Niet levensmoe, wél afkickmoe...

Gevoel volgen... nou ja, nu even niet, het schiet ff alle kanten op, ik stuiter de kamer door.

D8 overal vanaf te zijn (zie vorige bericht) maar dat viel dus even heel vies tegen...

Vanmiddag draaide ik dus even helemaal door (weet niet wat me bezielde; kreeg ineens een waas voor mijn ogen en gooide de afstandbediening naar mn man, en raak ook...). Reden: hij zou de vaatwasser vullen, niet gedaan.

Voor wie vaker met dingen gooit is dit misschien niet zo'n shock, maar ik heb zoiets nog nooit gedaan.

Dus: huilen ("Sorry, sorry, weet niet wat me bezielde!"), dikke tranen.
En toen wilde ik dus vluchten ("Ik ga weg hier, iedereen kan de vinketering krijgen! Het lukt toch niet, ik val toch weer terug, ik ga weer aan de Tem!").

Mijn zoontje van 2 sliep gelukkig (middagslaapje), maar het is zó eng om bang voor jezelf (en wat je anderen kan aandoen!) te zijn...

We zijn toen mn zoontje wakker was naar de Mac Donalds gereden (eten doet me altijd goed) en ik werd gelijk weer helder in het zonnetje. Vreemd hoor, dat op en af afkicken, zo is het nooit eerder bij mij gegaan...

Wie herkent dit? Ik bedoel dus echt extreme veranderingen (van erg ziek, ineens weer beter etc.).

Ga maar weer House kijken. Badderen hielp ook vanmiddag goed. Zaterdag om 14.00 laatste halve tablet Tem genomen...

Ik ben zo bang dat het net zo lang gaat duren als vorig jaar. Ik moest toen van Meet af en dat duurde 3 weken!!! Dus 1 week erg ziek, maar dan nóg 2 weken spierpijn.

Maar Meet is sowieso één doffe ellende, daar werd ik dus echt psychotisch van bij afkick.

Hebben jullie dat ook, dat Tem minder erg is dan Meet afkick?

Groetjes, R@r@.

r@r@77 zei:

Hebben jullie dat ook, dat Tem minder erg is dan Meet afkick?

Klik om te vergroten...

Ik moet het zelf binnenkort aan den lijven ondervinden, dus ik bid tot god van wel!
Niet dat hij er iets aan kan doen, maar je snapt wat ik bedoel.
Dat afkicken van de meet is voor mij persoonlijk een drama, dus hoop ik maar dat het met de Tem beter gaat...

Als je het positief bekijkt heb je in ieder geval wat heldere momenten op een dag.
Tenminste niet non-stop ziek. Maar die momenten dát je dan ziek voelt... heftig.
Extreem schommelende gevoelens lijken daar helaas gepaard mee te gaan.
Het is dus niet alleen voor jou, maar ook voor je man even doorbijten.
Hij moet enigzins begrip hebben voor jouw gevoelens op het moment.
Is natuurlijk niet makkelijk, maar ik weet zeker, ook al gedraag je jezelf misschien onuitstaanbaar, dat het je allemaal vergeven zal zijn wanneer jullie een paar weken verder zijn en je bent weer helemaal jezelf. Volhouden ondanks de tegenslagen dus, en uiteindelijk komt die beloning

Das waar, maar we zijn nu 3 jaar samen en alle grote schoolvakanties ben ik wel aan het afkicken geweest; 0,6 Tem, 10 mg. Meet etc.

Zijn het nu allebei goed zat, hij ook uiteraard. Hij gelooft nog steeds dat ik ooit clean zal bijven... ik ben nu te ziek om het helder te zien, net als van een kindje bevallen, laat het maar gewoon over mee heenkomen (de pijn, de emo), erin meevaren, zeg maar.

En: zit nu Schindler's List te kijken en dan denk ik: what the f*ck zit ik nu te zeiken, waar gaat het bij mij nou eigenlijk helemaal over? Ik heb 3 prachtkinderen, gezond en wel die bij mij wonen, een lieve man, een koophuis in een prachtige, groene, kindvriendelijke wijk, met een mooie tuin, ik geef les, heb leuke leerlingen... wat zeik ik toch???

Wanneer ga jij beginnen? JOIN ME!

Enne... het helpt heel erg, deze peptalk, thanxxx!!!

Hoihoi!

Thanxxx... Een medewerker van de Detox zei ooit eens tegen me: "Verslaafden zijn eigenlijk te lieve, kwetsbare mensen..." Dat eerste blijkt nu wel!

echt niet ... ik weet zeker dat ik een big bad kanarie ben

lief tsssjk ik vul ook geen vaatwassers hoor



succes! r@r@

heb je overwogen om te blowen?

me verplaatsend in jou zou ik wel 1 joint lusten, al is het maar voor de ontspanning en de verandering

ArieKanariE zei:

echt niet ... ik weet zeker dat ik een big bad kanarie ben

lief tsssjk ik vul ook geen vaatwassers hoor



succes! r@r@

Klik om te vergroten...

En van nature verschrrrrikkelijk lui. De Eend inbegrepen hoor. Deze poetst nog net zijn eigen snavel

Ook ik ben van nature super lui.... dat is voor (ex)gebruikers vaak een gemeenschappelijk eigenschap

Ik ben benieuwd hoe het met r@r@ is.......

Ja, het gaat nu relatief eigenlijk erg goed. Heb nog wel veel spierpijn (Gabapentine tegen gekregen, wat iets helpt) en ik heb het nog koud + veel niezen. Mijn man snapt er niets van ("Je had zo'n lage dosis Temgesic, hoe kan het nu weer zo'n zware afkick zijn?").

Nou ja, omdat ik vaker aan het afkicken ben geweest dan gebruiker. Ik denk dat mijn lichaam het gewoon niet meer pikt ofzo. Ik weet dat ik niet de enige ben: er zijn er meer die al vaak zijn afgekickt en soms maanden ziek blijven.

Ben een beetje bang voor maandag, dan moet ik weer voor de klas; beetje raar gezicht als ik nog ziek ben, maar thuis gaat het goed.

Ik ben in elk geval weer rustig, met name in mijn hoofd en dat voelt al erg bevrijdend...

IK BEN ZATERDAG OM 14.00 UUR EEN WEEK CLEAN!!! En 's middags krijg ik weer een Naltrexon-implantaat, toch beter nu...

Thanx voor alle belangstelling!!!

Groetjes, R@r@

cropp zei:

heb je overwogen om te blowen?

Klik om te vergroten...

Getver! Nee, word er misselijk van enne... ik ben een vrouw: van blowen kreeg ik de eerste keer zo'n honger dat ik de hele nacht op mn studentenkamertje mayo met aardappelen (ja, in die volgorde ) heb zitten eten. Ik vind dik zijn het ergste wat er is (zoals de meeste vrouwen) dus nee, geen optie voor mij...

Yoro zei:

Ik ben benieuwd hoe het met r@r@ is.......

Klik om te vergroten...

Ik ben benieuwd hoe het met Yo Ro is......... wat wil jij veranderen in jouw leven???

R@r@

r@r@77 zei:

IK BEN ZATERDAG OM 14.00 UUR EEN WEEK CLEAN!!!

Klik om te vergroten...

Dikke proficiat! Volhouden, je komt er wel. Succes.

r@r@77 zei:

IK BEN ZATERDAG OM 14.00 UUR EEN WEEK CLEAN!!!

Klik om te vergroten...

Morgen is het zover, de moeilijkste eerste week zit er op
Goed gedaan hoor, je mag trots op jezelf zijn!
Graag wanneer je tijd en ambitie hebt een samenvatting van de afgelopen week.
Dat zou me erg helpen als voorbereiding voor wanneer ikzelf ook zover ben.
Dan heb ik weer iets concreets waar ik mee kan vergelijken en wat ik kan verwachten.

Ik zeg het nog een keer omdat ik het echt meen, goed gedaan!

Thanxxx! Maarre... eerlijk gezegd voel ik me nog behoorlijk kut, het gaat erg op-en-af. Ik voelde me al bijna helemaal beter, maar sinds vanavond word ik weer steeds zieker (spierpijn, met name). Maar zelfs op één avon schommelt het.

Ik ben het zó f*cking zat!!!

En dat stomme implantaat wil ik ook niet morgen, ik heb er lang spierpijn van overgehouden vorige keer en aangezien ik dat vaker heb gelezen... ik wil het gewoon niet...

GOD, wat voel ik me kut (had liever "mijn" gezegd dan "me" maar zelfs daar staat mn hoofd nu niet naar )

Hoi!

Ik voel ook liever aan een kut, dan dat ik mezelf kut voel

Maar ff zonder gekheid, wel balen dat het nog steeds zo schommeld hoor.
Het zou natuurlijk ook te mooi om waar te zijn als je na de eerste week echt al 100% beter was.
Als het iig maar het grootst gedeelte van de dag draagbaar is, dan kan het niet anders dan dat je jezelf hoe langer hoe beter gaat voelen. Kwestie van volhouden dus! Het allermoeilijkste begin is achter de rug.
Nu nog steeds een moeilijke periode met zieke aanvallen en spierpijn, maar de volgende periodes kunnen alleen maar beter gaan.
Op van die moeilijke momenten moet je jezelf goed herinneren hoe vaak je die afkickpijnen hebt moeten doorgaan. Als je nu toch weer naar de tem of , nog erger, de bruin terugvalt... dan is dat alles weer voor niets geweest en zou je weer van voren af aan moeten beginnen.
Dan kun je op zo'n moment beter een tijdje jezelf kut voelen, dan al die tijd voor niets te hebben moeten lijden.... ik weet, het is op zo'n moment een schrale troost, maar toch.
Als je dan maar goed beseft wat je allemaal hebt doorstaan om zo ver te komen.
En het help dan misschien ook om voor jezelf weer even op te noemen waar je het ook weer allemaal voor doet. Jezelf lichamelijk en geestelijk uiteindelijk veel beter gaan voelen.
Je relatie met je man en je kids. Je kunt het zo goed hebben!
Volhouden dus ey!!

Ok, het boomstammetje zit in me (nee, niet zo'eentje ).

Ik riep vanochtend dus nog luid en duidelijk tegen mijn man: "Nee, ik ga écht niet, ik doe het niet! Ik wil dat stomme implantaat niet, geeft alleen maar ergere spierpijn!" Hij: "Dat hoeft ook niet, maar dan ga je in elk geval met me mee voor de UC, dan zien ze dat je niet hebt gebruikt ofzo..." Wist ik dat ik bewust werd meegevoerd? Ja, toch wel. Maar goed, ben dus braaf meegegaan. Ik maakte mezelf wijs dat ik enkel meeging om mijn dossier in te zien en daarna zou ik zó weer vertrekken...

Om een lang verhaal kort te maken: ik heb dus nu het Naltrexon-implantaat in mijn buik. Ben nog steeds ziek (spierpijn, niezen, rillen, darmen), maar het geeft toch ook rust. Want als ik trek zou krijgen in Tem (of erger: bruin) dat kan het gewoon niet. Simpel.

En ook een beetje onrust die ik wegdruk. In oktober had ik dit implantaat ook (zie eerdere berichten) en ik zat de laatste paar weken (soms onwillekeurig, wat het ergste is want dan voelt het alsof je geen contrôle hebt over jezelf en soms ook willekeurig, wat wel fijn is, zoals je verheugen op een goed concert ofzo) echt af en toe gewoon af te tellen: nog zoveel weken en dan kan ik weer gebruiken (zoals Kinderen voor Kinderen: "Nog 4, nog 3, nog 2, nog 1, jajajajajajajajajajaja Hiep Hiep Hoera!!!").
En dat was dus ook mijn excuus om het niet te willen doen: "Ja maar schat, jij begrijpt het niet, met dat implantaat ga ik aftellen tot ik weer kan gebruiken en dat is juist niet goed, het moet juist uit mezelf komen, de motivatie moet ik uit mezelf halen, niet afhankelijk van een implantaat..."

Rust of geen rust? Nou ja, toch wel ja... En die mindf*ck is gewoon het verslaafde-duivelsstukje in mij...

Hoihoi!

Ik denk echt dat je er toch goed aan hebt gedaan.
Aftellen of niet, je hebt iig de komende weken de mogelijkheid weggenomen tot...
Dat moet inderdaad meer rust geven.
Die eerste weken moeten het moeilijkst zijn, en als het implantaat dan uiteindelijk is uitgewerkt... dan sta je waarschijnlijk een stuk sterker in je schoenen.
Je bent weer met je neus op de feiten gedrukt en even goed wakkergeschud.
Mocht je dan toch nog aan jezelf twijfelen kun je misschien kort daarop een volgende implantaat laten zetten. Maar ik zou denken dat deze wel eens de laatste kan zijn.

goed gedaan, en ga zo door!

Yoro zei:

Maar ik zou denken dat deze wel eens de laatste kan zijn.

Klik om te vergroten...

Als ik hiervan écht helemaal overtuigd van zou zijn, dan ben ik er. Dan blijf ik clean.

Geldt voor jou ook en ons allemaal: Ik ga de komende weken maar eens doelen stellen.

Op nummer 1: GELOVEN DAT IK CLEAN ZAL BLIJVEN!!!

Hoe zit dat bij jullie? Geloven jullie dat ook? Of geloof je dat dat vanzelf komt als je eenmaal afgekickt ben? Of: ik blijf pas clean als ... (eindeloze lijst mogelijkheden).

Hoihoi!

Ik heb niks inhoudelijks te melden, maar ik wens je veel succes en sterkte.