#1
Dankje, al gaan de credits niet naar mij.Wauw, geweldig gezegd! Het is echt niet alsof je je zult vervelen ofzo haha. Verveling is immers ook maar iets menselijks (alhoewel dieren zich misschien ook wel eens kunnen vervelen, het is tenminste iets voor ingewikkelde organismen). Hoe ga je je vervelen als je niet eens meer functionerende hersenen hebt? Evenals angst, verdriet, woede, het is allemaal een product van het menselijk lichaam die je achter laat na de dood.
Het is heel simpel. Ondanks dat het erin verschijnt, ondanks dat het erdoor gekend wordt en ondanks dat het er zelfs van gemáákt is, kan het verstand eeuwigheid niet kennen. Het verstand kan alleen maar tijd kennen. En daarom stelt het zich bij eeuwigheid: oneindige tijd voor. Wat slechts een concept is dat wederom verschijnt in... eeuwigheid.
Eeuwigheid is niet zo exotisch. Het is slechts het nu. Het is hier zonder begin en eind. De reden dat we het toch (nu al, tijdens dit leven) kunnen kennen, is omdat we het zijn. Niemand is hier ook speciaal in. We zijn allemaal dat waar onze ervaring in verschijnt.
Diepe slaap zijn we toch ook niet bang voor? Dat is alsof je dood bent, maar we ervaren het als vredig. Lekker, geen wereld en geen zelf meer.
Precies dit ja. De angst voor de dood is voor veel mensen waarschijnlijk een vermomde angst voor het leven. Dat je hier niet doet waarvoor je hier bent gekomen: leven. Heb dit gevoel zelf ook weleens hoor.Vraag ik me ook af! Ik denk dat veel mensen bang zijn om écht te leven, door de angst om te falen. Men durft vaak niet het risico te nemen door in het diepe te springen. Daar vang je de mooiste vis, maar het is een onzekere duik, soms is alle moeite voor niks en in het slechtste geval verdrink je…