#1
Ah ja, scheermesjes zijn een handige tool daarvoor.
Klinkt als een behoorlijke jaap die je op je been gezet hebt SanneBanne, je zal daar ook wel echt op een dieptepunt gezet hebben denk ik zo. Althans, als ik me voorstel vanuit mijn standpunt dan moet je in een heel diep dal gezeten hebben.
Bij mij was de heftigheid af te meten aan hoe ik me voelde, hoe diep de wonden moesten worden om het gevoel van gek worden terug te dringen. Ik denk ook dat ik het niet als verslaving zie, althans niet als de doorsnee verslaving. Gevoelens van automutilatie komen naar boven samen met onrust in mijn hoofd, dan is het moeilijk om er niet aan te denken. Maar komt dat omdat het een verslaving is of omdat het het beste medicijn is om mezelf weer sane te voelen? Ik denk het laatste en ik denk dus dat het bij mij geen verslaving was. Simpel een middel om een doel te bereiken. (heb tegenwoordig pilletjes als het echt slecht gaat met me, het duurt wat langer voordat het effect heeft maar het werkt en ik hoef mezelf en de mensen om me heen geen pijn meer te doen)
Ik hield mijn wonden verborgen zo lang ik kon, het laatste wat ik wilde was een mening van iemand die het niet begreep of mijn moeder een psychische pijn geven, een die ik juist weg aan het halen was bij mezelf. Ik heb dan ook nooit hechtingen gehad, tegen de tijd dat het opviel had dat geen nut meer om te doen. Alleen ik weet alle beschadigingen die ik gedaan heb. Mijn vriend weet van een aantal af die tijdens onze relatie zijn gebeurd maar een aantal weet hij ook niet. Ik kan ze verborgen houden omdat het niet meer diep was, deze wonden zouden genezen zonder littekens. Ik heb de keuze voor die oplossing gemaakt en ik wil mijn naaste daar niet mee lastig vallen. Het enige wat ik doe, als ik het vertel, is de pijn in hun ogen zien. Het heeft weinig positieve effecten als ik het vertel. Plus, mijn vriend heeft volgens mij geen idee hoe dat hij daarmee om moet gaan.
Ik heb wel zelf de gedachte gehad, ik was er niet van op de hoogte dat het een naam had en een bekende psychische reactie was. Ik voelde me gek worden en wilde mijn huid van mijn armen krabben. Zodoende kwam het in me op om mezelf wonden te bezorgen. Het idee in mijn hoofd alleen al, dat ik dat wilde doen, gaf rust. Dus toen had ik het gedaan en ik had me niet voor kunnen stellen hoeveel rust dit gaf. Later kwam ik erachter dat ik niet de enige was en dat gaf me ook weer rust. Want dat betekende dat ik niet compleet insane was.
SanneBanne, vind je het moeilijk om hierover te praten? Roept dit weer de gevoelens op die je toen had?
Ik wil even zeggen dat ik het wel heel moedig vind dat je het verteld. Ik vind het zelf persoonlijk ook fijn om te lezen. Niet om te lezen dat je pijn hebt gehad, maar omdat ik me steeds minder alleen voel hierin. Ik denk dat ik nog niet eerder een gesprek (zo noem ik het topic hier maar even voor de handigheid) heb gehad met zoveel mensen die mijn kant uitstekend begrijpen. Voor mij voelt het dan ook heel fijn om hier een beetje omringd te zijn met mensen die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt als ik. Het bied steun en begrip, vooral dat begrip is goud waard voor me.
Je merkt het in dit topic ook al, hoe kan je iemand uitleggen waarom je dat doet? Het is zo moeilijk te begrijpen als je die gevoelens zelf niet hebt gehad. Mensen kunnen er best bot tegenaan kijken omdat ze het simpelweg niet begrijpen.
Dank je wel dat je je verhaal gedeeld hebt![:)]()
Parfumflesje: Ik heb zo'n vermoeden dat iedereen hier ervan op de hoogte is dat automutilatie niet verstandig is en dat er psychische problemen achter liggen. Die zin voelt niet bepaald op zijn plek hier, misschien heb ik het alleen, zou goed kunnen, maar ik heb dat gevoel wel. Beetje alsof je tegen de brandweer zegt dat water een goede tool is om een brand mee te blussen. Snap je?
Je vind het kicken om een naald door je arm te steken, niks mis mee hoor. Er zijn genoeg mensen die dat delen met je, als je dat nu nog steeds kicken vind zou ik je adviseren om mensen op te zoeken die dezelfde hobby hebben. Sommige mensen kunnen er echt een kunstwerk van maken bij andere door op een bepaalde manier naalden en ringen etc in je huid te steken, het is een soort kunstvorm, althans zo zie ik het. Bij de fetish shop kan je zo een mooi setje naalden van verschillende diktes halen.
Ik heb niks met naalden of soortgelijke voorwerpen in mijn lichaam te steken maar ik kan me prima vinden in bepaalde fetishen en kicken op een bepaalde soort pijn.
Ik zie het niet als een aparte, destructieve vorm van rebellie. Je doet iets wat je kicken vind, een ander doet dat door met zijn wagen de racebaan op te gaan. Jij doet het door naalden door je arm te steken. Ieder zijn eigen ding waar hij die kick van krijgt. Als het destructief was dan zou je het niet ontsmetten om mee te beginnen.
Klinkt als een behoorlijke jaap die je op je been gezet hebt SanneBanne, je zal daar ook wel echt op een dieptepunt gezet hebben denk ik zo. Althans, als ik me voorstel vanuit mijn standpunt dan moet je in een heel diep dal gezeten hebben.
Bij mij was de heftigheid af te meten aan hoe ik me voelde, hoe diep de wonden moesten worden om het gevoel van gek worden terug te dringen. Ik denk ook dat ik het niet als verslaving zie, althans niet als de doorsnee verslaving. Gevoelens van automutilatie komen naar boven samen met onrust in mijn hoofd, dan is het moeilijk om er niet aan te denken. Maar komt dat omdat het een verslaving is of omdat het het beste medicijn is om mezelf weer sane te voelen? Ik denk het laatste en ik denk dus dat het bij mij geen verslaving was. Simpel een middel om een doel te bereiken. (heb tegenwoordig pilletjes als het echt slecht gaat met me, het duurt wat langer voordat het effect heeft maar het werkt en ik hoef mezelf en de mensen om me heen geen pijn meer te doen)
Ik hield mijn wonden verborgen zo lang ik kon, het laatste wat ik wilde was een mening van iemand die het niet begreep of mijn moeder een psychische pijn geven, een die ik juist weg aan het halen was bij mezelf. Ik heb dan ook nooit hechtingen gehad, tegen de tijd dat het opviel had dat geen nut meer om te doen. Alleen ik weet alle beschadigingen die ik gedaan heb. Mijn vriend weet van een aantal af die tijdens onze relatie zijn gebeurd maar een aantal weet hij ook niet. Ik kan ze verborgen houden omdat het niet meer diep was, deze wonden zouden genezen zonder littekens. Ik heb de keuze voor die oplossing gemaakt en ik wil mijn naaste daar niet mee lastig vallen. Het enige wat ik doe, als ik het vertel, is de pijn in hun ogen zien. Het heeft weinig positieve effecten als ik het vertel. Plus, mijn vriend heeft volgens mij geen idee hoe dat hij daarmee om moet gaan.
Ik heb wel zelf de gedachte gehad, ik was er niet van op de hoogte dat het een naam had en een bekende psychische reactie was. Ik voelde me gek worden en wilde mijn huid van mijn armen krabben. Zodoende kwam het in me op om mezelf wonden te bezorgen. Het idee in mijn hoofd alleen al, dat ik dat wilde doen, gaf rust. Dus toen had ik het gedaan en ik had me niet voor kunnen stellen hoeveel rust dit gaf. Later kwam ik erachter dat ik niet de enige was en dat gaf me ook weer rust. Want dat betekende dat ik niet compleet insane was.
SanneBanne, vind je het moeilijk om hierover te praten? Roept dit weer de gevoelens op die je toen had?
Ik wil even zeggen dat ik het wel heel moedig vind dat je het verteld. Ik vind het zelf persoonlijk ook fijn om te lezen. Niet om te lezen dat je pijn hebt gehad, maar omdat ik me steeds minder alleen voel hierin. Ik denk dat ik nog niet eerder een gesprek (zo noem ik het topic hier maar even voor de handigheid) heb gehad met zoveel mensen die mijn kant uitstekend begrijpen. Voor mij voelt het dan ook heel fijn om hier een beetje omringd te zijn met mensen die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt als ik. Het bied steun en begrip, vooral dat begrip is goud waard voor me.
Je merkt het in dit topic ook al, hoe kan je iemand uitleggen waarom je dat doet? Het is zo moeilijk te begrijpen als je die gevoelens zelf niet hebt gehad. Mensen kunnen er best bot tegenaan kijken omdat ze het simpelweg niet begrijpen.
Dank je wel dat je je verhaal gedeeld hebt
Parfumflesje: Ik heb zo'n vermoeden dat iedereen hier ervan op de hoogte is dat automutilatie niet verstandig is en dat er psychische problemen achter liggen. Die zin voelt niet bepaald op zijn plek hier, misschien heb ik het alleen, zou goed kunnen, maar ik heb dat gevoel wel. Beetje alsof je tegen de brandweer zegt dat water een goede tool is om een brand mee te blussen. Snap je?
Je vind het kicken om een naald door je arm te steken, niks mis mee hoor. Er zijn genoeg mensen die dat delen met je, als je dat nu nog steeds kicken vind zou ik je adviseren om mensen op te zoeken die dezelfde hobby hebben. Sommige mensen kunnen er echt een kunstwerk van maken bij andere door op een bepaalde manier naalden en ringen etc in je huid te steken, het is een soort kunstvorm, althans zo zie ik het. Bij de fetish shop kan je zo een mooi setje naalden van verschillende diktes halen.
Ik heb niks met naalden of soortgelijke voorwerpen in mijn lichaam te steken maar ik kan me prima vinden in bepaalde fetishen en kicken op een bepaalde soort pijn.
Ik zie het niet als een aparte, destructieve vorm van rebellie. Je doet iets wat je kicken vind, een ander doet dat door met zijn wagen de racebaan op te gaan. Jij doet het door naalden door je arm te steken. Ieder zijn eigen ding waar hij die kick van krijgt. Als het destructief was dan zou je het niet ontsmetten om mee te beginnen.