#1
Vingers uit de kom, met botsplinters en al terug laten zetten zonder verdoving helaas.
Meest pijnlijke fysieke ervaring
71 antwoorden
8 weergaven
18-5-2026
#2
Dat ligt eraan, soms wel en soms niet. In mijn geval niet. Ik liep naar mijn broer en ik werd wakker in de ambulance. Dat vergeet je niet meer zo snel. Heel raar en beangstigend. Het bevestigt mijn idee dat er na de dood geen leven is. Dat vind ik een plezierige gedachte maar het is ook eng.Epilepsie lijkt me dood eng. Voel je dat aankomen?
#3
Oh, ik geloof daar juist wel in. Komt door tripmiddelen denk ik. Dit kan nooit alles zijn, denk ik dan.Dat ligt eraan, soms wel en soms niet. In mijn geval niet. Ik liep naar mijn broer en ik werd wakker in de ambulance. Dat vergeet je niet meer zo snel. Heel raar en beangstigend. Het bevestigt mijn idee dat er na de dood geen leven is. Dat vind ik een plezierige gedachte maar het is ook eng.
#4
Dat het hele circus nog doorgaat na je dood? Nee dankjeOh, ik geloof daar juist wel in. Komt door tripmiddelen denk ik. Dit kan nooit alles zijn, denk ik dan.
#5
In me ballen getrapt worden door me ex en ik had alleen maar haar zus geneukt wat een vernedering
#6
Ik denk niet zoals in hoe we nu leven. Wel geloof ik in energie.Dat het hele circus nog doorgaat na je dood? Nee dankje
#7
Ik denk niet zoals in hoe we nu leven. Wel geloof ik in energie.
#8
Dat is een zin die vrijwel niks zegtWel geloof ik in energie.
#9
Poeh ja epilepsie voelt idd aan als sterven.Nu we het er toch over hebben, doodgaan op zichzelf doet geen pijn. Althans, dat geloof ik niet. Zelfs mijn meest pijnlijke ervaring voelde niet als doodgaan. De enigste keer dat ik écht dacht dat ik dood ging was toen ik een epileptische aanval kreeg.
Acceptatie op zon moment is erg lastig.
#10
Ben vroeger ooit met m'n hand aan een bouwhek blijven hangen, toen zat die spijl in m'n hand en hing ik aan m'n hand. Woog toen ook niet zo veel maar toch
#11
Ik ga nooit door mijn knieën. Ik ga altijd netjes door mijn rug.Door m'n knieën gaan
On topic: nierstenen zijn best vervelend.
Gelukkig maak ik niet heel vaak pijn mee, nooit iets gebroken en alleen een keer mijn ribben gekneusd of zo.
Ik baal van per ongeluk self inflicted pain, in mijn ogen wrijven nadat ik pepers heb gesneden of zo.
Gaat dan vooral om het "domme lul" effect dat ik daar ook bij voel.
Oh ja, toen mijn eerste relatie het uitmaakte, dat deed ook gruwelijk veel pijn. Ik denk soms nog wel eens aan haar. Doet nog steeds zeer.
Edit: ik lees nu fysieke ervaring. Geloof mij, dat ze het uitmaakte voelde ik ook fysiek.
#12
Ja laatste keer dat ik ongesteld was, met uitstek. Letterlijk gekotst van de buikpijn, en door het kotsreflex alles aanspannen en nog meer pijn. Nevur again maat, ga mn baarmoer eruit slopen denk ik.
Ook wel de keer dat ik mn slokdarm had verbrand. Het pijnniveau was misschien niet eens het hoogst, maar meer het constante en dat je eigen speeksels doorslikken al zoveel pijn doet dat je gewoon liever alles in je bek verzamelt. Die ik ook verbrand had heheh.
Ook wel de keer dat ik mn slokdarm had verbrand. Het pijnniveau was misschien niet eens het hoogst, maar meer het constante en dat je eigen speeksels doorslikken al zoveel pijn doet dat je gewoon liever alles in je bek verzamelt. Die ik ook verbrand had heheh.
#13
Ik moet het je toegeven, ongesteldheid is gewoon een smerige gebakken poets van moeder natuur.Ja laatste keer dat ik ongesteld was, met uitstek. Letterlijk gekotst van de buikpijn, en door het kotsreflex alles aanspannen en nog meer pijn. Nevur again maat, ga mn baarmoer eruit slopen denk ik.
Ook wel de keer dat ik mn slokdarm had verbrand. Het pijnniveau was misschien niet eens het hoogst, maar meer het constante en dat je eigen speeksels doorslikken al zoveel pijn doet dat je gewoon liever alles in je bek verzamelt. Die ik ook verbrand had heheh.
#14
Juah, al is het bij mij niet altijd zo geweest hoor! Vroeger vergat ik het vaak gewoon😂 Maar dit was echt ongekend, heb me zelfs ziekgemeld (en met mn 2 hersenschuddingen niet, voor het referentieraam).Ik moet het je toegeven, ongesteldheid is gewoon een smerige gebakken poets van moeder natuur.
Tis echt voor iedere vrouw in iedere levensfase weer wat anders en onderliggende aandoeningen (of de oplossingen ervoor🤓) maken het ook kutter voor de een dan voor de ander.
#15
Niersteen en klaplong(en) zijn beide erg pijnlijk ![:confused:]()
#16
Zeker waar!Oh ja, toen mijn eerste relatie het uitmaakte, dat deed ook gruwelijk veel pijn. Ik denk soms nog wel eens aan haar. Doet nog steeds zeer.
Edit: ik lees nu fysieke ervaring. Geloof mij, dat ze het uitmaakte voelde ik ook fysiek.
#17
Een klaplong is ook een uiterst levensbedreigende aandoening. Hoe kwam het? Te hard aan je didgeridoo-bong gezogen?Niersteen en klaplong(en) zijn beide erg pijnlijk![:confused:]()
#18
Wondinfectie na verstandkies extractie en gebroken knie. Moment dat ze die knie gingen plooien voor een goed beeld op de RX vergeet ik nooit meer 😵💫.
#19
De dood van mijn moeder heb ik ook wel fysiek gevoeld. Een verdriet en gemis dat zo intens is dat je er fysieke ziektesymptomen van gaat voelen. Ik heb me nog nooit zo alleen, laag, verloren en hopeloos leeg van alle energie in mijn lichaam en geest. Dat was inderdaad het meest pijnlijke mentale en fysieke ding,Geloof mij, dat ze het uitmaakte voelde ik ook fysiek.
Gaat nu stuk beter hoor. Je leert ermee omgaan.
#20
Ik heb 4x een klaplong gehad. Allen spontaan met 1 a 1,5 jaar tussen elk. Heb uiteindelijke 5 a 6 jaar lang elk jaar wel 3 maanden moet revalideren.Een klaplong is ook een uiterst levensbedreigende aandoening. Hoe kwam het? Te hard aan je didgeridoo-bong gezogen?