Zelfbeschadiging

^ Mooie toevoeging. Da's ook precies wat je met CGT leert. Al is rationaliseren ook niet alles hoor. Soms rationaliseren mensen veel te veel en moeten ze juist meer connectie leren maken met hun gevoel. Zie ik op mijn werk enorm veel. Mag ik zelf ook wel eens leren. Haha.

Heb volgende week woensdag cgt endelijk.

En gister de drang om te snijden weerstaan.

Heb jij hulp nodig?

Dan kun je contact opnemen met Stichting 113 Zelfmoordpreventie via 0900 0113 (24/7 bereikbaar) en 113.nl.

Klik om te vergroten...

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

Benzoboss zei:

Heb volgende week woensdag cgt endelijk.

En gister de drang om te snijden weerstaan.

Klik om te vergroten...

Kan je mij uitleggen waarom je daar een neiging aan hebt of is dat iets teveel gevraagd? Ik snap niet zo goed waarom je dat zou doen?

Ik neem aan dat je in de breedte snijd en niet in de lengte anders was je hier niet meer?

Maar goed bezig, wat is een cgt?

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

oortjes zei:

Benzoboss zei:

Heb volgende week woensdag cgt endelijk.

En gister de drang om te snijden weerstaan.

Klik om te vergroten...

Kan je mij uitleggen waarom je daar een neiging aan hebt of is dat iets teveel gevraagd? Ik snap niet zo goed waarom je dat zou doen?

Ik neem aan dat je in de breedte snijd en niet in de lengte anders was je hier niet meer?

Maar goed bezig, wat is een cgt?

Klik om te vergroten...

Ik kan je wel uitlegen waarom ik de neiging heb maar ik denk dat je dat toch niet begrijpt.
Als je het persee wilweten kan ik het wel proberen uit te leggen.

Cgt is een therapie.
Cognitieve gedrags therapie.

OT ik heb gister een ECG gehad en het zag er allemaal netjes uit (gelukkig).

Benzo, goed om te horen dat je de verleiding weerstaan hebt. Ik hoop echt van harte dat de gesprekken je gaan helpen en dat je over dit punt in je leven heen komt. Of in ieder geval voor 99% de baas kunt zijn.


Ik heb het vroeger ook gedaan. Ik zal vertellen waarom zodat het misschien iets begrijpelijker word voor mensen. Dit is wel mijn ervaring en mijn redenen dus dit gaat zeker niet op voor iedereen dit hieraan doet/deed.

Vanaf mijn zesde ben ik begonnen met naar psychiaters gaan, op die leeftijd vertelde ik mijn moeder al dat ik dood wilde. Toen zette ik al een mes op mijn pols met de gedachte om hem eraf te snijden. (Dat was moeilijker dan mijn zesjarige ik zich voorstelde , om het even een beetje luchtig te houden met dit zware onderwerp)
Op mijn 9de zijn mijn ouders uit elkaar gegaan, wij zijn 8x keer verhuisd voordat we ergens langer dan 4 weken zaten. Er was geen geld dus sinterklaas kwam bijvoorbeeld ook niet langs ons huisje. En zo zijn er genoeg dingen die allemaal niet zo tof waren voor mij op die leeftijd.

Op mijn 14de/15de brak het me volledig op.
Mijn geest voelde aan alsof hij overkookte. Zie het als een waterkoker die je op het vuur zet alleen zonder opening waar de stoom uit kon gaan. Zonder die opening ontploft de boel uiteindelijk. Zo voelde mijn geest dus ook aan. Het enige wat hielp was dus om een opening te maken in mijn lichaam om de stoom eruit te laten komen. Ik ben er een die de pijn dus niet voelde. En na het snijden ging ik binnen een minuut van haren uit willen trekken naar heel erg kalm.
Geloof me als ik zeg dat je er alles voor over hebt om je kalm te voelen.
In die tijd had ik ook dagelijks last van hyperventilatie aanvallen. Er kwam een punt dat het te veel werd en ik het medicijnen kastje leeg gesnoept heb, ik ben 2 weken flink ziek geweest. Daarna kreeg ik zo ong. alle hulp die ik maar wilde. Ook toen bleef ik doorgaan, naarmate ik ouder werd (en begon met blowen, slechte reclame maar blowen heeft mij voor een deel echt mee geholpen, dat bracht mijn geest tot rust zodat ik logisch kon gaan nadenken)
Uiteindelijk werd het steeds minder, de plekken waar ik sneed kon ik verbergen, de sneden werden steeds oppervlakkiger. Ik liet op een gegeven moment het mes liggen en als het echt nodig was dan ging ik mezelf met mijn nagels open krabben. In mijn gedachte was dit minder erg dan een mes, dus een vooruitgang voor me.
Mijn snijden is steeds minder geworden met hoe rustiger het in mijn hoofd werd.
De langste periode dat ik het vol gehouden heb is een jaar of 5 geweest. Zo'n 2 jaar geleden ging het weer erg kut. Ik wist dat een mes niet de oplossing was maar ik kon me ook niet tegenhouden. Die nacht ervoor had ik mezelf ook weer opengekrabd maar dat was niet genoeg. De volgende dag heb ik mijn onderbeen helemaal bekrast, niet diep (want ik wist goed zat dat dit niet de oplossing was, en ik ook de littekens niet meer bij me wilde dragen) maar hij stond wel vol met krassen. En wat voelde ik me fijn daarna, ik kon weer helder denken en kon het probleem wat ik had aan gaan pakken.
Sindsdien heb ik het niet meer gedaan. Wel word ik iedere dag geconfronteerd met mijn littekens, en dan besef ik me hoe ontzettend geweldig en fijn ik me nu voel

Wat ik geleerd heb is dat het zo belangrijk is dat je met jezelf in het reine komt. Dat je zelf ook openstaat om er iets aan te doen. Hoe cliché dit ook klinkt.

Ik kan wel begrijpen wat er bedoeld word met dat het een schoonheid is. Ondanks dat het luguber is.
Kwa gevoel, je gaat snijden en binnen no time ben je weer kalm. Er is geen drug of praatgroep die tegen deze snelheid op kan van jezelf weer fijn voelen. Je geest en je lichaam werken samen om te overleven. Je geest kan het niet meer aan dus neemt je lichaam het over. Als een soort van moeder die je wil beschermen tegen het kwaad in de wereld en je hoofd.

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

Lees eens op zelfbeschadiging.nl Oortjes misschien geeft dat wat duidelijkheid. Het is inderdaad moeilijk te begrijpen voor buitenstaanders.

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

Wanneer de innerlijke onrust of geesteljjke pijn teveel word
En je snijd of pijnigt jeself op andere manieren dan overheerst de fysieke pijn
En is er even een moment van rust.

Zie het als
Jij hebt hoofdpijn remedie paracetamol oid
Onrust mentale pijn etc remedie ( zeer tijdelijk) snijden bvb
Er word niet gesneden om zelfmoord te plegen dus breedte lengte gaat niet op
Enkel de kwelling doen verdwijnen

Ik heb zelf ook gesneden en gebrand
In de klinieken heb ik echt mensen gezien die tot het bot sneden
Of de buik van schaamstreek tot borstkas open lag
Het is echt geen schreeuw om aandacht of zielig doenerij
Het is echt wen medicijn geworden voor die mensen

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

zelf heb ik op dit forum een reeks alternatieven opgesomd, om jezelf met minder schade pijn te doen, maar ik zat duidelijk helemaal mis
-het gaat niet om zelfmoord
-het gaat niet om de lidtekens achteraf

-ik begreep er niets van
-het blijkt echt te gaan om de daad van het snijden
-dit kom ik hier nu weer te weten en het is uiterst interessant, want het komt gevoelsmatig over als iets heel puur, als een soort oerdaad, die in onze genen gemuteerd zit en bij sommigen getriggerd wordt, daarom ook zo moeilijk te benaderen is door de zorgverlening

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

autysd zei:

zelf

-ik begreep er niets van
-het blijkt echt te gaan om de daad van het snijden
-dit kom ik hier nu weer te weten en het is uiterst interessant, want het komt gevoelsmatig over als iets heel puur, als een soort oerdaad, die in onze genen gemuteerd zit en bij sommigen getriggerd wordt, daarom ook zo moeilijk te benaderen is door de zorgverlening

Klik om te vergroten...

Wat bedoel je ???

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

Liefhebbertje zei:

autysd zei:

zelf

-ik begreep er niets van
-het blijkt echt te gaan om de daad van het snijden
-dit kom ik hier nu weer te weten en het is uiterst interessant, want het komt gevoelsmatig over als iets heel puur, als een soort oerdaad, die in onze genen gemuteerd zit en bij sommigen getriggerd wordt, daarom ook zo moeilijk te benaderen is door de zorgverlening

Klik om te vergroten...

Wat bedoel je ???

Klik om te vergroten...

-ik begrijp het nog steeds niet, ik denk dat het nog een medisch mysterie is ?

-het lijkt te gaan om de daad om het eigen lichaam te willen beschadigen (en ook de endorfine die vrijkomt), lijkt het niet ?

-(dit deel van mijn post is puur een subjectief gevoel dat bij me opborrelt, omdat ik de neiging heb te gokken op toch iets van een verklaring)...:

...'het (zelfmutilatie) is uiterst interessant, want het komt gevoelsmatig over als iets heel puur, als een soort oerdaad, die in onze genen gemuteerd zit en bij sommigen getriggerd wordt en daarom ook zo moeilijk te definieren of te voorspellen is door de zorgverlening'

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

Het heeft wel iets puurs ja en zelfs een bepaalde schoonheid. Dat je geestelijke lijden zo erg is dat je er volledig van overtuigd bent dat het teveel is en je dan overgaat op fysieke pijn om de geestelijke pijn naar de achtergrond te brengen. Maar ik kan het ook niet écht begrijpen. Zo overtuigd ben ik nog nooit geweest.

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

Het is absoluut geen medisch mystery
En het is wel degelijk aan te zien komen
Binnen de hulp verlening dan

Wanneer vooral meiden minder aten stiller waren onrustig niet stil kunnen zitten
Lastig gesprek voeren bedoel ik mee niet uit woorden kunnen komen
Stond er meestal binnen 2 dagen rond 23-24:00 (bedtijd)een ambulance aan de deur
Zelfs in de separeer krijgeb ze het voor elkaar met bvb zoiets simpels als een nagel
Oke geen ernstige diepe wonden maar wel de zelf beschadiging
Sommige beukte hun hele hoofd kapot op de muur

De eerste vraag die iedereen zich stelt is: waarom? Een gemakkelijk antwoord is er niet. Dit zijn de meest voorkomende redenen:

1) Expressie
De fysieke pijn is een uiting van emoties, gevoelens of psychische pijn die niet onder woorden kunnen gebracht worden.

2) Controle
Als je jezelf pijn doet, is het duidelijk wie de controle heeft: jij. Jij beslist hoe, wat, wanneer en waarom. Vooral voor wie weinig controle heeft over zijn of haar leven.

3) Stress
Ook iets relatief banaal als 'stress relief' behoort tot de redenen van zelfverwonding.

4) Vervangmiddel
De fysieke pijn die bij zelfverwonding hoort is sterker dan emotionele pijn, schuldgevoelens en/of spanningen en 'vervangt' deze als het ware, ook al is het maar even. Daardoor wordt de andere pijn draaglijker.

5) Straf
Zelfverwonding kan ook gebruikt worden als straf voor zichzelf: omdat iets niet goed (genoeg) loopt in het leven of er een fout is gemaakt.

6) Afleiding
Jezelf pijn doen leidt je af van een moeilijke fase in je leven

7) Iets voelen
Wie emotioneel niets voelt, volledig verdoofd is of afwezig, voelt ten minste iets via fysieke pijn.

Ik kan wel iets
De wetenschap veel te kunnen verdragen, je pijngrens te kunnen weerleggen, is iets waar sommige mensen trots en zelfvertrouwen uit putten.

9) Eenzaamheid
Leegte, eenzaamheid, verveling verdrijven zijn ook redenen voor zelfverwonding.

10) Uit bescherming
Hoe contradictorisch het ook klinkt: soms is zelfbeschadiging een manier om erger te voorkomen. Om te voorkomen dat je iemand aanvalt of dat je zelfmoord pleegt.

11) Haten van het lichaam
Het lichaam wordt zodanig gehaat, dat er nog extra verwondingen aan worden toegevoegd omdat het niet voldoet aan de normen.

12) Verslaving
De pijn doet endorfines (aka 'gelukshormoon') vrijkomen om met de pijn om te gaan. Daarom zeggen mensen die zichzelf pijn doen vaak dat ze er 'niets' van voelen: de endorfines hebben de herinnering aan de pijn overschreven. Die endorfine-rush is wat hen verlichting geeft en hen goed doet voelen. Ze verlangen ernaar, maar zoals bij elke verslaving heb je elke keer meer nodig om het effect te ervaren. In dit geval is dat meer pijn.

Zomaar wat redenen

Mindless zei:

Het heeft wel iets puurs ja en zelfs een bepaalde schoonheid. Dat je geestelijke lijden zo erg is dat je er volledig van overtuigd bent dat het teveel is en je dan overgaat op fysieke pijn om de geestelijke pijn naar de achtergrond te brengen. Maar ik kan het ook niet écht begrijpen. Zo overtuigd ben ik nog nooit geweest.

Klik om te vergroten...

Schoonheid?
Dit soort dingen is pure wanhoop
We hebben het niet over rode lijntjes trekken
Maar serieuze diepe verwondingen
Ik zal details weg laten maar geloof me aub het gaat echt ver
Vooral als ze snijden even niet genoeg vinden en zichzelf verbranden
Overheel het lichaam tot gezicht aan toe

Hier een paar foto's als voorbeeld, maar wees gewaarschuwd het ziet er niet prettig uit.

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

Wat zijn jullie specifieke vragen
Ik denk dat ik ze wel kan beantwoorden
Heb het helaas zelf gedaan
en 2 ex vriendinnen die het tot het extreme deden

Zweibeiner,

Ik kan je begrijpen dat het heel vervelend aanvoelt als mensen je emoties niet begrijpen. Zelf ook heel veel mee te maken gehad omdat ik zelf ook nogal anders dan de meesten ben (hoog sensitief, introvert).

Dat van verstand ipv hersenen zei ik alleen omdat dat mij zo ontiegelijk veel geholpen heeft. Vanaf het moment dat ik materialisme niet meer aanhang is het zoveel makkelijker geworden om gewoon blij te zijn. Een laag serotonine gehalte na mdma bijvoorbeeld zal mij er niet van weerhouden om intens gelukkig te zijn. Je moet weten dat ik ook al heel mijn leven rondloop met een "laag serotonine gehalte". Altijd depressief of tegen het depressieve aan gezeten. Alles wat ik wil is mensen laten zien hoe makkelijk het is om blij te zijn als je je geloof in materialisme opgeeft. Zoek er verder alsjeblieft niet meer achter. Ik wilde niemand iets opdringen. Ik blijf tegen mezelf zeggen dat ik niet overal met mijn spiritualiteit moet komen aanzetten, maar dan lees ik sommige topics hier en dan kan ik het niet laten...

Ik snap heel goed dat het bakken met energie kost om je aan te passen aan "normale" mensen. Ik ben hier ook maar al te bekend mee. Die quote van Einstein zegt het helemaal. We worden door de maatschappij in een bepaald hokje gedrukt, ook al passen we niet. Maar ik denk ook dat we ons uiteindelijk zelf in dat hokje laten drukken en dat er bewustheid en daaruit vloeiende juiste actie nodig is om dat te voorkomen.

Ik heb hier het een en ander verteld over mijn minder fijne verleden. Ik weet sinds vandaag waarom en dat wilde ik hier ook graag neerzetten. Vooral om andere mensen te helpen mochten ze mijn verhaal herkennen in zichzelf en net zoals ik denken dat ze gedoemd zijn. En ook zodat het misschien makkelijker te begrijpen is waarom ik die dingen gedaan heb.

Ik heb autisme, psychiaters konden mij nooit helpen omdat ze symptoom bestrijding deden en nooit de oorzaak aangepakt is. Daardoor bleef de frustratie en negatieve gevoelens bij mij leven en gingen ze nooit weg. Iemand behandelen voor een gekneusde duim terwijl hij een gebroken been heeft werkt niet.

Als je net als mij al je hele leven kampt met problemen en je de hoop (net zoals ik op een gegeven moment gedaan heb) wil opgeven.
Als er voor mij antwoorden zijn in deze wereld dan zijn ze er ook voor jou. Je bent niet gedoemd op het leven met de emoties die je nu hebt. Opgeven is makkelijk, doorvechten is moeilijk nadat je keer op keer teleurgesteld word.
Net zoals ik ben je het waard! Blijf doorvechten naar antwoorden en neem niet zomaar genoegen met de nare situatie waar je in zit. Geloof in jezelf en beloon je oude ik door antwoorden te zoeken. Laat je oude ik niet voor niks door die hel heen zijn laten gaan. Je oude ik en je je huidige ik verdienen het om serieus genomen te worden en een wat makkelijker leven te ervaren.
Als je denkt dat je anders bent, dat er wat mis is, geef niet op! Blijf zoeken!
Ik ben fucking bijna 32 jaar bezig geweest, uiteindelijk komt dat antwoord waar je zo hevig naar op zoek bent.

Don't give up!!!!!!

Fijn om je bericht te lezen Zweibeiner! Wat kan een diagnose opluchting geven hè... Zeker zoiets als autisme, kan ik me voorstellen. Dat verduidelijkt een hoop. En wat zonde dat ze daar pas zo laat aan gedacht hebben. Bij vrouwen blijft het vaker onopgemerkt, ingewikkeld..
Ik heb in december ook besloten om weer in behandeling te gaan, maar sta nog wel even op een wachtlijst. Verwachting is april, maar zal wel later worden... (Love you wachtlijsten.) Ga dan ook uitgebreid onderzoek krijgen, zal geen autisme zijn, maar hopelijk wel wat meer helderheid in achterliggende patronen.

Ik hoop het ook voor je zero!
Al krijg je maar een paar antwoorden en meer helderheid, dat kan al zoveel betekenen. Gewoon jezelf wat beter leren kennen en waarom je je soms op een bepaalde manier voelt.
Ga jij ook echt voor testen voor een stoornis of meer voor hulp met de problemen waar je nu mee kamt?
Je moet wel pittig lang wachten zeg, heb je die stap genomen en dan duurt het nog minstens 3 maanden voordat je aan de slag kan gaan.

Ik heb gelukkig niet zo lang op de wachtlijst gestaan, terwijl ik op de wachtlijst stond kreeg ik een behoorlijke inzinking/kortsluiting net hoe je het wil noemen. Daardoor ben ik naar voren geplaatst op de wachtlijst. Hier kon je ook rekenen op minimaal 3 maanden, ik heb uiteindelijk een maand gewacht.
Het heeft een jaar geduurd voordat alle testen klaar waren, eerst ADHD getest en daarna autisme. Dus ik kan in ieder geval wel zeggen dat ze goed de tijd hebben genomen en me niet zomaar de stempel gegeven omdat ik moeilijk met veranderingen om kan gaan.
Ik ga aankomende donderdag mijn eerste echt gerichte behandeling krijgen . Oh man, daar heb ik 32 jaar op gewacht en ik heb er zin in!
Ik heb al wel 2 afspraken gehad, de eerste was vooral bespreken waar ik aan wilde werken en de tweede een uitleg van wat autisme is. Als het goed is heeft ze een behandelplan gemaakt en die zal ik donderdag horen.

Ik moet zeggen dat de uitleg van autisme me een beetje tegenviel. IK had zelf natuurlijk ook al een hoop opgezocht dus ik had al aardig wat kennis, maar de info die ik kreeg was een hele beknopte versie van wat ik zelf al wist.
Autisme ding haha, heerlijk om dat af en toe even te kunnen zeggen nu. Als ik iets interessant vind dan kan ik uren en uren spenderen met opzoeken van info, ik ben er ook heel erg goed in om mezelf dingen te leren. Dus achteraf gezien was het misschien een beetje optimistisch van me om te denken dat ik iets nieuws zou horen.
Je merkt wel dat autisme veel over mannen gaat, vrouwelijke autisten vinden is toch wat moeilijker. Ook de vrouwelijke kwaaltjes vinden is wat lastiger. Maar daar zal zeker verandering in gaan komen nu men beseft dat vrouwen autisme op een andere manier ervaren en er op een andere manier mee omgaan.

Als jonge tiener Rambo gekeken en dan jezelf snijden om net zo'n vette littekens te krijgen als de actieheld zal wel onder een andere absurditeit vallen zeker?

Whahahahaha, oke die zag ik niet aankomen.

Volgens mij doen mensen dat ook, bij een tattoo shop ofzo? Express littekens laten zetten?
Die van mij zijn origineel en gratis, vooral dat laatste is fijn.
Ik heb er al vaker aan zitten denken en de gedachte komt nu ook bij me op om een foto te plaatsen van mijn arm. Ik kan me verschillende redenen bedenken waarom ik dat wil doen.
1: Zodat ik kan bewijzen dat ik er bekend mee ben, dat ik geen lul verhaal heb opgehangen om maar mee zielig te kunnen doen.
2: Misschien is het voor mensen fijn om te zien, omdat het dan misschien iets makkelijker word om te begrijpen als je het visueel voor je ziet
3: Ik heb me lang geschaamd voor mijn littekens, ze waren een teken van zwakte, van mijn dubieuze psyche. Maar al sinds een aantal jaar kom ik er steeds meer mee in het reine. Mijn littekens zijn aan het veranderen van zwakte naar juist mijn sterke kant. Ze hebben me mede gevormd tot wie ik nu ben. Op mijn eigen manier zijn het mijn oorlogs/rambo wonden. Ik heb ook gevochten en dit is de schade die ik eraan over gehouden heb. Ik wil trots zijn op die littekens, want ze laten zien wat ik overleefd en overwonnen heb. Soldaten laten hun littekens ook met trots zien. Waarom mogen wij, de groep van automutilatie ze niet met dezelfde trots dragen. Nu ik erover na denk zie ik eigenlijk weinig tot geen verschil meer tussen automutilatie en oorlogswonden.
4: Misschien doordat ik laat zien hoe sterk ik nu ben met littekens, dat het andere mensen die in die situatie zitten zien dat er hoop is om het gevecht te winnen. Dat het niet hopeloos is, dat je niet alleen bent.

Overigens is het destijds wel gelukt. Ben een keer flink uitgeschoten wat dus voor een flink litteken heeft gezorgd.

Ik zit toch al vol met littekens. Ben altijd behoorlijk lomp geweest, dus flink wat ongelukjes gehad.

echte zelfbeschadiging zoals anderen dat hebben heb ik nooit begrepen. Ik heb zelf een heel erg hoge pijngrens, zou bij mij toch niet werken denk ik zo.

@Zweibeiner
Ik heb geen enkele reden om aan je verhaal te twijfelen hoor.