Zelfbeschadiging

Heb volgende week woensdag cgt endelijk.

En gister de drang om te snijden weerstaan.

Heb jij hulp nodig?

Dan kun je contact opnemen met Stichting 113 Zelfmoordpreventie via 0900 0113 (24/7 bereikbaar) en 113.nl.

Klik om te vergroten...

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

Benzoboss zei:

Heb volgende week woensdag cgt endelijk.

En gister de drang om te snijden weerstaan.

Klik om te vergroten...

Kan je mij uitleggen waarom je daar een neiging aan hebt of is dat iets teveel gevraagd? Ik snap niet zo goed waarom je dat zou doen?

Ik neem aan dat je in de breedte snijd en niet in de lengte anders was je hier niet meer?

Maar goed bezig, wat is een cgt?

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

oortjes zei:

Benzoboss zei:

Heb volgende week woensdag cgt endelijk.

En gister de drang om te snijden weerstaan.

Klik om te vergroten...

Kan je mij uitleggen waarom je daar een neiging aan hebt of is dat iets teveel gevraagd? Ik snap niet zo goed waarom je dat zou doen?

Ik neem aan dat je in de breedte snijd en niet in de lengte anders was je hier niet meer?

Maar goed bezig, wat is een cgt?

Klik om te vergroten...

Ik kan je wel uitlegen waarom ik de neiging heb maar ik denk dat je dat toch niet begrijpt.
Als je het persee wilweten kan ik het wel proberen uit te leggen.

Cgt is een therapie.
Cognitieve gedrags therapie.

OT ik heb gister een ECG gehad en het zag er allemaal netjes uit (gelukkig).

Benzo, goed om te horen dat je de verleiding weerstaan hebt. Ik hoop echt van harte dat de gesprekken je gaan helpen en dat je over dit punt in je leven heen komt. Of in ieder geval voor 99% de baas kunt zijn.


Ik heb het vroeger ook gedaan. Ik zal vertellen waarom zodat het misschien iets begrijpelijker word voor mensen. Dit is wel mijn ervaring en mijn redenen dus dit gaat zeker niet op voor iedereen dit hieraan doet/deed.

Vanaf mijn zesde ben ik begonnen met naar psychiaters gaan, op die leeftijd vertelde ik mijn moeder al dat ik dood wilde. Toen zette ik al een mes op mijn pols met de gedachte om hem eraf te snijden. (Dat was moeilijker dan mijn zesjarige ik zich voorstelde , om het even een beetje luchtig te houden met dit zware onderwerp)
Op mijn 9de zijn mijn ouders uit elkaar gegaan, wij zijn 8x keer verhuisd voordat we ergens langer dan 4 weken zaten. Er was geen geld dus sinterklaas kwam bijvoorbeeld ook niet langs ons huisje. En zo zijn er genoeg dingen die allemaal niet zo tof waren voor mij op die leeftijd.

Op mijn 14de/15de brak het me volledig op.
Mijn geest voelde aan alsof hij overkookte. Zie het als een waterkoker die je op het vuur zet alleen zonder opening waar de stoom uit kon gaan. Zonder die opening ontploft de boel uiteindelijk. Zo voelde mijn geest dus ook aan. Het enige wat hielp was dus om een opening te maken in mijn lichaam om de stoom eruit te laten komen. Ik ben er een die de pijn dus niet voelde. En na het snijden ging ik binnen een minuut van haren uit willen trekken naar heel erg kalm.
Geloof me als ik zeg dat je er alles voor over hebt om je kalm te voelen.
In die tijd had ik ook dagelijks last van hyperventilatie aanvallen. Er kwam een punt dat het te veel werd en ik het medicijnen kastje leeg gesnoept heb, ik ben 2 weken flink ziek geweest. Daarna kreeg ik zo ong. alle hulp die ik maar wilde. Ook toen bleef ik doorgaan, naarmate ik ouder werd (en begon met blowen, slechte reclame maar blowen heeft mij voor een deel echt mee geholpen, dat bracht mijn geest tot rust zodat ik logisch kon gaan nadenken)
Uiteindelijk werd het steeds minder, de plekken waar ik sneed kon ik verbergen, de sneden werden steeds oppervlakkiger. Ik liet op een gegeven moment het mes liggen en als het echt nodig was dan ging ik mezelf met mijn nagels open krabben. In mijn gedachte was dit minder erg dan een mes, dus een vooruitgang voor me.
Mijn snijden is steeds minder geworden met hoe rustiger het in mijn hoofd werd.
De langste periode dat ik het vol gehouden heb is een jaar of 5 geweest. Zo'n 2 jaar geleden ging het weer erg kut. Ik wist dat een mes niet de oplossing was maar ik kon me ook niet tegenhouden. Die nacht ervoor had ik mezelf ook weer opengekrabd maar dat was niet genoeg. De volgende dag heb ik mijn onderbeen helemaal bekrast, niet diep (want ik wist goed zat dat dit niet de oplossing was, en ik ook de littekens niet meer bij me wilde dragen) maar hij stond wel vol met krassen. En wat voelde ik me fijn daarna, ik kon weer helder denken en kon het probleem wat ik had aan gaan pakken.
Sindsdien heb ik het niet meer gedaan. Wel word ik iedere dag geconfronteerd met mijn littekens, en dan besef ik me hoe ontzettend geweldig en fijn ik me nu voel

Wat ik geleerd heb is dat het zo belangrijk is dat je met jezelf in het reine komt. Dat je zelf ook openstaat om er iets aan te doen. Hoe cliché dit ook klinkt.

Ik kan wel begrijpen wat er bedoeld word met dat het een schoonheid is. Ondanks dat het luguber is.
Kwa gevoel, je gaat snijden en binnen no time ben je weer kalm. Er is geen drug of praatgroep die tegen deze snelheid op kan van jezelf weer fijn voelen. Je geest en je lichaam werken samen om te overleven. Je geest kan het niet meer aan dus neemt je lichaam het over. Als een soort van moeder die je wil beschermen tegen het kwaad in de wereld en je hoofd.

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

Lees eens op zelfbeschadiging.nl Oortjes misschien geeft dat wat duidelijkheid. Het is inderdaad moeilijk te begrijpen voor buitenstaanders.

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

Wanneer de innerlijke onrust of geesteljjke pijn teveel word
En je snijd of pijnigt jeself op andere manieren dan overheerst de fysieke pijn
En is er even een moment van rust.

Zie het als
Jij hebt hoofdpijn remedie paracetamol oid
Onrust mentale pijn etc remedie ( zeer tijdelijk) snijden bvb
Er word niet gesneden om zelfmoord te plegen dus breedte lengte gaat niet op
Enkel de kwelling doen verdwijnen

Ik heb zelf ook gesneden en gebrand
In de klinieken heb ik echt mensen gezien die tot het bot sneden
Of de buik van schaamstreek tot borstkas open lag
Het is echt geen schreeuw om aandacht of zielig doenerij
Het is echt wen medicijn geworden voor die mensen

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

zelf heb ik op dit forum een reeks alternatieven opgesomd, om jezelf met minder schade pijn te doen, maar ik zat duidelijk helemaal mis
-het gaat niet om zelfmoord
-het gaat niet om de lidtekens achteraf

-ik begreep er niets van
-het blijkt echt te gaan om de daad van het snijden
-dit kom ik hier nu weer te weten en het is uiterst interessant, want het komt gevoelsmatig over als iets heel puur, als een soort oerdaad, die in onze genen gemuteerd zit en bij sommigen getriggerd wordt, daarom ook zo moeilijk te benaderen is door de zorgverlening

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

autysd zei:

zelf

-ik begreep er niets van
-het blijkt echt te gaan om de daad van het snijden
-dit kom ik hier nu weer te weten en het is uiterst interessant, want het komt gevoelsmatig over als iets heel puur, als een soort oerdaad, die in onze genen gemuteerd zit en bij sommigen getriggerd wordt, daarom ook zo moeilijk te benaderen is door de zorgverlening

Klik om te vergroten...

Wat bedoel je ???

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

Liefhebbertje zei:

autysd zei:

zelf

-ik begreep er niets van
-het blijkt echt te gaan om de daad van het snijden
-dit kom ik hier nu weer te weten en het is uiterst interessant, want het komt gevoelsmatig over als iets heel puur, als een soort oerdaad, die in onze genen gemuteerd zit en bij sommigen getriggerd wordt, daarom ook zo moeilijk te benaderen is door de zorgverlening

Klik om te vergroten...

Wat bedoel je ???

Klik om te vergroten...

-ik begrijp het nog steeds niet, ik denk dat het nog een medisch mysterie is ?

-het lijkt te gaan om de daad om het eigen lichaam te willen beschadigen (en ook de endorfine die vrijkomt), lijkt het niet ?

-(dit deel van mijn post is puur een subjectief gevoel dat bij me opborrelt, omdat ik de neiging heb te gokken op toch iets van een verklaring)...:

...'het (zelfmutilatie) is uiterst interessant, want het komt gevoelsmatig over als iets heel puur, als een soort oerdaad, die in onze genen gemuteerd zit en bij sommigen getriggerd wordt en daarom ook zo moeilijk te definieren of te voorspellen is door de zorgverlening'

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

Het heeft wel iets puurs ja en zelfs een bepaalde schoonheid. Dat je geestelijke lijden zo erg is dat je er volledig van overtuigd bent dat het teveel is en je dan overgaat op fysieke pijn om de geestelijke pijn naar de achtergrond te brengen. Maar ik kan het ook niet écht begrijpen. Zo overtuigd ben ik nog nooit geweest.

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

Het is absoluut geen medisch mystery
En het is wel degelijk aan te zien komen
Binnen de hulp verlening dan

Wanneer vooral meiden minder aten stiller waren onrustig niet stil kunnen zitten
Lastig gesprek voeren bedoel ik mee niet uit woorden kunnen komen
Stond er meestal binnen 2 dagen rond 23-24:00 (bedtijd)een ambulance aan de deur
Zelfs in de separeer krijgeb ze het voor elkaar met bvb zoiets simpels als een nagel
Oke geen ernstige diepe wonden maar wel de zelf beschadiging
Sommige beukte hun hele hoofd kapot op de muur

De eerste vraag die iedereen zich stelt is: waarom? Een gemakkelijk antwoord is er niet. Dit zijn de meest voorkomende redenen:

1) Expressie
De fysieke pijn is een uiting van emoties, gevoelens of psychische pijn die niet onder woorden kunnen gebracht worden.

2) Controle
Als je jezelf pijn doet, is het duidelijk wie de controle heeft: jij. Jij beslist hoe, wat, wanneer en waarom. Vooral voor wie weinig controle heeft over zijn of haar leven.

3) Stress
Ook iets relatief banaal als 'stress relief' behoort tot de redenen van zelfverwonding.

4) Vervangmiddel
De fysieke pijn die bij zelfverwonding hoort is sterker dan emotionele pijn, schuldgevoelens en/of spanningen en 'vervangt' deze als het ware, ook al is het maar even. Daardoor wordt de andere pijn draaglijker.

5) Straf
Zelfverwonding kan ook gebruikt worden als straf voor zichzelf: omdat iets niet goed (genoeg) loopt in het leven of er een fout is gemaakt.

6) Afleiding
Jezelf pijn doen leidt je af van een moeilijke fase in je leven

7) Iets voelen
Wie emotioneel niets voelt, volledig verdoofd is of afwezig, voelt ten minste iets via fysieke pijn.

Ik kan wel iets
De wetenschap veel te kunnen verdragen, je pijngrens te kunnen weerleggen, is iets waar sommige mensen trots en zelfvertrouwen uit putten.

9) Eenzaamheid
Leegte, eenzaamheid, verveling verdrijven zijn ook redenen voor zelfverwonding.

10) Uit bescherming
Hoe contradictorisch het ook klinkt: soms is zelfbeschadiging een manier om erger te voorkomen. Om te voorkomen dat je iemand aanvalt of dat je zelfmoord pleegt.

11) Haten van het lichaam
Het lichaam wordt zodanig gehaat, dat er nog extra verwondingen aan worden toegevoegd omdat het niet voldoet aan de normen.

12) Verslaving
De pijn doet endorfines (aka 'gelukshormoon') vrijkomen om met de pijn om te gaan. Daarom zeggen mensen die zichzelf pijn doen vaak dat ze er 'niets' van voelen: de endorfines hebben de herinnering aan de pijn overschreven. Die endorfine-rush is wat hen verlichting geeft en hen goed doet voelen. Ze verlangen ernaar, maar zoals bij elke verslaving heb je elke keer meer nodig om het effect te ervaren. In dit geval is dat meer pijn.

Zomaar wat redenen

Mindless zei:

Het heeft wel iets puurs ja en zelfs een bepaalde schoonheid. Dat je geestelijke lijden zo erg is dat je er volledig van overtuigd bent dat het teveel is en je dan overgaat op fysieke pijn om de geestelijke pijn naar de achtergrond te brengen. Maar ik kan het ook niet écht begrijpen. Zo overtuigd ben ik nog nooit geweest.

Klik om te vergroten...

Schoonheid?
Dit soort dingen is pure wanhoop
We hebben het niet over rode lijntjes trekken
Maar serieuze diepe verwondingen
Ik zal details weg laten maar geloof me aub het gaat echt ver
Vooral als ze snijden even niet genoeg vinden en zichzelf verbranden
Overheel het lichaam tot gezicht aan toe

Hier een paar foto's als voorbeeld, maar wees gewaarschuwd het ziet er niet prettig uit.

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

Wat zijn jullie specifieke vragen
Ik denk dat ik ze wel kan beantwoorden
Heb het helaas zelf gedaan
en 2 ex vriendinnen die het tot het extreme deden

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

https://youtu.be/0rfnTMcHkqA

Precies mij momenteel

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

Liefhebbertje zei:

Wat zijn jullie specifieke vragen
Ik denk dat ik ze wel kan beantwoorden
Heb het helaas zelf gedaan
en 2 ex vriendinnen die het tot het extreme deden

Klik om te vergroten...

oh! hier heb zeker enkele vragen op!
1. kun je punt 3 iets uitgebreider uitleggen
2. met punt 6 en 9 heb ik moeite
3.met name punt 7 (alle andere punten ook) kan ik me heel sterk in vinden!

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

3 stress : stress kan alle kanten op sommige functioneren juist beter
Andere gaan drinken of gebruiken
Iemand die automutileerd kan de druk cq stress niet aan eigenlijk het zelfde als emotionele pijn
Dus door de stress het allemaal niet aankunnen en vervolgens in de war raken en automutileren

6 afleiding stel er verongelukt een ouder of liefdevol persoon dat geeft weer onrust geestelijke pijn en een weer war aan emoties of te wel ipv aan de oorzaak denken het weg automutileren zodat ze geen pijn voelen

9 leegte eenzaamheid altijd alleen zijn nooit kunnen praten lachen of wat dan ook kan nare gevoelens op roepen bvb niemand vind me leuk of aardig ik ben lelijk ga zo maar door
Ook hier gaat het weer over gevoelens ' wegwerken'

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

Liefhebbertje zei:

3 stress : stress kan alle kanten op sommige functioneren juist beter
Andere gaan drinken of gebruiken
Iemand die automutileerd kan de druk cq stress niet aan eigenlijk het zelfde als emotionele pijn
Dus door de stress het allemaal niet aankunnen en vervolgens in de war raken en automutileren

6 afleiding stel er verongelukt een ouder of liefdevol persoon dat geeft weer onrust geestelijke pijn en een weer war aan emoties of te wel ipv aan de oorzaak denken het weg automutileren zodat ze geen pijn voelen

9 leegte eenzaamheid altijd alleen zijn nooit kunnen praten lachen of wat dan ook kan nare gevoelens op roepen bvb niemand vind me leuk of aardig ik ben lelijk ga zo maar door
Ook hier gaat het weer over gevoelens ' wegwerken'

Klik om te vergroten...

ja, hier geef je voldoende extra's om het me te laten begrijpen

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

Je legt het goed uit volgens mij Liefhebbertje. @mods misschien even een apart draadje hiervan maken?

Mindless zei:

Het heeft wel iets puurs ja en zelfs een bepaalde schoonheid. Dat je geestelijke lijden zo erg is dat je er volledig van overtuigd bent dat het teveel is en je dan overgaat op fysieke pijn om de geestelijke pijn naar de achtergrond te brengen. Maar ik kan het ook niet écht begrijpen. Zo overtuigd ben ik nog nooit geweest.

Klik om te vergroten...

Hier kan ik echt niets mee Mindless? Hoe kun je nou schoonheid zien in zulk zwaar geestelijk lijden dat mensen de drang voelen zichzelf te beschadigen om dit tijdelijk te minderen?

Misschien begrijp ik je verkeerd hoor, maar ik vind dat een hele rare opmerking.

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

SmartieAndMe zei:

Je legt het goed uit volgens mij Liefhebbertje. @mods misschien even een apart draadje hiervan maken?

Mindless zei:

Het heeft wel iets puurs ja en zelfs een bepaalde schoonheid. Dat je geestelijke lijden zo erg is dat je er volledig van overtuigd bent dat het teveel is en je dan overgaat op fysieke pijn om de geestelijke pijn naar de achtergrond te brengen. Maar ik kan het ook niet écht begrijpen. Zo overtuigd ben ik nog nooit geweest.

Klik om te vergroten...

Hier kan ik echt niets mee Mindless? Hoe kun je nou schoonheid zien in zulk zwaar geestelijk lijden dat mensen de drang voelen zichzelf te beschadigen om dit tijdelijk te minderen?

Misschien begrijp ik je verkeerd hoor, maar ik vind dat een hele rare opmerking.

Klik om te vergroten...

Ik snap wel wat mindless bedoeld maar ik kan het niet echt uitleggen.

Whahahahaha, oke die zag ik niet aankomen.

Volgens mij doen mensen dat ook, bij een tattoo shop ofzo? Express littekens laten zetten?
Die van mij zijn origineel en gratis, vooral dat laatste is fijn.
Ik heb er al vaker aan zitten denken en de gedachte komt nu ook bij me op om een foto te plaatsen van mijn arm. Ik kan me verschillende redenen bedenken waarom ik dat wil doen.
1: Zodat ik kan bewijzen dat ik er bekend mee ben, dat ik geen lul verhaal heb opgehangen om maar mee zielig te kunnen doen.
2: Misschien is het voor mensen fijn om te zien, omdat het dan misschien iets makkelijker word om te begrijpen als je het visueel voor je ziet
3: Ik heb me lang geschaamd voor mijn littekens, ze waren een teken van zwakte, van mijn dubieuze psyche. Maar al sinds een aantal jaar kom ik er steeds meer mee in het reine. Mijn littekens zijn aan het veranderen van zwakte naar juist mijn sterke kant. Ze hebben me mede gevormd tot wie ik nu ben. Op mijn eigen manier zijn het mijn oorlogs/rambo wonden. Ik heb ook gevochten en dit is de schade die ik eraan over gehouden heb. Ik wil trots zijn op die littekens, want ze laten zien wat ik overleefd en overwonnen heb. Soldaten laten hun littekens ook met trots zien. Waarom mogen wij, de groep van automutilatie ze niet met dezelfde trots dragen. Nu ik erover na denk zie ik eigenlijk weinig tot geen verschil meer tussen automutilatie en oorlogswonden.
4: Misschien doordat ik laat zien hoe sterk ik nu ben met littekens, dat het andere mensen die in die situatie zitten zien dat er hoop is om het gevecht te winnen. Dat het niet hopeloos is, dat je niet alleen bent.

Ah ja, scheermesjes zijn een handige tool daarvoor.
Klinkt als een behoorlijke jaap die je op je been gezet hebt SanneBanne, je zal daar ook wel echt op een dieptepunt gezet hebben denk ik zo. Althans, als ik me voorstel vanuit mijn standpunt dan moet je in een heel diep dal gezeten hebben.
Bij mij was de heftigheid af te meten aan hoe ik me voelde, hoe diep de wonden moesten worden om het gevoel van gek worden terug te dringen. Ik denk ook dat ik het niet als verslaving zie, althans niet als de doorsnee verslaving. Gevoelens van automutilatie komen naar boven samen met onrust in mijn hoofd, dan is het moeilijk om er niet aan te denken. Maar komt dat omdat het een verslaving is of omdat het het beste medicijn is om mezelf weer sane te voelen? Ik denk het laatste en ik denk dus dat het bij mij geen verslaving was. Simpel een middel om een doel te bereiken. (heb tegenwoordig pilletjes als het echt slecht gaat met me, het duurt wat langer voordat het effect heeft maar het werkt en ik hoef mezelf en de mensen om me heen geen pijn meer te doen)
Ik hield mijn wonden verborgen zo lang ik kon, het laatste wat ik wilde was een mening van iemand die het niet begreep of mijn moeder een psychische pijn geven, een die ik juist weg aan het halen was bij mezelf. Ik heb dan ook nooit hechtingen gehad, tegen de tijd dat het opviel had dat geen nut meer om te doen. Alleen ik weet alle beschadigingen die ik gedaan heb. Mijn vriend weet van een aantal af die tijdens onze relatie zijn gebeurd maar een aantal weet hij ook niet. Ik kan ze verborgen houden omdat het niet meer diep was, deze wonden zouden genezen zonder littekens. Ik heb de keuze voor die oplossing gemaakt en ik wil mijn naaste daar niet mee lastig vallen. Het enige wat ik doe, als ik het vertel, is de pijn in hun ogen zien. Het heeft weinig positieve effecten als ik het vertel. Plus, mijn vriend heeft volgens mij geen idee hoe dat hij daarmee om moet gaan.
Ik heb wel zelf de gedachte gehad, ik was er niet van op de hoogte dat het een naam had en een bekende psychische reactie was. Ik voelde me gek worden en wilde mijn huid van mijn armen krabben. Zodoende kwam het in me op om mezelf wonden te bezorgen. Het idee in mijn hoofd alleen al, dat ik dat wilde doen, gaf rust. Dus toen had ik het gedaan en ik had me niet voor kunnen stellen hoeveel rust dit gaf. Later kwam ik erachter dat ik niet de enige was en dat gaf me ook weer rust. Want dat betekende dat ik niet compleet insane was.

SanneBanne, vind je het moeilijk om hierover te praten? Roept dit weer de gevoelens op die je toen had?
Ik wil even zeggen dat ik het wel heel moedig vind dat je het verteld. Ik vind het zelf persoonlijk ook fijn om te lezen. Niet om te lezen dat je pijn hebt gehad, maar omdat ik me steeds minder alleen voel hierin. Ik denk dat ik nog niet eerder een gesprek (zo noem ik het topic hier maar even voor de handigheid) heb gehad met zoveel mensen die mijn kant uitstekend begrijpen. Voor mij voelt het dan ook heel fijn om hier een beetje omringd te zijn met mensen die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt als ik. Het bied steun en begrip, vooral dat begrip is goud waard voor me.
Je merkt het in dit topic ook al, hoe kan je iemand uitleggen waarom je dat doet? Het is zo moeilijk te begrijpen als je die gevoelens zelf niet hebt gehad. Mensen kunnen er best bot tegenaan kijken omdat ze het simpelweg niet begrijpen.

Dank je wel dat je je verhaal gedeeld hebt


Parfumflesje: Ik heb zo'n vermoeden dat iedereen hier ervan op de hoogte is dat automutilatie niet verstandig is en dat er psychische problemen achter liggen. Die zin voelt niet bepaald op zijn plek hier, misschien heb ik het alleen, zou goed kunnen, maar ik heb dat gevoel wel. Beetje alsof je tegen de brandweer zegt dat water een goede tool is om een brand mee te blussen. Snap je?

Je vind het kicken om een naald door je arm te steken, niks mis mee hoor. Er zijn genoeg mensen die dat delen met je, als je dat nu nog steeds kicken vind zou ik je adviseren om mensen op te zoeken die dezelfde hobby hebben. Sommige mensen kunnen er echt een kunstwerk van maken bij andere door op een bepaalde manier naalden en ringen etc in je huid te steken, het is een soort kunstvorm, althans zo zie ik het. Bij de fetish shop kan je zo een mooi setje naalden van verschillende diktes halen.
Ik heb niks met naalden of soortgelijke voorwerpen in mijn lichaam te steken maar ik kan me prima vinden in bepaalde fetishen en kicken op een bepaalde soort pijn.

Ik zie het niet als een aparte, destructieve vorm van rebellie. Je doet iets wat je kicken vind, een ander doet dat door met zijn wagen de racebaan op te gaan. Jij doet het door naalden door je arm te steken. Ieder zijn eigen ding waar hij die kick van krijgt. Als het destructief was dan zou je het niet ontsmetten om mee te beginnen.