#1
vroeger wel heel erg maar nu is het een stukken minder, ik heb er nu controle over, vroeger had ik er geen controle over.
#4
Ah oké duidelijkJa ik snap wel wat je bedoelt, maar ik denk dat dat bij mij nog wel meevalt.
Ik heb dat zelf een keer meegemaakt na een stimbinge. Niet icm porno overigens, had een relatie. Ik heb toen ook meerdere weken gehad dat het gewoon niet lukte, zelfs 's ochtends was er niks. Maar dat kwam gewoon terug door clean te blijven, zoals @dupont ook zegt!Ik ben wel bezorgd om erectiestoornissen. Want na een sessie van porno en stims heb ik meestal nog wekenlang moeite om een erectie te krijgen. Ik begin dus in toenemende mate bezorgd te worden dat zulke effecten deels blijvend zijn.
Ja je mist echt de intimiteit. Dat kan ik me goed voorstellen.Daarnaast kan ik wel gewoon vrouwen waarderen ook als ze niet een zogenaamd perfect uiterlijk hebben. Dan zijn het ook heel andere dingen die ik eigenlijk veel meer mis die opwindend zijn, zoals het gevoel van een zachte huid of lang haar. Dat soort dingen voelen dan juist heel intens omdat ik dat vaak uit de weg ga.
Het is in ieder geval al goed om je te realiseren dat je zelfbeeld, voornamelijk t.o.v. vrouwen je centrale probleem is. Dan weet je waar je aan kunt werken.Een paar maanden terug had ik dus een scharrel en zij vroeg me wat voor fantasieën ik had. We lagen lepeltje-lepeltje, en toen zei ik 'nou, dit eigenlijk' 😅
Maar goed, daaraan merkte ik dus ook wel dat ik het deel van zelf wensen en fantasieën bedenken nogal onderontwikkeld heb gelaten. Dat ben ik denk ik expres ook uit de weg gegaan, omdat ik anders steeds de teleurstelling voel van dat niet kunnen/mogen ervaren. Dan kom ik voor mezelf al snel tot de conclusie dat ik daar niet leuk genoeg voor ben.
Dusja ik denk zeker wel dat je gelijk hebt dat zelfbeeld t.o.v. vrouwen centraal staat in de problemen die ik ervaar. Maar dat is ook een zelfbeeld wat ik in de loop der jaren steeds verder heb ontwikkeld door allerlei ervaringen.
Het begon voornamelijk met de vriendin op wie ik zo verliefd was dat ik er alles voor had gelaten; zij zoende wel eens met me of bleef bij me slapen. Maar seks hebben we nooit gehad, want ze vond me niet leuk.
Iets van een jaar geleden werd ik ongewild verliefd op een huisgenote. Ik vond natuurlijk dat ik geen avances kon maken want dat mag niet met huisgenoten. Er was uiteindelijk wel een soort van kans toen ze mee ging naar een feestje en we bij een gemeenschappelijke vriend bleven slapen die zei dat zijn bank groot genoeg was voor ons tweeën. Maar ik heb toen zelf een slaapmatje meegenomen en ben een paar meter verder gaan liggen, want ja, stel je voor dat zij er andere ideeën bij heeft en dan moet je nog met elkaar in huis wonen. Twee maanden later had ze een relatie met een andere (oud-)huisgenoot op wie ze overduidelijk smoorverliefd is (en waarvan ik dan denk: 'zie je wel, hij wordt wel leuk gevonden').
En trouwens, ik herken me daar ook in, omdat ik lang hetzelfde heb gehad. En eerlijk gezegd komt dat oude onzekere nog sporadisch weleens boven hoor (old habits die hard). Dat gevoel van minderwaardig voelen t.o.v. een vrouw en in mijn geval met name mooie vrouwen. Maar dan sta ik er even bij stil: hallo, zij is ook maar gewoon een mens, net als ik... En vooral: terugkomen naar mijn zelfvertrouwen en mijn liefde voor mezelf. Daar waar ik op mijn gemak ben en communicatie geen opgave en geen middel om iets te bereiken meer is, maar een plezier op zichzelf. Dan loopt het spontaan/als vanzelf.
De mate waarin een vrouw jou aantrekkelijk vindt en zelfs de mate waarin mensen in het algemeen (van alle leeftijden/geslachten/etc.) jou mogen, leunt zwaar op de mate waarin jij van jezelf houdt.Zo zijn er op zich met enige regelmaat, toch zeker wel een paar keer per jaar, dames van wie ik denk van 'oh jij bent wel leuk/aantrekkelijk'. Maar dat blijft altijd onbeantwoord, en dat betrek ik dan op mezelf. En ik zie aan de ene kant ook wel dat het meer ligt aan mijn angst die flirten gewoon haast onmogelijk maakt. Maar aan de andere kant is het ook echt lastig om dat los te zien van hoe aantrekkelijk vrouwen mij vinden, en in welke mate ik het dus 'verdien' om liefde 'te mogen ervaren'.
Als je oprecht van jezelf houdt komt je zelfvertrouwen van binnenuit. Dát is wat je (naast deels je fysieke voorkomen in het geval van het andere geslacht natuurlijk) aantrekkelijk maakt voor anderen. Als je eigenlijk op jezelf neerkijkt, zien mensen dat (bewust of onbewust) aan jou. Ze zien en voelen die onzekerheid. En niemand wil zich zo voelen, dus worden zulke mensen in de regel vermeden. Waar/echt zelfvertrouwen dat van binnenuit komt is super aantrekkelijk. Het straalt uit: Ik hou van mezelf, ik zoek niets van jou. Eigenlijk zegt het zelfs: ik heb jou niet nodig (maar niet op een arrogante manier). Het is een hele hoge energie: een positieve vibe. Het trekt mensen aan. Niet alleen vrouwen, maar iedereen wil graag in de nabijheid van iemand met zo'n energie zijn. Omdat het die energie die ook in henzelf zit reflecteert aan hen. Het is makkelijk(er) om dat zelf ook te voelen als je in de aanwezigheid bent van iemand die echt van zichzelf houdt.
Je hebt dus helemaal gelijk: je kunt dat (je zelfvertrouwen of gebrek daaraan) niet los zien van de mate waarin vrouwen jou aantrekkelijk vinden.
Dus is het een kwestie van je ware zelfvertrouwen - dat van binnenuit komt - te vinden/realiseren. Dat uiteindelijk niet afhankelijk is van externe factoren.