Hmm nee ben ik me niet van bewust eigenlijk. Tuurlijk denken we anders dan voor maart 2020, er gebeuren immers ook hele andere dingen. Is er voor de rest zo veel veranderd aan de collectieve denkwijze?
Zo waren we ooit een volk dat vrijheid in het hoogste vaandel had. Ooit stonden we ook bekend als nuchter volk. Nu zijn we collectief hysterisch, angstig, complete gelovers in wat media en politiek en het OMT over ons uitstorten.
Misschien ligt het aan mij, maar voor mij bestaat Nederland niet meer als het land dat ik kende. Fundamenteel verdeeld en nog steeds met een meerderheid die niet ziet hoe we langzaam afglijden in een totalitaire staat. Misschien is het ook altijd zo geweest, maar had ik gewoon een verkeerd beeld van Nederlanders, dat kan ook.
Dat zeggen de Jomanda-achtige mediums ook als je vraagt waarom alleen zij geesten zien en al het andere plebs niet.
![:wink:]()
Je ziet het pas als je ervoor openstaat.
Ja, hallo.
(Filmpje nog niet gezien.)
Kijk naar Duncan Stutterheim. Oprichter ID&T. Mooi voorbeeld van een BNer die van mening is veranderd. Die zag het eerst ook niet, anderhalf jaar lang. Ging in het hele verhaal mee terwijl zijn vrouw vanaf het allereerste begin al sceptisch was. Tot laatst toen de festivals tóch weer niet doorgingen. Toen klikte het ook bij hem: dit klopt niet wat hier allemaal gebeurt. En de ogen zijn open.
Bijna ieder mens wil zijn ouders of andere naasten kunnen knuffelen. En de meeste mensen verkiezen kwaliteit van leven boven kwantiteit. We willen allemaal nabijheid, contact. Ik zie het fundamentele verschil in denken en prioriteiten waarover je het hebt niet direct, maar misschien begrijp ik het verkeerd.
Ik vond het heel onnatuurlijk om afstand te moeten houden van m’n ouders en voor hen was het nog lastiger. Het was/is een tijdelijke situatie in het belang van een hoger doel. Ik zou het mezelf niet vergeven hebben als ik mijn ouders per ongeluk had besmet. En dit kwam gevoelsmatig nog eens extra dichtbij toen de vader van een bekende (leeftijd mijn ouders) plots overleed aan Corona. En de week daarop iemand van onze afdeling op het werk, ook zelfde leeftijd.
Het was natuurlijk een tijd moeilijk dat afstandelijke met directe naasten maar inmiddels gaan we zoals velen nu alweer wat losser om met het contact. Ja, ik weet dat ook gevaccineerden het virus kunnen doorgeven, weliswaar met lagere virus load. Maar kansen zijn kleiner. En tja, sommige sociale restricties zijn ook niet haalbaar om tot in de eeuwigheid streng vol te houden. M’n moeder begint me vaak al te knuffelen voor ik het door heb.
![:wink:]()
Ik zie ook weer gewoon vrienden en collega’s en familie in RL. Blijft natuurlijk opletten, met het oog op vals veiligheidsgevoel, maar dat echte geforceerde is er echt wel af qua maatregelen, nu iedereen gevaccineerd is. (Niet iedereen natuurlijk, maar ik ken zelf toevallig niemand persoonlijk die de vaccinatie geweigerd heeft.)
Het is i.m.o. niet fair als je naar aanleiding van de afgelopen heftige tijden zou constateren dat mensen die de regels strikt wilden naleven kwaliteit van leven niet prioriteerden. We wilden juist allemaal zo snel mogelijk terug naar een kwalitatiever leven, met onze naasten gezond en wel nabij, en daarvoor moest het aantal besmettingen omlaag.
Ja, de meesten willen uiteindelijk hetzelfde. Maar voor mij is het precies wat Rivalrie zegt:
Het feit dat ik asociaal genoemd word op dit forum omdat ik mijn ouders een knuffel geef, zegt mij veel over de huidige maatschappij. Het is namelijk niet 1 persoon die zo denkt, nee het is een groot deel van de bevolking.
Ik knuffel mijn ouders en kinderen liever vaak en dat ik dan jong sterf, dan nooit meer knuffelen en oud word.
Dit is slechts 1 voorbeeld van hoe de maatschappij in mijn ogen ongezond aan het veranderen is.
In mijn ogen ben je al een stap te ver als je mensen verbiedt te knuffelen, dranghekken tussen geliefden zet, ouderen eenzaam opsluit in bejaardentehuizen, mensen hun bedrijven massaal verwoest, jongeren hun jeugd ontneemt, etc. etc.
In mijn ogen is dat niet de weg van het hart. Dat is de weg van het hoofd dat meent te denken dat eerst offers gemaakt moeten worden, om dán later in de toekomst weer het hart te kunnen openen. Zo werkt het hart niet. Het hart stelt vrijheid en liefde niet uit. En ja, dat is denk ik het fundamentele meningsverschil. De ene kant die meer gericht op de intuïtie aanvoelt dat sommige dingen gewoon not-done zijn, en nooit zouden en hadden mogen gebeuren. En de andere kant die meer analytisch naar de situatie kijkt.
En voor de duidelijkheid: ik denk dat de meeste mensen echt wel goede bedoelingen hebben. Maar dat de prioriteiten krom zijn (imo).
