ZERO- zei:
Maar. Hoe ben je zo zeker dat alles 1 is als je eigenlijk alleen zeker bent van je eigen bewustzijn?
Dit is weer een vraag die alleen door de ervaring van non-dualiteit zelf beantwoordt kan worden, maar het lijkt me wel leuk om toch een poging te doen. :P (Dit zijn mijn eigen bevindingen met het onderzoeken van bewustzijn. Niemand hoeft dit te geloven en mag er van mij van denken wat hij/zij maar wil. Geen zin om er overal 'naar mijn mening's tussen te zetten.
![:wink:]()
)
Met die vraag impliceer je eigenlijk dat jij bewustzijn 'hebt'. En dat er een 'eigen' bewustzijn is, t.o.v. het bewustzijn van een ander. Maar vanuit die aanname valt deze vraag niet te beantwoorden. Tenminste, er is geen écht voldoening gevend conceptueel antwoord te geven op die vraag. Het verstand heeft namelijk steeds een aantal aannames en gaat aan de hand van die aannames vragen stellen over de realiteit, waarvan het conceptueel bewijs wil hebben voor het bestaan daarvan. Niet dat daar iets mis mee is, dat is simpelweg wat het verstand doet. Maar als je een vraag over de realiteit écht wilt beantwoorden, kun je niet beginnen vanuit aannames. Je kunt er niet vanuit gaan dat bewustzijn Ãn een lichaam Ãn een wereld zit. De vraag moet daarvòòr gesteld worden. Maar dit is niet een normale vraag die geformuleerd wordt middels taal. Het is een totaal open vraag die eigenlijk geen vraag genoemd kan worden. Het is simpelweg kijken naar wat je ervaring is.
Er is een soort tussenstap tussen 'normaal' ego-bewustzijn en ongeconditioneerd bewustzijn. Dit is wanneer je ziet dat het een geloof is dat jij Ãn een lichaam zit Ãn een wereld. Je ziet het dan juist andersom: De wereld en het lichaam verschijnen (en verdwijnen) als percepties in jou. Je ziet in deze staat dat je niet bewustzijn hebt, maar dat je het bent. Dit is niet een of andere overweldigende magische ervaring. Het is simpelweg zien dat alles in jouw ervaring door jou gekend is. Maar het is nog een tussenstap waarbij er nog een scheiding is tussen jou als bewustzijn en jouw objectieve ervaring van percepties en sensaties. Deze laatste kunnen dan nog van alles zijn. Je ziet dat ze in jou verschijnen, maar je ziet niet waar ze van gemaakt zijn. Het ego (in de vorm van verlangen en angst) kan ook nog terugkomen in deze "tussen staat".
Pas als je ziet waar percepties en sensaties van gemaakt zijn, kun je imo spreken van een echte ego-oplossing. Je ziet dan namelijk dat je niet bewust bent van 'iets", maar dat er alleen bewustzijn ván dat iets is. Bewustzijn zelf neemt de vorm aan van dat "iets". Het onderscheid tussen subject (jou) en object (het concept van een ding/lichaam/wereld/ander) verdwijnt dan compleet. Het is alsof je hele ervaring binnenstebuiten wordt gekeerd. Het is tijdens die transitie alsof er iets dat steeds in winterslaap heeft gelegen ineens wakker wordt. Je voelt "het" eerst in je hart opkomen en daarna begint het je hele ervaring te vullen. Eerst vult het dat wat je normaal je lichaam noemt en daarna vloeit het ook over in de "wereld" (percepties). Het is eigenlijk een onbeschrijflijk iets, maar je weet meteen wat het is. Ik zou het liefde kunnen noemen, maar het is niet de "liefde" van het ego. Het is geen romantische zoetsappige liefde, maar een veel meer neutrale ervaring die paradoxaal genoeg zowel afstandelijk als intiem is. Het is ook niet simpelweg een gevoel. Je ziet dat het een beweging is vanuit je binnenste, zo de "wereld" in. Er is een gevoel van een enorm scheppend creatief vermogen. Het is dat waar je een glimp van kunt opvangen als je naar iets zonder ego kijkt. Bijvoorbeeld in de ogen van een pasgeboren baby. Het is enorm teder, maar onvoorstelbaar krachtig tegelijk. Het accepteert letterlijk alles en oordeelt over niets. En het kan zo teder zijn, omdat het eigenlijk niets is. Omdat het niets is kan het ook niet geschaad worden. Maar het is niet het niets van het verstand (het concept van 'niets'). Het is het niets waar het verstand zelf uitkomt. Je ziet dan dat de agressieve "kracht" van het ego eigenlijk een illusie is en dat echte kracht compleet anders dan dat is.
En om dan echt bij jouw vraag aan te komen. Op het moment van die realisatie van wat je écht bent, zie je dat je nooit écht een gelimiteerd bewustzijn Ãn een lichaam Ãn een wereld bent geweest. Ook niet toen je dat nog wel geloofde. Er zijn geen losse "bewustzijnen" die samen één zijn. Er is alleen bewustzijn die de mogelijkheid heeft om zichzelf tijdelijk te vergeten en te dromen dat het al deze dingen, personen en werelden is. Wanneer je je lichaam ziet, zie je jezelf spelen dat je deze vorm bent. Wanneer je een 'ander' ziet, zie je jezelf spelen dat je die vorm bent. Wanneer je - ik zeg maar wat - een blaadje ziet, zie je jezelf spelen dat je een blaadje bent. :P Wanneer je een deurhendel ziet, zie je jezelf spelen dat je een deurhendel bent. :P Vanuit het geloof dat je een persoon bent, klinkt dat absurd. Maar bewustzijn is geen persoon. Het is het bestaan zelf dat elke mogelijke vorm aan kan nemen. En het leven binnen 'tijd' is nooit écht in bestaan gekomen. Met het risico enorm zoetsappig en zweverig over te komen: er is alléén liefde (dat wat alles in/van zichzelf laat zijn). Al het andere is de illusie/fantasie van tijd/verstand.
MeejheM zei:
als alles 1 was dan was het niet zo'n leuk spelletje.
Klopt. Daarom moet je eerst vergeten wie je bent voordat je in de werkelijkheid van concepten kunt geloven.
MeejheM zei:
alles zelf is een onherkenbare hoop onsamenhangende zooi.
En dit wordt je schijnbare werkelijkheid als je alleen vanuit het verstand naar je ervaring ziet.
No offense, geloof het zelf ook weleens. :P
Ik kan me voorstellen dat je (MeejheM) mijn zweverigheid graag weer even wil compenseren met wat rationaliteit.
![:wink:]()
Maar dan wil ik alvast zeggen dat vanuit de ego-loze staat juist de 'normale' kijk op het leven gezien wordt als zweverig. Het ego gelooft in allerlei dingen die er helemaal niet zijn: een lichaam, een wereld, objecten, anderen, tijd, ruimte, etc. Dit zijn concepten van het verstand en daarmee fantasie. Waar zijn deze dingen in de werkelijkheid? Ze bestaan enkel in je fantasie als ideeën. Bewustzijn heeft geen behoefte aan fantasie, want het is compleet vervuld vanuit zichzelf en daarmee verlangeloos. Jij als ego kunt kiezen om je over te geven aan bewustzijn om terug te komen op je eigen hoge frequentie waar er overzicht, perspectief, vrede en vrijheid is.