#1
Ik denk dat je gelijk hebt.Ik denk dat je er nog versteld van staat hoeveel mensen dit begrijpen 😉
Het gekke is alleen, toen ik hier nog zoveel last van had, dacht ik altijd dat ik de enige of de ergste hierin was. Natuurlijk wist ik wel dat dit niet zo was, maar het voelde zo. Dan zag ik mensen lopen en nam ik van ze aan: voor hen komen al deze dingen van nature. Terwijl je dat natuurlijk nooit kunt weten.
Klopt, dat was geen echte verbinding. Al denk ik wel dat hij dacht dat het dat was en dat hij dat (wanhopig) nodig had. Maar dan komt het uit angst dus.Hmm ja, ik zou dat ook geen verbinding noemen.
Met verbinding bedoel ik dan connectie maken met die waardevolle mensen om je heen (neus dezelfde kant op). En met deze mensen ongefilterd delen wat er binnen in je omgaat. Dan is het pas echt verbinding omdat het dieper gaat dan oppervlakkige praatjes of schijnbehoeftes opvullen.
Lastig is dit hè... Je wilt zo iemand zo graag laten weten dat het echt niet zo moeilijk is en dat het vooral komt van dingen overdenken en dat je gewoon moet beginnen dingen te doen. Maar ik begrijp dat dat over kan komen alsof iemand er te makkelijk over denkt. Maar alsnog denk ik dat het vaak echt zo simpel is: just do it. Begin gewoon met iets. Het beste met iets kleins. Bijvoorbeeld je huis opruimen, of een wandeling maken. En wees dan blij met jezelf dat je iets hebt gedaan waar je tegenop keek. Je kunt op die manier in een flow komen waar je steeds meer capaciteit hebt om grotere uitdagingen aan te gaan. Maar ik begrijp die mindtrap waar je in kunt zitten heel goed. Je angst kan echt verlammend werken als je niet die eerste stap zet. Je hele energie stagneert daardoor en alles lijkt te moeilijk.Een maat van mij heeft datzelfde geprobeerd en dat is stukgelopen. Nu zit ie weer bij zijn ouders thuis en had ook geen intentie om weg te gaan. Uit angst omdat ie zo slecht alleen kan zijn.
Ik vraag me af of en wanneer dat kwartje ooit nog gaat vallen. Maargoed, dat is zijn eigen weg. Doet me alleen wel pijn om dat zo te zien bij iemand van wie je houdt.
Het is heel tragisch dat iemand daardoor eigenlijk gevangen zit in zijn eigen geest en lichaam. Je leeft wel, maar ook weer niet echt.
Same here!Maar inderdaad het verschil zit 'm wel in de achterliggende intenties waarmee je iets gaat doen. En daar kom je alleen maar achter door goed te voelen naar wat je lichaam je vertelt. Want mijn hoofd kan ik niet altijd van op aan 😂