Na enkele maanden,
hier op terugkerend.
En over de loop van m'n maanden is m'n open relatie steeds meer 'dichtgeslibd' en stabieler geworden. Op een gegeven moment is er al helemaal geen zin meer om nog van iets stabiels of vastigs af te stappen, en "een gok in het wilde" te nemen. Afgesproken afspraken hebben we weinig, er is veel onafgesproken, maar een hele hoop is wel besproken.
Komt ook bij dat we elkaar hebben leren kennen op manieren die we 3 jaar terug niet eens voor mogelijk hielden. 2 personen, anti-drugs, die 3 jaar later alles (filosofisch, toekomstgewijs en relatiegewijs) in een ruim 8 uur durende paddonacht -alles- bij elkaar er uit gooien of opnieuw doornemen. Dit heeft bijgedragen aan een soort unieke mogelijkheid om af en toe gewoon even helemaal "out of character" te stappen, en zo min mogelijk subjectief te zeggen: dit is hoe ik nu ben en doe, dit is hoe jij nu doet, en dit is wat wij wel en niet zouden moeten doen.
Een open relatie kan, afhankelijk van hoe jij en je partner zijn, een basis zijn om te kijken of je elkaar voor de volle 100% kan vertrouwen: Kan je iemand lichamelijk verliezen, maar mentaal bij elkaar blijven (of zelfs terugkomen?) en zelfs/eventueel vergeven?
Ik denk dat dat wel een vraag is die je voor wilt leggen aan de persoon bij wie je je hele leven wilt blijven.
Het sleutelwoord zal toch altijd overal 'communicatie' zijn (in tegenstelling tot 'vertrouwen').