Knap hoor Eend, eindelijk voor elkaar
![:)]()
Is het toch bij dat laatste stuk pilletje gebleven!
6 dagen verder mag je het wel zeggen, mission acomplished
![:sunglasses:]()
slowley but fucking sureley, kwakend bewijs van the ducksystem
![:grin:]()
Pas maar op Rara, je wordt op de voet gevolgd door een schoon waggelende eend! -kwak-
Rara stuiterend en de Eend waggelend, maar beide over de totally clean finishlijn!!
En ik huppel er nog zo'n 7 tot 8 weken achteraan
![:wink:]()
Wait for me, I'll meet you there on the other side!
Vandaag trouwens volgens het ducksysteem niet meteen met een halve pil gezakt naar 17,5mg.
de eerste 3 dagen neem ik dus 3 en 3/4 pilletje.
De andere 4 dagen neem ik dan 3 en 1/2 pilletje.
Ik ben dus maar met een kwart pilletje minder begonnen.
Vanmorgen wel nog steeds 2 volle pillen ingenomen.
Redelijk zonder extreme bijwerkingen tot half 8 vanavond (want toen was ik pas thuis van het werk) volgehouden, en toen een half pilletje op.
Gaat tot nog toe redelijk.
D.w.z. dat ik voor het slapen gaan nog 1 en een kwart pilletje over heb
![:)]()
Zo ga ik het een paar dagen proberen om te zien of ik meer moet schuiven tussen de dagdelen of niet.
Pas toen ik vanavond de methadon op ging halen kwam trouwens het besef hoe dichtbij ik nu echt ben.
17,5 mg.... da's godver wel zo weinig
![:grin:]()
grijns op mijn gezicht!
Nooit durven dromen toen ik hier aan begon dat ik zo ver zou komen.
Wel gehoopt natuurlijk, maar simpelweg écht niet verwacht!
Ik moet eerlijk bekennen dat het me echt heeft geholpen hier mijn ei kwijt te kunnen!
Al die vorige stoppogingen stond ik er altijd alleen voor.
Daar was ik gewoon niet sterk genoeg voor.
Maar nu is dat stomme gevoel van, ikke tegen de rest van de wereld een heel stuk minder.
Eindelijk na al die jaren kan ik er normaal met anderen over praten.
Al dat verstoppen, liegen, excuses verzinnen, nooit echt kunnen zeggen wat je voelt, denkt of meemaakt. Dan krijg je gewoon echt dat remi gevoel.
Het ergste vond ik altijd dat zolang ik lekker veel gebruikte iedereen om me heen me redelijk met rust liet, maar zodra ik een stoppoging deed zat iedereen me op mijn rug.
Mijn zus, mijn moeder, mijn familie, zelfs soms op mijn werk.
Iedereen zei van, eet je wel goed, slaap je wel genoeg, kom je wel genoeg buiten, wat zie je bleek, ben je afgevallen....... tot vervelens toe.
Het liefst zou ik dan uit willen schreeuwen: laat maat nou godverdomme eens met rust!!
Snap dan toch dat ik eindelijk godver goed bezig ben!
Jullie helpen zo niet maar maken het alleen maar erger.
En wanneer ik dan weer teruggevallen was en ik kreeg de opmerking van: ha, het gaat weer beter met je, je hebt weer wat kleur, of je bent weer wat aangekomen.....
Ben er godver maar blij mee, maar ik zit wel weer aan de heroine!!
Kortom, erg frustrerend wanneer je niemand de waarheid kunt vertellen!
Dat is voor mij dus echt een grote hulp geweest om hier wel herkenning, begrip, en steun te vinden die iemand gewoon goed kan gebruiken in zo'n moeilijke periode.
Echt een stok achter deur om door te gaan waar ik mee bezig ben.
Voor het eerst in 10 jaar heb ik echt het zelfvertrouwen dat het deze keer gaat lukken om helemaal clean te zijn van alles.
Nog maar enkele weken!
Ik ben nog wel in discussie met the man up there, G.
Het leek hem een goed idee om nu juist in deze moeilijke periode alles wat hij kan voor mijn voeten te gooien om het me zo moeilijk mogelijk te maken.
Pas geleden een hoop gedonder met mijn zus wiens bruiloft maar op het nippertje door gaat.
De laatste weken weer een berg gezeik tussen mijn labiele boarderline moeder die nog steeds manisch depressief is en haar (sinds een paar maanden ex-man) die alcoholist is en de afgelopen dagen al zijn vakantiegeld opmaakt aan bier en coke.
Enorme werkdruk op het werk met de bijbehorende stress (stelletje slavendrijvers)
![:wink:]()
Financieel een aantal tegenslagen gehad.
Bezoekje aan de tandarts die me doodleuk zei dat mijn gebit een grote teringbende was.
Mijn familie in Parijs ligt helemaal overhoop.
Een psychopatische suicidale tante die er daar een bende van maakt.
Mijn Frans nichtje wiens ouders als kind overleden is weggegaan naar haar halfzussen in zuid-Frankrijk na een hele rel waarbij ze mijn tante beschuldigd had van misbruik.
Mijn oma van 83 jaar die al heel ziek is en waarschijnlijk niet lang meer te gaan heeft is vorige week op haar gezicht gevallen. Neus gebroken, tand door haar lip, alles onder het bloed en haar pols gekneusd. Maar zo stronteigenwijs dat ze nog steeds geen hulp in huis wilt.
Mijn Franse neef die bij die oma op zolder woont zal moeten verkassen wanneer ze overlijd maar heeft geen dooie rotcent voor en is daar ook helemaal niet bekwaam voor.
1 van mijn overgebleven vrienden hier in nederland is ook depressief en stuurt me zo af en toe berichten die zijn laatste woorden lijken. slikt dan op een avond een berg met potten meet, een zooi met tramadol en oxazepam pillen om er een einde aan te maken, zonder succes.
Na een korte ziekenhuis opname loopt hij nog steeds rond, voor zolang het duurt.
Jaja, G doet echt zijn uiterste best!
Maar ik heb hem wel door. Pas wanneer het me lukt onder deze omstandigheden clean te raken kan ik pas clean blijven. In het leven komen nou eenmaal tegenslagen, en die moet ik kunnen doorstaan zonder drugs. En als het me nu lukt zal ik pas met echt zelfvertrouwen clean kunnen blijven zonder verschrikkelijk bang te zijn om terug te vallen wanneer er zo'n tegenslag komt.
Want 1 ding is zeker, tegenslagen zullen er altijd blijven komen.
Ik neem het G nu niet in dank af, maar het wordt me duidelijk dat ik dat later wel zal zijn.
So bring it on G! give it your best shot!
I aint goin down this time!!
In de tussentijd probeer ik lekker toch nog leuke dingen te doen om het niet al te eenzijdig te houden. Zo af een toe een positieve boost doet wonderen om me uit die pessimistische sleur te trekken.
sorry voor de flinke lap tekst,
ik wou het kort houden maar mijn vingertjes bleven maar tikken
![:wink:]()
Ad fundum! 
