#1
Nee, ik zei het volgende:
Drugsgebruik is geen ziekte volgens epidemiologen, maar gezondheidseffen door drugsgebruik wel. En verslaving ook. Aangezien epidemiologen alleen de ziektelast van drugsgebruik bestuderen, bekijken ze drugsgebruik in de samenleving dus per definitie als een ziekelijke verschijning. Dat verklaart dus waarom mensen zoals Esther Croes zich blind staren op die ene xtc-dode die jaarlijks valt, maar dat ze geen oog hebben voor de sociale, culturele en emotionele waarde van honderdduizenden anderen die jaarlijks genieten van hun pil.
Aaah, thanks voor de uitleg. Ik las/interpreteerde fout. Misschien moet ik niet meer zo laat oude topics doorspitten. đ Honderd procent agree verder.
Mijn bericht was ook meer een misschien niet zo geslaagd grapje naar @Roze Olifant toe. Ik kom zelf uit de sociale wetenschappen, dus dat was de subtext. Verder heb ik heel veel respect voor iedereen die een doctoraat tot een goed einde kan brengen. Wat een klus zeg.
Haha, no problem! đ Ik snap je opmerking goed, hoor, grapje of niet. Als âsociale wetenschappersâ krijgen we die opmerking natuurlijk vaak, en ik zie de kern van waarheid in die zienswijze ook wel (mijn vader is gepensioneerd wiskundige/statisticus en keek regelmatig met een frons naar wat wij statistisch deden, dingen die in mijn vakgebied normaal waren vond hij maar vreemdâŠ). Wel heeft iedere wetenschap gewoon zo zijn eigen zwaktes. Ook natuurwetenschappen zoals @Neo-Shulginist hierboven uitlegt.
Ik moet zeggen, ik vind de sociale/geesteswetenschappen en de psychologie/psychiatrie specifiek ook vanwege dat âvageâ randje eraan juist interessant. Wat waarschijnlijk tevens de reden is dat ik met drugs experimenteer, dingen die heel moeilijk te vangen zijn in cijfers en hokjes, zijn extra boeiend. Dat betekent niet dat we helemaal moeten ophouden die dingen wel zo goed mogelijk proberen te vangen in cijfers en hokjes.
Een doctoraat zou ik trouwens afraden aan iedereen die het niet Ă©cht wil, inderdaad een grote klus en over geesteswetenschappen gesproken, ik heb het zelf niet wetenschappelijk onderzocht maar de huidige academische context op veel plekken is niet perse een mentaal heel gezonde omgeving voor veel PhD-studenten. Maar goed, die rant zal ik hier iedereen besparen. đ Off-topic.
Mijn vrouw is een âserieuze wetenschapperâ en daarom weet ik dat de meeste serieuze wetenschappers niet alleen de geesteswetenschappen maar ook de sociale wetenschappen zien als semi-onzin, de naam wetenschap niet waard zeg maar, maar dat is niet zo zeer mijn mening.
Wat doet je vrouw en wat is jouw achtergrond? Just curious. Zoals ik net al schreef, mijn vader is van de exacte kant, dus ik ken die frons wel. Toch ziet mijn vader ook in dat sociale wetenschappen serieus zijn, en dat we op statistisch/wiskundig Ă©n inhoudelijk vlak roeien met de beste riemen die we hebben.
Ik was ooit voor een paper met een wat ingewikkeldere statistische analyse (mixed-effects models/multilevelanalyse voor longitudinale data, voor kenners xD) bij een statisticus voor wat hulp. Zulke data is gewoon complexe shit, wil je daar iets zinnigs aan antwoorden op onderzoeksvragen uit kunnen krijgen. Ook die man was licht skeptisch, we hadden daar op een zeker moment een gesprek over. Hij zei (over het toepassen van statistische methoden in de sociale wetenschappen): âHet is een beetje als democratie. We weten dat het niet ideaal is, maar er is nog geen beter alternatief voor handen.â đ Gevaarlijke opmerking misschien politiek gezien, lol, maar ik snap hem wel.
Geen enkele wetenschap is heilig. Maar er bestaan naar mijn idee geen wetenschappen die echt (semi-)onzin zijn. Als exacte/natuurwetenschapper doe je andere wetenschappen tekort door zoiets te zeggen vind ik. We doen wat we kunnen, en daar maken we vooruitgang in. Dit hele proces van nog niets weten naar in elk geval méér dan niets weten is wetenschap.
Maar laat ik voor de grap eens doorvragen: welke vorm van kennis vind jij wel betrouwbaar @Neo-Shulginist ? đ
Ik ben zelf eigenlijk sceptisch over bijna alles.
Haha, interessante brede vraag wel.
