ZERO- zei:
Benzoboss zei:
ik verheug me nu al op mijn cgt (zucht).
Helpt therapie ook tegen zelfbeschadiging als ik mijn behandelaar niks vertel?
Das klote zero sterkte.
Therapie 'helpt' niet. Therapie is niet iets wat automatisch bij jou gebeurd, maar iets wat je zelf moet doen. Je kunt je denkwijzen en je gedrag niet aanpassen als je niet bespreekt wat er daadwerkelijk aan de hand is. Ik zou er dus zo eerlijk mogelijk over zijn als ik jou was. Zelfbeschadiging heeft met gebrekkige emotieregulatie te maken. Het is goed als je therapeut daar zo veel mogelijk van op de hoogte is, zodat je er samen aan kunt werken.
Bij cognitieve gedragstherapie bespreek je vooral welke gedachten en gevoelens er achter je gedrag zitten, welke denkpatronen je hebt en welke denkfouten je daarin maakt. Die moet je dan actief gaan aanpassen door bepaalde opdrachten te doen, tijdens de therapie maar ook thuis. Bijv. een stemmingsdagboek bijhouden, of GGG-schema's invullen.
En bedankt! Gaat nu wel beter hoor. Maar ik zeg nooit dat ik het nooit meer zal doen. Blijft een zwakke plek.
Mindless zei:
Toch goed dat er zo'n topic is. Ik begreep ook nooit goed waarom mensen zichzelf snijden, maar na voornamelijk die post van Liefhebbertje is het me wel een stuk duidelijker geworden.
Da's fijn!
Dit gaat voor mij op. Ik ben pas kunnen minderen\\stoppen op het moment dat ik mijn emotis begreep en die van andere.
Vroeger werd ik heel snel boos en voelde me niet begrepen. Tegen de tijd dat ik de 20 jaar bereikt had begon ik rationeel te denken. Ik begon in te zien dat mijn emoties en reacties niet volgens de standaard was. Ik heb altijd alleen die van mij gevoelt en dacht dus dat het zo bij iedereen was. Ik heb geen maatstaf gehad die mij emotionele reacties liet vergelijken.
Ik heb toen veel nagedacht over waarom ik op bepaalde situaties reageer en waarom andere daar heel anders op reageren, vanaf dat moment ben ik dus veel meer rationeel geworden dan emotioneel. Ondanks dat ik rationeel wist hoe te reageren is daar nog wel een aantal jaar oefening voor nodig geweest (nu nog steeds) om dat ook in de praktijk te brengen. Maar hoe vaker je het doet en er bij stil staat, hoe meer vanzelf het op een gegeven moment ook gaat.
Door zo te gaan denken kan ik situaties nu ook van allerlei verschillende kanten bekijken en acties begrijpen en waarom het gebeurt. Dat maakt tegelijk ook dat ik het nu soms erg moeilijk vind om een duidelijke mening over iets te hebben omdat ik het van meerdere kanten snap en waarom die mening ook goed is\\kan zijn. Mijn wereld is van zwart wit naar grijstinten gegaan.
Er zijn nu nog steeds dingen waar ik moeite mee heb. Ik ben geordend en wil alles duidelijk en geregeld hebben. Onverwachtse dingen ben ik niet goed mee. Ook interactie met mensen blijf ik moeilijk vinden waardoor ik een select groepje vrienden heb waar ik het goed mee kan vinden. En dan nog betrap ik mezelf erop dat ik soms denk dat ze me gebruiken etc. Hierin heb ik ook geleerd om de situatie aan mijn vriend uit te leggen en aan hem te vragen of ik het verkeerd zie of dat ik een punt heb. Nog steeds kan ik mijn eigen emoties niet altijd vertrouwen.
Mede daarom vind ik de menselijke psyche onwijs interessant
![:grin:]()
Maar man, een groot deel van je leven met depressie kampen en dan op je 30ste mdma voor het eerst proberen. Oh man, dat gevoel! Ik ben heel blij dat ik gewacht heb totdat ik zelf een stuk beter in mijn vel zat, want ik kan me voorstellen dat ik dit goedje vroeger heel hard zou hebben misbruikt. Maar man, je kan je dus gewoon zo voelen zonder er hard voor te moeten werken.
Ik heb ook een tijdje met flinke boosheid gezeten omdat andere mensen wel gewoon gelukkig konden zijn, waarom ik niet?