Zelfbeschadiging

Re: Wat gaat er nu door je hoofd?

Wat zijn jullie specifieke vragen
Ik denk dat ik ze wel kan beantwoorden
Heb het helaas zelf gedaan
en 2 ex vriendinnen die het tot het extreme deden

Zweibeiner,

Ik kan je begrijpen dat het heel vervelend aanvoelt als mensen je emoties niet begrijpen. Zelf ook heel veel mee te maken gehad omdat ik zelf ook nogal anders dan de meesten ben (hoog sensitief, introvert).

Dat van verstand ipv hersenen zei ik alleen omdat dat mij zo ontiegelijk veel geholpen heeft. Vanaf het moment dat ik materialisme niet meer aanhang is het zoveel makkelijker geworden om gewoon blij te zijn. Een laag serotonine gehalte na mdma bijvoorbeeld zal mij er niet van weerhouden om intens gelukkig te zijn. Je moet weten dat ik ook al heel mijn leven rondloop met een "laag serotonine gehalte". Altijd depressief of tegen het depressieve aan gezeten. Alles wat ik wil is mensen laten zien hoe makkelijk het is om blij te zijn als je je geloof in materialisme opgeeft. Zoek er verder alsjeblieft niet meer achter. Ik wilde niemand iets opdringen. Ik blijf tegen mezelf zeggen dat ik niet overal met mijn spiritualiteit moet komen aanzetten, maar dan lees ik sommige topics hier en dan kan ik het niet laten...

Ik snap heel goed dat het bakken met energie kost om je aan te passen aan "normale" mensen. Ik ben hier ook maar al te bekend mee. Die quote van Einstein zegt het helemaal. We worden door de maatschappij in een bepaald hokje gedrukt, ook al passen we niet. Maar ik denk ook dat we ons uiteindelijk zelf in dat hokje laten drukken en dat er bewustheid en daaruit vloeiende juiste actie nodig is om dat te voorkomen.

Ik heb hier het een en ander verteld over mijn minder fijne verleden. Ik weet sinds vandaag waarom en dat wilde ik hier ook graag neerzetten. Vooral om andere mensen te helpen mochten ze mijn verhaal herkennen in zichzelf en net zoals ik denken dat ze gedoemd zijn. En ook zodat het misschien makkelijker te begrijpen is waarom ik die dingen gedaan heb.

Ik heb autisme, psychiaters konden mij nooit helpen omdat ze symptoom bestrijding deden en nooit de oorzaak aangepakt is. Daardoor bleef de frustratie en negatieve gevoelens bij mij leven en gingen ze nooit weg. Iemand behandelen voor een gekneusde duim terwijl hij een gebroken been heeft werkt niet.

Als je net als mij al je hele leven kampt met problemen en je de hoop (net zoals ik op een gegeven moment gedaan heb) wil opgeven.
Als er voor mij antwoorden zijn in deze wereld dan zijn ze er ook voor jou. Je bent niet gedoemd op het leven met de emoties die je nu hebt. Opgeven is makkelijk, doorvechten is moeilijk nadat je keer op keer teleurgesteld word.
Net zoals ik ben je het waard! Blijf doorvechten naar antwoorden en neem niet zomaar genoegen met de nare situatie waar je in zit. Geloof in jezelf en beloon je oude ik door antwoorden te zoeken. Laat je oude ik niet voor niks door die hel heen zijn laten gaan. Je oude ik en je je huidige ik verdienen het om serieus genomen te worden en een wat makkelijker leven te ervaren.
Als je denkt dat je anders bent, dat er wat mis is, geef niet op! Blijf zoeken!
Ik ben fucking bijna 32 jaar bezig geweest, uiteindelijk komt dat antwoord waar je zo hevig naar op zoek bent.

Don't give up!!!!!!

Fijn om je bericht te lezen Zweibeiner! Wat kan een diagnose opluchting geven hè... Zeker zoiets als autisme, kan ik me voorstellen. Dat verduidelijkt een hoop. En wat zonde dat ze daar pas zo laat aan gedacht hebben. Bij vrouwen blijft het vaker onopgemerkt, ingewikkeld..
Ik heb in december ook besloten om weer in behandeling te gaan, maar sta nog wel even op een wachtlijst. Verwachting is april, maar zal wel later worden... (Love you wachtlijsten.) Ga dan ook uitgebreid onderzoek krijgen, zal geen autisme zijn, maar hopelijk wel wat meer helderheid in achterliggende patronen.

Ik hoop het ook voor je zero!
Al krijg je maar een paar antwoorden en meer helderheid, dat kan al zoveel betekenen. Gewoon jezelf wat beter leren kennen en waarom je je soms op een bepaalde manier voelt.
Ga jij ook echt voor testen voor een stoornis of meer voor hulp met de problemen waar je nu mee kamt?
Je moet wel pittig lang wachten zeg, heb je die stap genomen en dan duurt het nog minstens 3 maanden voordat je aan de slag kan gaan.

Ik heb gelukkig niet zo lang op de wachtlijst gestaan, terwijl ik op de wachtlijst stond kreeg ik een behoorlijke inzinking/kortsluiting net hoe je het wil noemen. Daardoor ben ik naar voren geplaatst op de wachtlijst. Hier kon je ook rekenen op minimaal 3 maanden, ik heb uiteindelijk een maand gewacht.
Het heeft een jaar geduurd voordat alle testen klaar waren, eerst ADHD getest en daarna autisme. Dus ik kan in ieder geval wel zeggen dat ze goed de tijd hebben genomen en me niet zomaar de stempel gegeven omdat ik moeilijk met veranderingen om kan gaan.
Ik ga aankomende donderdag mijn eerste echt gerichte behandeling krijgen . Oh man, daar heb ik 32 jaar op gewacht en ik heb er zin in!
Ik heb al wel 2 afspraken gehad, de eerste was vooral bespreken waar ik aan wilde werken en de tweede een uitleg van wat autisme is. Als het goed is heeft ze een behandelplan gemaakt en die zal ik donderdag horen.

Ik moet zeggen dat de uitleg van autisme me een beetje tegenviel. IK had zelf natuurlijk ook al een hoop opgezocht dus ik had al aardig wat kennis, maar de info die ik kreeg was een hele beknopte versie van wat ik zelf al wist.
Autisme ding haha, heerlijk om dat af en toe even te kunnen zeggen nu. Als ik iets interessant vind dan kan ik uren en uren spenderen met opzoeken van info, ik ben er ook heel erg goed in om mezelf dingen te leren. Dus achteraf gezien was het misschien een beetje optimistisch van me om te denken dat ik iets nieuws zou horen.
Je merkt wel dat autisme veel over mannen gaat, vrouwelijke autisten vinden is toch wat moeilijker. Ook de vrouwelijke kwaaltjes vinden is wat lastiger. Maar daar zal zeker verandering in gaan komen nu men beseft dat vrouwen autisme op een andere manier ervaren en er op een andere manier mee omgaan.

Als jonge tiener Rambo gekeken en dan jezelf snijden om net zo'n vette littekens te krijgen als de actieheld zal wel onder een andere absurditeit vallen zeker?

Whahahahaha, oke die zag ik niet aankomen.

Volgens mij doen mensen dat ook, bij een tattoo shop ofzo? Express littekens laten zetten?
Die van mij zijn origineel en gratis, vooral dat laatste is fijn.
Ik heb er al vaker aan zitten denken en de gedachte komt nu ook bij me op om een foto te plaatsen van mijn arm. Ik kan me verschillende redenen bedenken waarom ik dat wil doen.
1: Zodat ik kan bewijzen dat ik er bekend mee ben, dat ik geen lul verhaal heb opgehangen om maar mee zielig te kunnen doen.
2: Misschien is het voor mensen fijn om te zien, omdat het dan misschien iets makkelijker word om te begrijpen als je het visueel voor je ziet
3: Ik heb me lang geschaamd voor mijn littekens, ze waren een teken van zwakte, van mijn dubieuze psyche. Maar al sinds een aantal jaar kom ik er steeds meer mee in het reine. Mijn littekens zijn aan het veranderen van zwakte naar juist mijn sterke kant. Ze hebben me mede gevormd tot wie ik nu ben. Op mijn eigen manier zijn het mijn oorlogs/rambo wonden. Ik heb ook gevochten en dit is de schade die ik eraan over gehouden heb. Ik wil trots zijn op die littekens, want ze laten zien wat ik overleefd en overwonnen heb. Soldaten laten hun littekens ook met trots zien. Waarom mogen wij, de groep van automutilatie ze niet met dezelfde trots dragen. Nu ik erover na denk zie ik eigenlijk weinig tot geen verschil meer tussen automutilatie en oorlogswonden.
4: Misschien doordat ik laat zien hoe sterk ik nu ben met littekens, dat het andere mensen die in die situatie zitten zien dat er hoop is om het gevecht te winnen. Dat het niet hopeloos is, dat je niet alleen bent.

Overigens is het destijds wel gelukt. Ben een keer flink uitgeschoten wat dus voor een flink litteken heeft gezorgd.

Ik zit toch al vol met littekens. Ben altijd behoorlijk lomp geweest, dus flink wat ongelukjes gehad.

echte zelfbeschadiging zoals anderen dat hebben heb ik nooit begrepen. Ik heb zelf een heel erg hoge pijngrens, zou bij mij toch niet werken denk ik zo.

@Zweibeiner
Ik heb geen enkele reden om aan je verhaal te twijfelen hoor.

Ik vind het zelf eerlijk gezegd moeilijk om in te schatten wat flinke littekens zijn en wat gewoon is. Een echte flinke kan ik wel herkennen uiteraard, maar daartussen is er veel grijs.
Ik heb ook een hoge pijngrens, ik ben er zo een die ochtends opstaat en ziet dat ik er weer 3 blauwe plekken bij heb, maar waar ze vandaan komen...... Geen idee. Voor mij was pijn ook niet de motivatie, ik heb nooit de pijn gevoelt daarvan. Ik had psychisch te veel pijn waardoor ik het lichamelijk niet meer voelde.

Ben jij er ook zo een die vind dat mensen zich snel aanstellen als ze een keer hun teen stoten en doen alsof hun been geamputeerd moet worden

Thanks dat je niet twijfelt
Denk dat het een ding is voor mij waar ik nog mee in het reine moet komen. Ik heb me zo vaak niet gelooft en onbegrepen gevoelt dat het bijna een standaard reactie is om te denken dat mensen dat nog steeds doen.
Ik weet ook dat ik (en andere ook) op deze plek, op dit forum, serieus genomen worden. Het gaat denk ik nog wel even duren voordat ik aan kan geven dat iets me dwars zit (of whatever) en ik niet meteen bang ben dat ik een last ben, een aansteller. Voelt een beetje aan alsof ik met links moet gaan schrijven, dat duurt wel een paar jaar voordat ik dat goed en netjes kan. Maar het word beter, 10 jaar geleden zou ik dat veel enger hebben gevonden, dat mensen me niet zouden geloven.

Fijn dat je een update doet Zweibeiner, ik kan me wel voorstellen dat zo'n diagnose dan eigenlijk zelfs als opluchting voelt. Hopelijk kun je nu gericht de hulp krijgen die voor jou werkt!

Ik moet zeggen dat bovenstaande discussie me nogal verbaasde op een drugsforum, vooral de 'waarom' vraag en daarbij de aanname dat het wel voor de aandacht moet zijn van jou, @Langspeelplaat. Ik was eigenlijk wel benieuwd of je hier nu nog hetzelfde in staat?

KropSla zei:

Ik moet zeggen dat bovenstaande discussie me nogal verbaasde op een drugsforum, vooral de 'waarom' vraag en daarbij de aanname dat het wel voor de aandacht moet zijn van jou

Klik om te vergroten...

Waarom verbaast je dat eigenlijk? De 'waarom' vraag is toch essentieel? Anders blijven we rondjes lopen. Maar als je door had gelezen, had je kunnen lezen dat ik mijn excuses aanbood aan de desbetreffende personen. Wil het voor jou nog wel een keer doen..

Of ik waar nog hetzelfde in sta? Ik vind het interessant om te doorgronden waar een probleem vandaan komt. Daarbij vind ik het interessant om een discussie te voeren. Waar ik wel mee mee opletten is dat ik mensen niet tegen het zeer been trap, en dat me voortaan wat beter inlees, omdat dit soort van onderwerpen nogal gevoelig liggen. Ik heb laatst een documentaire gezien, mocht je geïnteresseerd zijn, de documentaire heet: 'Emma wil leven'. De documentaire gaat over een zeer charismatisch meisje wie lijdt aan anorexia, zij wordt gefilmd gedurende haar strijd tegen deze verschrikkelijke ziekte en dit ging bij met door merg en been.

https://www.2doc.nl/speel~POMS_BNN_6035520~emma-wil-leven~.html.

Deze zeer aangrijpende documentaire heeft m'n mening omtrent dit onderwerp zeker doen veranderen.

Zweibeiner zei:

Ik hoop het ook voor je zero!
Al krijg je maar een paar antwoorden en meer helderheid, dat kan al zoveel betekenen. Gewoon jezelf wat beter leren kennen en waarom je je soms op een bepaalde manier voelt.
Ga jij ook echt voor testen voor een stoornis of meer voor hulp met de problemen waar je nu mee kamt?
Je moet wel pittig lang wachten zeg, heb je die stap genomen en dan duurt het nog minstens 3 maanden voordat je aan de slag kan gaan.

Klik om te vergroten...

Beiden, dat is inherent aan elkaar toch? Ik krijg persoonlijkheidsonderzoek en dat wordt lachen, want ik neem zelf persoonlijkheidsonderzoek af bij cliënten lol. Maar nee 't is goed, want ik heb last van terugkerende negatieve gedachtepatronen dus 't is wel fijn dat een keertje goed uit te zoeken. Heb al zat behandeling gehad en alles heeft wel wat geholpen, maar wil 't nu goed doen.

Overigens gaf ik gisteren weer een voorlichting op de UvA met Stichting Zelfbeschadiging. Leuk om te doen! Beetje jammer dat de spreker voor ons het constant over snijden had en over 'zij dit, zij dat' uhhhhh hallo we zitten gewoon hier hoor hoi.

Langspeelplaat zei:

Deze zeer aangrijpende documentaire heeft m'n mening omtrent dit onderwerp zeker doen veranderen.

Klik om te vergroten...

https://www.npo3.nl/beschadigd/12-02-2015/KN_1667118 Hier heb je nog een vierdelige docu over zelfbeschadiging, waar wij als LSZ aan hebben meegewerkt. Niet het meest happy onderwerp maar ik vind wel dat het een mooi afwisselend beeld geeft van de manieren waarin zelfbeschadiging kan voorkomen en hoe dat per persoon en per situatie verschilt.

Het was niet aanvallend bedoeld Van mij hoeft niemand (opnieuw) excuses aan te bieden..
Vind het wel vervelend dat je er vanuit gaat dat ik niet doorgelezen heb, dat had ik wel, en daarom was ik benieuwd hoe je er nu over denkt. Destijds heb je excuses aangeboden, vond dat wel echt een toffe post ook, maar ook dan kun je toch altijd nog denken dat het een schreeuw om aandacht is, of het niet begrijpen? Daar was ik dus benieuwd naar.

Maar ja, inderdaad, je hebt gelijk over dat de 'waarom' vraag essentieel is om het te begrijpen. Misschien is dat ook niet echt waar ik me dan over verbaasde, ik probeer even te overdenken wat ik bedoelde. Ik vond jouw 'waarom' vraag van toen niet zo heel open overkomen moet ik eerlijk zeggen, dus misschien was het vooral de conclusie de me verbaasde (dat zelfbeschadiging wel voor de aandacht moet zijn). Dat komt omdat ik denk dat drugs ook schade aan een mens doet in meer of mindere mate. Soms herstelbaar, soms minder herstelbaar, soms niet herstelbaar. In mijn hoofd is dat natuurlijk wel een heel andere vorm van zelfbeschadiging, maar toch schaar ik het er wel onder. Dan zou je bij elk drugsgerelateerd topic hier (allemaal dus eigenlijk) kunnen reageren met dat drugs je beschadigt en dus vast een vorm is van aandacht trekken, want 'waarom zou iemand het anders doen?'

Of misschien beter met roken als voorbeeld hoor. Ik weet niet of je zelf rookt, maar vraag je je daarbij ook af waarom mensen het eigenlijk doen, om dan (vrij stellig) te concluderen dat het wel om de aandacht moet zijn? Roken laat tenslotte aangetoond fysieke schade achter en is ook nog eens verslavend (net als zelfbeschadiging) én kan slecht zijn voor anderen in je omgeving. Wat bezielt iemand om te beginnen aan zoiets als roken (of andere drugs)? Ik denk dat dat niet per se anders is dan bij jezelf verwonden als zelfbeschadiging: je doet het omdat het je iets brengt/geeft (ondanks dat je weet dat het schade doet) in eerste instantie, en het later misschien tot een verslaving leidt.

Wat jezelf verwonden je geeft kan natuurlijk per persoon verschillend zijn, maar om direct te concluderen dat het wel voor de aandacht moet zijn vind ik erg kort door de bocht. Dat doe je bij roken of andere drugs denk ik ook niet (denk ik?). Het antwoord kán natuurlijk wel zijn dat het aandacht geeft, of vriendelijker gezegd: dat iemand zich niet gezien en gehoord voelt en dat wel graag wil, bijvoorbeeld. Maar net zo goed dat iemand zichzelf wilt straffen, of om de mentale pijn te verzachten (dat fysieke pijn dit kan doen schijnt zichtbaar op bijvoorbeeld hersenscans te zijn), of omdat het een vorm van emotieregulatie is, omdat het een opluchting geeft, omdat het een prikkel geeft die het 'lege' gevoel overstemt, omdat het een fijn gevoel geeft doordat er endorfines zouden kunnen vrijkomen bij pijn, of zelfs uit nieuwsgierigheid.

Ik heb mijn eigen primitieve gedachten erover, laat ik het daar maar op houden. Ik kan het me nog steeds niet zo goed voorstellen. Of het enkel en alleen een schreeuw om aandacht is; dit lijkt mij inderdaad niet. Of het een schreeuw om aandacht kan zijn: ja, dat denk ik wel. Maar goed, ik heb zojuist een aflevering bekeken van een video die Zero postte, en daar kwam een jongen aan bod, wie een teruggetrokken leven leidt, en zichzelf dagelijks moet snijden. Wat me overigens wel opviel was dat ie een gothic/emo-achtig uiterlijk had en achja, het imago van deze (sub)cultuur is nogal duister/satanistisch. En dit mag natuurlijk allemaal, iedereen moet lekker zelf weten hoe hij/zij zich wil gedragen of kleden, maar waarom zie je bijvoorbeeld nooit een rechtenstudent die zichzelf snijdt? Wellicht plegen zij op een andere manier roofbouw op hun lichaam, of misschien heb ik ze simpelweg nooit ontmoet.

Als snijden net zo verslavend zou werken als drugs, waarom snijden niet meer mensen zich dan? Ik neem aan dat zij hier een signaal mee af willen geven; naar zichzelf en naar hun omgeving. Heb je wel eens iemand zichzelf recreatief zien snijden? Uiteindelijk is het toch een uiting van geestelijke disbalans. Als iemand maar lang genoeg rookt raakt de persoon verslaafd, maar ik denk dat dit met snijden niet zo werkt. Met andere woorden: je gaat jezelf niet snijden als je lekker in je vel zit. Een sigaretje op zijn tijd wordt gezien als iets 'gezelligs' en associeer je niet meteen met iets duisters. Natuurlijk is het niet wijs om te roken, maar ik vind de vergelijking hier niet opgaan.

Maar om je een beetje tegemoet te komen: Ik heb perioden meegemaakt in mijn leven dat ik buitensporig dronk en regelmatig drugs daarbij gebruikte. Dit deed ik om mijn probleem te vergeten, dit is natuurlijk ook een vorm van zelfverminking. Ik kan dus wel begrijpen dat vluchten naar bepaalde middelen aantrekkelijk is als je niet lekker in je vel zit.

Langspeelplaat zei:

Maar goed, ik heb zojuist een aflevering bekeken van een video die Zero postte, en daar kwam een jongen aan bod, wie een teruggetrokken leven leidt, en zichzelf dagelijks moet snijden. Wat me overigens wel opviel was dat ie een gothic/emo-achtig uiterlijk had en achja, het imago van deze (sub)cultuur is nogal duister/satanistisch. En dit mag natuurlijk allemaal, iedereen moet lekker zelf weten hoe hij/zij zich wil gedragen of kleden, maar waarom zie je bijvoorbeeld nooit een rechtenstudent die zichzelf snijdt? Wellicht plegen zij op een andere manier roofbouw op hun lichaam, of misschien heb ik ze simpelweg nooit ontmoet..

Klik om te vergroten...

Dat is letterlijk de eerste persoon in de serie. Misschien moet je de rest van de personen van de serie ook maar even zien voordat je je oordeel hierover velt.

Langspeelplaat zei:

Maar om je een beetje tegemoet te komen: Ik heb perioden meegemaakt in mijn leven dat ik buitensporig dronk en regelmatig drugs daarbij gebruikte. Dit deed ik om mijn probleem te vergeten, dit is natuurlijk ook een vorm van zelfverminking. Ik kan dus wel begrijpen dat vluchten naar bepaalde middelen aantrekkelijk is als je niet lekker in je vel zit.

Klik om te vergroten...

Dat zijn inderdaad ook vormen van zelfbeschadiging. Je kunt het eigenlijk best wel breed trekken en daarom is het ook vervelend als mensen het alleen over snijden hebben, vooral ook omdat dat door mensen die zichzelf beschadigen meestal als een naar en stigmatiserend woord wordt ervaren. Maarrrrrr jezelf helemaal klem zuipen, jezelf opzettelijk laten kwetsen door veel emotionele/fysieke contacten met anderen, of bijvoorbeeld expres risicovol gedrag vertonen, kun je ook allemaal onder zelfbeschadiging scharen.

ZERO- zei:

Dat is letterlijk de eerste persoon in de serie. Misschien moet je de rest van de personen van de serie ook maar even zien voordat je je oordeel hierover velt.

Klik om te vergroten...

Sure, maar het viel me wel op. Mag toch gezegd worden?

Langspeelplaat zei:

Sure, maar het viel me wel op. Mag toch gezegd worden..

Klik om te vergroten...

Natuurlijk. Ergens heb je een punt, want ik heb ook vaak het gevoel gehad dat het vaker de alternatieve mensen waren die hiermee te maken hebben. Maar ik heb inmiddels heel veel verschillende verhalen gehoord en heb dat beeld allang niet meer. Ik ken mensen die zichzelf beschadigen in dissociaties (onbewust dus), mensen die zichzelf 'alleen maar' krasten, mensen die hoofdbonken, of die schadelijke stoffen innamen, ik ken mensen zonder littekens, en ik ken mensen die wonden hebben gehad tot op het bot. Ik ken mensen van 15, 23, 37, 48 en 53. Die begonnen zijn op hun 6e, maar ook die begonnen zijn op hun 35e. Mensen die helemaal compleet gestopt zijn, en mensen die nog terug blijven vallen.

Dus ja, je mag het zeggen hoor, natuurlijk, maar tegelijkertijd is het zonde van het punt dat ik juist met die docu probeerde te maken. Het is zonde dat zo'n beperkt beeld van mensen die zichzelf beschadigen blijft bestaan.

LP, je gaat mijn inziens volledig voorbij aan het punt van de vergelijking. Daardoor heb ik het idee dat we een beetje langs elkaar heen praten en redeneren, en kan ik niet echt goed ingaan op wat jij zegt (maar dat vind ik wel jammer want het is interessant vind om te horen hoe een ander hier over denkt).

Ik snap bijvoorbeeld deze opmerking ook niet helemaal: "Als snijden net zo verslavend zou werken als drugs, waarom snijden niet meer mensen zich dan?" Ik zeg niet dat het precies net zo verslavend is als drugs, maar automutilatie kan echt wel 'verslavend' zijn. (Bijvoorbeeld maar vast niet uitsluitend omdat het voor iemand een systeem van emotieregulatie is geworden of juist onderdrukken van gevoelens). Iets van 5% van de pubers zou aan zelfverwonding doen, dat vind ik best een (te) hoog percentage. Je redenatie achter deze zin snap ik gewoon ook niet zo goed, ik lees hem misschien verkeerd?

Ook dit: "Ik neem aan dat zij hier een signaal mee af willen geven; naar zichzelf en naar hun omgeving." Waarop baseer je dan deze aanname? Je kreeg vlak daarvoor tig voorbeelden van redenen om tot automutilatie over te gaan en die zijn niet allemaal 'een signaal afgeven naar zichzelf of hun omgeving'.

"Als iemand maar lang genoeg rookt raakt de persoon verslaafd, maar ik denk dat dit met snijden niet zo werkt." En ik denk dat dit wel kán (en niet altijd zo is, natuurlijk). Ik ken mensen die uit nieuwsgierigheid begonnen waarbij het zich uiteindelijk ontwikkelde tot gewoonte waar verdomd moeilijk vanaf te komen was. Of je dat een verslaving wilt noemen moet je zelf weten. Ongetwijfeld lagen er al 'issues' bij deze mensen, wie weet- maar bij veel rokers en mensen in het algemeen waarschijnlijk net zo goed. Om verder het beeld dat je hebt ietwat te nuanceren: de mensen die ik heb gekend of ken die zichzelf beschadigen/beschadigden zijn bijvoorbeeld o.a. arts of zitten in de financiële sector. En het zijn echt niet bepaald uitsluitend alternatievelingen. (Ook geen rechtenstudenten, maarja, die ken ik dan weer helemaal niet ). Als jij graag het beeld wilt hebben en houden van 'de gothic die zichzelf snijdt voor de aandacht', be my guest. Maar als je oprecht meer wilde weten over het 'wie' en 'waarom' dan denk ik dat je er goed aan doet om je oordelen vooraf iets meer los te laten. Met een open houding kom je meer te weten denk ik.

KropSla zei:

Ik snap bijvoorbeeld deze opmerking ook niet helemaal: "Als snijden net zo verslavend zou werken als drugs, waarom snijden niet meer mensen zich dan?" Ik zeg niet dat het precies net zo verslavend is als drugs, maar automutilatie kan echt wel 'verslavend' zijn. (Bijvoorbeeld maar vast niet uitsluitend omdat het voor iemand een systeem van emotieregulatie is geworden of juist onderdrukken van gevoelens). Iets van 5% van de pubers zou aan zelfverwonding doen, dat vind ik best een (te) hoog percentage. Je redenatie achter deze zin snap ik gewoon ook niet zo goed, ik lees hem misschien verkeerd?

Klik om te vergroten...

Jij vergeleek automutilatie met het roken van een sigaret en het gebruik van andere drugs en kwam tot de conclusie dat het niet zoveel van elkaar zou verschillen:

KropSla zei:

Roken laat tenslotte aangetoond fysieke schade achter en is ook nog eens verslavend (net als zelfbeschadiging) én kan slecht zijn voor anderen in je omgeving. Wat bezielt iemand om te beginnen aan zoiets als roken (of andere drugs)? Ik denk dat dat niet per se anders is dan bij jezelf verwonden als zelfbeschadiging: je doet het omdat het je iets brengt/geeft (ondanks dat je weet dat het schade doet) in eerste instantie, en het later misschien tot een verslaving leidt.

Klik om te vergroten...

Mijn antwoord daarop is dan; je pleegt roofbouw op je lichaam als je jezelf drugged, maar als je recreatief drugs gebruikt heb je niet de intentie je lichaam daadwerkelijk te verminken, dunkt me. Dit is voor mij een essentieel verschil. Dat het beide ongezond en schadelijk is ben ik met je eens. Maar een ongezonde levensstijl hebben wil niet zeggen dat je mentaal instabiel bent en met zelfhaat rondloopt, wat bij iemand die aan zelfverminking doet wel het geval is. Daarom vind ik die vergelijking mank gaan.

En omdat ik de vergelijking mank vond gaan, vergeleek ik verder met de vraag:

''Wat als het verminken van jezelf net zo'n bevredigend gevoel geeft als het gebruik van drugs, waarom doen niet meer mensen dit dan?''

Automutilatie in extreme vorm lijkt mij gewoon een vrij uitzonderlijk verschijnsel.

KropSla zei:

Ook dit: "Ik neem aan dat zij hier een signaal mee af willen geven; naar zichzelf en naar hun omgeving." Waarop baseer je dan deze aanname?

Klik om te vergroten...

Die jongen in de betreffende documentaire die Zero me stuurde, zei dat hij op bepaalde momenten bloed moet zien en gaat zichzelf vervolgens in zijn armen snijden. Mijn redenatie is dat ie zichzelf dan pas kan valideren; hij heeft zichzelf blijkbaar iets te bewijzen.

(Ik moet nog verder kijken, dus wellicht verander ik van gedachten.)

KropSla zei:

Ik ken mensen die uit nieuwsgierigheid begonnen waarbij het zich uiteindelijk ontwikkelde tot gewoonte waar verdomd moeilijk vanaf te komen was. Of je dat een verslaving wilt noemen moet je zelf weten.

Klik om te vergroten...

Dit is gewoon een verslaving.

KropSla zei:

Als jij graag het beeld wilt hebben en houden van 'de gothic die zichzelf snijdt voor de aandacht', be my guest. Maar als je oprecht meer wilde weten over het 'wie' en 'waarom' dan denk ik dat je er goed aan doet je oordelen vooraf iets meer los te laten. Met een open houding kom je meer te weten denk ik.

Klik om te vergroten...

Jij wakkert discussie aan eh. Als ik zo naar die documentaire kijk zie ik daar eigenlijk uitsluitend alternatieve mensen. Het valt me gewoon op en Zero beaamt dit, maar geeft daarbij ook aan dat dit nog maar het begin van de documentaire is, waar ze natuurlijk ook een punt heeft. Ook is het bijvoorbeeld een feit dat meer meisjes aan automutilatie doen dan jongens, hier kan ik ook niets aan doen. Is het benoemen van dit soort zaken voldoende bewijs voor jou om te beweren dat ik geen 'open houding' heb? Waarom heb je er moeite mee om onderwerpen categorisch te benaderen? Ik ga de dialoog aan zoals ik wil. Als ie ongenuanceerd of respectloos op je overkomt, zonder dat dit mijn bedoeling is, kan ik hier weinig aan doen. Voel je vrij me te informeren, als het je teveel moeite kost, adviseer ik je dit vooral niet te doen.

Langspeelplaat zei:

Ook is het bijvoorbeeld een feit dat meer meisjes aan automutilatie doen dan jongens, kan ik ook niets aan doen. Is dit benoemen al voldoende reden voor jou om aan te nemen dat ik geen open houding heb?

Klik om te vergroten...

Is dat wel een vaststaand feit? Ik heb niet zoveel verstand van dit onderwerp, maar ik dacht dat er ook wel studies zijn die min of meer gelijke cijfers hebben gevonden, afhankelijk van de populatie en type automutilatie.

* Edit, een interessant recent en toegankelijk review (2017) over dit onderwerp, hier wordt gezegd dat de literatuur tegenstrijdig is over het verschil tussen de geslachten:

https://www.frontiersin.org/articles/10.3389/fpsyg.2017.01946/full