Nou, hier ben ik weer even over mezelf.
Het gaat erg goed. Mijn man is weer even weg en we hebben afgesproken dat hij ook na het werk even bij zijn moeder blijft zolang hij manisch is.
Ik zorg dus weer een tijdje alleen voor de kinderen.
Gisterenavond zou ik met een vriendin (met wie ik een paar jaar geleden nog een aantal keren héérlijk heb gevreeën en gevoosd) wat gaan drinken, maar oppas liet ineens weten niet te kunnen en dus kwam ze bij mij.
Nee, niet gevreeën, ze heeft een vriendje nu en vindt met vrouwen vozen ook vreemdgaan (hij vindt dat vooral, had ik het idee).
Maar dat gaf niet, ik heb onbeschaamd bewonderend naar haar prachtige lijf zitten kijken.
![:grin:]()
Ze wilde een film kijken en ik liet haar onze mega-collectie dvd's zien.
Drie keer raden welke ze uitkoos; jawel, écht waar: The Shawshank Redemption.
Idd Yoro; toeval bestaat niet, dacht ik toen. Ze had hem nog nooit gezien, er zelfs nog nooit van gehoord en ze koos hem uit de tientallen dvd's uit! Mooi om hem juist nu weer te zien!
Vandaag was het een in- en uitlopen van kinderen, er bleef een vriendinnetje van mijn oudste eten en hij heeft vannacht bij haar gelogeerd.
Ik had het badje weer in de tuin gezet en daar zaten ze met z'n 5-en in te poedelen en met waterbommen te gooien.
Dit is precies wat mij zo gelukkig maakt: het samen eten, kletsen, zelfs de onderlinge ruzies tussen de kinderen lijken nu bijna komisch. Natuurlijk word ik erg boos als ze elkaar zowat de hersens inslaan ("Ben je verdorie nou helemaal betoeterd! Allebei NU naar je kamer! Ik tel tot drie...!!!"). Maar inwendig moet ik erg lachen om, ja gewoon, omdat ze zo leuk kind zijn en zo lekker in hun vel zitten.
Als ze weer slapen 's avonds ben ik weer helemaal blij met mezelf en de rust om me heen.
Ik ben voortdurend in een staat van "high" zijn, zo'n gevoel, zó sterk; ik kan de hele wereld aan!
Voor mij is dit een vreemd gevoel, ik bedoel: ik heb het wel vaker gehad, maar nooit zo lang en stabiel: gewoon tevreden.
En ok, er zijn problemen (schulden, mijn man, mijn ex, mijn ex- verslaving etc.), maar er is een rust over mij gekomen. En ik weet waar dat door komt: ik ben niet meer bang om terug te vallen. Vroeger was ik dat wel en als ik dan trek kreeg, was daar ook het risico van terugvallen.
Het is net alsof ik een lichaamseigen Naltrexon-gehalte heb opgebouwd dat ervoor zorgt dat mijn opiaatreceptoren automatisch worden geblokkeerd. Klink ik vaag?
Ik denk nu pas écht na over wat ik met mijn leven wil, had alles altijd een beetje op de rem gehouden bij onderwerpen waarbij ik dacht: Dat lukt mij toch nooit! Zo heb ik bijv. nu 15 rijlessen gehad, vorige maand begonnen. Voor mij is dat echt een overwinning, ik had altijd rij-angst.
En 2 weken geleden is er iets erg vervelends tussen mijn man en mij gebeurd, vanwege zijn manie, (iets seksueels) waarvan ik in het verleden gelijk terug gevallen was (of iets anders zelfdestructiefs zou hebben gedaan), maar nu reageerde ik heel rustig. Ik heb wel gehuild (emo blijf ik altijd
![:wink:]()
), maar ik bleef er niet in hangen, verloor mezelf niet in de pijn.
Mijn nieuwe baan is een bezegeling van alles: ik kan alles aan. YES!
Morgen weer naar mijn therapeut, zij krijgt een schone UC!
Hoi!
grinz