#1
Afgelopen weekend nogmaals bruin gechineesd, lichtbruine. En deze keer voelde ik het pas echt goed. Metaalachtige smaak en wat bits en bites die ik herkende van opium. Meteen werden mijn handen (direct zweethanden ook) en voeten koud, en voelde ik een sterke buzz rondom m'n kaken en was al m'n gevoel in m'n handen en lichaam zo goed als verdwenen. Leek wel beton zo verdoofd was het (soort hard opgezwollen gevoel) , m'n handen voelden aan als harde klompen (voelde geen vingers individueel). Warmte steeg op vanaf boven m'n enkels richting m'n borst en hoofd, even dacht ik hard te gaan en begon een soort euforisch vreugde dansje te maken. Leek net alsof ik met m'n lichaam in een harde schaal zat en het gevoel van zelfvertrouwen is echt nergens mee te vergelijken, hoe zeker je als individu ook bent, bruin openbaart iets waar je je tot dan toe geen voorstelling bij kunt maken. Werd er overigens ook verschrikkelijk geil van! Wat een lekkere hoerendope. ![:grin:]()
Met m'n hand tegen m'n borstkas voelde ik echt letterlijk niets, alsof m'n lichaam er niet was maar ik er wel gewoon normaal mee kon bewegen. Motoriek was niet aangetast, alleen ontzettend traag en telkens vergeten wat je ook alweer ging doen, je vergeet dat je naar de WC moet als je bezig bent erna toe te lopen bij wijze van spreken.
M'n lichaam leek wel een kachel (behalve handen en voeten, die waren juist koud en enorm klam), zo slap als een vaatdoek maar je voelt jezelf als beton als je een vuist maakt bijv. Wereld ziet er normaal uit (tijd gaat alleen super traag en alles gaat langzaam), maar is net alsof alles wat er gebeurd geen betekenis heeft, geen emotie uitstraalt en je levens vooruitzicht een bestaan is van af en toe een zucht zonder aanleiding. Dacht dat er geen eind aan zou komen. Ademhaling leek heel af en toe wat langere pauzes te nemen tussendoor. Wou na een uur echt slapen maar was echt te bang om dat te doen. Was net alsof m'n geest het lichaam overal mee naar toe moest slepen. Uit een luie houding komen duurt ook echt minuten voordat je die beslissing maakt. Je denkt namelijk nog aan iets te denken terwijl je in werkelijkheid in een zwart gat zit te dromen.
Ik had ook geen mening meer, en kon geen fatsoenlijke gedachte smeden want het lukte niet om dingen samen te krijgen in me gedachten. Visuele waarneming is 100 procent afgesneden van elk gevoel, zelfs spontane gedachten zijn afwezig.
Toen het begon uit te werken voelde ik me echt ontzettend zacht, bijna een watje en echt nog twee dagen met en mentaliteit rond gelopen die echt interesse in alles kwijt is.
Aparte drugs, je kunt er zeker op overdoseren, vorige spul (donkerbruin) 200 gram van moeten roken, best misselijk en moet bagger zijn geweest. Van deze halve gram 1/15de nodig gehad om helemaal in m'n eigen wereld te zitten, minder had ook gekund. Blijf ik wat meer bij de tijd, wou continue slapen na het eerste uur.
Overigens is het link spul, kan er zeker inkomen waarom zit mensen tegen de grond krijgt, lijkt echt niet op wat anders, de verdoving en overtuiging dat het niet meer uitwerkt is echt ontzettend sterk. De waarheid is natuurlijk anders, maar ondanks je dat weet, neem je het niet aan zodra je lichaam het zo warm heeft als felle fijne koorts.
Misschien over een paar maanden weer, keerzijde was echt de geheugen kill, de onderdrukte ademhaling en geen grijntje gevoel meer.
Met m'n hand tegen m'n borstkas voelde ik echt letterlijk niets, alsof m'n lichaam er niet was maar ik er wel gewoon normaal mee kon bewegen. Motoriek was niet aangetast, alleen ontzettend traag en telkens vergeten wat je ook alweer ging doen, je vergeet dat je naar de WC moet als je bezig bent erna toe te lopen bij wijze van spreken.
M'n lichaam leek wel een kachel (behalve handen en voeten, die waren juist koud en enorm klam), zo slap als een vaatdoek maar je voelt jezelf als beton als je een vuist maakt bijv. Wereld ziet er normaal uit (tijd gaat alleen super traag en alles gaat langzaam), maar is net alsof alles wat er gebeurd geen betekenis heeft, geen emotie uitstraalt en je levens vooruitzicht een bestaan is van af en toe een zucht zonder aanleiding. Dacht dat er geen eind aan zou komen. Ademhaling leek heel af en toe wat langere pauzes te nemen tussendoor. Wou na een uur echt slapen maar was echt te bang om dat te doen. Was net alsof m'n geest het lichaam overal mee naar toe moest slepen. Uit een luie houding komen duurt ook echt minuten voordat je die beslissing maakt. Je denkt namelijk nog aan iets te denken terwijl je in werkelijkheid in een zwart gat zit te dromen.
Ik had ook geen mening meer, en kon geen fatsoenlijke gedachte smeden want het lukte niet om dingen samen te krijgen in me gedachten. Visuele waarneming is 100 procent afgesneden van elk gevoel, zelfs spontane gedachten zijn afwezig.
Toen het begon uit te werken voelde ik me echt ontzettend zacht, bijna een watje en echt nog twee dagen met en mentaliteit rond gelopen die echt interesse in alles kwijt is.
Aparte drugs, je kunt er zeker op overdoseren, vorige spul (donkerbruin) 200 gram van moeten roken, best misselijk en moet bagger zijn geweest. Van deze halve gram 1/15de nodig gehad om helemaal in m'n eigen wereld te zitten, minder had ook gekund. Blijf ik wat meer bij de tijd, wou continue slapen na het eerste uur.
Overigens is het link spul, kan er zeker inkomen waarom zit mensen tegen de grond krijgt, lijkt echt niet op wat anders, de verdoving en overtuiging dat het niet meer uitwerkt is echt ontzettend sterk. De waarheid is natuurlijk anders, maar ondanks je dat weet, neem je het niet aan zodra je lichaam het zo warm heeft als felle fijne koorts.
Misschien over een paar maanden weer, keerzijde was echt de geheugen kill, de onderdrukte ademhaling en geen grijntje gevoel meer.
enkeltje richting afgrond