Ik weet niet of hier ooit al een topic over is geweest maar SanneBanne en ik hadden het hier gisteren over. We bleken hier een best wel verschillende mening over te hebben en het leek me daarom wel een leuke vraag voor het forum. Ik ben benieuwd hoe andere singles hierin staan. En voor de mensen die een relatie hebben: hoe ze dit in het begin aangepakt hebben.
Mijn vraag is dus:
- Als je een nieuwe date hebt, vertel je die dan over je drugsgebruik? En zoja, wanneer? (Of wanneer/na hoeveel tijd heb je dit besproken als je een relatie hebt?)
- Hoe vertel(de) je het? Ben je eerlijk (geweest) over de frequentie van je gebruik en welke drugs precies?
- Wat doe je als je date/partner hier echt niet achter kan staan? Zou je minderen of stoppen? Of de date of relatie eerder stopzetten?
- Voor de mensen met relatie wiens partner geen drugsfan is: welke afspraken hebben jullie al dan niet gemaakt?
Ik vind het een lastig onderwerp. Aan de ene kant kun je denken ‘het hoort bij me, dus iemand moet het maar accepteren’, aan de andere kant kan ik goed begrijpen dat een ander het (grotendeels) niet begrijpt en daardoor niet accepteert. Het is niet alsof je toegeeft dat je een voorkeur hebt voor het verzamelen van postzegels.
![:wink:]()
Ik kom zelf uit een milieu (familie, vrienden, type werk etc.) waarin drugsgebruik over het algemeen niet normaal wordt gevonden. Ik heb hierdoor buiten het forum weinig vrienden die hier voor open staan. Mijn goede vrienden weten het, maar zeer oppervlakkig, niet de details. Als ik er wel eens iets over zeg in een andere context, heb bijvoorbeeld tegen sommige collega’s wel eens laten vallen dat ik af en toe ergens mee experimenteer, zijn mensen vaak erg verbaasd en een beetje geschokt. “Jij?! Neeeeee. Echt waar?!” Ik ben blijkbaar zelf niet het ‘type’ waarvan anderen het verwachten, ik kom eerder (te) braaf en netjes en principieel over en dat associëren mensen niet met iemand die drugs gebruikt. Ze hebben daar dus duidelijk een vooroordeel over.
Ik wil hier geen verdere vooroordelen of stereotypes van drugsgebruikers verspreiden, maar ik denk wel dat er een kern van waarheid in zit dat het over het algemeen iets meer genormaliseerd is bepaalde groepen mensen, zoals bijvoorbeeld de wat alternatieveren. De mannen met wie ik date vallen zelden in die doelgroep en dus kies ik er meestal voor om het niet te zeggen. Althans, niet tijdens het daten. Later waarschijnlijk wel als het serieuzer zou worden, even afwachten in hoeverre er openheid voor details is. Ik zou het wel jammer vinden om er nooit iets over te kunnen delen, want ik ben er erg enthousiast over, maar als iemand er echt tegen is zou ik wel bereid zijn om bijvoorbeeld afspraken te maken over hoe vaak en wanneer en dan zou ik me beperken tot de meer ‘verantwoorde’ middelen zoals psychedelica.
Het is wel grappig, want ik ben normaal best wel sterk van het principe ‘ik doe de dingen die mij enthousiast maken en een ander moet daar maar mee leven,’ maar hierin heb ik het gevoel dat ik me wel moet aanpassen omdat ik het jammer zou vinden om een toffe kerel mis te lopen door zoiets, de spoeling wordt ook wel dun dan... Het blijft een flink taboe, iets wat als zeer heftig door anderen kan worden ervaren. Toch jammer hè!
Wat vinden jullie?
