou kunnen zijn, dat ik dacht 'wacht eens even, dan ben heb ik ook een trauma'.

Want ik ben zeker 1,5 jaar heel depressief geweest. En ik wist wel dat die periode mezelf fundamenteel mezelf anders had doen functioneren, maar ik had nooit de gebeurtenissen in die periode gezien als in feite een langdurig traumatische ervaring.

In die tijd was ik eigenlijk zo verliefd op een vriendin van me dat ik dacht dat zij het gewoon was. Serieus, ik had nog nooit zoiets gevoeld. Ik wilde zelfs ineens kinderen, met haar. Ik, diegene die er zo vast, en zo rationeel, van overtuigd was dat kinderen 'nemen' echt onmogelijk een goede keuze kon zijn. Dat juist ik dan ineens VOELDE dat zulke gedachten betekenisloos waren. Want ik wilde het gewoon. Want ik kon me niks mooiers voorstellen dan een kleine ons maken. En daar had ik verder geen redenen voor.

Goed, zij zag me helaas niet op dezelfde manier. Dus laat ik een lang verhaal kort maken dat we meer dan een jaar lang een nogal ongezonde wisselwerking hadden, waardoor ik uiteindelijk de gedachte ontwikkelde dat zij wel degene was van wie ik altijd gedroomd had. Maar ze wilde mij niet, dus concludeerde ik dat ik gewoon niet leuk genoeg om liefde te mogen ervaren. Ik begon in die tijd ook gedachtes te ontwikkelen dat het beter zou zijn als ik er niet was. Nouja, dat was één grote shitshow die toch ook deels wel nodig was want het kwam er ook wel op neer dat ik echt anders in het leven moest gaan staan. Dat snap je. Ik heb ook wel veel geleerd en aan mezelf veranderd sinds die periode, maar ik heb toch ook wel (deels bewust en deels onbewust) gedrag ontwikkeld waarin die pijn van toen nog steeds te herkennen is.

Het is ook voornamleijk sinds die periode dat ik moeite heb met het aangaan van relaties. Maar de ervaring van depressief zijn en geen uitweg meer zien duurde zo lang dat ik het niet echt als een traumatische ervaring had herkend. Ik vond het gewoon logisch dat ik sinds die tijd het idee had dat liefde zoeken zinloos is. Je kunt het immers alleen maar ervaren. Dat vond ik een waardevolle les. Maar ik gebruikte ook die opvatting om eigenlijk nooit meer relaties aan te gaan. Ik had wel leren leven met het idee dat we kennelijk niet met elkaar voorbestemd waren. Maar ik vond het ook niet echt okee om met 'minder' dan haar akkoord te gaan.

Wat ik alleen dikwijls vergeet ik dat ik dat ik dat gevoel voor haar ook niet meteen had op de eerste dag dat ik haar ontmoette. Sterker nog, ik was eerst een jaar via-via vrienden met haar zonder eigenlijk ook maar iets van een klik te voelen. Het was pas veel later dat ik echt hopeloos verliefd werd, maar wat me wel gewoon echt continu heel erg kut deed voelen. Even los van wiens schuld dat was en waarom, dat is toch niet iets waar je naar op zoek bent. Maarja, toch onbewust bleken die gevoelens nog wel sterk aanwezig: dat zij het voor mij was, maar ik niet genoeg voor haar.

Met wat cynische zelfspot kan ik er inmiddels wel om lachen dat ik daarom maar op zoek gegaan ben naar de sterkste kunstmatige stimulatie die (op een oppervlakkige en problematische manier) misschien wat in de buurt kan komen bij het overweldigende gevoel wat ik toen had. Ik weet niet zeker of dat nou echt een soort ingesleten herbeleving is van een heftige ervaring uit het verleden die me op problematische manieren heeft beïnvloed. Maar als ik die woorden gebruik dan denk ik wel van 'shit, ja, als je het zo zegt dan klikt het wel toepasselijk eigenlijk ja'.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat je er goed aan doet om er wat meer stoïcijns in te staan.

Als man heb je ook gevoelens. Die moet je zeker niet gaan ontkennen of onderdrukken. Maar jezelf laten leiden door je gevoelens is als man zijnde denk ik een hele pijnlijke manier om door het leven te gaan. En ik herken dat zelf ook heel erg. Ik heb lang op die manier geleefd.

Imo: als gevoelens sterk aanwezig blijven terwijl de situatie eigenlijk zo is dat die gevoelens jou niet dienen maar juist sterk tegenwerken, dan is dat niet omdat die gevoelens er simpelweg nou eenmaal zijn, maar omdat je er je aandacht maar aan blijft geven. Je laat je emotioneel leiden en houdt het op die manier zelf in stand.

Meer stoïcijns zijn komt misschien(?) over als kil zijn en niet in contact staan met je gevoel, maar dat is het denk ik niet. Je kunt helemaal in contact staan met je gevoel maar je tegelijk niet laten leiden erdoor.

Eigenlijk zijn dit ook andere woorden voor wat ik bedoel met in je mannelijke energie staan: wel bewust/alert en sensitief zijn, maar niet meegetrokken worden door je emoties en daardoor bijna onvermijdelijk in lijden en depressie.