Psychotherapie. Een mooi woord voor iets, wat enorm veel energie kost, en slechts voor enkelen enig soelaas biedt.
Dat kan ik zeggen, omdat ik het ondergaan heb, en eerlijk waar het heeft me bijna mijn leven gekost, en wss niet alleen het mijne.
Ik was eraan begonnen omdat ik een flinke ptss had, ( en nog steeds heb) dit werd als heilzaam middel aangeprezen.
Dus, wat doe je dan. Je zit in e een wel heel moeilijke levensfase, en deze vorm van behandeling zou helpen? Juist. Je doet het.
Om een e r g lang verhaal kort te houden, het was een gigantische misvatting.
Van de 10 "groepsleden" was er slechts één die er beter van werd, 4 bleven in een gelijke toestand, en de 5 overgebleven mensen raakten zeer ernstig in de war, draaiden stevig dóór, kortom, een wel heel slechte zaak allemaal.
Ikzelf ben nog veel erger "beschadigd" dan voorheen, het heeft járen geduurd voordat ik die therapie enigzins verwerkt had.
En ik was daarin niet bepaald de enige.
Voorbeeld:
Een hèle middag discussiëren over het feit dat de muren wit waren, niet zwart, dus, en dit onderbouwen.
Of: een boom tekenen, waarna er diep gegraven werd om erachter te komen, of de zijtakken wel oog te goede plaats getekend waren.
Ergo je raakt dus volkomen getherapeutiseerd.
Alles wat je doet, of juist niet doet, jr gaat het allemaal uit elkaar rafelen.
Wat schiet je daarmee op?
Wel?
Niets, of het zou moeten zijn, dat je al autorijdende aan het rafelen bent, waarom het ene achterlicht van de auto vóór je, nu feller lijkt te branden, dan het andere.
Geestelijk raak je volkomen op, en het is poepilink geworden om sowieso nog auto te gaan rijden....
Schandalig genoeg vind ik dat men op de plaats delict Ni et (wil) inzien, dat de behandeling niet werkt, en er naar een alternatief gezocht moet worden.
Nee, integendeel! Je moet vooral dóórgaan, en blijven komen, want ja van mislukkingen wil men niet horen...en men gaat verder tot het gaatje!
En dan kom je op een punt, althans sommigen, dat men euthanasie als enige oplossing gaat zien.
En dan erg genoeg, er óók nog eens daadwerkelijk aan begint.
Of, aan de zware middelen gaat. Waardoor men nog verder de weg kwijt raakt.
Van dat soort hulpverlening zeg ik: verbieden! En als men daar toch mee verdergaat, stel ik steniging voor.
Er zullen beslist mensen zijn, die er baat bij hebben.
Maar het gedeelte cliëntele wat dit niet ervaart, is veel groter.
Stoppen met de kolderiek, of maak een zeer goede screening, zodat er all een die mensen aan beginnen, voor wie de slagingskans veel hoger ligt.