Een hamvraag: Is er leven na de dood?

Ik geloof heel erg in energie. Als wij doodgaan zijn we er denk ik nog wel, alleen ons bewustzijn is weg. Ik denk dat onze energie altijd aanwezig zal zijn.

Ik geloof ook in geesten. Tenminste, ik zie ze niet als echte “geesten” maar wel als energie die is blijven hangen. En dat kan verbonden zijn aan een plaats of spullen bijvoorbeeld.

Het leven is een cyclus die nooit stopt. Dood ga je nooit. Enkel jouw lichaam gaat dood. Je ziel en geest leeft altijd verder. In een andere dimensie of in een ander lichaam met een geboortereset. Het stopt nooit. Elke ziel kan elk genaamd leven leven. Van dier tot mens. Zo denk ik erover.

🐺PsyTekz zei:

Het leven is een cyclus die nooit stopt. Dood ga je nooit. Enkel jouw lichaam gaat dood. Je ziel en geest leeft altijd verder. In een andere dimensie of in een ander lichaam met een geboortereset. Het stopt nooit. Elke ziel kan elk genaamd leven leven. Van dier tot mens. Zo denk ik erover.

Klik om te vergroten...

Mooi omschreven inderdaad!

Ik heb nooit gedaan aan geloven en ben wars van religies (waarbij ik het boeddhisme voor wat betreft het way of life gedeelte zover ik ervan af weet wel geinteresseerd in ben). Ik ben van het ervaren.

Er zijn verschillende gebeurtenissen geweest waarbij ik heb kunnen ervaren dat ik direct contact met mensen kan leggen. (zowel gewenst als ongewenst, maar daar vertel ik later nog wel eens over) Van geest tot geest. Zo was ik tijdens een paddo trip op een gegeven moment in die staat, waarbij ik de proef op de som ben gaan nemen. Thuis of de bank, compleet aanwezig en grounded, was ik compleet in control van deze staat. Ik besloot om contact met mijn moeder te zoeken. (Het was midden in de nacht). Ik ging naar haar toe en 'zag' / 'voelde' dat ze sliep. Ik besloot haar te roepen en wakker te maken. Dat lukte. Ik 'zag'/'voelde' dat ze wakker werd. Ik vroeg haar contact met me te zoeken en me te bellen. Ik merkte dat ze opstond, en naar de telefoon liep en de hoorn oppakte. Ik pakte alvast mijn telefoon en 5 seconden later ging die over. Mijn moeder. Hi mom! Ik vertelde dat ik contact met haar had gezocht. Heb je wat gebruikt? Ja, paddestoelen, en ik wilde testen of ik direct contact met je kon krijgen. 'Ik had het gevoel dat er een berichtje voor me was en dat ik je moest bellen'. Ik: Nu weten we dus dat we altijd met elkaar verbonden kunnen zijn, onafhankelijk van tijd en plaats.

Waarom deze inleiding? Omdat dit voor mij de (meest directe. er zijn er meer geweest maar dit is de mooiste) ervaring was die me liet zien dat er een andere dimensie is waarin de geest/ziel opereert en dat we vermogens hebben die onbenut zijn/onderontwikkeld. (Onder andere doordat we opgroeien een compleet individualiste society waarin het denken wordt overontwikkeld en we met zn alleen in een cocon zitten).

Tweede belangrijke ervaring voor wat betreft het topic;

Mijn DMT ervaringen waren voor mij de aanwijzing hoe een compleet andere dimensie bestaat waarin wij middels dit geschenk van de natuur (cheatcode, shortcut, easter egg, maar een geschenk in ieder geval) een 'kijkje' kunnen nemen in wat ik niet anders kan uitleggen als hetgeen waar we vermoedelijk vandaan komen bij geboorte en ook weer naar teruggaan als we fysiek sterven. Een dimensie waarin alles met elkaar verbonden is, 1 geest. En hoe meer je je ego verliest, hoe meer je dat kunt ervaren. Waarin je merkt dat als je een 'gesprek' voert met een ultra 'klaar' wezen, dat je voor een gedeelte een gesprek voert met jezelf. Dat je overal bent en nergens, er is geen verschil. Dat je het eigenlijk allemaal al weet maar het in ondergesneeuwd/onderontwikkeld of laten we zeggen gestoord door de ziekte van het denken en het ego wat voortdurend een verhaal tegen je verteld. De restjes daarvan houden je tegen, zelfs in een DMT trip soms. Maar het is er, desalniettemin. Mijn boodschap die ik kreeg was dat ik hier was om te leren zodat ik klaar kon zijn om daar te zijn en wellicht te blijven.

Deze ervaring samen met de vorige en soortgelijke hebben mij doen begrijpen dat fysieke leven niet stopt en wellicht ook niet start naar of vanuit 'niets'.
Wij zijn geboren in een society die ons een grote handicap meegeeft, zoals gezegd het denken, 'intellect' en het ego waardoor we geisoleerd zijn. We zijn babies en zijn aan het leren kruipen. En dat is het doel. Maar wij zijn 1 geest waarbij we ons grotendeels verschuilen in ons eigen hoekje. Maar de possibilities zijn endless. En dat gaan we ook ervaren.

Sindsdien ben ik ook totaal niet bang voor de dood. UIteraard wel voor het moeten missen van mn loved ones. Maar het sterven, ik ben eerder nieuwsgierig.

Wat n verhaal zeg damm dan ga je ceker anders denken enhoe. ik heb ook weleens van goeie bekenden gehoord of van mijn moeder of vader dat ze soms dingen zagen dus er is sowieso iets naar maar ik heb t helaas 1 keer heel kort meegemaakt maar wel heel mooi lijkt me.

Een kwestie van geloof, geloof ik. Ik geloof er niks van.

De Zandman zei:

De ziel, de geest, de entiteit, waarheen gaat deze?
Moeten we echt eerst over de rivier de Styx met Charon, en over de brug Es Siret, of is dat onzin?

Klik om te vergroten...

Ik denk dat dat een metafoor is voor de ziel die terugkeert via de (heilige) geest naar God.

In mijn ogen zijn er een soort van niveau's in bewustzijn/realiteit. Dit is maar mijn opvatting, dus til er niet te zwaar aan. Het is ook geen oordeel over dat de ene persoon in het ene bewustzijn opereert en de andere persoon in het andere. Ieder van ons omvat al deze niveau's van bewustzijn en het ene niveau is ook niet 'beter' dan de andere.

- Als laagste is er ego-bewustzijn. Iemand die puur in ego-bewustzijn opereert is alleen maar bezig met overleven en pijn uit de weg gaan (door middel van plezier). Er is geen bewustzijn van de hogere dimensies. Het ego als zijnde een entiteit is een complete illusie en bestaat alleen in het denken. Toch is ego-bewustzijn immens belangrijk. Het is hier dat de ziel wijsheid, nederigheid en compassie kan leren die nodig zijn om de hogere niveau's van bewustzijn te bereiken.
- Dan is er het ziels-niveau bewustzijn. De ziel zelf is geen illusie maar ervaart een mate van (illusionaire) afgescheidenheid. Het is de ziel die incarneert "in" het lichaam (al is dat dus illusie). Ik denk ook dat het de ziel is die zo'n geloof in zijn eigen afgescheidenheid kan hebben, dat het als een geest, een niet-belichaamde entiteit kan verschijnen. Als je je bedenkt dat alles energie is, is dit niet eens zo'n gek idee. Verder is het de ziel die een verlangen kan hebben terug te keren naar het geheel (God, in religieuze termen). Het ego heeft geen verlangen dat te doen. Het ego wil alleen maar overleven, pijn ontwijken en plezier ervaren. Dus wanneer ervaren wordt dat men terug wil keren naar God, is dat de ziel die dat wil. Ondertussen kunnen er nog ego-verlangens zijn.
- Een stap hoger is de (heilige) geest. Oftewel puur spirit. Dit is het bewustzijn dat nooit geïncarneerd is. In het Hindoeïsme de 'Atman', de Zelf met hoofdletter Z genoemd. In de Atman is geen illusie, enkel realiteit.
- En dan is er het Absolute. Dit is de Atman die realiseert dat elke Zelf de eigen Zelf is. In het Hindoeïsme de Paramatman genoemd. Atman en Paramatman zijn 1 en dezelfde. De Zelf die overal en nergens is, nooit geboren en de bron van alle bestaan.

Elk niveau kan niet de niveau's boven zichzelf zien, maar alle niveau's onder zich. Het is een prachtige constructie (inclusief ego-bewustzijn).

Ik denk dus zeker dat er leven na de dood is. Dat wat wij in essentie zijn (het Absolute) is leven zelf, of de bron van alle leven. Er zal altijd leven zijn.

SneeuwStorm zei:

Een kwestie van geloof, geloof ik. Ik geloof er niks van.

Klik om te vergroten...

Dat is voor iedereen weer anders natuurlyk, maar ik geloof er wel in. want hoe zou je geesten enzv dan kunnen verklaren?

De vraag is, wat is leven? Is er een verschil tussen onze ons bewustzijn en ons lichaam?

Ik denk dat wij worden opgenomen door de aarde en daar verder in de stroom van het oneindig leven gaan.

Allemaal heel interessante theorieën!
Stof tot nadenken, zonder meer!
Ikzelf heb toch het idee, dat er maar één leven is en dat is het leven van nu.
Ik vrees de dood niet, integendeel, ik sta er alleen voor want iedereen van mijn familie is reeds overleden. En ik zit in de herfsttijd van mijn leven...dus, ik geef er weinig om.

Maar dan gebeurt er het navolgende:
Rijdend over een landweg dus het ging niet erg hard, ben ik buiten bewustzijn geraakt ( wss omdat ik teveel gewicht verloren had.)
En ik reed linea recta tegen een dikke boom.
Een enorme klap, heel mijn auto lag in puin, en ik...ik mankeerde niets.
Geen schrammetje...
Dan ga je op de automatische piloot, ik dus ook, foto's maken van de details en gaf door aan de gemeente aldaar dat ik tegen een boom aan gereden was en dat er een stukje schors af was.
Hierna belde ik 112 om de politie in te lichten, en deze waren er snel.
Alcoholtest, negatief uiteraard, en vervolgens zakte ik weer weg. Eventjes maar.
Dat was voor de agenten reden om de ambulance te laten komen en ging ik toch nog het ziekenhuis in...volgende dag daar weer uit.

De geestelijke verwerking duurde maanden en maanden lang.
De reden:
Hoe washet nou mogelijk om totaal onbeschadigd dit ongeval te overleven?
Was het mijn tijd nog niet?
Zat er een engel op mijn schouder toen?
Naast de vragen van hoe dit heeft kunnen gebeuren...
Dus, bestaat er " toch iets", waarvan wij nu nog niets verder weten?
Alweer, ik weet het niet...

Rivalrie zei:

De vraag is, wat is leven? Is er een verschil tussen onze ons bewustzijn en ons lichaam?

Klik om te vergroten...

Ik denk het niet. Alles wat we kennen van het lichaam bestaat uit zintuiglijke informatie, oftewel bewustzijn.

Rivalrie zei:

Ik denk dat wij worden opgenomen door de aarde en daar verder in de stroom van het oneindig leven gaan.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat het nog een stap verder gaat: we zijn nooit uit het oneindige leven gestapt. We zijn nooit 'op aarde' gekomen. Een 'leven' is een tijdelijke informatiestroom, een droom die verschijnt in het oneindige/eeuwige leven. In die zin denk ik dat we nergens heen gaan na dit leven. Enkel dat ofwel deze informatiestroom/droom stopt en alleen puur leven/bewustzijn overblijft, of dat er weer een nieuwe informatiestroom begint. Misschien hangt dat er ook vanaf of je zelf klaar bent met dromen of niet.

"We come from nothing and return to nothing."

Hier geloof ik heilig in. Geen hemelpoort, hiernamaals, dag des oordeels of afterlife-après-ski. Als het licht uit gaat is het voorbij. En omdat er geen straf of beloning is maken we ons eigen moreel kompas. En in mijn ogen is dat veel krachtiger dan moraliteit in afwachting van goddelijke beloning/bestraffing.

Jbruinsma zei:

Dat is voor iedereen weer anders natuurlyk, maar ik geloof er wel in. want hoe zou je geesten enzv dan kunnen verklaren?

Klik om te vergroten...

Ik geloof ook niet in geesten.

Dirkjan zei:

"We come from nothing and return to nothing."

Hier geloof ik heilig in. Geen hemelpoort, hiernamaals, dag des oordeels of afterlife-après-ski. Als het licht uit gaat is het voorbij. En omdat er geen straf of beloning is maken we ons eigen moreel kompas. En in mijn ogen is dat veel krachtiger dan moraliteit in afwachting van goddelijke beloning/bestraffing.

Klik om te vergroten...

Ja, maar wat is 'niets'?

'Niets' is een concept, namelijk het tegenovergestelde van 'iets'. Maar dat is maar een idee. Ik denk niet dat dat bedoeld wordt met terugkeren naar niets. Je keert denk ik terug naar 'het niets' dat niet niets is, maar slechts niet-iets. Maar dat ben je nu ook al, dus is het niet echt een terugkeren naar niets, maar een verdwijnen van alle 'iets' wellicht.

Hemelpoort, dag des oordeels, goddelijke beloning/bestraffing geloof ik allemaal ook niet in. Het lijkt me vrij duidelijk dat dat allemaal bedacht is om macht over mensen uit te kunnen oefenen.

SneeuwStorm zei:

Ik geloof ook niet in geesten.

Klik om te vergroten...

Okeoke maar geloof me maar maat ze zijn er wel man maarja iedere zin eigen he

Jbruinsma zei:

Okeoke maar geloof me maar maat ze zijn er wel man maarja iedere zin eigen he

Klik om te vergroten...

Je kunt je er ook voor afsluiten denk ik. Ik geloof wel dat het fenomeen bestaat, maar heb er verder geen interesse in. Het is mijn mening maar, maar ik denk dat je ofwel ontvankelijk moet zijn voor zulke dingen, of er angst voor moet hebben. In beide gevallen trek je het aan.

nope

De Zandman zei:

Ik vraag mij toch af, in hoeverre er leven na de dood is, of zou kunnen zijn.

Klik om te vergroten...

Hangt er van af hoe je leven definieert.

Ook zonder religie kun je ervan overtuigd zijn dat je 'doorleeft', omdat je lichaam wordt afgebroken in allerlei stoffen die weer worden opgenomen door andere levende organismen. Je kunt ook op abstracte wijze voortleven in de herinneringen van anderen of de impact die je hebt gehad op de planeet.

Wie wij zijn en wat de realiteit buiten ons, dat is een psychologisch construct. Maar we staan juist in constant contact met de buitenwereld en er vindt op allerlei manieren uitwisseling plaats tussen materie en energie.

Dood gaan is wat dat betreft meer een snelle wijziging tussen de geïsoleerde entiteit die jij jezelf noemt, naar een wat meer allesomvattend concept waarin de grenzen van wie je bent steeds wat meer vervagen en waarbij het tijdspad minder van dag tot dag wordt beschouwd maar over een steeds langere periode wordt beschouwd zonder duidelijke grenzen.

Neo-Shulginist zei:

Hangt er van af hoe je leven definieert.

Ook zonder religie kun je ervan overtuigd zijn dat je 'doorleeft', omdat je lichaam wordt afgebroken in allerlei stoffen die weer worden opgenomen door andere levende organismen. Je kunt ook op abstracte wijze voortleven in de herinneringen van anderen of de impact die je hebt gehad op de planeet.

Wie wij zijn en wat de realiteit buiten ons, dat is een psychologisch construct. Maar we staan juist in constant contact met de buitenwereld en er vindt op allerlei manieren uitwisseling plaats tussen materie en energie.

Dood gaan is wat dat betreft meer een snelle wijziging tussen de geïsoleerde entiteit die jij jezelf noemt, naar een wat meer allesomvattend concept waarin de grenzen van wie je bent steeds wat meer vervagen en waarbij het tijdspad minder van dag tot dag wordt beschouwd maar over een steeds langere periode wordt beschouwd zonder duidelijke grenzen.

Klik om te vergroten...

Je bent pas echt dood als er niet meer over je wordt gesproken.

Ik vraag mij toch af, in hoeverre er leven na de dood is, of zou kunnen zijn.
Sommige religies zijn daarvan overtuigd, maar de wijze waarop is verschillend.
Wat denken we? Is er straks nog iets, of is echt alles voorbij?
" Uit stof zijt gij gekomen, tot stof zult gij vergaan".
En de rest dan?
De ziel, de geest, de entiteit, waarheen gaat deze?
Moeten we echt eerst over de rivier de Styx met Charon, en over de brug Es Siret, of is dat onzin?

Ik weet het niet.
Ik ben benieuwd naar wat anderen hiervan denken....