#1
Dat is letterlijk de eerste persoon in de serie. Misschien moet je de rest van de personen van de serie ook maar even zien voordat je je oordeel hierover velt.![:unamused:]()
Sure, maar het viel me wel op. Mag toch gezegd worden?
Zelfbeschadiging
103 antwoorden
25 weergaven
18-5-2026
Sure, maar het viel me wel op. Mag toch gezegd worden?
#2
Natuurlijk. Ergens heb je een punt, want ik heb ook vaak het gevoel gehad dat het vaker de alternatieve mensen waren die hiermee te maken hebben. Maar ik heb inmiddels heel veel verschillende verhalen gehoord en heb dat beeld allang niet meer. Ik ken mensen die zichzelf beschadigen in dissociaties (onbewust dus), mensen die zichzelf 'alleen maar' krasten, mensen die hoofdbonken, of die schadelijke stoffen innamen, ik ken mensen zonder littekens, en ik ken mensen die wonden hebben gehad tot op het bot. Ik ken mensen van 15, 23, 37, 48 en 53. Die begonnen zijn op hun 6e, maar ook die begonnen zijn op hun 35e. Mensen die helemaal compleet gestopt zijn, en mensen die nog terug blijven vallen.Sure, maar het viel me wel op. Mag toch gezegd worden..
Dus ja, je mag het zeggen hoor, natuurlijk, maar tegelijkertijd is het zonde van het punt dat ik juist met die docu probeerde te maken. Het is zonde dat zo'n beperkt beeld van mensen die zichzelf beschadigen blijft bestaan.
#3
LP, je gaat mijn inziens volledig voorbij aan het punt van de vergelijking. Daardoor heb ik het idee dat we een beetje langs elkaar heen praten en redeneren, en kan ik niet echt goed ingaan op wat jij zegt (maar dat vind ik wel jammer want het is interessant vind om te horen hoe een ander hier over denkt).
Ik snap bijvoorbeeld deze opmerking ook niet helemaal: "Als snijden net zo verslavend zou werken als drugs, waarom snijden niet meer mensen zich dan?" Ik zeg niet dat het precies net zo verslavend is als drugs, maar automutilatie kan echt wel 'verslavend' zijn. (Bijvoorbeeld maar vast niet uitsluitend omdat het voor iemand een systeem van emotieregulatie is geworden of juist onderdrukken van gevoelens). Iets van 5% van de pubers zou aan zelfverwonding doen, dat vind ik best een (te) hoog percentage. Je redenatie achter deze zin snap ik gewoon ook niet zo goed, ik lees hem misschien verkeerd?
Ook dit: "Ik neem aan dat zij hier een signaal mee af willen geven; naar zichzelf en naar hun omgeving." Waarop baseer je dan deze aanname? Je kreeg vlak daarvoor tig voorbeelden van redenen om tot automutilatie over te gaan en die zijn niet allemaal 'een signaal afgeven naar zichzelf of hun omgeving'.
"Als iemand maar lang genoeg rookt raakt de persoon verslaafd, maar ik denk dat dit met snijden niet zo werkt." En ik denk dat dit wel kán (en niet altijd zo is, natuurlijk). Ik ken mensen die uit nieuwsgierigheid begonnen waarbij het zich uiteindelijk ontwikkelde tot gewoonte waar verdomd moeilijk vanaf te komen was. Of je dat een verslaving wilt noemen moet je zelf weten. Ongetwijfeld lagen er al 'issues' bij deze mensen, wie weet- maar bij veel rokers en mensen in het algemeen waarschijnlijk net zo goed. Om verder het beeld dat je hebt ietwat te nuanceren: de mensen die ik heb gekend of ken die zichzelf beschadigen/beschadigden zijn bijvoorbeeld o.a. arts of zitten in de financiële sector. En het zijn echt niet bepaald uitsluitend alternatievelingen. (Ook geen rechtenstudenten, maarja, die ken ik dan weer helemaal niet![:wink:]()
). Als jij graag het beeld wilt hebben en houden van 'de gothic die zichzelf snijdt voor de aandacht', be my guest. Maar als je oprecht meer wilde weten over het 'wie' en 'waarom' dan denk ik dat je er goed aan doet om je oordelen vooraf iets meer los te laten. Met een open houding kom je meer te weten denk ik.
Ik snap bijvoorbeeld deze opmerking ook niet helemaal: "Als snijden net zo verslavend zou werken als drugs, waarom snijden niet meer mensen zich dan?" Ik zeg niet dat het precies net zo verslavend is als drugs, maar automutilatie kan echt wel 'verslavend' zijn. (Bijvoorbeeld maar vast niet uitsluitend omdat het voor iemand een systeem van emotieregulatie is geworden of juist onderdrukken van gevoelens). Iets van 5% van de pubers zou aan zelfverwonding doen, dat vind ik best een (te) hoog percentage. Je redenatie achter deze zin snap ik gewoon ook niet zo goed, ik lees hem misschien verkeerd?
Ook dit: "Ik neem aan dat zij hier een signaal mee af willen geven; naar zichzelf en naar hun omgeving." Waarop baseer je dan deze aanname? Je kreeg vlak daarvoor tig voorbeelden van redenen om tot automutilatie over te gaan en die zijn niet allemaal 'een signaal afgeven naar zichzelf of hun omgeving'.
"Als iemand maar lang genoeg rookt raakt de persoon verslaafd, maar ik denk dat dit met snijden niet zo werkt." En ik denk dat dit wel kán (en niet altijd zo is, natuurlijk). Ik ken mensen die uit nieuwsgierigheid begonnen waarbij het zich uiteindelijk ontwikkelde tot gewoonte waar verdomd moeilijk vanaf te komen was. Of je dat een verslaving wilt noemen moet je zelf weten. Ongetwijfeld lagen er al 'issues' bij deze mensen, wie weet- maar bij veel rokers en mensen in het algemeen waarschijnlijk net zo goed. Om verder het beeld dat je hebt ietwat te nuanceren: de mensen die ik heb gekend of ken die zichzelf beschadigen/beschadigden zijn bijvoorbeeld o.a. arts of zitten in de financiële sector. En het zijn echt niet bepaald uitsluitend alternatievelingen. (Ook geen rechtenstudenten, maarja, die ken ik dan weer helemaal niet
#4
Ik snap bijvoorbeeld deze opmerking ook niet helemaal: "Als snijden net zo verslavend zou werken als drugs, waarom snijden niet meer mensen zich dan?" Ik zeg niet dat het precies net zo verslavend is als drugs, maar automutilatie kan echt wel 'verslavend' zijn. (Bijvoorbeeld maar vast niet uitsluitend omdat het voor iemand een systeem van emotieregulatie is geworden of juist onderdrukken van gevoelens). Iets van 5% van de pubers zou aan zelfverwonding doen, dat vind ik best een (te) hoog percentage. Je redenatie achter deze zin snap ik gewoon ook niet zo goed, ik lees hem misschien verkeerd?
Jij vergeleek automutilatie met het roken van een sigaret en het gebruik van andere drugs en kwam tot de conclusie dat het niet zoveel van elkaar zou verschillen:
Roken laat tenslotte aangetoond fysieke schade achter en is ook nog eens verslavend (net als zelfbeschadiging) én kan slecht zijn voor anderen in je omgeving. Wat bezielt iemand om te beginnen aan zoiets als roken (of andere drugs)? Ik denk dat dat niet per se anders is dan bij jezelf verwonden als zelfbeschadiging: je doet het omdat het je iets brengt/geeft (ondanks dat je weet dat het schade doet) in eerste instantie, en het later misschien tot een verslaving leidt.
Mijn antwoord daarop is dan; je pleegt roofbouw op je lichaam als je jezelf drugged, maar als je recreatief drugs gebruikt heb je niet de intentie je lichaam daadwerkelijk te verminken, dunkt me. Dit is voor mij een essentieel verschil. Dat het beide ongezond en schadelijk is ben ik met je eens. Maar een ongezonde levensstijl hebben wil niet zeggen dat je mentaal instabiel bent en met zelfhaat rondloopt, wat bij iemand die aan zelfverminking doet wel het geval is. Daarom vind ik die vergelijking mank gaan.
En omdat ik de vergelijking mank vond gaan, vergeleek ik verder met de vraag:
''Wat als het verminken van jezelf net zo'n bevredigend gevoel geeft als het gebruik van drugs, waarom doen niet meer mensen dit dan?''
Automutilatie in extreme vorm lijkt mij gewoon een vrij uitzonderlijk verschijnsel.
Ook dit: "Ik neem aan dat zij hier een signaal mee af willen geven; naar zichzelf en naar hun omgeving." Waarop baseer je dan deze aanname?
Die jongen in de betreffende documentaire die Zero me stuurde, zei dat hij op bepaalde momenten bloed moet zien en gaat zichzelf vervolgens in zijn armen snijden. Mijn redenatie is dat ie zichzelf dan pas kan valideren; hij heeft zichzelf blijkbaar iets te bewijzen.
(Ik moet nog verder kijken, dus wellicht verander ik van gedachten.)
Ik ken mensen die uit nieuwsgierigheid begonnen waarbij het zich uiteindelijk ontwikkelde tot gewoonte waar verdomd moeilijk vanaf te komen was. Of je dat een verslaving wilt noemen moet je zelf weten.
Dit is gewoon een verslaving.
Als jij graag het beeld wilt hebben en houden van 'de gothic die zichzelf snijdt voor de aandacht', be my guest. Maar als je oprecht meer wilde weten over het 'wie' en 'waarom' dan denk ik dat je er goed aan doet je oordelen vooraf iets meer los te laten. Met een open houding kom je meer te weten denk ik.
Jij wakkert discussie aan eh. Als ik zo naar die documentaire kijk zie ik daar eigenlijk uitsluitend alternatieve mensen. Het valt me gewoon op en Zero beaamt dit, maar geeft daarbij ook aan dat dit nog maar het begin van de documentaire is, waar ze natuurlijk ook een punt heeft. Ook is het bijvoorbeeld een feit dat meer meisjes aan automutilatie doen dan jongens, hier kan ik ook niets aan doen. Is het benoemen van dit soort zaken voldoende bewijs voor jou om te beweren dat ik geen 'open houding' heb? Waarom heb je er moeite mee om onderwerpen categorisch te benaderen? Ik ga de dialoog aan zoals ik wil. Als ie ongenuanceerd of respectloos op je overkomt, zonder dat dit mijn bedoeling is, kan ik hier weinig aan doen. Voel je vrij me te informeren, als het je teveel moeite kost, adviseer ik je dit vooral niet te doen.
#5
Ook is het bijvoorbeeld een feit dat meer meisjes aan automutilatie doen dan jongens, kan ik ook niets aan doen. Is dit benoemen al voldoende reden voor jou om aan te nemen dat ik geen open houding heb?
Is dat wel een vaststaand feit? Ik heb niet zoveel verstand van dit onderwerp, maar ik dacht dat er ook wel studies zijn die min of meer gelijke cijfers hebben gevonden, afhankelijk van de populatie en type automutilatie.
* Edit, een interessant recent en toegankelijk review (2017) over dit onderwerp, hier wordt gezegd dat de literatuur tegenstrijdig is over het verschil tussen de geslachten:
https://www.frontiersin.org/articles/10.3389/fpsyg.2017.01946/full
#6
Ah ja, scheermesjes zijn een handige tool daarvoor.
Klinkt als een behoorlijke jaap die je op je been gezet hebt SanneBanne, je zal daar ook wel echt op een dieptepunt gezet hebben denk ik zo. Althans, als ik me voorstel vanuit mijn standpunt dan moet je in een heel diep dal gezeten hebben.
Bij mij was de heftigheid af te meten aan hoe ik me voelde, hoe diep de wonden moesten worden om het gevoel van gek worden terug te dringen. Ik denk ook dat ik het niet als verslaving zie, althans niet als de doorsnee verslaving. Gevoelens van automutilatie komen naar boven samen met onrust in mijn hoofd, dan is het moeilijk om er niet aan te denken. Maar komt dat omdat het een verslaving is of omdat het het beste medicijn is om mezelf weer sane te voelen? Ik denk het laatste en ik denk dus dat het bij mij geen verslaving was. Simpel een middel om een doel te bereiken. (heb tegenwoordig pilletjes als het echt slecht gaat met me, het duurt wat langer voordat het effect heeft maar het werkt en ik hoef mezelf en de mensen om me heen geen pijn meer te doen)
Ik hield mijn wonden verborgen zo lang ik kon, het laatste wat ik wilde was een mening van iemand die het niet begreep of mijn moeder een psychische pijn geven, een die ik juist weg aan het halen was bij mezelf. Ik heb dan ook nooit hechtingen gehad, tegen de tijd dat het opviel had dat geen nut meer om te doen. Alleen ik weet alle beschadigingen die ik gedaan heb. Mijn vriend weet van een aantal af die tijdens onze relatie zijn gebeurd maar een aantal weet hij ook niet. Ik kan ze verborgen houden omdat het niet meer diep was, deze wonden zouden genezen zonder littekens. Ik heb de keuze voor die oplossing gemaakt en ik wil mijn naaste daar niet mee lastig vallen. Het enige wat ik doe, als ik het vertel, is de pijn in hun ogen zien. Het heeft weinig positieve effecten als ik het vertel. Plus, mijn vriend heeft volgens mij geen idee hoe dat hij daarmee om moet gaan.
Ik heb wel zelf de gedachte gehad, ik was er niet van op de hoogte dat het een naam had en een bekende psychische reactie was. Ik voelde me gek worden en wilde mijn huid van mijn armen krabben. Zodoende kwam het in me op om mezelf wonden te bezorgen. Het idee in mijn hoofd alleen al, dat ik dat wilde doen, gaf rust. Dus toen had ik het gedaan en ik had me niet voor kunnen stellen hoeveel rust dit gaf. Later kwam ik erachter dat ik niet de enige was en dat gaf me ook weer rust. Want dat betekende dat ik niet compleet insane was.
SanneBanne, vind je het moeilijk om hierover te praten? Roept dit weer de gevoelens op die je toen had?
Ik wil even zeggen dat ik het wel heel moedig vind dat je het verteld. Ik vind het zelf persoonlijk ook fijn om te lezen. Niet om te lezen dat je pijn hebt gehad, maar omdat ik me steeds minder alleen voel hierin. Ik denk dat ik nog niet eerder een gesprek (zo noem ik het topic hier maar even voor de handigheid) heb gehad met zoveel mensen die mijn kant uitstekend begrijpen. Voor mij voelt het dan ook heel fijn om hier een beetje omringd te zijn met mensen die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt als ik. Het bied steun en begrip, vooral dat begrip is goud waard voor me.
Je merkt het in dit topic ook al, hoe kan je iemand uitleggen waarom je dat doet? Het is zo moeilijk te begrijpen als je die gevoelens zelf niet hebt gehad. Mensen kunnen er best bot tegenaan kijken omdat ze het simpelweg niet begrijpen.
Dank je wel dat je je verhaal gedeeld hebt![:)]()
Parfumflesje: Ik heb zo'n vermoeden dat iedereen hier ervan op de hoogte is dat automutilatie niet verstandig is en dat er psychische problemen achter liggen. Die zin voelt niet bepaald op zijn plek hier, misschien heb ik het alleen, zou goed kunnen, maar ik heb dat gevoel wel. Beetje alsof je tegen de brandweer zegt dat water een goede tool is om een brand mee te blussen. Snap je?
Je vind het kicken om een naald door je arm te steken, niks mis mee hoor. Er zijn genoeg mensen die dat delen met je, als je dat nu nog steeds kicken vind zou ik je adviseren om mensen op te zoeken die dezelfde hobby hebben. Sommige mensen kunnen er echt een kunstwerk van maken bij andere door op een bepaalde manier naalden en ringen etc in je huid te steken, het is een soort kunstvorm, althans zo zie ik het. Bij de fetish shop kan je zo een mooi setje naalden van verschillende diktes halen.
Ik heb niks met naalden of soortgelijke voorwerpen in mijn lichaam te steken maar ik kan me prima vinden in bepaalde fetishen en kicken op een bepaalde soort pijn.
Ik zie het niet als een aparte, destructieve vorm van rebellie. Je doet iets wat je kicken vind, een ander doet dat door met zijn wagen de racebaan op te gaan. Jij doet het door naalden door je arm te steken. Ieder zijn eigen ding waar hij die kick van krijgt. Als het destructief was dan zou je het niet ontsmetten om mee te beginnen.
Klinkt als een behoorlijke jaap die je op je been gezet hebt SanneBanne, je zal daar ook wel echt op een dieptepunt gezet hebben denk ik zo. Althans, als ik me voorstel vanuit mijn standpunt dan moet je in een heel diep dal gezeten hebben.
Bij mij was de heftigheid af te meten aan hoe ik me voelde, hoe diep de wonden moesten worden om het gevoel van gek worden terug te dringen. Ik denk ook dat ik het niet als verslaving zie, althans niet als de doorsnee verslaving. Gevoelens van automutilatie komen naar boven samen met onrust in mijn hoofd, dan is het moeilijk om er niet aan te denken. Maar komt dat omdat het een verslaving is of omdat het het beste medicijn is om mezelf weer sane te voelen? Ik denk het laatste en ik denk dus dat het bij mij geen verslaving was. Simpel een middel om een doel te bereiken. (heb tegenwoordig pilletjes als het echt slecht gaat met me, het duurt wat langer voordat het effect heeft maar het werkt en ik hoef mezelf en de mensen om me heen geen pijn meer te doen)
Ik hield mijn wonden verborgen zo lang ik kon, het laatste wat ik wilde was een mening van iemand die het niet begreep of mijn moeder een psychische pijn geven, een die ik juist weg aan het halen was bij mezelf. Ik heb dan ook nooit hechtingen gehad, tegen de tijd dat het opviel had dat geen nut meer om te doen. Alleen ik weet alle beschadigingen die ik gedaan heb. Mijn vriend weet van een aantal af die tijdens onze relatie zijn gebeurd maar een aantal weet hij ook niet. Ik kan ze verborgen houden omdat het niet meer diep was, deze wonden zouden genezen zonder littekens. Ik heb de keuze voor die oplossing gemaakt en ik wil mijn naaste daar niet mee lastig vallen. Het enige wat ik doe, als ik het vertel, is de pijn in hun ogen zien. Het heeft weinig positieve effecten als ik het vertel. Plus, mijn vriend heeft volgens mij geen idee hoe dat hij daarmee om moet gaan.
Ik heb wel zelf de gedachte gehad, ik was er niet van op de hoogte dat het een naam had en een bekende psychische reactie was. Ik voelde me gek worden en wilde mijn huid van mijn armen krabben. Zodoende kwam het in me op om mezelf wonden te bezorgen. Het idee in mijn hoofd alleen al, dat ik dat wilde doen, gaf rust. Dus toen had ik het gedaan en ik had me niet voor kunnen stellen hoeveel rust dit gaf. Later kwam ik erachter dat ik niet de enige was en dat gaf me ook weer rust. Want dat betekende dat ik niet compleet insane was.
SanneBanne, vind je het moeilijk om hierover te praten? Roept dit weer de gevoelens op die je toen had?
Ik wil even zeggen dat ik het wel heel moedig vind dat je het verteld. Ik vind het zelf persoonlijk ook fijn om te lezen. Niet om te lezen dat je pijn hebt gehad, maar omdat ik me steeds minder alleen voel hierin. Ik denk dat ik nog niet eerder een gesprek (zo noem ik het topic hier maar even voor de handigheid) heb gehad met zoveel mensen die mijn kant uitstekend begrijpen. Voor mij voelt het dan ook heel fijn om hier een beetje omringd te zijn met mensen die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt als ik. Het bied steun en begrip, vooral dat begrip is goud waard voor me.
Je merkt het in dit topic ook al, hoe kan je iemand uitleggen waarom je dat doet? Het is zo moeilijk te begrijpen als je die gevoelens zelf niet hebt gehad. Mensen kunnen er best bot tegenaan kijken omdat ze het simpelweg niet begrijpen.
Dank je wel dat je je verhaal gedeeld hebt
Parfumflesje: Ik heb zo'n vermoeden dat iedereen hier ervan op de hoogte is dat automutilatie niet verstandig is en dat er psychische problemen achter liggen. Die zin voelt niet bepaald op zijn plek hier, misschien heb ik het alleen, zou goed kunnen, maar ik heb dat gevoel wel. Beetje alsof je tegen de brandweer zegt dat water een goede tool is om een brand mee te blussen. Snap je?
Je vind het kicken om een naald door je arm te steken, niks mis mee hoor. Er zijn genoeg mensen die dat delen met je, als je dat nu nog steeds kicken vind zou ik je adviseren om mensen op te zoeken die dezelfde hobby hebben. Sommige mensen kunnen er echt een kunstwerk van maken bij andere door op een bepaalde manier naalden en ringen etc in je huid te steken, het is een soort kunstvorm, althans zo zie ik het. Bij de fetish shop kan je zo een mooi setje naalden van verschillende diktes halen.
Ik heb niks met naalden of soortgelijke voorwerpen in mijn lichaam te steken maar ik kan me prima vinden in bepaalde fetishen en kicken op een bepaalde soort pijn.
Ik zie het niet als een aparte, destructieve vorm van rebellie. Je doet iets wat je kicken vind, een ander doet dat door met zijn wagen de racebaan op te gaan. Jij doet het door naalden door je arm te steken. Ieder zijn eigen ding waar hij die kick van krijgt. Als het destructief was dan zou je het niet ontsmetten om mee te beginnen.
#7
^ Mooie toevoeging. Da's ook precies wat je met CGT leert. Al is rationaliseren ook niet alles hoor. Soms rationaliseren mensen veel te veel en moeten ze juist meer connectie leren maken met hun gevoel. Zie ik op mijn werk enorm veel. Mag ik zelf ook wel eens leren. Haha.
#8
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
zelf heb ik op dit forum een reeks alternatieven opgesomd, om jezelf met minder schade pijn te doen, maar ik zat duidelijk helemaal mis
-het gaat niet om zelfmoord
-het gaat niet om de lidtekens achteraf
-ik begreep er niets van
-het blijkt echt te gaan om de daad van het snijden
-dit kom ik hier nu weer te weten en het is uiterst interessant, want het komt gevoelsmatig over als iets heel puur, als een soort oerdaad, die in onze genen gemuteerd zit en bij sommigen getriggerd wordt, daarom ook zo moeilijk te benaderen is door de zorgverlening
zelf heb ik op dit forum een reeks alternatieven opgesomd, om jezelf met minder schade pijn te doen, maar ik zat duidelijk helemaal mis
-het gaat niet om zelfmoord
-het gaat niet om de lidtekens achteraf
-ik begreep er niets van
-het blijkt echt te gaan om de daad van het snijden
-dit kom ik hier nu weer te weten en het is uiterst interessant, want het komt gevoelsmatig over als iets heel puur, als een soort oerdaad, die in onze genen gemuteerd zit en bij sommigen getriggerd wordt, daarom ook zo moeilijk te benaderen is door de zorgverlening
#9
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
Wat bedoel je ???
autysd zei:zelf
-ik begreep er niets van
-het blijkt echt te gaan om de daad van het snijden
-dit kom ik hier nu weer te weten en het is uiterst interessant, want het komt gevoelsmatig over als iets heel puur, als een soort oerdaad, die in onze genen gemuteerd zit en bij sommigen getriggerd wordt, daarom ook zo moeilijk te benaderen is door de zorgverlening
Wat bedoel je ???
#10
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
-het lijkt te gaan om de daad om het eigen lichaam te willen beschadigen (en ook de endorfine die vrijkomt), lijkt het niet ?
-(dit deel van mijn post is puur een subjectief gevoel dat bij me opborrelt, omdat ik de neiging heb te gokken op toch iets van een verklaring)...:
...'het (zelfmutilatie) is uiterst interessant, want het komt gevoelsmatig over als iets heel puur, als een soort oerdaad, die in onze genen gemuteerd zit en bij sommigen getriggerd wordt en daarom ook zo moeilijk te definieren of te voorspellen is door de zorgverlening'
-ik begrijp het nog steeds niet, ik denk dat het nog een medisch mysterie is ?Liefhebbertje zei:autysd zei:zelf
-ik begreep er niets van
-het blijkt echt te gaan om de daad van het snijden
-dit kom ik hier nu weer te weten en het is uiterst interessant, want het komt gevoelsmatig over als iets heel puur, als een soort oerdaad, die in onze genen gemuteerd zit en bij sommigen getriggerd wordt, daarom ook zo moeilijk te benaderen is door de zorgverlening
Wat bedoel je ???
-het lijkt te gaan om de daad om het eigen lichaam te willen beschadigen (en ook de endorfine die vrijkomt), lijkt het niet ?
-(dit deel van mijn post is puur een subjectief gevoel dat bij me opborrelt, omdat ik de neiging heb te gokken op toch iets van een verklaring)...:
...'het (zelfmutilatie) is uiterst interessant, want het komt gevoelsmatig over als iets heel puur, als een soort oerdaad, die in onze genen gemuteerd zit en bij sommigen getriggerd wordt en daarom ook zo moeilijk te definieren of te voorspellen is door de zorgverlening'
#11
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
Het heeft wel iets puurs ja en zelfs een bepaalde schoonheid. Dat je geestelijke lijden zo erg is dat je er volledig van overtuigd bent dat het teveel is en je dan overgaat op fysieke pijn om de geestelijke pijn naar de achtergrond te brengen. Maar ik kan het ook niet écht begrijpen. Zo overtuigd ben ik nog nooit geweest.
Het heeft wel iets puurs ja en zelfs een bepaalde schoonheid. Dat je geestelijke lijden zo erg is dat je er volledig van overtuigd bent dat het teveel is en je dan overgaat op fysieke pijn om de geestelijke pijn naar de achtergrond te brengen. Maar ik kan het ook niet écht begrijpen. Zo overtuigd ben ik nog nooit geweest.
#12
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
Het is absoluut geen medisch mystery
En het is wel degelijk aan te zien komen
Binnen de hulp verlening dan
Wanneer vooral meiden minder aten stiller waren onrustig niet stil kunnen zitten
Lastig gesprek voeren bedoel ik mee niet uit woorden kunnen komen
Stond er meestal binnen 2 dagen rond 23-24:00 (bedtijd)een ambulance aan de deur
Zelfs in de separeer krijgeb ze het voor elkaar met bvb zoiets simpels als een nagel
Oke geen ernstige diepe wonden maar wel de zelf beschadiging
Sommige beukte hun hele hoofd kapot op de muur
De eerste vraag die iedereen zich stelt is: waarom? Een gemakkelijk antwoord is er niet. Dit zijn de meest voorkomende redenen:
1) Expressie
De fysieke pijn is een uiting van emoties, gevoelens of psychische pijn die niet onder woorden kunnen gebracht worden.
2) Controle
Als je jezelf pijn doet, is het duidelijk wie de controle heeft: jij. Jij beslist hoe, wat, wanneer en waarom. Vooral voor wie weinig controle heeft over zijn of haar leven.
3) Stress
Ook iets relatief banaal als 'stress relief' behoort tot de redenen van zelfverwonding.
4) Vervangmiddel
De fysieke pijn die bij zelfverwonding hoort is sterker dan emotionele pijn, schuldgevoelens en/of spanningen en 'vervangt' deze als het ware, ook al is het maar even. Daardoor wordt de andere pijn draaglijker.
5) Straf
Zelfverwonding kan ook gebruikt worden als straf voor zichzelf: omdat iets niet goed (genoeg) loopt in het leven of er een fout is gemaakt.
6) Afleiding
Jezelf pijn doen leidt je af van een moeilijke fase in je leven
7) Iets voelen
Wie emotioneel niets voelt, volledig verdoofd is of afwezig, voelt ten minste iets via fysieke pijn.
![:sunglasses:]()
Ik kan wel iets
De wetenschap veel te kunnen verdragen, je pijngrens te kunnen weerleggen, is iets waar sommige mensen trots en zelfvertrouwen uit putten.
9) Eenzaamheid
Leegte, eenzaamheid, verveling verdrijven zijn ook redenen voor zelfverwonding.
10) Uit bescherming
Hoe contradictorisch het ook klinkt: soms is zelfbeschadiging een manier om erger te voorkomen. Om te voorkomen dat je iemand aanvalt of dat je zelfmoord pleegt.
11) Haten van het lichaam
Het lichaam wordt zodanig gehaat, dat er nog extra verwondingen aan worden toegevoegd omdat het niet voldoet aan de normen.
12) Verslaving
De pijn doet endorfines (aka 'gelukshormoon') vrijkomen om met de pijn om te gaan. Daarom zeggen mensen die zichzelf pijn doen vaak dat ze er 'niets' van voelen: de endorfines hebben de herinnering aan de pijn overschreven. Die endorfine-rush is wat hen verlichting geeft en hen goed doet voelen. Ze verlangen ernaar, maar zoals bij elke verslaving heb je elke keer meer nodig om het effect te ervaren. In dit geval is dat meer pijn.
Zomaar wat redenen
Schoonheid?
Dit soort dingen is pure wanhoop
We hebben het niet over rode lijntjes trekken
Maar serieuze diepe verwondingen
Ik zal details weg laten maar geloof me aub het gaat echt ver
Vooral als ze snijden even niet genoeg vinden en zichzelf verbranden
Overheel het lichaam tot gezicht aan toe
Hier een paar foto's als voorbeeld, maar wees gewaarschuwd het ziet er niet prettig uit.
Het is absoluut geen medisch mystery
En het is wel degelijk aan te zien komen
Binnen de hulp verlening dan
Wanneer vooral meiden minder aten stiller waren onrustig niet stil kunnen zitten
Lastig gesprek voeren bedoel ik mee niet uit woorden kunnen komen
Stond er meestal binnen 2 dagen rond 23-24:00 (bedtijd)een ambulance aan de deur
Zelfs in de separeer krijgeb ze het voor elkaar met bvb zoiets simpels als een nagel
Oke geen ernstige diepe wonden maar wel de zelf beschadiging
Sommige beukte hun hele hoofd kapot op de muur
De eerste vraag die iedereen zich stelt is: waarom? Een gemakkelijk antwoord is er niet. Dit zijn de meest voorkomende redenen:
1) Expressie
De fysieke pijn is een uiting van emoties, gevoelens of psychische pijn die niet onder woorden kunnen gebracht worden.
2) Controle
Als je jezelf pijn doet, is het duidelijk wie de controle heeft: jij. Jij beslist hoe, wat, wanneer en waarom. Vooral voor wie weinig controle heeft over zijn of haar leven.
3) Stress
Ook iets relatief banaal als 'stress relief' behoort tot de redenen van zelfverwonding.
4) Vervangmiddel
De fysieke pijn die bij zelfverwonding hoort is sterker dan emotionele pijn, schuldgevoelens en/of spanningen en 'vervangt' deze als het ware, ook al is het maar even. Daardoor wordt de andere pijn draaglijker.
5) Straf
Zelfverwonding kan ook gebruikt worden als straf voor zichzelf: omdat iets niet goed (genoeg) loopt in het leven of er een fout is gemaakt.
6) Afleiding
Jezelf pijn doen leidt je af van een moeilijke fase in je leven
7) Iets voelen
Wie emotioneel niets voelt, volledig verdoofd is of afwezig, voelt ten minste iets via fysieke pijn.
De wetenschap veel te kunnen verdragen, je pijngrens te kunnen weerleggen, is iets waar sommige mensen trots en zelfvertrouwen uit putten.
9) Eenzaamheid
Leegte, eenzaamheid, verveling verdrijven zijn ook redenen voor zelfverwonding.
10) Uit bescherming
Hoe contradictorisch het ook klinkt: soms is zelfbeschadiging een manier om erger te voorkomen. Om te voorkomen dat je iemand aanvalt of dat je zelfmoord pleegt.
11) Haten van het lichaam
Het lichaam wordt zodanig gehaat, dat er nog extra verwondingen aan worden toegevoegd omdat het niet voldoet aan de normen.
12) Verslaving
De pijn doet endorfines (aka 'gelukshormoon') vrijkomen om met de pijn om te gaan. Daarom zeggen mensen die zichzelf pijn doen vaak dat ze er 'niets' van voelen: de endorfines hebben de herinnering aan de pijn overschreven. Die endorfine-rush is wat hen verlichting geeft en hen goed doet voelen. Ze verlangen ernaar, maar zoals bij elke verslaving heb je elke keer meer nodig om het effect te ervaren. In dit geval is dat meer pijn.
Zomaar wat redenen
Mindless zei:Het heeft wel iets puurs ja en zelfs een bepaalde schoonheid. Dat je geestelijke lijden zo erg is dat je er volledig van overtuigd bent dat het teveel is en je dan overgaat op fysieke pijn om de geestelijke pijn naar de achtergrond te brengen. Maar ik kan het ook niet écht begrijpen. Zo overtuigd ben ik nog nooit geweest.
Schoonheid?
Dit soort dingen is pure wanhoop
We hebben het niet over rode lijntjes trekken
Maar serieuze diepe verwondingen
Ik zal details weg laten maar geloof me aub het gaat echt ver
Vooral als ze snijden even niet genoeg vinden en zichzelf verbranden
Overheel het lichaam tot gezicht aan toe
Hier een paar foto's als voorbeeld, maar wees gewaarschuwd het ziet er niet prettig uit.
#13
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
Wat zijn jullie specifieke vragen
Ik denk dat ik ze wel kan beantwoorden
Heb het helaas zelf gedaan
en 2 ex vriendinnen die het tot het extreme deden
Wat zijn jullie specifieke vragen
Ik denk dat ik ze wel kan beantwoorden
Heb het helaas zelf gedaan
en 2 ex vriendinnen die het tot het extreme deden
#14
#15
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
1. kun je punt 3 iets uitgebreider uitleggen
2. met punt 6 en 9 heb ik moeite
3.met name punt 7 (alle andere punten ook) kan ik me heel sterk in vinden!![:)]()
oh! hier heb zeker enkele vragen op!Liefhebbertje zei:Wat zijn jullie specifieke vragen
Ik denk dat ik ze wel kan beantwoorden
Heb het helaas zelf gedaan
en 2 ex vriendinnen die het tot het extreme deden
1. kun je punt 3 iets uitgebreider uitleggen
2. met punt 6 en 9 heb ik moeite
3.met name punt 7 (alle andere punten ook) kan ik me heel sterk in vinden!
#16
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
3 stress : stress kan alle kanten op sommige functioneren juist beter
Andere gaan drinken of gebruiken
Iemand die automutileerd kan de druk cq stress niet aan eigenlijk het zelfde als emotionele pijn
Dus door de stress het allemaal niet aankunnen en vervolgens in de war raken en automutileren
6 afleiding stel er verongelukt een ouder of liefdevol persoon dat geeft weer onrust geestelijke pijn en een weer war aan emoties of te wel ipv aan de oorzaak denken het weg automutileren zodat ze geen pijn voelen
9 leegte eenzaamheid altijd alleen zijn nooit kunnen praten lachen of wat dan ook kan nare gevoelens op roepen bvb niemand vind me leuk of aardig ik ben lelijk ga zo maar door
Ook hier gaat het weer over gevoelens ' wegwerken'
3 stress : stress kan alle kanten op sommige functioneren juist beter
Andere gaan drinken of gebruiken
Iemand die automutileerd kan de druk cq stress niet aan eigenlijk het zelfde als emotionele pijn
Dus door de stress het allemaal niet aankunnen en vervolgens in de war raken en automutileren
6 afleiding stel er verongelukt een ouder of liefdevol persoon dat geeft weer onrust geestelijke pijn en een weer war aan emoties of te wel ipv aan de oorzaak denken het weg automutileren zodat ze geen pijn voelen
9 leegte eenzaamheid altijd alleen zijn nooit kunnen praten lachen of wat dan ook kan nare gevoelens op roepen bvb niemand vind me leuk of aardig ik ben lelijk ga zo maar door
Ook hier gaat het weer over gevoelens ' wegwerken'
#17
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
![:wink:]()
ja, hier geef je voldoende extra's om het me te laten begrijpenLiefhebbertje zei:3 stress : stress kan alle kanten op sommige functioneren juist beter
Andere gaan drinken of gebruiken
Iemand die automutileerd kan de druk cq stress niet aan eigenlijk het zelfde als emotionele pijn
Dus door de stress het allemaal niet aankunnen en vervolgens in de war raken en automutileren
6 afleiding stel er verongelukt een ouder of liefdevol persoon dat geeft weer onrust geestelijke pijn en een weer war aan emoties of te wel ipv aan de oorzaak denken het weg automutileren zodat ze geen pijn voelen
9 leegte eenzaamheid altijd alleen zijn nooit kunnen praten lachen of wat dan ook kan nare gevoelens op roepen bvb niemand vind me leuk of aardig ik ben lelijk ga zo maar door
Ook hier gaat het weer over gevoelens ' wegwerken'
#18
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
Je legt het goed uit volgens mij Liefhebbertje. @mods misschien even een apart draadje hiervan maken?
Hier kan ik echt niets mee Mindless? Hoe kun je nou schoonheid zien in zulk zwaar geestelijk lijden dat mensen de drang voelen zichzelf te beschadigen om dit tijdelijk te minderen?
Misschien begrijp ik je verkeerd hoor, maar ik vind dat een hele rare opmerking.
Je legt het goed uit volgens mij Liefhebbertje. @mods misschien even een apart draadje hiervan maken?
Mindless zei:Het heeft wel iets puurs ja en zelfs een bepaalde schoonheid. Dat je geestelijke lijden zo erg is dat je er volledig van overtuigd bent dat het teveel is en je dan overgaat op fysieke pijn om de geestelijke pijn naar de achtergrond te brengen. Maar ik kan het ook niet écht begrijpen. Zo overtuigd ben ik nog nooit geweest.
Hier kan ik echt niets mee Mindless? Hoe kun je nou schoonheid zien in zulk zwaar geestelijk lijden dat mensen de drang voelen zichzelf te beschadigen om dit tijdelijk te minderen?
Misschien begrijp ik je verkeerd hoor, maar ik vind dat een hele rare opmerking.
#19
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
Ik snap wel wat mindless bedoeld maar ik kan het niet echt uitleggen.
SmartieAndMe zei:Je legt het goed uit volgens mij Liefhebbertje. @mods misschien even een apart draadje hiervan maken?
Mindless zei:Het heeft wel iets puurs ja en zelfs een bepaalde schoonheid. Dat je geestelijke lijden zo erg is dat je er volledig van overtuigd bent dat het teveel is en je dan overgaat op fysieke pijn om de geestelijke pijn naar de achtergrond te brengen. Maar ik kan het ook niet écht begrijpen. Zo overtuigd ben ik nog nooit geweest.
Hier kan ik echt niets mee Mindless? Hoe kun je nou schoonheid zien in zulk zwaar geestelijk lijden dat mensen de drang voelen zichzelf te beschadigen om dit tijdelijk te minderen?
Misschien begrijp ik je verkeerd hoor, maar ik vind dat een hele rare opmerking.
Ik snap wel wat mindless bedoeld maar ik kan het niet echt uitleggen.
#20
Re: Wat gaat er nu door je hoofd?
Wat mindless typed moet die denken ipv uitspreken
Op deze manier bij verkeerde mensen is het een helden iets of oid
Vind het een hele rare uitspraak
Wat mindless typed moet die denken ipv uitspreken
Op deze manier bij verkeerde mensen is het een helden iets of oid
Vind het een hele rare uitspraak