#1
Zweibeiner,
Als ik dat stuk zo lees, kan ik me voorstellen dat dat heel erg vermoeiend leven is. Ik herken er ook bepaalde dingen in mezelf in terug. Maar wat ik ook zie is dat je vooral heel erg begrip zoekt van anderen. Ik denk dat dat niet zal gebeuren. We zijn allemaal anders en dus zien we altijd door onze eigen lens. Jij moet je pijn en frustratie begrijpen, niet een ander.
Ik wil niet beweren dat ik weet wat er omgaat in iemand die aan zelfbeschadiging doet, maar is het niet absurd om te verwachten dat de wereld je op een dag gaat begrijpen? En is die gehele frustratie dan niet eigenlijk onnodig?
Ik denk ook dat je geen sommen hoeft te leren van een "normale" set hersenen. En als je nou eens het woordje hersenen vervangt door verstand? Dat maakt het allemaal al een stuk minder permanent/meer flexibel.
Voor de duidelijkheid: ik wil dus niet zeggen dat ik begrijp hoe het is om een verstand te hebben als dat van mensen die aan zelfbeschadiging doen en ik wil hier niet over oordelen. Maar als je (blijvend) gelukkig wilt zijn, hoe kun je verwachten dat dat zal komen door begrip van anderen? Je kunt imo beter naar jezelf kijken en onderzoeken of je jezelf niet aan het saboteren bent.
Voor mij is jouw bericht een goed voorbeeld als ik zeg dat ik anders denk en mensen mij niet begrijpen.
Ik zoek geen begrip van andere, als ik dat zou doen dan zou het alleen maar zwaarder worden omdat ik dan tegen zoveel teleurstellingen oploop. Nee, 15 jaar geleden heb ik de stap gemaakt om mezelf aan te passen aan hoe het normaal zou moeten zijn. Ik wilde dat onbegrip van mensen opschrijven om aan te geven dat het nog een frustrerend ding is, buiten mijn eigen problemen om. Ik neem het ze niet kwalijk, hoe kan ik? Ze weten niet hoe het voelt en ze kunnen zich ook geen voorstelling maken van. Maar ik denk dat je me wel kan volgen als ik zeg dat het heel vervelend aanvoelt wetende dat mensen je emoties niet begrijpen. Je hebt pijn en er zijn maar een handje vol mensen die je kunnen helpen. Maar dit is inderdaad een ding waar ik me nu een heel stuk minder mee bezig houd. Maar het is zeker een ding wat een negatieve impact heeft op het moment dat je jezelf niet realiseert dat je anders denkt. Tel daar ook de puberteit bij op en je hebt een bom die op scherp staat.
Ik beschrijf mijn visie op hoe het voor mij is. Hoe kan jij dan woorden voor mij gaan veranderen en denken dat dat woord beter is? En dan ben ik weer op het puntje dat mensen me niet begrijpen, 1 plus 1 is hersenen, 1 plus 1 is verstand. Zie je het sommetje? In de hersenen worden stofjes aangemaakt, normale mensen hebben een goed gebalanceerde afgifte van die stofjes. Andere mensen niet, ik vind de beschrijving van een set hersenen dus een stuk beter passen dan verstand. Die stofjes hebben een vele grotere impact op je gemoedstoestand dan je verstand. Zo ook op je denken en hoe je de wereld ervaart vanuit je eigen standpunt. Je hebt een cirkel, ik kijk van de zijkant en zie een streep, jij kijkt van voor en ziet een rondje. De meeste mensen zullen een rondje zien en zeggen dat ik het verkeerd zie. Maar dat streepje is er ook. Ik zie het net zo goed als jullie, ik zie het alleen vanuit een andere hoek. We hebben allebei gelijk, maar jij word begrepen en ik niet. Snap je hoe veel moeite het soms dus voor mij kan kosten om met de zienswijze van de normale set hersenen mee te gaan?
Wederom, ik zoek dat begrip niet. Het is alleen een voorbeeld dat het al moeilijk genoeg is zonder dat je ook nog mensen hoeft te begrijpen en de mensen begrijpen jou niet.
Ik zoek antwoorden.