#1
Geachte broeder @Neo-Shulginist ik herken mijzelf voor 80% hier in, tis dat ik het zelf niet kan verwoorden maar wel kamp met ongeveer dezelfde evenredige gedachten over mijzelfHet gaat dus over de vraag: hoe kun je liever voor jezelf zijn? Ik denk dat er in mijn geval ook nog een belangrijke(re) vraag onder ligt: hoe kan je van jezelf gaan houden?
Want ik denk eigenlijk dat in de diepste kern het onderliggende probleem van mij is dat ik niet blij ben met mezelf. Het is zelfs zo erg dat ik op dagelijkse basis heel korte paniekscheuten ervaar waarin ik in een soort tic hardop zeg: "ik haat mezelf". Het lijkt alsof ik daar niet echt controle over heb. Toch weet ik het voor eigenlijk iedereen verborgen te houden. Als er mensen in de buurt zijn dan mompel ik het zo zachtjes en onverstaanbaar dat niemand het hoort. Inmiddels word ik ook steeds sneller in een tegenreactie erbij bedenken: dat ik juist blij ben met mezelf. Maar eerlijk gezegd denk ik niet dat ik dat echt geloof.
Wat misschien belangrijk is om daarbij te vertellen is dat ik kennelijk al op mijn 4e levensjaar niet meer wilde leven. Ik kon me dat zelf helemaal niet herinneren. Maar mijn moeder vertelde dat een tijdje terug. Kennelijk maakte ik me destijds al zó druk over hoe we als mensen met onze leefomgeving omgaan, dat ik daar geen deel aan wilde nemen. Je kan dus wel zeggen dat dit soort ideeën heel diep zitten bij mij.
Het zal de frequentere bezoekers van Drugsforum denk ik niet heel erg verrassen als ik zeg dat ik hoogbegaafd ben. Toen ik 8 jaar oud was zijn we naar een gespecialiseerd bureau gegaan voor een uitgebreide IQ-test, en daar kwam uit dat ik gemiddeld een IQ heb van 130, met wat ze noemen een 'disharmonisch' profiel, ofwel een verbaal-performaal kloof. Dat betekent dat ik véél intelligenter ben op het vlak van taal en het snel analyseren van complexe systemen, en een stuk minder intelligent op het gebied van handelend vermogen zoals zaken plannen, ruimtelijk inzicht, en de fijne motoriek. Dat verschil zorgt dus voor veel frustratie bij mij omdat ik wel veel dingen snap maar ik het moeilijk vind om die ideeën in concreet handelen te vertalen.
Een probleem is daarbij dat die test op scholen nooit erkend is. De leraren hadden hun eigen toetsen en daarop zagen ze steeds dat ik slechts een magere voldoende scoorde. Dus hoezo slim? Dat is helaas een veelvoorkomend probleem bij hoogbegaafden, die moeite hebben om binnen normale kaders te functioneren omdat ze heel anders denken en daardoor niet meer snappen wat nou eigenlijk de verwachting is. Daar heb ik dus heel veel last van gehad in mijn schoolcarrière en later ook op de werkplek. Op school werd ik zeer regelmatig uit de klas gestuurd omdat ik 'brutaal' en 'eigenwijs' was, en nog vaker werd ik afgestraft omdat ik dingen heel anders deed dan de leraar had bedoeld. Er leek eigenlijk niemand te zijn die het scherpe, betrokken, en creatieve jongetje zag wat ik eigenlijk was. Op werk vinden mensen me ook vaak lastig omdat dingen zeg die mensen eigenlijk liever niet willen horen of waar ze niet over willen nadenken.
Het gevolg daarvan is dat ik enorm kamp met een laag zelfbeeld, omdat ik voor mijn gevoel bijna nergens wordt gewaardeerd als ik mezelf ben. Er zijn ook weinig mensen die me echt kunnen helpen bij het vinden van een omgeving die daar ondersteunend aan is, omdat ik vaak zó anders denk dan de meeste mensen dat het nogal lastig wordt om plekken te vinden met gelijkgestemden.
Ik denk dat een van de problemen is dat ik in de loop der jaren de problemen die mensen met mij hebben ben gaan internaliseren. Dat merk ik ook aan mijn gedachten. Zo'n paniekerige tic waarin ik zeg dat ik mezelf haat komt meestal direct nadat ik aan het nadenken was over dingen die ik fout zou hebben gedaan in de ogen van iemand anders. Ik ben vaak met dat soort gedachten bezig, omdat dat het grootste gedeelte van mijn leven uitdrukkelijk van me gevraagd is. Zo is de belangrijkste levensles die ik van mijn vader heb meegekregen dat je altijd eerst moet denken wat je zelf fout heb gedaan. Ik snap zijn punt over zelf eigenaarschap nemen, maar van dat goedbedoelde advies heb ik dus heel veel last.
Nou zijn dit natuurlijk zaken die je met name bij een psycholoog het beste kunt bespreken. Dat heb ik ook zeker gedaan. Maar ik hoopte dat ik via deze biecht wat beter kon uitleggen waarom ik het vaak lastig vind om lief te zijn voor mezelf.
