Ihkv leven ( na) de dood, Wie is er bang voor de dood?

De Zandman zei:

En dus: de oven in!

Klik om te vergroten...

Mijn beide ouders hebben hiervoor gekozen. Ik zal dat nooit doen. Mijn leven lang geniet ik van kippetjes, karbonaadjes, gehaktballetjes en wat al niet meer. Na mijn dood wil ik de grond worden gestopt zodat mijn lichaam tot voedsel zal zijn voor de kleine organismen. Opdat zij van mijn lichaam kunnen feesten en eten. Ik zal er niet voor kiezen om tot as te worden gereduceerd maar zal de voedselketen tot dienst zijn. Daarna asfalteer je de boel maar, zal me een zorg zijn.

Ik heb er superveel angst voor. Juist het ongrijpbare...nooit meer terugkomen nooit meer voelen en dan oneindig lang niets dat gevoel benauwd me.

Net zoals als ik probeer te begrijpen hoe groot het heelal is. Gewoon zo grot dat er geen einde is, gewoon niet te bevatten

Geen angst voor de dood.
Wanneer alles eindig is heb ik geen besef van de dood.
Wanneer niets eindig is heb ik besef van mijn daden.
Gaat vrij goed tot nu toe.

LunaRavi zei:

nooit meer terugkomen nooit meer voelen en dan oneindig lang niets dat gevoel benauwd me.

Klik om te vergroten...

Misschien klopt het ook wel niet en is reïncarnatie toch wel een dingetje. Sommige Sjamanen uit Zuid-Amerika geloven hier werkelijk in en zeggen zelfs dat mens gedoemd is tot eeuwige reïncarnatie. Zij zijn zelfs van mening dat het voor een sjamaan mogelijk is hieraan te ontsnappen en zij hun bewustzijn voor eeuwig te kunnen laten doorleven. Zij zijn van mening dat menselijke perceptie hieraan ten grondslag ligt. En om die perceptie tot bloei te laten komen is een bovenmenselijke grote inspanning nodig: het stoppen van de innerlijke dialoog.

Bang voor de dood, of ben je eigenlijk bang om echt te leven.. vraag die mij bezig houdt de laatste tijd…

Dan rijst nu de vraag:
Wat versta je onder " echt leven"?

De Zandman zei:

Dan rijst nu de vraag:
Wat versta je onder " echt leven"?

Klik om te vergroten...

Vraag ik me ook af! Ik denk dat veel mensen bang zijn om écht te leven, door de angst om te falen. Men durft vaak niet het risico te nemen door in het diepe te springen. Daar vang je de mooiste vis, maar het is een onzekere duik, soms is alle moeite voor niks en in het slechtste geval verdrink je…

LunaRavi zei:

Ik heb er superveel angst voor. Juist het ongrijpbare...nooit meer terugkomen nooit meer voelen en dan oneindig lang niets dat gevoel benauwd me.

Net zoals als ik probeer te begrijpen hoe groot het heelal is. Gewoon zo grot dat er geen einde is, gewoon niet te bevatten

Klik om te vergroten...

Idem hier!

Mindless zei:

Maar eeuwigheid is geen oneindige tijd, eeuwigheid is geen tijd.

Klik om te vergroten...

Wauw, geweldig gezegd! Het is echt niet alsof je je zult vervelen ofzo haha. Verveling is immers ook maar iets menselijks (alhoewel dieren zich misschien ook wel eens kunnen vervelen, het is tenminste iets voor ingewikkelde organismen). Hoe ga je je vervelen als je niet eens meer functionerende hersenen hebt? Evenals angst, verdriet, woede, het is allemaal een product van het menselijk lichaam die je achter laat na de dood.

Flualhamdulillam zei:

Wauw, geweldig gezegd! Het is echt niet alsof je je zult vervelen ofzo haha. Verveling is immers ook maar iets menselijks (alhoewel dieren zich misschien ook wel eens kunnen vervelen, het is tenminste iets voor ingewikkelde organismen). Hoe ga je je vervelen als je niet eens meer functionerende hersenen hebt? Evenals angst, verdriet, woede, het is allemaal een product van het menselijk lichaam die je achter laat na de dood.

Klik om te vergroten...

Dankje, al gaan de credits niet naar mij.

Het is heel simpel. Ondanks dat het erin verschijnt, ondanks dat het erdoor gekend wordt en ondanks dat het er zelfs van gemáákt is, kan het verstand eeuwigheid niet kennen. Het verstand kan alleen maar tijd kennen. En daarom stelt het zich bij eeuwigheid: oneindige tijd voor. Wat slechts een concept is dat wederom verschijnt in... eeuwigheid.

Eeuwigheid is niet zo exotisch. Het is slechts het nu. Het is hier zonder begin en eind. De reden dat we het toch (nu al, tijdens dit leven) kunnen kennen, is omdat we het zijn. Niemand is hier ook speciaal in. We zijn allemaal dat waar onze ervaring in verschijnt.

Diepe slaap zijn we toch ook niet bang voor? Dat is alsof je dood bent, maar we ervaren het als vredig. Lekker, geen wereld en geen zelf meer. Het is beide eeuwigheid, maar de waakstaat en de droomstaat zijn eeuwigheid met objecten en diepe slaap is eeuwigheid zonder objecten. Na een zware dag verlangen we naar dat laatste. We verlangen terug naar puur eeuwigheid, puur zijn (niet-zijn, net hoe je het bekijkt)

Flualhamdulillam zei:

Vraag ik me ook af! Ik denk dat veel mensen bang zijn om écht te leven, door de angst om te falen. Men durft vaak niet het risico te nemen door in het diepe te springen. Daar vang je de mooiste vis, maar het is een onzekere duik, soms is alle moeite voor niks en in het slechtste geval verdrink je…

Klik om te vergroten...

Precies dit ja. De angst voor de dood is voor veel mensen waarschijnlijk een vermomde angst voor het leven. Dat je hier niet doet waarvoor je hier bent gekomen: leven. Heb dit gevoel zelf ook weleens hoor.

En tegenwoordig kan er ook via het " resomeren" een lichaam tot stof worden teruggebracht.
Is sinds kort toegestaan
Bij deze methode wordt het stoffelijk overschot opgelost in een loog, onder hoge druk en temperatuur.
Het gebeente blijft over, en wordt vermalen tot een wit poeder, dat verstrooid kan worden.
Deze methode is voor het milieu het minst belastend.
Mss dat ik hiervoor ga kiezen straks....

Mindless zei:

Het is heel simpel.

Klik om te vergroten...

Ho, neem dat terug. 😂
Wat je zegt klinkt naar mijn idee allemaal vrij plausibel. Toch knaagt er altijd iets aan me, dat is de gedachte dat we er waarschijnlijk goed naast zitten. Dat de dood en haar eeuwigheid lang niet is wat we denken. Misschien is de dood wel niet eindeloos? Dat vind ik toch geen vreemd idee, gezien hoeveel culturen vormen van reïncarnatie beschrijven.

Flualhamdulillam zei:

Ho, neem dat terug. 😂
Wat je zegt klinkt naar mijn idee allemaal vrij plausibel. Toch knaagt er altijd iets aan me, dat is de gedachte dat we er waarschijnlijk goed naast zitten. Dat de dood en haar eeuwigheid lang niet is wat we denken. Misschien is de dood wel niet eindeloos? Dat vind ik toch geen vreemd idee, gezien hoeveel culturen vormen van reïncarnatie beschrijven.

Klik om te vergroten...

Vele wijzen door de gehele geschiedenis heen hebben altijd al gezegd dat de dood een illusie is.

Zelfs al zou er weer een leven (een droom) in eeuwigheid verschijnen, eeuwigheid verliest zichzelf er nooit écht in. Eeuwigheid kan zichzelf lijken te vergeten door zich te focussen op zelf en wereld, maar de enige substantie die aanwezig is in zelf en wereld is eeuwigheid zelf. Het enige wat gedaan hoeft te worden is die focus ontspannen en eeuwigheid kent zichzelf weer. Het is nooit ergens heen gegaan, het heeft nooit zichzelf verloren. Het droomde alleen dat het dat deed en iets anders was dan zichzelf.

Kan het dus zijn, dat wat wij de 'dood' noemen, daadwerkelijk het eeuwige leven is? Vanaf het verstand bekeken lijkt de dood het einde van het leven, maar vanaf dat wat het verstand ziet (eeuwigheid) is er alleen maar (eeuwig) leven. Alle vormen komen en gaan, maar wat is het dat dit ziet... De dood is voor de wereld van vorm. Alles wat geboren wordt moet uiteindelijk sterven.

Ik merk dat woorden het eigenlijk alweer ingewikkelder maken... Woorden kunnen dit alleen benaderen, nooit echt bevatten. Maar ik geloof het wel, dat dit allemaal juist heel simpel is. Ultiem simpel zelfs.

De Zandman zei:

En tegenwoordig kan er ook via het " resomeren" een lichaam tot stof worden teruggebracht.
Is sinds kort toegestaan
Bij deze methode wordt het stoffelijk overschot opgelost in een loog, onder hoge druk en temperatuur.
Het gebeente blijft over, en wordt vermalen tot een wit poeder, dat verstrooid kan worden.
Deze methode is voor het milieu het minst belastend.
Mss dat ik hiervoor ga kiezen straks....

Klik om te vergroten...

Een andere duurzame manier is cryomeren. In principe wordt je lichaam heel diep ingevroren. En daarna wordt het uit elkaar getrild. Er blijft dan ook alleen poeder over.

Voor beide manieren zou je naar het buitenland moeten gezien het in Nederland nog niet legaal is.

Ik meen, dat recentelijk resomeren is toegestaan.
Ik heb het ergens gelezen...

Best een eenvoudige vraag en toch lukt het me niet om met een simpel antwoord te komen. Hier toch een poging. Sinds mijn eerste heftige paddo-ervaring ben ik niet heel erg bang meer voor de dood. Voor zover ik kan achterhalen weten wij mensen niet precies wat dood gaan precies behelst. Mensen en religieuze groeperingen die met een bepaalde stelligheid beweren te weten wat de dood is en wat er daarna gebeurt, beschouw ik met een flinke dosis skepsis.

Bij gebrek aan harde feiten ben ik aangewezen op mijn persoonlijke levenservaring (waar psychedelica een grote rol spelen), mijn interpretatie van spiritualiteit en religie en mijn intuitie. Als ik op dit moment zou moeten aangeven wat mij het meest waarschijnlijke lijkt dan zou ik het volgende zeggen. Ik denk dat er van mijn lichaam, persoonlijkheid en 'ego' niets overblijft. De 'Eik' die er nu is verdwijnt. Toch denk ik dat er iets van mijn bewustzijn verder gaat. Ofwel als aparte entiteit in een andere dimensie ofwel als onderdeel van het geheel (noem het god, source, the great unconsciousness of iets dergelijks). Ergens geloof ik dus dat de dood niet een eindpunt is maar een soort van transitie. Maar zeker weten doe ik het niet

Het zou me niets verbazen als doodgaan een enorm mooie ervaring is. Desondanks lijkt het me wel heel spannend. Als mens ben je toch geneigd om onbekende zaken met enige spanning tegemoet te treden. En wat is er nu meer 'onbekend' dan de dood?

Verder ben ik wel degelijk bang om pijn te lijden en om mijn kinderen, vrouw, vrienden en familie achter te moeten laten. Laten we hopen dat het aan 'de andere kant' wederom de moeite waard is...

Goed stuk proza, @Eik. Jazeker!
Ik vraag me nog steeds af, en een antwoord zal ik pas krijgen als ikzelf het tijdelijke voor het eeuwige heb verwisseld, of ik kan weigeren om gereincarneerd te worden, en, hoe maak ik dit duidelijk....
Aangezien mijn stembanden en zo er niet meer zijn?!
Ik heb totaal geen behoefte om nog eens terug te komen op de tyfusbende die tegenwoordig op onze aardkloot zich steeds duidelijker aftekent....

De Zandman zei:

Goed stuk proza, @Eik. Jazeker!
Ik vraag me nog steeds af, en een antwoord zal ik pas krijgen als ikzelf het tijdelijke voor het eeuwige heb verwisseld, of ik kan weigeren om gereincarneerd te worden, en, hoe maak ik dit duidelijk....
Aangezien mijn stembanden en zo er niet meer zijn?!
Ik heb totaal geen behoefte om nog eens terug te komen op de tyfusbende die tegenwoordig op onze aardkloot zich steeds duidelijker aftekent....

Klik om te vergroten...

Ik geloof erin dat als je ten tijde van je sterven nog steeds sterk vasthoudt aan je verleden en je identificeert met je lichaam en geest, dat je dan waarschijnlijk weer een stoffelijk leven zult leiden/lijden, met alle levenslessen/karma die je niet geleerd/opgeheven hebt. Mede daarom ben ik er ook zo serieus in, dat het echt urgent is om nú bezig te zijn met die ontkoppeling. Je weet nooit wanneer je laatste moment is. Het kan 30 jaar vanaf nu zijn, 3 jaar, of 3 seconden.

Natuurlijk, dat stuk over reïncarnatie is maar geloof. Ik kan het niet weten, dat kan pas met de dood zelf. Maar het lijkt me de veiligste gok om erop voorbereid te zijn.

Mindless zei:

Ik geloof erin dat als je ten tijde van je sterven nog steeds sterk vasthoudt aan je verleden en je identificeert met je lichaam en geest, dat je dan waarschijnlijk weer een stoffelijk leven zult leiden/lijden, met alle levenslessen/karma die je niet geleerd/opgeheven hebt. Mede daarom ben ik er ook zo serieus in, dat het echt urgent is om nú bezig te zijn met die ontkoppeling. Je weet nooit wanneer je laatste moment is. Het kan 30 jaar vanaf nu zijn, 3 jaar, of 3 seconden.

Natuurlijk, dat stuk over reïncarnatie is maar geloof. Ik kan het niet weten, dat kan pas met de dood zelf. Maar het lijkt me de veiligste gok om erop voorbereid te zijn.

Klik om te vergroten...

Vind je het dan beangstigend om herboren te worden in een stoffelijke vorm om op die manier weer nieuwe lessen te leren?

Als je daarin gelooft en je hebt die lessen nog niet geleerd is het toch niet erg om herboren te worden als je nog niet klaar bent om je compleet te ontkoppelen?

Laat ik het kort en krachtig zeggen.
Ik wil niet herboren worden!

Ik heb genoeg beleefd en meegemaakt, en ik zeg: het is wel genoeg zo.
Ik denk dat ik met mijn belevenissen 4 gewone mensenlevens in één keer geleefd heb.
jazeker!

@Mindless: kom er maar in,
in principe weet niemand in het n u of hij wel, of niet gereincarneerd is.
Er zijn mensen die dit beweren, maar daar geloof ik niets van.
ik ben geen boeddhist, dus.

Wat ik wel geloof, is dit:
Iedereen heeft een entiteit, de ziel, het " ik" oftewel het "zijn". En die entiteiten zijn uniek.
Ëen tweede gelijke entiteit bestaat niet.
onmogelijk!
er is ervmaar één per persoon, en dat ben jij. Of u. Niets reincarnatie...nee.

Het is interessanter om eens te filosoferen, waar al die entiteiten heen gaan, als het hier op deze aarde passé is.
Want er komen alleen maar entiteiten bij...
Het entiteit is i.i.g. geen materie die tastbaar is. Dat staat wel vast.

Want hoe onmetelijk ook, er zou op enig moment een: " de boot is vol....toe nou toch, mensen, de boot is vol!
Heen en weer, heen en weer.....drs. P. heeft het nog niet erg lang geleden reeds bezongen, dit gegeven, nietwaar.