#1
En nu trouwens nog wakker om 2 uur 6 minuten. Kan wel slapen, maar wil het niet, mag niet van mezelf. Waarom? Traumashit, mezelf straffen, dat soort dingen...Ben hier nou toch dus hier maar wat op papier kwakken. Ben laatste 2 weken wel obsessief bezig met vinden van een normale woning. Ben deze studio na 8 jaar helemaal zat. Geen aparte slaapkamer, voor de tigste keer een conflict met buurvrouw over mijn muziek (wanden zij hier van papier). Bewoner die hietr net zolang woonde 2 weken geleden overleden. Als buren nog uren lang bij zn lichaam gerookt, gezdronken (ik niet, drink al lang ziet meer). Hij mocht al 1,5 jaar niet meer drinken, zn nieren en maag helemaal kapot gezopen. Was de laatste weken toch weer behoorlijk ziek ondanks de nuchterheid. Was in het ziekenhuis, maar wilde daar niet blijven tegen medisch advies in. Ach, hij wilde gewoon thuis sterven. Nog zn 62e verjaardag gevierd en paar dagen later op zaterdagmiddag komt zn neef langs en was ie echt nèt overleden. Zn lichaam was nog warm. Das 2 weken geleden. Wer waren niet dik bevrioend, maar hij was een goeie gast en ik maakt paar keer in de week altijd even een praatje om te vragen hoe het met m ging. Hij wist ook van mijn situatie. Mis m toch een beetje, en zo'n gek idee dat ie er niet meer is. Geloof dat we de dag voor zijn dood nog gepraat hadden. Toch nog te jong, 62...
En zit met een probleem. Zaterdag technofeest van Intercell in De Binnenplaats (Amsterdam Sloterdijk). Gaven ze afgelopen week zomaar 150 extra, gratis tickets weg aan mensen die er al 1 of meerdere hebben gekocht. Heb er eentje gescoord. En nu sta ik zo in de verleiding om die aan ex-vriendin te sturen die 2,5 jaar geleden met me brak. Is heftig geweest, veel aan vooraf gegaan en ik heb er eerlijk gezegd heel veel last van. Ben nog steeds kapot, zo erg dat ik nu weer hulp heb gezocht. Dact dat ik erover heen was, maar 2 maanden geleden, geen idee waarom, kwam ze weer in mn kop en is daar gebleven. Denk nu steeds, 'zal ik dat kaartje sturen' maar dan vanaf een e-mail alias? Zal wel stom van me zijn. Sorry dat ik jullie daarmee lastig val. Voel me wel behoorlijk kut al met al.
En ben voorlopig al 4 of 5 maanden gestopt met 'herstel'groepen. Tis nu net wel of allerlei ellende zichtbaarder is geworden. Niet meer die noise van 'fellows en fellas' waarvan velen de amateurpsycholoog en verslavingsdeskundige uithangen. Alleen geinteresseerd zijn in hoe lang je clean bent en in welke stap je zit. En besef ook dat ik veel teveel intieme en persoonlijke dingen heb gedeeld. Zaken die soms gewoon tégen je gebruikt worden. Begin nu pas te snappen (heeft wel ontzettend lang geduurd zeg) dat ik veel te 'eerlijk'ben geweest. Al die eerlijkheid wordt afgestraft heb ik helaas weer mogen ervaren. Is al begonnen toen ik kind was, want moest van papa en mama. En vervolgens straf kreeg voor mijn eerlijkheid. Maar nu, tsja ik wil en probeerde eigenlijk al heel lang zo eerlijk mogelijk te zijn want dat hoort zogenaamd bij herstel. Niemand, mn hele leven niet trouwens, die me eens zei dat ik moet kiezen wat ik tegen wie zeg. Persoonlijke informatie strategisch te delen. Ben dus al zooo lang eenm people pleaser en naief. Deel ook veel te makkelijk allerlei shit van me met mensen die ik nauwelijks ken, zogenaamd om 'open'te zijn of voor te komen. Nu ik me bewust een tijd heb afgezonderd van die groepen, begin ik eindelijk wat lessen te leren, die op heel bescheiden wijze probeer toe te passen. Was broodnodig maar wel confonterend, zwaar, heel eenzaam bij vlagen. Er komt veel verdriet ook weer naar boven. Ierts wat ik nu ook heb ingezien is datg ik uit misplaatst verantwoordelijkheidsgevoel mijn hele leven altijd maar klaar sta en stond omdat ikdat geleerd heb van mijn disfunctionele ouders. En 3 of 4 weken geleden op een zaterdagmiddag besefte ik opeens dat er nu NIEMAND voor mij klaar staat. Hulp zoeken vind im heel moeilijk en heb ik geprobeerd in die groepen. Maar ik kan me niet zomaar makkelijk binden met jan en alleman. Verbinding vindt ik ook heel erg moelijk. Ik dacht m.n. gedurende die methadon afkick in het begin van dit jaar dat ik misschein weer een paar mensen had leren kennen met wie ik een vriendschappelijke relatie dacht te hebben opgebouwd. En dus om hulp vroeg en die vervolgens niet kreeg...Zal het allemaal wel weer fout hebben gedaan natuurlijk en te hoge verwachtingen hebben gehad. Naief en onschuldig als ik ben.
Daarmee worstel ik ook. Sorry, nogmaals sorry dat ik dit deel hier. Verlang naar een leuke (techno)vriendin tussen de 35 en 50. Boven de 50 en mijn eigen leeftijd? Nou nee, erg onaantrekkelijk. Zeg het maar zoals ik het voel. Heb dus voor het eerst van mijn leven een datingprofiel aangemaakt. Maar chatten kost weer poen, je zit maar zo vast aan een ongewenst abonnement Heb best ook matches van mogelijk leuke vrouwen. Hoeft niet perse voor seks alhoewel dat ook wel weer eens fijn zou zijn. Iemand die mij eens vasthoud. En af en toe technofeestje te doen, mèt drugs.
Kijk, daar ga ik met mijn eerlijkheid. Zeg nu weer van alles hier. Laat het toch staan. Moet het kwijt.
Probeer me te concentreren op huizenjacht en kijken naar auto's. Als het allemaal meezit dan kan ik die nl eindelijk weer aanschaffen! En dan eind dit jaar maar weer eens op vakantie na bijna 10 jaar.
Nog 1 sigaretje en toch maar even liggen. Zucht...
En zit met een probleem. Zaterdag technofeest van Intercell in De Binnenplaats (Amsterdam Sloterdijk). Gaven ze afgelopen week zomaar 150 extra, gratis tickets weg aan mensen die er al 1 of meerdere hebben gekocht. Heb er eentje gescoord. En nu sta ik zo in de verleiding om die aan ex-vriendin te sturen die 2,5 jaar geleden met me brak. Is heftig geweest, veel aan vooraf gegaan en ik heb er eerlijk gezegd heel veel last van. Ben nog steeds kapot, zo erg dat ik nu weer hulp heb gezocht. Dact dat ik erover heen was, maar 2 maanden geleden, geen idee waarom, kwam ze weer in mn kop en is daar gebleven. Denk nu steeds, 'zal ik dat kaartje sturen' maar dan vanaf een e-mail alias? Zal wel stom van me zijn. Sorry dat ik jullie daarmee lastig val. Voel me wel behoorlijk kut al met al.
En ben voorlopig al 4 of 5 maanden gestopt met 'herstel'groepen. Tis nu net wel of allerlei ellende zichtbaarder is geworden. Niet meer die noise van 'fellows en fellas' waarvan velen de amateurpsycholoog en verslavingsdeskundige uithangen. Alleen geinteresseerd zijn in hoe lang je clean bent en in welke stap je zit. En besef ook dat ik veel teveel intieme en persoonlijke dingen heb gedeeld. Zaken die soms gewoon tégen je gebruikt worden. Begin nu pas te snappen (heeft wel ontzettend lang geduurd zeg) dat ik veel te 'eerlijk'ben geweest. Al die eerlijkheid wordt afgestraft heb ik helaas weer mogen ervaren. Is al begonnen toen ik kind was, want moest van papa en mama. En vervolgens straf kreeg voor mijn eerlijkheid. Maar nu, tsja ik wil en probeerde eigenlijk al heel lang zo eerlijk mogelijk te zijn want dat hoort zogenaamd bij herstel. Niemand, mn hele leven niet trouwens, die me eens zei dat ik moet kiezen wat ik tegen wie zeg. Persoonlijke informatie strategisch te delen. Ben dus al zooo lang eenm people pleaser en naief. Deel ook veel te makkelijk allerlei shit van me met mensen die ik nauwelijks ken, zogenaamd om 'open'te zijn of voor te komen. Nu ik me bewust een tijd heb afgezonderd van die groepen, begin ik eindelijk wat lessen te leren, die op heel bescheiden wijze probeer toe te passen. Was broodnodig maar wel confonterend, zwaar, heel eenzaam bij vlagen. Er komt veel verdriet ook weer naar boven. Ierts wat ik nu ook heb ingezien is datg ik uit misplaatst verantwoordelijkheidsgevoel mijn hele leven altijd maar klaar sta en stond omdat ikdat geleerd heb van mijn disfunctionele ouders. En 3 of 4 weken geleden op een zaterdagmiddag besefte ik opeens dat er nu NIEMAND voor mij klaar staat. Hulp zoeken vind im heel moeilijk en heb ik geprobeerd in die groepen. Maar ik kan me niet zomaar makkelijk binden met jan en alleman. Verbinding vindt ik ook heel erg moelijk. Ik dacht m.n. gedurende die methadon afkick in het begin van dit jaar dat ik misschein weer een paar mensen had leren kennen met wie ik een vriendschappelijke relatie dacht te hebben opgebouwd. En dus om hulp vroeg en die vervolgens niet kreeg...Zal het allemaal wel weer fout hebben gedaan natuurlijk en te hoge verwachtingen hebben gehad. Naief en onschuldig als ik ben.
Daarmee worstel ik ook. Sorry, nogmaals sorry dat ik dit deel hier. Verlang naar een leuke (techno)vriendin tussen de 35 en 50. Boven de 50 en mijn eigen leeftijd? Nou nee, erg onaantrekkelijk. Zeg het maar zoals ik het voel. Heb dus voor het eerst van mijn leven een datingprofiel aangemaakt. Maar chatten kost weer poen, je zit maar zo vast aan een ongewenst abonnement Heb best ook matches van mogelijk leuke vrouwen. Hoeft niet perse voor seks alhoewel dat ook wel weer eens fijn zou zijn. Iemand die mij eens vasthoud. En af en toe technofeestje te doen, mèt drugs.
Kijk, daar ga ik met mijn eerlijkheid. Zeg nu weer van alles hier. Laat het toch staan. Moet het kwijt.
Probeer me te concentreren op huizenjacht en kijken naar auto's. Als het allemaal meezit dan kan ik die nl eindelijk weer aanschaffen! En dan eind dit jaar maar weer eens op vakantie na bijna 10 jaar.
Nog 1 sigaretje en toch maar even liggen. Zucht...