Beetje cliché, maar het begint toch met het aan jezelf erkennen van een verslaving, ook al is die mild. En ergens is het dus ook weer niet zo mild, als je bereid bent 30 minuten door de regen te fietsen om het te halen. Ik herken dat soort dingen wel, al zag ik ze destijds soms niet in. Bijvoorbeeld erop uit gaan om nieuwe wiet in huis te halen en dat het voelde alsof ik iets heel kostbaars ophaalde als ik dan naar de coffeeshop fietste: iets dat me blij zou maken. Of toen ik eens bij mijn ouders was en mijn vaporizer mee had voor mijn vader, zodat hij het eens kon proberen tegen zijn rugpijn en mijn zusje toen opmerkte bij mij: je hebt zo'n grote glimlach op je gezicht, je wordt wel heel blij van die wiet. En ik had nog niet eens genomen. Achteraf gezien zag ik wiet echt als een soort bron van geluk. Destijds leek dat heel onschuldig, ook mede om het imago van wiet als zijnde "softdrug", maar achteraf denk ik dat het niet goed is om jezelf zo afhankelijk te maken van een middel voor je ervaring van geluk.Ik heb jarenlang op exact die plek gestaan, ik vond mezelf niet verslaafd, maar ik denk nu dat ik dat wel was...
Wiet is voor mij echt een "soft drug", het is een dagelijkse gewoonte met een "zachte vriendelijke dwangmatigheid".
De wens / gedachte: "Ik wil een week geen wiet roken om mijn tolerantie af te bouwen zodat het beter werkt" is bij mij kansloos.
Het gebruik ging bij mij regelmatig ten koste van andere activiteiten, de keuze "Zaterdag stoned cocoonen?" of "Zaterdag met de auto ergens heen?" is praktisch altijd op "stoned cocoonen!!" uitgelopen. Zelfs als ik wist dat mijn partner dat liever anders gezien had en ik haar met mijn keuze teleur zou stellen.
Ik heb dagelijks wiet roken altijd "een slechte gewoonte" genoemd, als ik een dag / week / maand geen wiet kon roken dan had ik daar mentaal & fysiek weinig tot geen last van... Maar als ik het wel zou kunnen en mijn wiet ineens op was, zou ik vrijwel zeker 30 minuten door de regen gefietst hebben om het te gaan halen zodat ik niet tot de volgende middag hoefde te wachten om mijn gewoonte ongestoord voort te kunnen blijven zetten...
In plaats van "ernstige ontwenningsverschijnselen" heb ik eerder "ernstige gewenningsverschijnselen" opgelopen: Door "tegen beter weten in" dagelijks een pure joint te roken had ik er veel teveel van nodig, heb ik er veel teveel aan uitgeven, en heb ik alsnog zeer weinig echt kwalitatieve highs behaald...
Ondanks dat ik glashelder inzag dat alleen in de weekenden blowen mij een 100x beter resultaat zou opleveren, bleef ik toch consequent proberen om gewoon stug dagelijks hoog te doseren in de hoop dan ook wel een soort van mijn doel te kunnen bereiken... Wat alleen maar paranoia en een constant hoge tolerantie opleverde.
Momenteel is het voor mij duidelijk: Ik kan er gewoon echt niet verstandig mee om gaan!
Ik zal dan blijkbaar toch wel verslaafd zijn...
Het is zo belangrijk om dit te erkennen, voelen, en accepteren. Zodra je kunt zeggen dat je ziek bent kun je de gedachten van je verslaving steeds beter naast je neer leggen, omdat het niet jouw gedachten zijn maar die van je verslaving. Op een gegeven moment houdt dan ook het vechten tegen de trek op. In plaats van de strijd aan te gaan kun je de gedachten aan gebruiken dan naast je neer gaan leggen.Ja ik ben verslaafd. En langer dan ik eerst doorhad. Zo’n 3 jaar geleden coke gebruikt voor het eerst. Werd op een gegeven moment al snel elk weekend. Sporadisch doordeweek (voor al met corona). Heeeel sporadisch dat ik het wel eens in me eentje zelf gebruikte of een keer stiekem alleen als ik met mijn nu ex flesje wijn dronk. Ik wist al heel lang dat ik een ‘probleem’ had. Alleen niet door dat het een verslaving was, deed het bijna alleen in het weekend en ‘maar’ een halfje. Wilde al heel lang stoppen. Maar te lang gedacht dat ik het zelf wel kon. Om vervolgens elk weekend weer op me bek te gaan. En vervolgens weer geloven dat het weekend erna anders zou zijn.. Toen er in december wat naars is gebeurd is het snel uit de hand gelopen en gebruik ik nu (bijna) dagelijks.
wachtende op verslaving hulp nu. Als ik terug kijk was ik al veel langer verslaafd.
Sterkte meid! Mijn tip is om te stabiliseren en dan langzaam af te bouwen. Je zult jezelf leren kennen, gevoelens moet je op een andere manier gaan beleven en er moet iets zijn waar je naartoe streeft.Ik besef me nu dat ik knetter verslaafd ben. Al jaren. Wat begon met alcohol, werd speed, toen coke, toen eten, toen weer coke, 3mmc, 2fma, een relatie, seks. Letterlijk alles waar je aan verslaafd kan zijn ben ik aan verslaafd of geweest. Ik heb dit dan ook al meerdere keren aangegeven bij de huisarts en ik sta nu op een wachtlijst voor een wachtlijst. Maar sinds mijn relatie uit is, maak ik mezelf kapot. Er moet nu iets veranderen en ik weet dat ik daar zelf verantwoordelijk voor ben, maar het lukt me niet.
Wordt ook wel poly-middelen gebruik/verslaving genoemd, maar dat weet je vast wel. Niet zozeer verslaafd aan een middel, maar aan het niet nuchter willen voelen. Je voelt waarschijnlijk sterk een gevoel van leegte(?) dat je probeert weg te krijgen met allerlei verschillende middelen, activiteiten, relaties. Maar niets vult die leegte. Het is er altijd, het wordt alleen even tijdelijk de kop ingedrukt door iets te nemen/doen. Eigenlijk zoals een bal onder water drukken: dat lukt, maar hij gaat weer omhoog komen.Ik besef me nu dat ik knetter verslaafd ben. Al jaren. Wat begon met alcohol, werd speed, toen coke, toen eten, toen weer coke, 3mmc, 2fma, een relatie, seks. Letterlijk alles waar je aan verslaafd kan zijn ben ik aan verslaafd of geweest. Ik heb dit dan ook al meerdere keren aangegeven bij de huisarts en ik sta nu op een wachtlijst voor een wachtlijst. Maar sinds mijn relatie uit is, maak ik mezelf kapot. Er moet nu iets veranderen en ik weet dat ik daar zelf verantwoordelijk voor ben, maar het lukt me niet.
drugsforum.nl
Hmm lastige vraag, bijvoorbeeld medicijnen die ik nodig heb. Door een chronische aandoening dat tel ik niet mee anders zou in de theorie zelfs hooikoorts allergieën etc.Ik ben wel benieuwd wie zichzelf hier echt verslaafd vindt.
Ik vind mezelf namelijk niet verslaafd, maar ik ben wel afhankelijk van bepaalde middelen, dus eigenlijk ben ik wel verslaafd 😅
Ben benieuwd hoe jullie daar tegenaan kijken vooral bij jezelf!
Zou ik persoonlijk niet zo noemen. Logisch dat je die (fysieke) pijn bestrijdt met middelen.Gezien mijn chronische zenuwpijn (CRPS type2) lumbale radiculopathie. Ben ik dan (als je het zo wilt noemen) ben ik verslaafd aan geen pijn /zo min mogelijk..
Klopt dan zou ik eerlijk zeggen ik gebruik recreatief heb niet iets nodig (op medicijnen na) en kan daarmee stoppen wanneer ik wil.Zou ik persoonlijk niet zo noemen. Logisch dat je die (fysieke) pijn bestrijdt met middelen.
Met psychedelica is het soms subtiel. Ik ben zelf wel degelijk een aantal jaren verslaafd geweest aan de werkelijkheid ontvluchten dmv regelmatig trippen.Klopt dan zou ik eerlijk zeggen ik gebruik recreatief heb niet iets nodig (op medicijnen na) en kan daarmee stoppen wanneer ik wik.
Maar eerlijk psychedelica zelf is niet verslavend maar de uitwerking is bij mij zo relaxed / doet me goed dat ik elke maand 1x aan de psychedelica ga.
Maar om 1x in de maand gelijk 'verslaafd' te noemen is ook weer zo strict.
Het is inderdaad vluchtgedrag als je problemen hebt en die met psychedelica kan mee ontsnappen heb je gelijk. Mijn ervaring is dat ik die problemen juist confronteer tijdens een trip. Zie het daarom als 'LSD therapie'Met psychedelica is het soms subtiel. Ik ben zelf wel degelijk een aantal jaren verslaafd geweest aan de werkelijkheid ontvluchten dmv regelmatig trippen.
Ja dat is het subtiele eraan. Ik ben het er ook mee eens dat je met psychedelica jezelf kunt confronteren met gevoelens, maar de geest kan zoooo sneaky zijn. Ik kan niks zeggen over jouw gebruik ervan, ik ben immers jou niet. Maar om voor mezelf te spreken: ik gebruikte dat idee van mezelf confronteren met mijn gevoelens middels psychedelica, om tóch stiekem naar die magische wereld van trippen te gaan, waardoor het tóch eigenlijk vaak vluchten waren. En wat jij ook zegt: daarna weer even opgeladen voelen. Kernwoord: even. Het was nooit iets ingrijpends, nooit iets permanents, hoe ongelofelijk de ervaringen in het moment ook waren.Het is inderdaad vluchtgedrag als je problemen hebt en die met psychedelica kan mee ontsnappen heb je gelijk. Mijn ervaring is dat ik die problemen juist confronteer tijdens een trip. Zie het daarom als 'LSD therapie'
Psychedelica hebben mij zoveel inzichten gegeven dat ik het een zeer effectief middel vind om issues mee te dealen en voel me daarna weer opgeladen. Beetje dubbel kan dat soms zijn vind ik daardoor.
Maar ben het met je eens het KAN gebruikt worden om de realiteit te ontsnappen.
Dank! Ik lees er veel boeken over, vandaar dat dit besef ook tot me doorgedrongen is. Ik hou al een dagboek bij sinds het uit is, maar moet dat frequenter doen. Het probleem is dat mijn sociaal leven / carrière er niet onder lijdt. Het is puur het omgaan met emoties, en vervolgens mezelf in toom houden op de momenten dat het naar mijn idee 'nodig' is om te gebruiken, dat ik de mist in ga. Waar ik over 5 jaar wil zijn heb ik helder, en ik merk nu mijn relatie uit is, dat ik me volledig stort op mijn werk, als afleiding en wederom om de emoties niet te voelen. Natuurlijk huil ik wel, en heb ik verdriet, maar toch laat ik het niet echt toe.Sterkte meid! Mijn tip is om te stabiliseren en dan langzaam af te bouwen. Je zult jezelf leren kennen, gevoelens moet je op een andere manier gaan beleven en er moet iets zijn waar je naartoe streeft.
Waar wil je over 5 jaar zijn? Dagboekje starten en alles wat je richting je dromen helpt en ook wat je tegenwerkt even opschrijven ergens op de dag. Voor je het weet gaat het beter met je.
En wat YouTube filmpjes over meditatie kan ik ook niet afraden.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."