Clean blijven!

helemaal toppie rara

die reactie ging bij mij zo ook ongeveer ... was al een hele tijd clean, maar nog niet lang genoeg om het echte lijden te zijn vergeten. MAar toen kwam ik dus een oude dealer tegen, precies die ene met wie ik altijd erg goed omging en die me ook 'hielp' als ik even geen geld had enzo.

Gewoon een hele aardige jongen, alleen jammer dattie heroine en coke dealde. En na een tijdje praten en ik kon echt zien dattie oprecht blij voor me was dat ik was gestopt, vroeg hij toch van wil je wat .. nee dank je, maar voor ik het doorhad hadtie al een grammetje in mn hand gedrukt en was weggelopen....

Zoiets was me al eens eerder gebeurd bij een eerdere afkickpoging en ook toen nam ik het niet, maar het heeft me gekost, heb daar echt een dag over getwijfeld toen,,, die laatste keer daarentegen was het geen probleem, deed me niets, boeide me niets en verdween gewoon in de eerstvolgende prullenbak zonder er echt bij stil te staan.

Vanaf dat moment wist ik zeker van he ik ben eindelijk op weg om die zooi mn mentale systeem uit te krijgen. Want dat s uiteindelijk de kunst he .. clean blijven

volgens mij staat dat berichtje hier zelfs nog ergens op het forum ongeveer anderhalf jaar terug.

Mijn dealer (die ene die de beste was, zeg maar) heeft me de laatste weken al 3x gebeld. Dat deed hij normaal nooit als ik een tijd clean was.

Het maakte me altijd onrustig, maar nu niet meer.

Ik weet het, cliché; maar wat onwijs, f*cking, giga-mega-heerlijk om vrij te zijn!!! Ik ben vrij van drugs, maar nog beter voelt het dat ik ook weer vrij ben van gedachten naar drugs!!!

En misschien emo, maar dat interesseert me lekker geen reet :P : het heeft me een aantal dagen geleden enorm geholpen dat ik mijn onrust durfde te verwoorden hier op DF én dat ik zulke goede reacties kreeg.

Aan jullie heb ik veel, zoveel meer eigenlijk dan aan de therapie (waar ik niet meer kom, omdat zij werkt op de dagen dat ik ook werk). Het kunnen delen, maar ook zelf het advies kunnen geven etc.

Ik merk ook dat ik écht meeleef met anderen, goed om me weer mens te voelen. En de paradox is dus dat ik altijd dacht dat ik best inlevingsvermogen had en hulp kon bieden (privé en aan leerlingen), maar nu blijkt dus dat ik dat nu pas echt voel... Het was er al wel, maar nu is het "levendiger" en authentieker geworden.

Blablabla, ik ga zo de kinderen uit school halen...

Groetjes!

Moet ik het met de Eend eens zijn Rara,
Verander op zijn minst van telefoonnummer.
Zodat jij in ieder geval niet gebeld kunt worden!!
Dat lijkt me een stuk gemakkelijker.
Als je niet gebeld word, hoef je ook geen nee te zeggen.

Ik heb ook een ander nummer genomen, en alle nummers van dealers er uit geflikkert.
Dat maakt de drempel al een heel stuk hoger om bij een dipje terug te vallen hoor!
Natuurlijk, als je écht wilt dan vind je alsnog wel weer een contact om te scoren.
Daar zijn we met zijn allen erg creatief en volhoudend in als het daar om gaat.
Maar het wordt je dan wel een stuk moeilijker gemaakt.
En tegen de tijd dat je dan eindelijk pas kunt scoren heb je toch meer tijd gehad om je nog te bedenken...
Baat het niet dan schaad het niet toch!

Grtz Yorrie ( )

speeseend zei:

En leer met de overgebleven onvoorziene situaties dealen.

Klik om te vergroten...

Zal dat maar niet letterlijk nemen, Duck!
(Was toch op een fiasco uitgedraaid. Als ik met een dealertje had afgesproken, was ik zo zenuwachtig dat ik 9 en de 10 keer mn bolletje van de zenuwen liet vallen en als ik politie zag wist ik zeker: Zij zien dat ik bruin aan het kopen ben! Ik word gepakt! Ik kom vast te zitten!
En als ik met een verslaafde was, was ik altijd bang om beroofd te worden, daarom ging ik nooit met ze om, ben echt een schijterd wat dat betreft, wat maar goed is ook, sommige angsten moet je niet willen overwinnen )

En om bij het topic te blijven: ik ben vandaag jarig (HIEP HIEP HOER@R@!) en ik heb vaak gehad dat ik op 31 december (afgelopen keer nog ) of de dag vóór mijn verjaardag nog even "voor de állerlaatste keer" bruin ging halen (onder het motto van: "Want dan heb ik een mooie stopdatum; jaja... ).
Dat ging bij mij echt een paar keer per jaar zo: oudjaarsnacht, dag vóór verjaardag, elke eerste van de maand, etc.

Maar nu dus niet, ik ben mijn nieuwe levensjaar ingegaan zonder die gebruikelijke onrust, fijn is dat.

Ja, nog steeds lyrisch over mijn eigen clean zijn, sorry boys, wordt vast beetje irri, maar dat weerhoudt mij lekker niet om het van de daken te blijven schreeuwen!
Wie weet hebben de afbouwers onder ons er wat aan (Yoro?) i.p.v. dat het irri is?

Hoihoi!

Is voor mij zeer zeker alles behalve irri hoor rara!!!
Het laat me alleen maar zien hoe het kan zijn straks wanneer ik ook eindelijk zo ver ben.
And i like what I see

Owja, enne.....

ER IS ER ÉÉN JARIG HOE-R@R@, HOE-R@R@,
DAT KUN JE WEL ZIEN DAT BEN JIJ!!!

HIEPPERDEPIEP, HOE-R@R@ HIEPPERDEPIEP, HOE-R@R@ HIEPPERDEPIEP, HOE-R@R@

Zo, heb ik toch even virtueel voor je gezongen

Proficiat meid, dat er nog vele cleane en gelukkige jaren mogen volgen

Hoi Sarori,

Dank je! Ik heb eens zitten snuffelen in jouw posts (zijn er érg veel) omdat ik nieuwsgierig ben naar wie jij bent.

Weet je wat; ik vraag gewoon en ik zie wel of en zo ja; in hoeverre jij antwoord kunt/wilt geven.

Komt 'ie:
- Ben jij ook verslaafd? Waaraan?
- Heb jij ook een gezin etc.?

Ik ben erg benieuwd omdat ik merk dat je je zinnen heel nauwgezet weergeeft, je verstand van zaken hebt (professioneel of door eigen ervaring) en heel betrokken bent bij iedereen. En dat maakt me juist nog nieuwsgieriger...

Ik hoor het wel (of niet ).

@ Yoro, thanxx voor die prachtige solo, zou Michael jaloers op kunnen zijn. Kan volgend jaar wel iets meer in de maat (draait allemaal om de juiste timing, jongen!) , maar verder prima gezongen, Yorrie-boy!

Groetjes, R@r@ (die nog van de laatste 26 minuten jarig-zijn gaat genieten) (By the way, ook jarig zijn voelt clean veel leuker).

Hoi R@R@,

Op de valreep lees ik nog dat je vandaag jarig bent. Ik zal je het liedje maar besparen, want ik ben vandaag niet zo goed bij stem. Maar toch Proficiat en ik wens je nog heel veel geluk, wijsheid en cleane jaren toe!! Pluk de dag en maak er wat van.

Dat telefoonnummer zou ik ook al lang weggegooid hebben. Geen zin in gezeik en gestress van lieden die het toch maar blijven proberen....
Maar als jij dat allemaal moeiteloos kunt weerstaan, wie ben ik dan...

Geniet nog even lekker van je verjaardag. Ik drink er eentje op!

Hoi Sarori,

Ik lees net over je HIV en ik denk dat het misschien daarom komt dat je je zo genuanceerd uitdrukt en zo betrokken bent, of was je dat altijd al?

Ik snap jouw reactie ook wel, jij wordt denk ik vaak met vooroordelen geconfronteerd, dus zal je daarom zelf genuanceerder zijn.

Ik ben van nature ook best genuanceerd, behalve over verslaafden (die echt in de scene zitten), maar dat zegt idd misschien nog wel meer over mij dan over hen.

Ik hoop dat je je, ondanks je ziekte, toch relatief goed voelt; als ik jouw posts zo lees zit dat geloof ik wel snor.

Groetjes, R@r@

en als je weer eens een keer uitglijd is ook nog geen ramp als je maar niet blijf hangen en jezelf weer oppak.ik zie het zo:als ik het moeilijk heb ga ik geen eindeloze strijd met mezelf meer aan. zonde van mijn energie.ik neem wat ik denk nodig te hebben om door te kennen gaan.als ik pijn heb neem ik een pijnstiller etc.net als eten,als ik trek in iets heb neem ik dat.je leef maar 1x

Nou R@R@, daar komt ie:

Ik ben getrouwd geweest en heb twee puberende zonen. Bij de jongste gaat het allemaal smooth en die zit hier dan ook zo'n 3-4 avonden per week mijn pc in beslag te nemen Hij is net weg nu, nadat we nog even (illegaal) dwars door het bos over stoffige bospaden met de auto een soort wilde rallyrit hebben gereden.

De oudste kost zijn moeder en mij soms nogal wat hoofdbrekens. Hij is wel eens in aanraking geweest met de politie, blowend op school betrapt, spijbelde veel en meer van dat soort dingen. In de slechtste periode kon je geen land meer met hem bezeilen, want hij deed precies waar hij zelf zin in had en kwam ook alleen thuis (bij zijn moeder) als hij daar zin in had. Ik zag hem maar amper. Dat was vooral omdat hij wist dat ik aan hem kon zien als ie weer eens onder invloed verkeerde en aangezien dat op een gegeven moment vrijwel de gehele dag continu het geval was, mijdde hij mij als de pest. Dat deed zeer natuurlijk. Zijn moeder is wat naïever in die dingen, had het allemaal niet zo door en was dus ook veel makkelijker te manipuleren.

Ik heb het idee dat het ergste achter de rug is nu en dat hij tot inkeer aan het komen is. Dat is maar goed ook, want wij hebben ons vreselijke zorgen gemaakt dat hij misschien weleens aan de hardere drugs zou gaan. Zo zag ik een beetje wat voor soort vrienden hij had en dat stemde mij nou niet echt hoopvol. Het bijpasssende junkengedrag van stelen, liegen en bedriegen, had hij in ieder geval al behoorlijk goed ontwikkeld. De laatste weken zoekt hij gelukkig weer contact en dat doet mijn vaderhart goed.

Ik heb dus geen echt gezin meer, want ik woon momenteel alleen, maar wel op steenworp afstand van de kids, die samen met hun moeder en haar nieuwe man wonen. Ik heb er bewust voor gekozen dichtbij mijn kinderen te wonen, zeker in de moeilijke puberjaren. Dat werd mogelijk toen een latere relatie (met een man) op de klippen liep. Ieder nadeel heb zo zijn voordeel
Mijn twee boys hebben dus een heuse homovader. Gelukkig is dat geen probleem voor ze en ze weten haast ook niet beter omdat ik uit de kast kwam toen ze nog heel klein waren.

Ik ben verslaafd aan roken, maar dan heb je het wel gehad. Ik hou van een blowtje, maar heb dat nu alweer een paar maanden niet gedaan.Heb met van alles geëxperimenteerd in mijn leven, maar op de een of andere manier is het nooit verder gekomen dan wat recreatief gedoe. Misschien komt dat ook wel omdat ik de nadelige gevolgen zo van dichtbij heb meegemaakt. In een ander topic heb ik dacht ik al eens beschreven dat mijn jeugd behoorlijk is verzuurd door een aan alcohol verslaafde moeder en in weer een ander topic heb ik al eens geschreven dat ik een nichtje, die vroeger nog bij ons in huis had gewoond, aan de hero heb verloren. In mijn latere leven kom ik voortdurend weer in aanraking met mensen die op de een of andere manier niet met drugs kunnen omgaan. In de homoscene wordt behoorlijk veel gebruikt (ik vermoed weleens tegen de eenzaamheid en omdat het er in bepaalde kringen nou eenmaal bijhoort) en ook daar heb ik sommigen er volledig aan onderdoor zien gaan. Soms dusdanig dat ze er niet meer zijn. Triest. Wat ooit als een geintje begon...

Ik ben eigenlijk altijd al een mensen-mens geweest en betrokken bij de wereld om mij heen. Mijn homo-zijn (is toch een minderheidsgroep), mijn al jonge ervaringen met de duistere kanten van verslaving (zie ik toch altijd als een soort vlucht voor iets dat leven heet) en mijn latere hivuitslag hebben dat alleen nog maar versterkt.
Ik ben na mijn school rechten gaan studeren en werk sindsdien veel met mensen. Niet als hulpverlener, maar door mijn werk kom ik wel veel in aanraking met de duistere kanten van het bestaan: armoede, ellende, oneerlijkheid, lage emoties, de gevolgen van ontslag enz enz....ik sta er mee op en ik ga er mee naar bed (haast).

Ik vind het zelf soms wonderbaarlijk hoe ik bij dat alles toch zo positief kan blijven, maar ik ben geboren als ras-optimist en hoop dat ook nog even te kunnen blijven. Maar ook ik heb er soms zwaar de schurft in en ken wel degelijk sombere buien. Maar als het weer te heftig dreigt te worden is het net of een onzichtbare hand mij daar weer uit tilt en gaat mijn overlevingsinstinct en optimisme het weer winnen. Zo gaat dat tenminste nog steeds. Even afkloppen

Als kind was ik al eigenwijs (maak liever zelf dingen mee dan dat ik anderen geloof en stippel graag mijn eigen pad uit) en ben al door behoorlijk wat sloten gewandeld/gebaggerd. Maar iedere sloot heeft gelukkig ook altijd weer een kant waar je kunt opklimmen. En nog nadruipend van de blubber kan ik dan trots uitroepen: ze hebben wel gelijk gehad, maar nu weet ik het tenminste uit eigen ervaring

En daarom ben ik dus ook op dit forum gekomen. Nieuwsgierigheid is goed, maar soms kan het ook mijn valkuil zijn. Daarom liever goed beslagen ten ijs, dan glibberend ten onder. En als er iemand is die mij daarbij kan helpen, dan zijn jullie het wel! En ik mag wel zeggen dat jullie daar - ieder op zijn of haar eigen manier - heel erg goed in slagen.

Bedankt daarvoor!

Hoi Sarori,

Thanx voor de openhartige en uitgebreide reactie; had ik dus toch gelijk : je bent zo genuanceerd van nature, maar ook door wat jij hebt meegemaakt.

Ik kan me erg kwaad maken om hoe veel mensen over homoseksualiteit denken; of nog erger: het zogenaamd accepteren, maar als het hun eigen kind is, kan het ineens niet!

Ik ben dus bi en ik heb mijn kinderen verteld dat mamma verliefd wordt op de persoon en dat het niet uitmaakt of het een man of een vrouw is. Mijn ervaring met kinderen is dat als je zelf écht erachter staat dat wat jij zegt voor jou ook waar is, dat het voor kinderen ook geen probleem en dus normaal is.

Wat fijn voor je dat je vlakbij je kinderen woont, dan kan je niet alleen biologisch, maar ook in de dagelijkse realiteit pappa zijn.

Sarori zei:

Ik vind het zelf soms wonderbaarlijk hoe ik bij dat alles toch zo positief kan blijven, maar ik ben geboren als ras-optimist en hoop dat ook nog even te kunnen blijven. Maar ook ik heb er soms zwaar de schurft in en ken wel degelijk sombere buien. Maar als het weer te heftig dreigt te worden is het net of een onzichtbare hand mij daar weer uit tilt en gaat mijn overlevingsinstinct en optimisme het weer winnen. Zo gaat dat tenminste nog steeds. Even afkloppen

Klik om te vergroten...

Zo is het voor mij ook!
Ik ben ook van nature erg positief, houd ook erg van goede humor, maar soms kunnen onrecht, eenzaamheid en kwetsende opmerkingen me echt pakken, heel ineens en onverwacht.

Ik heb altijd al het gevoel van een beschermengel (of entiteit, hoe je het noemen wilt) ervaren, maar sinds dit voorjaar voel ik hem (het is een man) bijna lijfelijk, wat sterker is geworden sinds 3 mei (volledig clean).
Het heeft zeker iets te maken met mijn besluit nooit meer opiaten te zullen gebruiken (nooit-meer-cocaïnebesluit was al jaren eerder genomen).

Ik had het vanavond weer. Ik voelde die onrust weer (een andere dealer belde me weer, ik weet niet hoe hij mijn nummer heeft gekregen, ik kende hem jaren geleden) en ik ging snel naar huis (hij belde tijdens boodschappen doen) en op de fiets voelde ik het ineens, iets van een warme hand/druk op mijn schouder.
Daar wil ik normaal nooit aangeraakt worden, maar nu was het ok.
En ik mompelde: "Hé, ben je er weer?"
Het was niet eng, maar fijn, een beetje alsof ik hem wel had verwacht ofzo.
En ik dacht: "Nee, ik laat me hierdoor niet uit het veld slaan, niet door 1 telefoontje, door niks. "
Ik voelde me erna zó, ja, hoe zal ik het zeggen, verlicht ofzo.

En toen werd ik weer heel blij, heb de hele avond op Youtube cabaret-sketches zitten kijken en gelachen tot ik écht zat te huilen van het lachen.

Ik doe het allemaal alleen, ik kan het ook alleen, maar deze beschermengel geeft mij letterlijk en figuurlijk schouderklopjes, die iedereen gewoon op z'n tijd nodig heeft.

En de rest van alle steun komt van mijn kinderen, mijn man, familie, vrienden én van jullie. Wat ben ik toch gezegend, ik hoef niet in een God te geloven die almachtig is, ik geloof dat het "goddelijke" in al haar/zijn vormen al in en om mij heen zit.

Slaap lekker allemaal!

R@r@

Sarori zei:

Dat telefoonnummer zou ik ook al lang weggegooid hebben. Geen zin in gezeik en gestress van lieden die het toch maar blijven proberen....
Maar als jij dat allemaal moeiteloos kunt weerstaan, wie ben ik dan...

Klik om te vergroten...

Het heeft niet echt zin want ik ken de 2 nummers uit m'n hoofd. Ik ben in het dagelijks leven erg vergeetachtig (ben bijv. vaak sleutels kwijt, doe boodschappen en vergeet juist dat ene te kopen waarvoor ik erheen ging etc.), maar met (telefoon)nummers en data en ingwikkelde woorden heb ik een erg goed geheugen.
Als ik het één keer hoor, blijft het als een soort ritme in mijn hoofd.

Die ene dealer (zie eerdere post) heeft in een paar jaar tijd nog nooit zijn nummer veranderd, ik was er dus altijd aan gewend dat de keuze om niet te gaan gebruiken in mij moest zitten, onafhankelijk van of hij mij wel/niet belde.

Maar dat geeft niet.
Zoals ik al schreef: mijn grootste bescherming is dat ik nooit meer ga gebruiken en mocht er écht iets erg gebeuren, waardoor ik mijn keuze om niet te gebruiken vergeet of wil vergeten, dan weet ik zeker dat die hand op mijn schouder mij weer doet herinneren waarom ik ook al weer die keuze had gemaakt...

Truste!

Sarori, elke keer als ik jouw opbeurende posts lees, voelt ik zoveel hoop en kracht opkomen; een heerlijk gevoel...

Nee, ik ben niet cynisch, ik meen het.

Dankjewel!

Kus,
R@

Endorfinen

Ik heb vanmiddag voor het eerst weer trek gehad.

Ik was aan het hardlopen met een vriendin (heb de laatste 14 jaar niet meer gesport!).
Aan het einde was ik écht hélemaal gaar!
Ik rook nog sigaretten en heb longemfyseem, dus dan snap je wel dat ik erg moe was

En ineens uit het niets zag ik in gedachten een mooi stukje folie met bruin erop voor mijn ogen dansen.
En het deed ook echt iets van verlangen in me opborrelen.

Ik dacht eerst: "WTF is dit nou?" en dwong mezelf om rustig te blijven.

Toen ik thuis was, heb ik gelijk een paar glazen water gedronken en het trok langzaam (na ong. 20 minuten) weg.

Maar nu snap ik wat er gebeurde op dat moment: door dat hardlopen komen natuurlijk endorfinen vrij en dat is een beetje hetzelfde als opiaten. Ik heb het nog even nagezocht op internet en het klopt.

Volgende keer hoef ik dus niet zo te schrikken; het is een natuurlijke reactie.

Mijn geest blijft sterk, maar mijn lichaam moet daar nog op anticiperen

Wikipedia:
Endorfines werken in de eerste plaats pijnonderdrukkend, maar zorgen ook voor een gevoel van geluk of euforie, zoals de 'runners high' bij duursporters.
De roesachtige toestand die kan ontstaan na een fysieke inspanning wordt gedeeltelijk veroorzaakt door het vrijkomen van endorfine.
Opium en heroïne werken op dezelfde receptoren in als endorfine.
De smaakervaring bij suikers, vetten, chilipepers[1] en ook chocolade produceert endorfine in het lichaam.
Ook werkt deze verslavende stof zeer actief bij automutilatie (zelfverminking).

Dat moet idd even schrikken geweest zijn.
Dat visuele beeld van het folietje met die bruine druppel ken ik maar al te goed!
Je ziet het jezelf al oproken, en die herinnering van dat gevoel...

Ook ik heb er last van hoor, alleen altijd maar heel kort, gelukkig.
Die gedachte die in je opkomt kun je niet stoppen, dat gebeurd.
wat je daarna doet heb je echter wel in de hand.
Je kunt jezelf helemaal lekker en gek maken met als onvermijdelijk resultaat dat je terugvalt.
Of je zet dat heerlijke gevoel nog eens kritisch tegenover de nadelen.
Dan komt er bij mij al heel snel een gevoel van afkeer.
Ik kan die gedachten dan ook best vlug van me afzetten, en dan ook weer vlug vergeten.
Gewoon weer over tot de orde van de dag zeg maar.

Wat je zegt over de endorfine klopt volgens mij ook wel hoor Ra.
Zeker wanneer je al een hele tijd niet gesport hebt, en dus ook die stoot met endorfine niet gevoeld hebt. Dan kan je lichaam daar vervelende signalen van doorsturen naar je hersenpan. Herinneringen die gepaard gingen met die stoffen in je lijf.
Gelukkig weet je nu dat dit simpelweg een reactie is van je lijf, en kun je daar rekening mee houden wanneer je een volgende keer gaat hardlopen.

Zie het dus niet als iets al te ernstig Ra.
Het was maar een gedachtekronkel met aanwijsbare oorzaak waar je uiteindelijk toch weer goed mee om bent gegaan.

trusten meid.

labradoor zei:

je leef maar 1x

Klik om te vergroten...

Daarom vind ik het zo belangrijk om juist NIET terug te vallen!

Hallo allemaal,

Hier even een tussenbericht van mij.

Voor iedereen (en Silver , maar bedankt voor je PB! ), nee, ik ben niet verder teruggevallen. Zit wel in een enorme strijd wat betreft toekomst etc.

Omdat mijn man geen werk heeft meer en ik ook niet, moet ik nu eigenlijk elke baan in het onderwijs aannemen. Veel MBO niveau 2 of VMBO dus. Dat is op dit moment te zwaar voor me. Ik ben helemaal opgebrand van het elke keer weer opnieuw moeten beginnen.

Wat daarbij komt: sinds die ene hele leuke baan in de Jeugdhulpverlening, weet ik nu dat dát is wat ik echt wil en ook kan. Ik heb al gesolliciteerd, maar elke keer krijg ik een afwijzing omdat mijn opleiding niet aansluit. Bij die andere werkgever heb ik dus wat dat betreft echt geluk gehad.

Ik moet dus gewoon SPH gaan studeren, maar ja, van welk geld. Het UWV zal het niet gaan betalen, omdat ik al goed geschoold ben, volgens hem. Of toch maar een gesprek aanvragen? Eeerlijk vertellen dat het onderwijs mij nu van binnen opvreet, dat ik daar echt geen toekomst meer heb en wil hebben?

Ik weet het even niet meer. Die andere baan (MBO, niv. 2), ziektevervanging is misgelopen omdat ik niet in het team paste, dat was ook echt waar en dat zal ik teveel hebben uitgestraald.

Anderen kunnen het wel volhouden, dag in dag uit naar werk gaan, wat je helemaal tegenzit, maar ik niet, dat maakt me van binnen dood en ik word er letterlijk uitgeput van.

En nu kan ik weer ergens anders gaan werken: korte reistijd, maar weer MBO niveau 2 (ironisch; vlakbij die prachtige baan in je Jeugdhulpverlening ), maar ik wil het niet meer, maar wat ik wél wil kan niet omdat ik het diploma niet heb.

Nee, ik val niet terug, maar ben wel erg depri. Ik kijk veel t.v. en geniet gelukkig wel van de Herfstvakantie met mijn kindertjes.

Ik ben vooral boos nu, en ook boos op mezelf, op mijn verleden. Ik was die mooie baan niet vanwege mijn verleden verloren (dat was i.v.m. een ex van mijn man waar hij een kindje mee had blablabla, waardoor ik ook "betrokken" zou zijn), maar als ik nooit verslaafd was geweest, had ik al lang geld gehad (en uitgegeven) om de studie te doen die ik echt wil, die aansluit op wat ik wil: in de Jeugdzorg werken.

Ik weet het: terugkijken heeft geen zin en ja, ik blijf solliciteren. Ik doe "groot" in mijn handelen, maar ik voel me erg klein, verward en gewoon heel erg moe van alles.

En ook bang, want de sector waarin ik wil gaan werken, dat is ook precies de sector waar alle rechtbankstukken etc. over mijn verleden liggen.
Officieel mag een verleden geen reden zijn om iemand een baan te weigeren en er zullen er ook best zijn tegen wie ik op een gegeven moment eerlijk kan zijn over mijn verleden en tóch die felbegeerde baan krijgen, maar zie die maar eens te vinden.
De meesten zullen het toch teveel risico vinden.

Eén voordeel: ik heb geen strafblad, dus een Verklaring Omtrent Gedrag krijg ik altijd (logisch, anders zou ik geen les kunnen geven )...

En omdat ik boos ben op mijn drugsverleden, kwam ik ook even minder op DF, komt wel goed hoor, maar nu ff onregelmatig DF-bezoek

Groetjes,
Ra

Lieve Ra,

Ik kan me helemaal inleven in je situatie.
Het is gewoon allemaal even Kut.
Je doet zo je best, en het werpt niet de vruchten af die je gehoopt had.
Daar word je wel depri van.
Je verleden is een bagage die je nu eenmaal meedraagt.
Zoals je zegt: terugkijken heeft geen zin.
Maar het blijft wel irritant in je achterhoofd meespelen.
Wat als ik...
Had ik toen maar....

En dat is juist wat zo deprimerend is.
Die boosheid op jezelf. Steeds met die beredenering tot de conclusie komen: Je hebt het allemaal aan jezelf te danken. Je hebt het voor jezelf verpest.
Geloof me, die beredenering ken ik maar al te goed.
Je hebt er alleen zo weinig aan.
We zullen het moeten doen met het hier en nu.

Het enige wat we kunnen doen is ons uiterste best.
En ook al werpt dat niet direct zijn vruchten af, is dat de enige manier met hoop op een betere toekomst. Hoop blijven houden dat deze instelling uiteindelijk het meeste voor ons oplevert.
We weten immers allebei dat als we de handdoek in de ring gooien, het alleen nóg erger wordt...

Vol blijven houden dus meid!
En al is het niet direct op de korte termijn... op de lange termijn zul je jezelf er dankbaar voor zijn.

Gr, Yoro

Thanx allebei!

Het gaat weer helemaal goed hoor, min of meer dan.

Nog geen baan, maar wel hoop. Al voel ik me regelmatig zó verdomd oud!
Ik weet het, ik ben net de 30 gepasseerd, maar ik heb al zoveel meegemaakt dat het meerdere levens lijken, nu al...
En ja, dat moet je juist benutten, die ervaringen, de verkregen wijsheden benadrukken en het kutgevoel erover toelaten zonder dat het je teveel in beslag neemt.
Ik weet het, maar toch, af en toe verdomd moeilijk. Inderdaad: "Had ik maar niet! WAAROM?"

Maar ik zoek altijd het licht weer op, mijn eigen vrijheidsgevoel. En echt: als je goed zoekt, vind je het!
Ik vertelde over mijn weer opgepakte hobby (theater) en daar haal ik erg veel energie uit; gisteren na het repeteren lekker stappen met z'n allen, dat was echt een tijd geleden!

Er zitten een paar mensen in mijn groep die alles weten over mijn verleden (ja, alles ja ) en die ken ik al sinds mijn 17e (omdat ik al sinds mijn 14e aan theater/cabaret doe).

Het was mooi om te zien en vooral voelen hoe trots zij op mij zijn dat het me gelukt is uit de goot te komen (want ook in die paar verschrikkelijke maanden, nu alweer 5 jaar geleden, kwamen ze me wel eens tegen: graatmager, met een duffe blik in m'n ogen, terwijl ik vol overtuiging zei: "Ja hoor, het gaat wel goed met me!").

Ze vroegen: "Hoe heb je het gedaan"? Waardoor is het je gelukt? Was het de therapie?"
En ik antwoordde het eerste wat er in me opkwam: "Gewoon, het besef "DIT wil ik niet meer, nooit meer."
Eén van die vrienden had voorgesteld dat zijn dochter van 16 op mijn kinderen kan passen op onze vaste repetitieavond. Ik vroeg waarom hij zo'n vertrouwen in mij heeft en hij zei: "Omdat ik zie wat er écht in jou zit, daar gaat het om." Klinkt vaag, maar ik snap hem. En ze is al een keer komen oppassen.
Ik vind dat heel bijzonder, het geeft mij ook zelfvertrouwen dat anderen vertrouwen in mij hebben, ondanks mijn verleden...

Ik ben erg blij dat zij weer in mijn leven zijn, alsof ik weer een kans krijg om mijn leven weer op te pakken, alsof er geen periode-in-de-goot is geweest. Voelt erg goed...

Verder geniet ik lekker van de vakantie nu, volgende week ga ik toch maar wel naar die sollicitatie. Dan maar even werk wat ik niet leuk vind; van het geld kan ik de studie doen die ik wél wil.

En een R@ zittend en luierend, dat past gewoon niet. Met helemaal niet gaan werken zou ik alles enkel erger maken.

Dus ik heb besloten: dan maar even kutwerk doen, want het geld wat ik ermee verdien brengt me (d.m.v. studie) elke dag dichterbij de sector waar ik wil werken.

Het komt goed! Jawel!!!