Hoe kunnen we het lichaam zijn? Het lichaam is constant veranderend. Zelfs op cellulair niveau is je lichaam niet meer hetzelfde als toen je lichaam net geboren was.
Als jij in een huis woont, en in de loop der jaren ga je geleidelijk steeds stukken renoveren tot er uiteindelijk geen enkele steen meer origineel is, blijft het nog steeds je huis. En dat huis bestaat uit de materie waar het van gebouwd is, nietwaar? Of bestond er al een spirituele vorm ervan en is het fysieke slechts een manifestatie er van. Als je het huis sloopt, blijf je het dan een woning noemen?
Andere metafoor:
Op een whiteboard staat een tekening. Die tekening is 'iets', en bestaat op het whiteboard.
Veeg je het whiteboard nu leeg dan bestaat de tekening ook niet meer. Er staat 'niets' op het whiteboard.
Het idee van de tekening is er wellicht nog wel, of de herinnering maar je kunt hem niet meer zien, of laten zien aan anderen. Die exacte tekening komt ook nooit meer terug.
In de fysieke wereld kun je stellen dat er geen 'niets' is inderdaad, maar in het filosofisch opzicht is er wel degelijk een 'niets' die je niet axiomatisch gelijk kunt trekken.
Want dan zou een jointje al bestaan voordat je hem draait (je kan immers niet 'iets' van 'niets' maken toch?) En ook nog nadat je hem op rookt.
Zo is het bewustzijn ook een gevolg van jouw brein dat aan voorwaarden voldoet om te kunnen functioneren en zal ook weer verdwijnen op het moment dat de 'machine' die jouw brein is stopt met werken