Mensen die harddrugs gebruiken herkennen het misschien wel, na misschien iets te veel van het ''goede'' te hebben gebruikt
![:grin:]()
.
Ik ben dus 1 keer in mijn leven zo ver gegaan met xtc dat ik echt niks meer wist.
Zo zwaar onder invloed (vergeten dat je een kwartier geleden nog eentje erin had getrapt), zeer ernstig natuurlijk.
We hadden een afterparty bij iemand thuis, hele nacht doorgehaald natuurlijk.
Ik en een vriend besloten even heerlijk een stukje te lopen in het prachtige weer.
Nou heerlijk was het zeker,
toen we honderden meters verder liepen werd het al akelig stil, wat ik niet gewend ben onder invloed van xtc.
We keken elkaar aan, en onze blikken zeiden genoeg. IK SNAP HET NIET MEER
![:confused:]()
Dan vraag ik me toch af waarom je jezelf die vraag stelt als je toch kansloos aan het lopen bent. Maargoed, blijkbaar is het allemaal té overweldigend.
Op een gegeven moment wisten we niet meer waar we waren, waar we heen wilden, waar we vandaan kwamen en hoe we daar in godsnaam gekomen waren
. Nogal beangstigend op dat moment!
Gelukkig zwakte het ''ik snap er niks meer van'' -gevoel al wat af na een tijdje. (hoelang het geduurd heeft weet ik echt niet, zou best lang kunnen zijn. Of juist heel kort, al sla je me dood)
En we wisten weer dat we gewoon in onze vertrouwde stad liepen, en waar we vandaan kwamen etcetera. Plotseling kwam alles weer bovendrijven..
.. Nouja, alles
Maar het zag er volgens mij echt hilarisch uit voor omstanders, we waren zooo vaag bezig.
Een beetje van de schrik bekomen gingen we weer terug naar het huis waar de afterparty was, zijn we nog even wezen chillen en toen tóch maar naar huis gegaan.
Ik heb vaak gehoord van een black out, maar dat was wel heel erg.
Daarna ook beter opgelet op wat ik allemaal naar binnen werk.
Want gezellig is anders, ook al voel je je top op dat moment.
Herken je dit?
Of wel 's mee gemaakt bij vrienden?
