#1
Goede stok achter de deur! šAaah thnx. ā„ļø Ik wilde eigenlijk sowieso niet echt iets gaan doen hoor. Maar de verleiding is iig bij deze ook gewoon weggenomen. Prima eigenlijk. Op de ziekte na dan. š
Beginnende 3mmc verslaving
289 antwoorden
107 weergaven
18-5-2026
#2
Haha echt erg ja.. šIk heb wel eens nuchter bij 3 mensen met coke op gezeten, die voerden echt alle 3 hun eigen gesprek, alleen omdat iedereen zo met zichzelf bezig is en niet luistert heeft niemand het door
#3
Ik heb wel eens nuchter bij 3 mensen met coke op gezeten, die voerden echt alle 3 hun eigen gesprek, alleen omdat iedereen zo met zichzelf bezig is en niet luistert heeft niemand het door
Kijk, dan zou ik het dus weer hilarisch vinden. Voor een uurtje waarschijnlijk. Dan ben ik het vermaak weer beu š
#4
Met miauw ging het wel heel hard bij mij. Dat was wel een middel waarmee ik grenzelozer werd en niet mee kon stoppen als ik begon. Maar ik had niet specifiek een middel waar ik geen maat mee kon houden. Dat probleem heb ik met alles wat ik gebruikte.
De grote boosdoener was ikzelf.
3mmc pak ik niet meer. Dat kost me geen moeite. Ben echt helemaal klaar met dat middel en zie wat voor ellende het teweeg brengt. Sinds 3mmc heb ik drugs niet meer in de hand inderdaad. Maar dan nog kan ik (sindsdien) ook doorslaan met coke bijvoorbeeld. Dat had ik voorheen niet.Hey, en nog een 'goed' ding @Pompoen , het was xtc, gĆ©Ć©n 3mmc. Dat scheelt toch alweer. Met 3m in je mikkie was je misschien wĆ©l meegegaan naar die after en in een binge beland. Ik kan me dat goed voorstellen tenminste. š¬
#5
Sporten hier! Maar goed, is inderdaad een relatief gezonde obsessie, dus die sta ik mezelf lekker toe. Op naar de bodycombat. š„Mijn verslaving wil altijd wat. Na mijn coke probleem is er een schakelaar omgegaan die ik niet meer terug kan zetten. Of het nou roken is, of snaaien, gokken, shoppen, sex, aandacht, sporten, een verzameling of andere hobby. Het vindt altijd wat. Ik kon ook altijd prima gecontroleerd drinken maar ik vertrouw het nu niet meer en ik ben niet meer bereid het risico te nemen omdat ik de gevolgen niet meer kan overzien.
Ga bij jezelf maar eens na of je niet stiekem aan het vervangen bent. Wedden dat je een obsessie(tje) hebt?
#6
Heel veel respect voor jou!Ik volg dit topic, omdat ik veel van mezelf in jouw verhaal zie. Ik heb jaren lopen yo-yo'en tussen willen stoppen, maar ook weer niet willen stoppen. (Huis)feestjes, festivals, uitgaan, bij mensen thuis gebruiken waren ook jarenlang mijn identiteit. Ik kon dat niet zomaar allemaal laten vallen, omdat ik wilde stoppen met gebruiken, maar ook weer niet want ik vond het gebruiken ook nog leuk. Het was toch altijd een soort vlucht voor me. Mijn gebruik is met corona omgeslagen. Toen gebruikte ik steeds vaker alleen, of soms met een klein gezelschap. Maar eigenlijk ben ik vanaf moment Ć©Ć©n dat ik gebruikte al wel verslaafd geweest. Want drugs gaf mij wel een gevoel wat ik altijd heb gemist in mijn leven. Maar pas toen ik meer en meer alleen ben gaan gebruiken toen ging het fout. Ik kon op den duur ook niet meer met en niet meer zonder. Het werd ook steeds meer, combineerde altijd van alles en mijn katers werden heel heftig. Bij de NA staat ergens in het boek bij stap 1 het zinnetje: 'wij waren door ons gebruik lichamelijk, emotioneel en spiritueel bankroet'. Zo diep heb ik moeten komen. Ik ben lang depressief en suicidaal geweest door mijn gebruik. Voor mij hoefde het allemaal niet meer. Ik heb dat punt wel nodig gehad om mijn leven om te gooien. Dus de keuze was voor mij heel zwart wit. Of ik kies voor de dood, of ik ga weer leven.
#7
Helemaal gelijk hoor! Ik weet het ergens ook echt wel. Vind het ook zwak. Het is me niet gelukt om me aan mijn voornemen te houden gisteren en die beslissing was in een split second genomen. En zo al 2 andere keren begin deze maand.Klinkt een beetje als de droom van gecontroleerd gebruik ā dat is de droom van iedere verslaafde, wordt wel gezegd. Kan die droom voor jou werkelijkheid worden? Ik heb er een hard hoofd in, want het verleden is gebleken dat het juist niet lukte om mate te houden. Waarom zou dat nu wel lukken? Gister is gebleken dat het je niet lukt om je aan je voornemens te houden. Dat is een teken dat je jezelf niet in de hand hebt.
Sorry, ik wil niet te pessimistisch zijn, maar ik denk dat je jezelf een beetje voor de gek houdt. Wat er gisteren gebeurd is laat niet zien dat het af en toe wel kan. Het laat juist zien dat je (nog) geen controle hebt over je gebruik.
Weet je wat het is. Een aantal maanden terug baalde ik zo ontzettend van mijn gebruik en liep het echt uit de hand. Toen had ik super goed voor ogen dat ik dit niet wilde en dat geheelonthouding daarvoor nodig was. Ben daar heel intensief mee bezig geweest, veel over gelezen/geluisterd, veel gedeeld met anderen. Het was echt een topic waar ik dagelijks mee bezig was. Ik maakte steeds een superstrak plan voor het weekend waarin ik alle scenarioās had uitgedacht en er een oplossing voor had, zodat ik niet overstag zou gaan. Dit is de laatste paar weken aan het afzwakken en dan heb ik minder scherp waarom ik ook alweer niks meer kan/wil drinken/gebruiken. En komt dat stemmetje: het kan wel weer, gun jezelf ook eens iets, de rest kan het ook, blablabla. En dan heb ik een leuke dag gehad en denk ik: zie je, misschien is het ook wel okĆ© zo. Maar dat is natuurlijk ook gewoon goedpraten, dat besef ik me ergens ook wel.
Ik weet gewoon niet zo goed wat ik nodig heb om voor de volle 100% die keuze te maken. Ja, het moet weer een keer gigantisch fout gaan zodat ik bevestiging heb: zie je, het kan Ć©cht niet meer. Maar daar wil ik liever niet naartoe werken. Ik vind het gewoon echt wel heel lastig..
#8
+ 1, 100%.Helemaal gelijk hoor! Ik weet het ergens ook echt wel. Vind het ook zwak. Het is me niet gelukt om me aan mijn voornemen te houden gisteren en die beslissing was in een split second genomen. En zo al 2 andere keren begin deze maand.
Weet je wat het is. Een aantal maanden terug baalde ik zo ontzettend van mijn gebruik en liep het echt uit de hand. Toen had ik super goed voor ogen dat ik dit niet wilde en dat geheelonthouding daarvoor nodig was. Ben daar heel intensief mee bezig geweest, veel over gelezen/geluisterd, veel gedeeld met anderen. Het was echt een topic waar ik dagelijks mee bezig was. Ik maakte steeds een superstrak plan voor het weekend waarin ik alle scenarioās had uitgedacht en er een oplossing voor had, zodat ik niet overstag zou gaan. Dit is de laatste paar weken aan het afzwakken en dan heb ik minder scherp waarom ik ook alweer niks meer kan/wil drinken/gebruiken. En komt dat stemmetje: het kan wel weer, gun jezelf ook eens iets, de rest kan het ook, blablabla. En dan heb ik een leuke dag gehad en denk ik: zie je, misschien is het ook wel okĆ© zo. Maar dat is natuurlijk ook gewoon goedpraten, dat besef ik me ergens ook wel.
Ik weet gewoon niet zo goed wat ik nodig heb om voor de volle 100% die keuze te maken. Ja, het moet weer een keer gigantisch fout gaan zodat ik bevestiging heb: zie je, het kan Ć©cht niet meer. Maar daar wil ik liever niet naartoe werken. Ik vind het gewoon echt wel heel lastig..
Wat een lastige hĆØ! Damn.
#9
Verslaving is progressief. Zonder interventie komt dat moment vanzelf. Maar belangrijker: je lijkt het ietwat uit jezelf te plaatsen in deze alinea. Namelijk: er moet iets āvan buitenā gebeuren, of āmijn excessieve gebruik moet mij overkomenā. En dat stuur je zelf aan natuurlijk. Ik zou eigenlijk een ander perspectief leidend laten zijn: namelijk het geloof dat je anders wil. En het niet tot dit kritieke moment laat komen, maar het voor bent. Dat moet je echter zelf diep van binnen willen.Ik weet gewoon niet zo goed wat ik nodig heb om voor de volle 100% die keuze te maken. Ja, het moet weer een keer gigantisch fout gaan zodat ik bevestiging heb: zie je, het kan Ć©cht niet meer. Maar daar wil ik liever niet naartoe werken. Ik vind het gewoon echt wel heel lastig..
#10
Klinkt als een heel gezonde manier van omdenken. Voor mij voelt het precies zo. Geheelonthouding doet me goed, maakt me kalmer en stabieler merk ik. Dat zou ik mezelf (meer) moeten gunnen. Goed dat je het weer even gedeeld hebt en in kaart gebracht voor jezelf. ā„ļø Dat helpt inderdaad vaak. Delen delen delen.Heel!
Ik merkte in die maanden geheelonthouding wel echt dat ik vaak heel trots op mezelf was, echt meer zelfvertrouwen kreeg op allerlei vlakken, het gevoel had controle te hebben. Veel concentratie en betere focus op werk, scherper, angsten die verminderden. Echt heel fijn. Dat ebt nu weer een beetje weg. Dus misschien moet ik het van die kant proberen te bekijken. in plaats van: āik mag/kan geen drugs meerā naar āik kies voor een leven waarin ik de touwtjes in handen heb, me trots voel enz enz. Dan kies je voor iets positiefs ipv het vermijden van iets negatiefs. Maar goed, dat zeg ik nu weer zo mooi en op dit moment ben ik er ook echt wel weer overtuigd van, maar dat is standaard the day after.
Nou fijn dat ik dit toch weer ff gedeeld heb. Heb veel aan zowel de steunende, herkenbare als kritische berichten hier.
#11
Heel!+ 1, 100%.
Wat een lastige hĆØ! Damn.
Ik merkte in die maanden geheelonthouding wel echt dat ik vaak heel trots op mezelf was, echt meer zelfvertrouwen kreeg op allerlei vlakken, het gevoel had controle te hebben. Veel concentratie en betere focus op werk, scherper, angsten die verminderden. Echt heel fijn. Dat ebt nu weer een beetje weg. Dus misschien moet ik het van die kant proberen te bekijken. in plaats van: āik mag/kan geen drugs meerā naar āik kies voor een leven waarin ik de touwtjes in handen heb, me trots voel enz enz. Dan kies je voor iets positiefs ipv het vermijden van iets negatiefs. Maar goed, dat zeg ik nu weer zo mooi en op dit moment ben ik er ook echt wel weer overtuigd van, maar dat is standaard the day after.
Nou fijn dat ik dit toch weer ff gedeeld heb. Heb veel aan zowel de steunende, herkenbare als kritische berichten hier. Stapje voor stapje kom ik wel waar ik zijn moet š
#12
Oh ja, een hele grote @Mindless @LucidLucy @Koffieb00n - werk. Betaald werk vooral. Daar heb ik al meerdere fellows op stuk zien gaan. Werk boven herstel zetten, want werk is toch goed en ik voel me zo nuttig. Ze vielen allemaal terug. En als ik pasgeleden niet in m'n proeftijd was ontslagen was 't mij waarschijnlijk ook overkomen. Da's echt een venijnige.
Het liefst zou ik er ook niet meer aan beginnen š
Het liefst zou ik er ook niet meer aan beginnen š
#13
Het komt inderdaad vanzelf @PompoenVerslaving is progressief. Zonder interventie komt dat moment vanzelf. Maar belangrijker: je lijkt het ietwat uit jezelf te plaatsen in deze alinea. Namelijk: er moet iets āvan buitenā gebeuren, of āmijn excessieve gebruik moet mij overkomenā. En dat stuur je zelf aan natuurlijk. Ik zou eigenlijk een ander perspectief leidend laten zijn: namelijk het geloof dat je anders wil. En het niet tot dit kritieke moment laat komen, maar het voor bent. Dat moet je echter zelf diep van binnen willen.
Misschien ter inspiratie even wat "dagboek" threads doorlezen. Wat je te wachten zou kunnen staan, bijvoorbeeld hier of daar of deze of die maar het
is heel begrijpelijk dat je de motivatie nog niet hebt als je er nog maar weinig gevolgen van hebt ondervonden.
Uiteindelijk is voor velen "de bodem van de put" toch het enige dat helpt. Maar hoe diep die put is blijft de vraag
Bezoekjes aan de SEH, spoedopnames, verwondingen, bijna-dood-ervaringen, noem maar op. Ik heb wel eens (naakt) met een honkbalknuppel
op m'n slaapkamer klaar gezeten om de Hells Angels die met afgezaagde shotguns in huis waren te grazen te nemen. Dat was uiteraard
niet echt, en er is niks gebeurd, en een week later heb ik 't vrolijk nog een keer gedaan. Dus 't kan ook meevallen
En misschien gebeurt er jou wel helemaal niks. Maar misschien ook wel. Het is maar net hoe veel risico je bereid bent te nemen.
#14
Ik snap wat je zegt. En dat is precies het punt waarbij het bij mij op dit moment soms schommelt. Een periode wilde ik het echt diep van binnen, echter de laatste tijd wankelt dat wat merk ik en dan ga ik dus ook snel weer de mist in. Ik moet er weer wat meer en bewuster mee bezig zijn. Weer meer erover lezen, dingen erover opschrijven (wat nuchter zijn me brengt, wat drugs me vooral niet brengt), doelen stellen. En het ook serieuzer nemen.Verslaving is progressief. Zonder interventie komt dat moment vanzelf. Maar belangrijker: je lijkt het ietwat uit jezelf te plaatsen in deze alinea. Namelijk: er moet iets āvan buitenā gebeuren, of āmijn excessieve gebruik moet mij overkomenā. En dat stuur je zelf aan natuurlijk. Ik zou eigenlijk een ander perspectief leidend laten zijn: namelijk het geloof dat je anders wil. En het niet tot dit kritieke moment laat komen, maar het voor bent. Dat moet je echter zelf diep van binnen willen.
Meteen daarin wel weer een klein stapje gezet zojuist. Ik kwam er net achter dat mijn vriend coke over had van gisteren en die thuis heeft neergelegd. Ik heb hem meteen gezegd dat ik dat niet meer in huis wil hebben. Het geeft me onrust en ik vertrouw mezelf er op dit moment niet meer mee. Morgen brengt hij het bij een vriend.
#15
Fijn dat je zo meedenkt. Ik ga die dagboek threads bekijken. De bodem van de put met de voorbeelden zoals jij die beschrijft, ken ik inderdaad niet. Heftig ook jouw eigen voorbeeld. Maar misschien is dit een kwestie van tijd en dat moment wil ik echt niet afwachten eigenlijk. Vandaag merk ik weer een sterke motivatie om het anders te willen, ben mān agenda al weer aan het bekijken op de activiteiten die erin staan komende tijd en hoe ik die nuchter aan ga vliegen (of niet ga). Maar ergens ben ik ook bang dat die motivatie weer wat in gaat kakken als het dus een tijdje goed gaat, zoals afgelopen tijd bleek. Moet er gewoon echt scherp op blijven en daar ligt vooral ook wel een uitdaging.Het komt inderdaad vanzelf @Pompoen
Misschien ter inspiratie even wat "dagboek" threads doorlezen. Wat je te wachten zou kunnen staan, bijvoorbeeld hier of daar of deze of die maar het
is heel begrijpelijk dat je de motivatie nog niet hebt als je er nog maar weinig gevolgen van hebt ondervonden.
Uiteindelijk is voor velen "de bodem van de put" toch het enige dat helpt. Maar hoe diep die put is blijft de vraag
Bezoekjes aan de SEH, spoedopnames, verwondingen, bijna-dood-ervaringen, noem maar op. Ik heb wel eens (naakt) met een honkbalknuppel
op m'n slaapkamer klaar gezeten om de Hells Angels die met afgezaagde shotguns in huis waren te grazen te nemen. Dat was uiteraard
niet echt, en er is niks gebeurd, en een week later heb ik 't vrolijk nog een keer gedaan. Dus 't kan ook meevallen
En misschien gebeurt er jou wel helemaal niks. Maar misschien ook wel. Het is maar net hoe veel risico je bereid bent te nemen.
#16
Heel verstandig. Dit soort onnodige risicoās inderdaad gewoon beperken.Ik heb hem meteen gezegd dat ik dat niet meer in huis wil hebben. Het geeft me onrust en ik vertrouw mezelf er op dit moment niet meer mee. Morgen brengt hij het bij een vriend.
Hoe zit je partner trouwens nog in de wedstrijd? Als ik het goed las een tijdje terug, begreep ik dat hij wilde minderen maar niet geheelonthouden zoals jij besloot te gaan doen. Hoe gaat dat hem af? Lukt het hem om zich aan zijn afspraken te houden?
#17
Het gaat zeker beter dan voorheen, als in: er wordt thuis geen dealer meer gebeld als er vrienden gewoon langskomen en hij doet ook steeds vaker met mij mee alcoholvrij (en dan dus ook drugsvrij) of gaat soms eerder mee naar huis bij avonden/feestjes waar wordt gebruikt (en soms ook niet). Ik zie wel dat hij zijn best doet en al met al gebruikt hij zeker minder maar nog steeds wel vaker dan mij lief is eigenlijk. Als we er een gesprek over hebben dan komt dat altijd vanuit mij, er wordt dan ook niet meer gezegd dan āje hebt gelijkā en āik zal erop lettenā waarna er weer even wat minder frequent wordt gebruikt. Ik vind dat soms wel lastig want wil hem niks verbieden, maar vind ook dat ik er iets van mag vinden en zeggen (en dat doe ik ook wel). Dus ook hij is er nog niet, net als ik trouwens.Hoe zit je partner trouwens nog in de wedstrijd? Als ik het goed las een tijdje terug, begreep ik dat hij wilde minderen maar niet geheelonthouden zoals jij besloot te gaan doen. Hoe gaat dat hem af? Lukt het hem om zich aan zijn afspraken te houden?
Ik zie het wat meer dan hij als probleem soms, denk ik. Ik neem me dus ook vaak voor niet te gebruiken wat nu enkele keren niet is gelukt en dan valt het (mij) meteen op dat ik mijn gebruik niet in de hand heb. Hij neemt zich bij voorbaat bij sommige momenten al voor om wƩl te gebruiken (net als vrienden) en dan lijkt dat dus meteen geen probleem. Hij heeft er nadien ook minder last van dan ik. Ik voel me schuldig, baal van mijn brakheid etc, dat heeft hij niet. Dusja.. dat..
#18
Lastig joh, maar een huishouden met Ć©Ć©n clean en Ć©Ć©n in gebruik wordt uiteindelijk altijd twee in gebruikHet gaat zeker beter dan voorheen, als in: er wordt thuis geen dealer meer gebeld als er vrienden gewoon langskomen en hij doet ook steeds vaker met mij mee alcoholvrij (en dan dus ook drugsvrij) of gaat soms eerder mee naar huis bij avonden/feestjes waar wordt gebruikt (en soms ook niet). Ik zie wel dat hij zijn best doet en al met al gebruikt hij zeker minder maar nog steeds wel vaker dan mij lief is eigenlijk. Als we er een gesprek over hebben dan komt dat altijd vanuit mij, er wordt dan ook niet meer gezegd dan āje hebt gelijkā en āik zal erop lettenā waarna er weer even wat minder frequent wordt gebruikt. Ik vind dat soms wel lastig want wil hem niks verbieden, maar vind ook dat ik er iets van mag vinden en zeggen (en dat doe ik ook wel). Dus ook hij is er nog niet, net als ik trouwens.
Ik zie het wat meer dan hij als probleem soms, denk ik. Ik neem me dus ook vaak voor niet te gebruiken wat nu enkele keren niet is gelukt en dan valt het (mij) meteen op dat ik mijn gebruik niet in de hand heb. Hij neemt zich bij voorbaat bij sommige momenten al voor om wƩl te gebruiken (net als vrienden) en dan lijkt dat dus meteen geen probleem. Hij heeft er nadien ook minder last van dan ik. Ik voel me schuldig, baal van mijn brakheid etc, dat heeft hij niet. Dusja.. dat..
#19
Ja ik snap dat je dat zegt. Al kan ik me ook niet meer voorstellen dat ik terug ga naar waar ik vandaan kwam. In die zin is er toch ook echt wel wat veranderd bij mezelf heb ik het idee, al gaat het dus soms wel mis.Lastig joh, maar een huishouden met Ć©Ć©n clean en Ć©Ć©n in gebruik wordt uiteindelijk altijd twee in gebruik![:(]()
ik ben er nu in ieder geval weer helemaal klaar mee š zal wel af en toe een update plaatsen hier
#20
Hartstikke goed. Ik lees hier in ieder geval een grote mate van bewustzijn / bewustwording. Zowel bij je partner als bij jou. En het klinkt alsof jullie goed het dialoog voeren. Blijf dat vooral doen zou ik willen zeggen.Het gaat zeker beter dan voorheen, als in: er wordt thuis geen dealer meer gebeld als er vrienden gewoon langskomen en hij doet ook steeds vaker met mij mee alcoholvrij (en dan dus ook drugsvrij) of gaat soms eerder mee naar huis bij avonden/feestjes waar wordt gebruikt (en soms ook niet). Ik zie wel dat hij zijn best doet en al met al gebruikt hij zeker minder maar nog steeds wel vaker dan mij lief is eigenlijk. Als we er een gesprek over hebben dan komt dat altijd vanuit mij, er wordt dan ook niet meer gezegd dan āje hebt gelijkā en āik zal erop lettenā waarna er weer even wat minder frequent wordt gebruikt. Ik vind dat soms wel lastig want wil hem niks verbieden, maar vind ook dat ik er iets van mag vinden en zeggen (en dat doe ik ook wel). Dus ook hij is er nog niet, net als ik trouwens.
Ik zie het wat meer dan hij als probleem soms, denk ik. Ik neem me dus ook vaak voor niet te gebruiken wat nu enkele keren niet is gelukt en dan valt het (mij) meteen op dat ik mijn gebruik niet in de hand heb. Hij neemt zich bij voorbaat bij sommige momenten al voor om wƩl te gebruiken (net als vrienden) en dan lijkt dat dus meteen geen probleem. Hij heeft er nadien ook minder last van dan ik. Ik voel me schuldig, baal van mijn brakheid etc, dat heeft hij niet. Dusja.. dat..
Dat hij andere normen en waarden hanteert voor z'n eigen gebruik hoeft natuurlijk geen probleem te zijn. In een gezonde relatie moet dat ook kunnen. Met oog voor de ander natuurlijk. In mijn optiek wordt de situatie pas kritiek wanneer hij zijn eigen gebruik boven jouw herstelproces (noem ik het toch maar even) zet - en dat jij daar uiteindelijk ook weer onder lijdt. Dat kan soms in kleine dingen zitten (toch drugs in jouw aanwezigheid gebruiken, terwijl je dat misschien liever niet wilt omdat het triggert - ik noem maar een voorbeeld).
Nogmaals: ik vind het echt bewonderings-waardig om te zien hoe jij je proces aanpakt. En dat alles zonder professionele hulp. Ergens zie ik gecontroleerd gebruik absoluut nog wel als een realistisch scenario voor jou. Maar als ik de tijd vooruit zou kunnen spoelen, dan zou ik eigenlijk veel meer benieuwd zijn naar of je dat in de toekomst uberhaupt wilt. En niet of je het kunt.