Walterego

"Mindless zei: Niet respectloos bedoeld: Heb je daar echt goed op gereflecteerd? Ten eerste: Porno IS het tot lust-object maken van (voornamelijk) vrouwen. Of ben jij zo iemand die de playboy koopt voor de interessante levensverhalen voor de dames in kwestie? Klik om te vergroten... Haha ik heb nog nooit een Playboy gekocht, maar dat is een beetje een definitiekwesite dan. Ik versta onder objectificeren het onverschillig staan tegenover interne processen van een ander persoon (of organisme). Dusja, porno zonder lust gaat lastig worden, eens. En ook zeker waar: ik gebruik porno om lastige gevoelens rondom liefde en seks op afstand te houden, maar dat betekent niet dat ik onverschillig sta tegenover de actrices of acteurs. Mindless zei: Ik denk dat het belangrijk is om hier heel eerlijk tegenover jezelf in te zijn: tijdens porno objectificeer je vrouwelijke lichamen tot lust-objecten. En als je dat héél veel doet en hier zelfs een verslaving in hebt, dan is dat niet ineens weg als je contact met vrouwen in het echte leven hebt. Klik om te vergroten... Dit begrijp ik misschien niet zo goed. Ik kan toch zowel opgewonden raken van het uiterlijk en daden van bepaalde vrouwen, maar me tegelijkertijd realiseren dat dat mijn interpretatie is van de buitenkant van een persoon met gevoelens en wensen en herinneringen? Of bedoel je dat seksuele opwinding door liefde een levendigere ervaring is dan die van porno, dus dat je van porno gewend raakt aan een lege huls van iets wat op seks zou moeten lijken? Mindless zei: Het objectificeren hoeft niet alleen het tot een lust-object maken te zijn. Wat ik lees in jouw verhaal en wat ik ook herken in hoe ik er eerst in stond, is zoals je zegt een angst in het omgaan met vrouwen. Met andere woorden: je ziet vrouwen niet als je gelijke. Je plaatst ze in zekere zin op een voetstuk en tegelijk daarmee plaats je jezelf onder hen, als de mogelijke viezerik/pervert. Dit is imo cruciaal in jouw probleem (als ik het zo lees hè). Klik om te vergroten... Dit is heel erg waar ja. Mindless zei: Belangrijk is dus om gezonde manieren te zoeken om om te gaan met die gevoelens en een mogelijk teveel aan energie. Voorbeelden van dingen die ik zelf gebruik en enorm goed werken: Klik om te vergroten... Ja het gaat inderdaad vaak mis als ik in mijn vrije tijd te weinig dingen heb gepland en me dan ga vervelen. Of als ik die verveling van te voren zie aankomen maar dan om een of andere reden niet echt tot de actie komen om daar wat aan te doen. Wat dat betreft is een sportvereniging wel handig want dan moet je wel op gezette tijden trainen en wedstrijden doen. Tegelijkertijd is dat precies wat ik niet leuk vind aan teamsport 😂"

"Mindless zei: Nou, ik heb al die tijd dat ik porno verslaafd was ook wel gerealiseerd dat de (mooie) vrouwen die ik in het echte leven tegenkwam niet écht lustobjecten zijn. Maar als je zoals vele porno verslaafden uren op een dag op je scherm zit te lusten op de mooiste vrouwen, dan doet dat wat met hoe je naar echte vrouwen gaat kijken. Tenminste, als ik even voor mezelf spreek: dat deed het voor mij wel. Vaak was het ook (deels) onbewust, maar omdat ik privé naar zoveel mooie vrouwen zat te kijken, daarop zat te lusten en min of meer vrouwen zat te raten qua aantrekkelijkheid, ging dat in bepaalde mate door wanneer ik vrouwen tegenkwam in het echt. Natuurlijk, ik wist dat ze niet echt lustobjecten waren, maar met urenlang thuis te zitten lusten op de mooiste vrouwen, kun je dat imo niet helemaal uitschakelen. Er is een gedeelte van je brein dat bezig is met vrouwen in dat licht te bekijken, terwijl je ook natuurlijk dondersgoed weet dat vrouwen geen lustobjecten zijn. Hopelijk is het zo duidelijk wat ik bedoel(?) Klik om te vergroten... Ja ik snap wel wat je bedoelt, maar ik denk dat dat bij mij nog wel meevalt. Ik ben wel bezorgd om erectiestoornissen. Want na een sessie van porno en stims heb ik meestal nog wekenlang moeite om een erectie te krijgen. Ik begin dus in toenemende mate bezorgd te worden dat zulke effecten deels blijvend zijn. Daarnaast kan ik wel gewoon vrouwen waarderen ook als ze niet een zogenaamd perfect uiterlijk hebben. Dan zijn het ook heel andere dingen die ik eigenlijk veel meer mis die opwindend zijn, zoals het gevoel van een zachte huid of lang haar. Dat soort dingen voelen dan juist heel intens omdat ik dat vaak uit de weg ga. Een paar maanden terug had ik dus een scharrel en zij vroeg me wat voor fantasieën ik had. We lagen lepeltje-lepeltje, en toen zei ik 'nou, dit eigenlijk' 😅 Maar goed, daaraan merkte ik dus ook wel dat ik het deel van zelf wensen en fantasieën bedenken nogal onderontwikkeld heb gelaten. Dat ben ik denk ik expres ook uit de weg gegaan, omdat ik anders steeds de teleurstelling voel van dat niet kunnen/mogen ervaren. Dan kom ik voor mezelf al snel tot de conclusie dat ik daar niet leuk genoeg voor ben. Dusja ik denk zeker wel dat je gelijk hebt dat zelfbeeld t.o.v. vrouwen centraal staat in de problemen die ik ervaar. Maar dat is ook een zelfbeeld wat ik in de loop der jaren steeds verder heb ontwikkeld door allerlei ervaringen. Het begon voornamelijk met de vriendin op wie ik zo verliefd was dat ik er alles voor had gelaten; zij zoende wel eens met me of bleef bij me slapen. Maar seks hebben we nooit gehad, want ze vond me niet leuk. Iets van een jaar geleden werd ik ongewild verliefd op een huisgenote. Ik vond natuurlijk dat ik geen avances kon maken want dat mag niet met huisgenoten. Er was uiteindelijk wel een soort van kans toen ze mee ging naar een feestje en we bij een gemeenschappelijke vriend bleven slapen die zei dat zijn bank groot genoeg was voor ons tweeën. Maar ik heb toen zelf een slaapmatje meegenomen en ben een paar meter verder gaan liggen, want ja, stel je voor dat zij er andere ideeën bij heeft en dan moet je nog met elkaar in huis wonen. Twee maanden later had ze een relatie met een andere (oud-)huisgenoot op wie ze overduidelijk smoorverliefd is (en waarvan ik dan denk: 'zie je wel, hij wordt wel leuk gevonden'). Zo zijn er op zich met enige regelmaat, toch zeker wel een paar keer per jaar, dames van wie ik denk van 'oh jij bent wel leuk/aantrekkelijk'. Maar dat blijft altijd onbeantwoord, en dat betrek ik dan op mezelf. En ik zie aan de ene kant ook wel dat het meer ligt aan mijn angst die flirten gewoon haast onmogelijk maakt. Maar aan de andere kant is het ook echt lastig om dat los te zien van hoe aantrekkelijk vrouwen mij vinden, en in welke mate ik het dus 'verdien' om liefde 'te mogen ervaren'."

"dupont zei: Dit is precies wat ik in therapie / 12 stappen / herstel heb gevonden. Voorwaarde is wel geweest dat ik alles heb verteld, zelfs de meest vanzelfsprekende gedachten en gevoelens. Klik om te vergroten... Dit lukt op zich wel. Hoewel alleen in beschermde setting. Bij de verslavingszorginstelling had ik echt een super goede therapeut sowieso. Met bepaalde vrienden kan ik het wel hebben over moeite met daten, maar stimfappen laat ik altijd achterwege. Aan de vrouwen met wie ik heb gedate heb ik daar wel meer over verteld, maar dan laat ik toch altijd wel details weg over de frequentie en oorzaken. dupont zei: En door alle angsten en weerstand en twijfel heen knallen en veel dingen doen die ik niet leuk vond / waar ik bang voor was enz. Klik om te vergroten... Dit moest ik dus wel doen bij de therapie van de verslavingszorg. Maar dat was ook in coronatijd wat daten natuurlijk echt kut maakt. Ik heb alle datingapps geprobeerd hoor, ook websites zoals Parship. Maar het enige wat ik daaraan overhoud is nog meer onzekerheid. Ik krijg dus al weinig matches op zulke platforms, en als er dan een match is dan weet ik niet zo goed de balans te vinden tussen leuk, geïnteresseerd en snel afspreken. Liever praat ik een tijd over 'echte' zaken zoals hoe je de wereld ziet of wat voor band je hebt met je ouders. Maar volgens mij wordt het dan te serieus en saai en verliezen veel dames dan interesse. Dat voelen ze misschien ook wel wat beter aan dan ik, want eigenlijk zou ik verder ook niet zo goed weten hoe je gaat van 'in mijn familie praten mensen niet echt' naar 'hee heb je zin om deze kleine bierbrouwer in Amsterdam eens te bezoeken?' Mindless zei: Dus is het een kwestie van je ware zelfvertrouwen - dat van binnenuit komt - te vinden/realiseren. Dat uiteindelijk niet afhankelijk is van externe factoren. Klik om te vergroten... Nog tips om dit te vinden?"

"Mindless zei: Elk moment je volle aandacht geven, aanwezig zijn in het hier en nu. In alles wat je doet bewust zijn van jezelf. Niet proberen jezelf compleet te maken met dingen/personen extern van jou, maar simpelweg jezelf accepteren hoe je bent hier en nu. Klik om te vergroten... Ja ik heb wat dat betreft altijd sterk dit gevoel: Niet dat ik een autisme spectrum stoornis heb. Ik ben er namelijk op getest omdat behandelaars het wel vermoedden, maar ik voldoe niet aan genoeg criteria voor een diagnose. Ik heb een vrij hoge intelligentie, en mensen denken vaak dat het leuk is om slim te zijn. Maar dat is het dus helemaal niet zo eigenlijk. Het is heel lastig om een plek te vinden waar je tot je recht komt als je steeds echt heel anders denkt dan anderen. Mindless zei: Ga sporten, bouw je fysiek op, maak iets waar je trots op bent, doe de dingen waar je angst voor voelt om aan jezelf te bewijzen dat je dat zelfvertrouwen echt wel in je hebt. Deze laatste zijn allemaal goed. Niet per se nodig, omdat je zelfvertrouwen in elk moment in principe(!) aangeboord kan worden, omdat het essentieel aan jou is. Maar als je erg sterk gelooft in dat je dat niet hebt of niet kan, zijn die indirecte wegen wellicht toch goed voor je. Klik om te vergroten... De therapeut bij de verslavingszorginstelling raadde wel aan om een plek te vinden waar ik gelijkgestemden tegenkwam. Uiteindelijk heb ik dat wel een beetje gevonden op de universiteit. Blijkt alleen wel dat (zeker het begin van) een PhD nogal vaak gepaard gaat met onzekerheid over wat je moet doen, en daaraan gekoppelde identiteitscrises. Daar heb ik dus ook wel een beetje last van gehad de laatste tijd. Dus ik denk dat dat, samen met een paar tegenslagen in het daten, me dan wel weer terugzet waardoor ik dus grijp naar stimulanten en porno, en me dan weer kut voel, waardoor de problemen met mijn PhD dan weer lastiger lijken te worden (..). Maar goed, uiteindelijk zijn dat niet echt de dingen waar ik onzeker over ben. Qua oefenen met daten heb ik wel vooruitgang geboekt door het te proberen, maar echt plezier kan ik niet zeggen dat ik erin heb."

"dupont zei: Ik bedoelde alles vertellen tegen je therapeut en vervolgens jezelf uitdagen in de groep (als je groepstherapie volgt). En je moet het sowieso los zien van daten. Laat dat sowieso maar even zitten totdat je OK bent met jezelf, daarna kun je verder zien. Klik om te vergroten... Ja ik snap wat je bedoelt maar ik denk dat ik dan ook tot sint juttemus kan gaan zitten wachten. Dit heb ik in feite al zeven jaar gedaan, zo met het idee van 'liefde moet je toevallig tegenkomen als je niet zoekt dus het komt wel'. Maar dat was in mijn geval vooral een slimme rationalisering voor het blijven ontwijken van de dingen die ik eng vind. Dus ik denk dat ik het wel gewoon ga blijven proberen en dan is de uitdaging vooral om de leuke ervaringen te waarderen en de dates die minder succesvol waren te zien als iets van 'die persoon was niks voor mij'. Op een gegeven moment moet er dan denk ik wat meer een routine in komen die ervoor zorgt dat er niet zoveel druk achter zit om het goed te doen."

"Mindless zei: Haha herkenbaar! Ik HAAT dat hele dating gebeuren. Vaak doen mensen zich anders/beter voor dan ze eigenlijk zijn, dus je hebt alsnog geen benul wat voor vlees je in de kuip hebt. En het voelt voor mij gewoon geforceerd. Kunnen we dat hele daten niet gewoon afschaffen? Klik om te vergroten... Nou ja, ik zou het wel eens fijn vinden om ook eens wat meer medewerking van vrouwen te krijgen wat dat betreft. Ik kon bijvoorbeeld de gedachte niet echt onderdrukken van 'ja, hallo, heb ik ook nog iets te wensen als man? Of bepalen jullie als vrouwen alle regels en moet je als man dan maar gaan lopen gokken welke regels bij welke persoon passen?', toen ik deze gids zat te lezen: Zo versier je vrouwen (een gids voor mannen, geschreven door vrouwen) Het is niet best gesteld met de versiertechnieken van mannen, dus schreven wij vrouwen deze gids. www.vice.com Want hoezo is het per se de man die het versierwerk moet doen dan? Wilden jullie vrouwen niet geëmancipeerd zijn dan? Iets met feminisme en gelijkheid enzo? Soms vraag ik ook wel eens aan vrouwen of (en waarom (niet)) ze wel eens initiatief tonen bij het daten. Ik krijg dan vaak het antwoord dat vrouwen dat niet doen omdat als ze het proberen dat ze dan niet echt interesse terug krijgen. Waarop ik zoiets heb van JA DAN WEET JE OOK EENS HOE HET IS OM MAN TE ZIJN BIJ HET DATEN Maar goed. Ik kan klagen over de spelregels zoals die kennelijk zijn zoals ze zijn. Maar uiteindelijk heb ik er weinig aan om allerlei normatieve standpunten daarover te ontwikkelen. Want die zitten dan toch alleen maar in mijn hoofd. En bovendien snap ik ook dat vrouw-zijn gepaard gaat met zijn eigen uitdagingen hoor. Dan word je weer aangesproken op hoe je je kleedt en gedraagt, of het wel kuis genoeg is, altijd proberen om de klootzakken te ontwijken die je even als neukobject willen gebruiken en je vervolgens te deponeren. Dat vond ik dus wel leuk aan de laatste scharrel die ik had want met haar had ik eigenlijk precies dit gesprek en zij was het ook wel met me eens."

"Mindless zei: Helemaal mee eens. Het is ook lang een trend geweest (en misschien nog?): pick-up artists die "game" leren aan mannen. Maar dat zijn allemaal maar trucjes. Onzin... Wat écht werkt, is je mannelijke energie aanboren. Daadwerkelijk mannelijk worden in je doen en laten. Het is bovenal energetisch. Als je vanuit dát functioneert, kun je in real-time spontaan dealen met vrouwen. En niet alleen met vrouwen, maar met iedereen. Dan beginnen dingen als vanzelf te lopen. Richt je niet op trucjes zou ik zeggen, maar op in je mannelijkheid staan. En dat kan op vele manieren bereikt/versterkt worden. Klik om te vergroten... Haha nou wat dat betreft zit ik een beetje in tweestrijd wat man-vrouwrollen betreft. Aan de ene kant voel ik me helemaal niet zo'n oer-man met een biologische basis om te jagen. Maar een mannelijk trekje wat ik wel heb is dat ik moeite heb met emotionele ambiguïteit. Of is dat niet mannelijk? Ik heb echt geen flauw benul wat mannelijke energie dan precies is en hoe je 'in je mannelijkheid' staat. Voor mij klinkt dat dan ook een andere manier van zeggen dat ik mezelf moet zijn maar dan op een andere manier. Dus eigenlijk niet mezelf zijn. Dat vind ik zo lastig aan dat begin van daten. Er is een soort sociale code waar je je enerzijds wel aan moet houden, maar anderzijds mag er geen gekunsteldheid of ingestudeerde trucje zijn want dan is het niet spontaan. Ik ga dan heel erg zoeken naar wat dan wel verwacht wordt, maar dan kom ik weer onzeker over. Ja vind je het gek met al die verwarrende opdrachten xD"

"Roze Olifant zei: Wat voor vrouwen komen er op jullie pad zeg? Ik speel echt geen spelletjes met mannen bij mijn weten hoor. :’) Net zoals niet alle mannen op seks uit zijn (noem maar wat), spelen ook niet alle vrouwen manipulatieve spelletjes met anderen. Klik om te vergroten... Ja.. ik heb ook wel een huisgenote die vindt dat je hard-to-get moet spelen als vrouw, en dat de man verantwoordelijk is voor het versierwerk. Maar tegelijkertijd is ze dan ook weer hard over mannen die haar proberen te versieren, en over grensoverschrijdend gedrag. Terwijl haar instelling nou juist de mannen aantrekt die gericht zijn op het overschrijden van de grenzen die ze aangeeft. Dat denk ik dan. Maar dan zie ik tegelijkertijd ook wel dat ze op een gegeven moment iemand tegenkomt voor wie dat allemaal niet geldt. En dat is dan nu haar huidige vriend. Ik denk zelf dat ik vroeger een beetje te veel heb geluisterd naar wat vrouwen (tegen mij als man) zeggen wat ze willen. Op basis daarvan heb ik mezelf allerlei leefregels opgelegd, maar dat is allemaal een illusie. Het maakt ook niet echt uit wat die andere vrouwen hebben gezegd wat ze wel of niet zouden willen. Roze Olifant zei: Jij weet niet wat iedere man op de wereld denkt en ik weet niet wat iedere vrouw op de wereld denkt, je kunt dit niet generaliseren. Klik om te vergroten... Het maakt uit wat die ene vrouw wil en of dat past bij wat ik wil. Misschien dat ik mijn eigen wensen daarin wel wat meer centraal kan stellen. Ik denk dat ik nog wel merk dat ik vaak denk vanuit 'wat ik kan krijgen'. In die zin vind ik het makkelijker om mijn eigen verwachtingen aan te passen."

"Roze Olifant zei: @Walterego, ik kwam met mijn vorige reactie misschien een beetje lomp jouw topic binnenvallen. Ik vind het wel een interessant onderwerp en ben niet helemaal bijgelezen, ga dat op een later tijdstip even doen. Klik om te vergroten... Geen probleem, bedankt voor je bijdrage! Ik ben nog maar net begonnen met mijn PhD-traject, maar de eerste frustraties en identiteitscrises zijn al wel binnen Jij succes nog met de laatste loodjes Dr. Olifant"