Het is echt niet moeilijk om Ritalin voorgeschreven te krijgen. Tegenwoordig krijgt iedereen de stempel AD(H)D gedrukt als hij wat drukker en minder geconcentreerd is. Ik zou zeggen maak een afspraak met de dokter die je kan adviseren naar een psycholoog of andere instantie en doe lekker druk en ga lekker in je eigen wereldje zitten wanneer ze je observeren. Pas op dat je straks niet de diagnose PDD-NOS krijgt als je overdreven gaat doen (bij wijze van spreken)
![:tearsofjoy:]()
Iniedergeval succes.
Klopt. In mijn ogen een slechte ontwikkeling...
Ben ik het niet helemaal mee eens. Er wordt teveel en te makkelijk medicatie voorgeschreven. Maar dat mensen altijd roepen dat er veel teveel wordt gediagnosticeerd vind ik een beetje tricky. Vroeger wisten mensen simpelweg niet dat deze (neurobiologische) stoornissen bestonden dus is het logisch dat er nu meer gediagnosticeerd wordt. ADD wordt zelfs vaak ondergediagnosticeerd, zeker bij intelligente volwassen die op een bepaalde manier met bepaalde problemen hebben leren omgaan, ook al kost dat ze vaak veel energie.
In België zijn ze vrij streng. Ik ben zelf een voorbeeld van dat je hier de diagnose niet zomaar krijgt. Ik ben er voor 99% zeker van dat ik ADD heb, heb er twee boeken over gelezen en voldoe klinisch aan bijna alle kenmerken, mijn familie (gezin) en mijn vrienden herkennen mij erin. Maar hier in België hebben ze bij mij in ieder geval de hele hetero-anamnese gewoon overgeslagen. Ik heb een paar weken geleden een vier uur lang durend neuropsychologisch onderzoek moeten doen en uit de uitslagen kwam dat er wel wat zwaktes lagen in die hoek (planning, volgehouden aandacht) maar mijn scores waren ‘te goed’ voor een diagnose. Dit werd gebracht als heel goed nieuws: yay, je hebt geen ADD! Dat is natuurlijk hartstikke fijn, want niemand wil een psychiatrisch stempeltje, maar vervolgens sta je wel min of meer op straat en ondervind ik nog altijd dezelfde problemen als hiervoor, die tot een (min of meer) burn-out hebben geleid. Alles wat hier in België aan behandeling door de psycholoog plaatsvindt, wordt 100% niet vergoed en gaat dus een dure grap worden. Ik zag dit al enigszins aankomen want ik merkte tijdens die testsessie ook al dat dit toch een andere omgeving is (één-op-één, gestructureerd) en dat dingen waar ik normaal moeite mee heb zonder al die ruis toch makkelijker gingen. Ik heb zelf psychologie gestudeerd en vind het goed dat ze ruim waarde toedichten aan neuropsychologische testen. Maar het moet niet de enige methode zijn. Je voelt je zo toch ook niet echt serieus genomen: yo, wat jij zelf ervaart maakt niet zo uit, je familie hoeven we ook niet te spreken, maar je neuroscores waren wel oké, dus we zijn klaar hier, veel succes er nog mee.
Ik laat het er voor nu gewoon bij zitten, want ik deed het vooral voor de erkenning (met name mijn familie vond dat belangrijk, voor hun viel veel op z’n plek hiermee). Als ik er in de toekomst veel klachten van blijf ondervinden laat ik in Nederland nog eens een onderzoek doen. Ik weet van mijn psychologenvriendinnen die diagnostisch onderzoek doen dat in Nederland de hetero-anamnese wel belangrijk wordt gevonden. Ik ben er vrij sterk van overtuigd dat ik de diagnose dan wel krijg, maar weet nog niet of ik het zie zitten om er op die manier naar op zoek te gaan.
Sorry voor deze rant
![:wink:]()
maar ik wilde hier toch even op reageren. Want ik heb recent dus zelf wel ervaren dat het - in ieder geval in België - dus écht niet zo simpel is om die diagnose te krijgen. En ik vind uitspraken als ‘oh joh iedereen die tegenwoordig wat concentratieproblemen heeft, heeft ADHD’ vaak ook wel wat bagataliserend overkomen richting mensen die wel serieus onder hun diagnose lijden. Ik snap het hoor, ik dacht ook lang dat ADHD en ADD ‘modediagnoses’ waren, maar me er zelf wat meer in verdiept te hebben zie ik dat toch wat genuanceerder. Het zijn serieuze aandoeningen die de aandacht moeten krijgen die ze verdienen, alleen moet het medicatiebeleid strikter gemonitord worden.