#1
Thanxx allemaal, doet me goed
En Nonna: om jouw vraag in je PM te beantwoorden: Nee, lekker was het niet. Ik was kotsmisselijk, heb ook veel overgegeven (was op een gegeven moment niets over, dus werd heel zuur, echt heel goor) en gewoon zó knetterstoned dat het niet eens in de buurt van lekker kwam.
Maar na die ergste klap heb ik toch heel diep geslapen en de volgende dag werd ik 's avonds pas ziek. Het gevoel overdag was, eerlijk is eerlijk, toch wel even fijn. Moeilijk om toe te geven, maar ja, toch wel even fijn. Ik stond wat verder van mezelf, van al mijn onrust en onzekerheid, wanhoop etc. af.
Dat was ik kennelijk toch vergeten dat DAT juist zo aantrekt in die troep. Als ik me goed voel, heb ik het niet nodig en als het even slechter gaat ook niet, dat heb ik wel bewezen.
Maar als alles wat ik heb opgebouwd met mijn hele gezin als een kaartenhuis in elkaar dreigt te zakken ("Ons huis! Onze hypotheek!") en die baan waar ik zó gelukkig was en waar eindelijk alles op z'n plek viel, ja, kennelijk was dat genoeg.
Wel griezelig, dat het toch zo broos was allemaal.
Maar goed, blijkbaar was dit nodig om me alert te houden, ik kan het nu toch niet meer veranderen. En erover schrijven helpt mij enorm, merk ik weer.
Ik blijf clean ja (ik schrijf het lekker vaak op, voelt ook goed
), dat blijf ik.
Ik ga verder en ja, ik had vorige week (vóórdat mijn man zijn slechte bericht kreeg) al wat sollicitaties de deur uit gedaan.
Had weer een stapel dikke pillen (leesvoer, bedoel ik
) om me heen en lees veel, grote pot brandnetelthee erbij en ik ga weer verder.
"Even slikken en weer doorgaan", zong Marco Borsato. Dat doe ik nu ook.
Truste allemaal!
En Nonna: om jouw vraag in je PM te beantwoorden: Nee, lekker was het niet. Ik was kotsmisselijk, heb ook veel overgegeven (was op een gegeven moment niets over, dus werd heel zuur, echt heel goor) en gewoon zó knetterstoned dat het niet eens in de buurt van lekker kwam.
Maar na die ergste klap heb ik toch heel diep geslapen en de volgende dag werd ik 's avonds pas ziek. Het gevoel overdag was, eerlijk is eerlijk, toch wel even fijn. Moeilijk om toe te geven, maar ja, toch wel even fijn. Ik stond wat verder van mezelf, van al mijn onrust en onzekerheid, wanhoop etc. af.
Dat was ik kennelijk toch vergeten dat DAT juist zo aantrekt in die troep. Als ik me goed voel, heb ik het niet nodig en als het even slechter gaat ook niet, dat heb ik wel bewezen.
Maar als alles wat ik heb opgebouwd met mijn hele gezin als een kaartenhuis in elkaar dreigt te zakken ("Ons huis! Onze hypotheek!") en die baan waar ik zó gelukkig was en waar eindelijk alles op z'n plek viel, ja, kennelijk was dat genoeg.
Wel griezelig, dat het toch zo broos was allemaal.
Maar goed, blijkbaar was dit nodig om me alert te houden, ik kan het nu toch niet meer veranderen. En erover schrijven helpt mij enorm, merk ik weer.
Ik blijf clean ja (ik schrijf het lekker vaak op, voelt ook goed
Ik ga verder en ja, ik had vorige week (vóórdat mijn man zijn slechte bericht kreeg) al wat sollicitaties de deur uit gedaan.
Had weer een stapel dikke pillen (leesvoer, bedoel ik
"Even slikken en weer doorgaan", zong Marco Borsato. Dat doe ik nu ook.
Truste allemaal!
