Je moet doen wat goed voelt, geef jezelf de tijd en bedenk of het nodig is om de hulpdiensten in te schakelen.Ik zit er inmiddels idd over te twijfelen, al ben ik bang dat mijn begeleidster geen 112 wil bellen.
En over mijn leeftijd, zoals ik al zei weet je nooit echt iets over een ander persoon. Toevallig ben ik door mijn extreme jeugd gedwongen om op kleuterleeftijd al een moederrol aan te nemen, en ben dus veel te snel volwassen geworden.
holy shit. ik denk dat ik jullie raad maar eens moet gaan opvolgen.maargoed, update:
MIjn maag en buik gaan enorm tekeer, en ademhalen gaat ook moeilijker/is pijnlijk ivm maag. Voel mijn hart bonken door mn hele lichaam.
Ik zal even de bloeddrukmeter van beneden pakken, en dan ben ik zo terug met de uitslag
Niks eisen, als je er recht op hebt zal je begeleider daar wel voor zorgen. Qok jongens ik ga nu nu naar de begeleidster, en eis medische hulp. Ik update zo gauw mogelijk!!!
zou je denken he? De lieftallige begeleidster weigerde het alarmnummer te bellen, had 0 privacybesef, liet me niet praten, schreeuwde tegen me en weigert me naar de spoedeisende hulp te brengen. Mijn moeder komt er nu aan om met me te gaan, en dat mens van een begeleidster krijgt een klacht aan dr broek.Niks eisen, als je er recht op hebt zal je begeleider daar wel voor zorgen. Q
Allereerst praat je zo niet over je begeleiding. Ik denk dat een gesprek ophoud als jij met eisen binnenkomt. Nee, natuurlijk kan die niet zomaar met jou ervan door vliegen naar het ziekenhuis. Die heeft meer verantwoordelijkheden als jij alleen.De lieftallige begeleidster weigerde
Ik ben altijd beleefd geweest tegen haar, maar als mensen over mijn grenzen gaan dan is het ook echt klaar, weg respect. Zoals je in het originele bericht kunt lezen, staat deze mevrouw bekend om dit soort gedrag, ongeacht omstandigheden. En als je dat een begeleider noemt dan weet ik het ook niet meer. Ze hoort verantwoordelijk voor ons te zijn, en ze wordt betaald om ons te HELPEN. vervoer naar het ziekenhuis regelen is dan ook haar verantwoording, niet iemand met ernstige medische klachten hulp weigeren en uit te schreeuwen. Mijn respect krijg je door respect te geven, de titel "begeleider" is geen vrijpas.Allereerst praat je zo niet over je begeleiding. Ik denk dat een gesprek ophoud als jij met eisen binnenkomt. Nee, natuurlijk kan die niet zomaar met jou ervan door vliegen naar het ziekenhuis. Die heeft meer verantwoordelijkheden als jij alleen.
K zou nog ff wachten met klachten indienen, wellicht zal drugsgebruik dan vollledig boven tafel komen.
Volgens mij ben je zwaar aan het hallucinerenps. ik ben ook niet de enige die merkt dat t niet best met me gaat, de katten vliegen bij de muren op en lopen me overal achterna en de eenden, kippen en hanen worden ook gek inmiddels(dit typ ik terwijl mijn katje backflips doet en miauwend mn gezicht likt)
Katten kunnen wel heel anders reageren, maar tegen de muur oprennen zal wellicht een hallucinatie wezen. Kippen en hanen worden ook niet gek, die worden wakker, en TS hoort alles wat vervaagd binnen komen en maar t ligt zoizo aan die kip 🐔🙄Volgens mij ben je zwaar aan het hallucineren
Enige nuance is op zijn plek.Allereerst praat je zo niet over je begeleiding. Ik denk dat een gesprek ophoud als jij met eisen binnenkomt. Nee, natuurlijk kan die niet zomaar met jou ervan door vliegen naar het ziekenhuis. Die heeft meer verantwoordelijkheden als jij alleen.
K zou nog ff wachten met klachten indienen, wellicht zal drugsgebruik dan vollledig boven tafel komen.
True, maat van me heeft jaren in een begeleide woonomgeving gewoond en sinds dien heb ij toch veel respect voor die begeleiding hoor. Blijft een moelijk zorg gebied denk ik.Maar afhankelijk zijn van een medewerker kan ook levensgevaarlijk zijn.
1. Schakel NU hulp in. Of dat begeleiding, je moeder of de huisartsenpost is, don't care. Je hebt NU hulp nodig;Hey mensen, ik vraag jullie dringend om hulp.
ik ben een meid van 17, en ik slik al ongeveer een jaar 10mg fluoxetine.
fluoxetine is een antidepressivum, een SSRI. het combineren van SSRI'S met drugs kan heel gevaarlijk zijn, vooral drugs die op je serotoninelevel slaan.
Nou gebruik ik al een behoorlijk tijdje af en toe recreatief, maar heb ik eerder nooit last gehad van wat dan ook. Kortgeleden had ik maagproblemen, en heeft mijn huisarts me metoclopramide voorgeschreven. Ik kom er net pas achter dat die twee samen al serotoninesyndroom kunnen veroorzaken, en snap nu opeens waarom ik nu wel last heb van drugs bij mijn medicatie. Ik heb afgelopen 1 a 2 weken rond de 5 nachten xtc gebruikt, en werd hier enorm ziek van. (extreme migraine, heel erg zweten, oververhit, kramp, misselijk, koorts, overgeven, lijkbleek uiterlijk, flauwvallen, trillen, slapjes zijn, duizeligheid en nog veel meer). In eerste instantie dacht ik dat ik een vervuilde pil te pakken had, maar het viel me wel op dat twee vrienden van me geen last hadden van deze pil. De nacht hiervoor (teschnisch gezien eergisteravond want het is alweer ochtend) ben ik met een huisgenoot aan de pep gegaan. Ik merkte na 2 lijntjes al dat ik een beetje zwakjes en bibberig werd, en wat begon te zweten. Ik negeerde het, en we gingen lekker verder. In ongeveer 6 uren tijd heb ik rond de 0.4g (?) pep gesnoven, en kreeg ik kreeg opeens steken in mijn hoofd. Ik besloot een bommetje te nemen, en nog geen 5 minuten daarna ging het falikant mis. Precies dezelfde symptomen als eerst kwamen terug, maar dit keer nog sterker. Om 4 uur heb ik mijn bloeddruk gemeten, die was 164, onderdruk 108 en hartslag 109. Ik heb de hele nacht lopen gillen en huilen van de pijn, en bulten overgegeven, maar daar hield het niet bij op. In de ochtend was het nogsteeds niet over, en voelde ik me enorm ellendig. Nogsteeds lijkbleek, niet normaal grote doppen, amper controle over mijn lichaam, en ben 3x bijna van mijn stokje gegaan tijdens 8 meter lopen. De afschuwelijke missellijkheid is gebleven, maar hoe hard ik het ook probeerde, ik kon niet meer overgeven. Alles deed pijn, en de misselijkheid was zo heftig dat ik al begon te kokhalzen van bewegen, praten of ademen. Inmiddels rond de 30 uur later, zijn de symptomen nogsteeds niet verdwenen. Ik zit nu in mijn bed, nogsteeds niet geslapen, kotsmisselijk, hartstikkene zwak en nogsteeds hartkloppingen. Ik weet vrijwel zeker dat ik het serotoninesyndroom te pakken heb, maar ik heb geen flauw idee wat ik nu moet. Ik woon namelijk op een zorgboerderij, en ik heb vrij weinig zin om naar de begeleiding te stappen. Ookal ben ik BEHOORLIJK bezorgd over mijn welzijn, durf ik het echt niet. Ten eerste hoeven zij niet te weten dat ik drugs gebruikt heb, ten tweede ben ik bang dat het niet dringend genoeg is en ik niet serieus genomen word, en ten derde heb ik geen zin om naar Woodbrookers of een afkickkliniek gestuurd te worden. Ik heb geen beltegoed, dus de dokterswacht kan ik niet zelf belen. Wil ik dat met de groepstelefoon doen, zit er een begeleider bij, die dus alles hoort. 112 ga ik zeker niet bellen, want dan krijg ik de vraag waarom ik niet gewoon naar de begeleiding gestapt ben, plus ik ben niet verrekte dol op ambulances. Als ik naar het ziekenhuis moet, wordt er een verslag in het systeem van de zorgboerderij gezet, wat gedeeld wodt met mijn moeder dus dat is nog dikkere shitzooi. Wat moet ik nu in hemelsnaam doen?
KORTGEVAT
nouja ik weet 99% zeker dat ik t serotoninesyndroom heb, en ik ben behoorlijk ziek (understatement van het jaar)
Ik ben echt bezorgd voor mn gezondheid en wil alstublieft dankuwel graag blijven leven.
hoe dan ook, naar proffessionals stappen, huisarts, dokter, ziekenhuis, 112, wat dan ook is een absolute no-go (redenen hierboven)
HELP AUB
ps. de hoeveelheid chemicaliën in mn lichaam zijn in verhouding van hier tot Tokio, en nog groter probleempje is dat ik door deze hele heisa nog meer ben afgevallen terwijl ik al ondergewicht had, waardoor ik nu 1.66 m ben en f*cking +-40kg.
tienduizend onderzoeken en een tas vol pillen later.... nogsteeds kotsmisselijk. wel ter plekke zware slaapmedicatie gekregen vanwege het grote tekort aan slaap, en man wat hoop ik op eindelijk ff goed pitten. Kan nog wel een weekje ellende verwachten, maar gelukkig heel wat minder kans op overlijden en (hopelijk) geschikte medicatieEn hoe gaat het nu?
Ik hoop wel dat je ervan hebt geleerd..... Als je speelt met vuur zul je brandentienduizend onderzoeken en een tas vol pillen later.... nogsteeds kotsmisselijk. wel ter plekke zware slaapmedicatie gekregen vanwege het grote tekort aan slaap, en man wat hoop ik op eindelijk ff goed pitten. Kan nog wel een weekje ellende verwachten, maar gelukkig heel wat minder kans op overlijden en (hopelijk) geschikte medicatie![:)]()
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."