Hey mensen, ik vraag jullie dringend om hulp.
ik ben een meid van 17, en ik slik al ongeveer een jaar 10mg fluoxetine.
fluoxetine is een antidepressivum, een SSRI. het combineren van SSRI'S met drugs kan heel gevaarlijk zijn, vooral drugs die op je serotoninelevel slaan.
Nou gebruik ik al een behoorlijk tijdje af en toe recreatief, maar heb ik eerder nooit last gehad van wat dan ook. Kortgeleden had ik maagproblemen, en heeft mijn huisarts me metoclopramide voorgeschreven. Ik kom er net pas achter dat die twee samen al serotoninesyndroom kunnen veroorzaken, en snap nu opeens waarom ik nu wel last heb van drugs bij mijn medicatie. Ik heb afgelopen 1 a 2 weken rond de 5 nachten xtc gebruikt, en werd hier enorm ziek van. (extreme migraine, heel erg zweten, oververhit, kramp, misselijk, koorts, overgeven, lijkbleek uiterlijk, flauwvallen, trillen, slapjes zijn, duizeligheid en nog veel meer). In eerste instantie dacht ik dat ik een vervuilde pil te pakken had, maar het viel me wel op dat twee vrienden van me geen last hadden van deze pil. De nacht hiervoor (teschnisch gezien eergisteravond want het is alweer ochtend) ben ik met een huisgenoot aan de pep gegaan. Ik merkte na 2 lijntjes al dat ik een beetje zwakjes en bibberig werd, en wat begon te zweten. Ik negeerde het, en we gingen lekker verder. In ongeveer 6 uren tijd heb ik rond de 0.4g (?) pep gesnoven, en kreeg ik kreeg opeens steken in mijn hoofd. Ik besloot een bommetje te nemen, en nog geen 5 minuten daarna ging het falikant mis. Precies dezelfde symptomen als eerst kwamen terug, maar dit keer nog sterker. Om 4 uur heb ik mijn bloeddruk gemeten, die was 164, onderdruk 108 en hartslag 109. Ik heb de hele nacht lopen gillen en huilen van de pijn, en bulten overgegeven, maar daar hield het niet bij op. In de ochtend was het nogsteeds niet over, en voelde ik me enorm ellendig. Nogsteeds lijkbleek, niet normaal grote doppen, amper controle over mijn lichaam, en ben 3x bijna van mijn stokje gegaan tijdens 8 meter lopen. De afschuwelijke missellijkheid is gebleven, maar hoe hard ik het ook probeerde, ik kon niet meer overgeven. Alles deed pijn, en de misselijkheid was zo heftig dat ik al begon te kokhalzen van bewegen, praten of ademen. Inmiddels rond de 30 uur later, zijn de symptomen nogsteeds niet verdwenen. Ik zit nu in mijn bed, nogsteeds niet geslapen, kotsmisselijk, hartstikkene zwak en nogsteeds hartkloppingen. Ik weet vrijwel zeker dat ik het serotoninesyndroom te pakken heb, maar ik heb geen flauw idee wat ik nu moet. Ik woon namelijk op een zorgboerderij, en ik heb vrij weinig zin om naar de begeleiding te stappen. Ookal ben ik BEHOORLIJK bezorgd over mijn welzijn, durf ik het echt niet. Ten eerste hoeven zij niet te weten dat ik drugs gebruikt heb, ten tweede ben ik bang dat het niet dringend genoeg is en ik niet serieus genomen word, en ten derde heb ik geen zin om naar Woodbrookers of een afkickkliniek gestuurd te worden. Ik heb geen beltegoed, dus de dokterswacht kan ik niet zelf belen. Wil ik dat met de groepstelefoon doen, zit er een begeleider bij, die dus alles hoort. 112 ga ik zeker niet bellen, want dan krijg ik de vraag waarom ik niet gewoon naar de begeleiding gestapt ben, plus ik ben niet verrekte dol op ambulances. Als ik naar het ziekenhuis moet, wordt er een verslag in het systeem van de zorgboerderij gezet, wat gedeeld wodt met mijn moeder dus dat is nog dikkere shitzooi. Wat moet ik nu in hemelsnaam doen?
KORTGEVAT
nouja ik weet 99% zeker dat ik t serotoninesyndroom heb, en ik ben behoorlijk ziek (understatement van het jaar)
Ik ben echt bezorgd voor mn gezondheid en wil alstublieft dankuwel graag blijven leven.
hoe dan ook, naar proffessionals stappen, huisarts, dokter, ziekenhuis, 112, wat dan ook is een absolute no-go (redenen hierboven)
HELP AUB
ps. de hoeveelheid chemicaliën in mn lichaam zijn in verhouding van hier tot Tokio, en nog groter probleempje is dat ik door deze hele heisa nog meer ben afgevallen terwijl ik al ondergewicht had, waardoor ik nu 1.66 m ben en f*cking +-40kg.