Pervitine (methamfetamine), voor iedereen een eigen hel

SmartieAndMe zei:

Zou je hem ook willen posten? Ben wel benieuwd

Klik om te vergroten...

Alstublieft!!!

Ik zou je nog wat van mijn Methamfetamine ervaringen vertellen. Heb er lang over nagedacht. En aangezien het al 10 jaar geleden is, het nogal een verwarrende ervaring was en het in mijn hoofd ook niet echt goed opgeslagen is. Kan ik er eigenlijk niet echt een goed verhaal van maken. Er zal wel het een en ander missen en chronisch zal het wel niet helemaal 100% zijn. Maar goed ik zal me best doen.... Heb je vragen ofzo of gewoon je reactie dan zie ik graag een berichtje terug

Mijn gebruik liep nogal uit de hand. Van alleen op Zaterdag tot een 3 daags snuiffestijn. Flink harken van Vrijdag middag tot ergens diep in de Zondag avond. Doordeweeks had ik gewoon een baan. Maar die leidde nogal onder het gebruik. Maandag kwam ik nog wel aardig goed door. Maar de dip kwam altijd ergens Dinsdag, soms op de dag en soms in de avond. De come down kickte hard in. Begon met extreme vermoeidheid, futloos en energieloos gevoel. Gevolgd door een val in een put van depressieve gevoelens. Zonder bodem leek het. Dus er kwam geen eind aan. Dan kreeg ik extreme angsten om nuchter te worden. Gedachten dat ik dood zou gaan of zelfmoord wilde plegen. Best heftig. Maar na genoeg slaap en eten en drinken kwam dit best wel goed. Helemaal hersteld was ik nooit op vrijdag. Maar toch stortte ik me weer vol op het gebruik.
Dit resulteerde in het steeds brakker zijn gedurende de week. Tot een dag dat ik het echt niet meer trok. En toen besloot om in de ochtend puntjes te snuiven tegen brakheid. Dit werkte natuurlijk erg goed. En liep al snel uit de hand zodat ik ook overdag bijpuntte.
Ik voelde me super geweldig, goed, de beste, uitmuntend, onoverwinnelijk en als de meest knappe superheld. Dit was hoe ik me altijd had moeten voelen.
De hele wereld begon een beetje vreemd te lijken. Alles voelde aan alsof er iets niet klopte en ik begon erg argwanend te worden. Net of overal iets achter zat. Dit in negatieve zin.
Paranoia begon zich te ontaarden. Ik dacht dat mensen me aankeken. En dat ze slecht over me dachten. Dus ik sloot me langzaam steeds verder af.
Mijn vrienden waren tegelijk mijn collega's. Op en dag kwam het gesprek over mijn heftige gebruik en de negatieve gevolgen ervan. Ze konden mij natuurlijk niet overtuigen. Er was niets mis met mezelf, vond ik. En dit gesprek bevestigde mijn vermoeden dat ze wat op mij tegen hadden. Alsof ze samenspanden tegen mij. Ze konden het niet hebben dat ik was veranderd in een super geweldig en onoverwinnelijke persoon. Ze voelden zich vast bedreigd en nu werkten ze samen om mij dit af te nemen. Dus niet meer mogen gebruiken. Ik was het er niet mee eens. En heb ze hardhandig de deur uitgezet. Ik wilde niets meer met ze te maken hebben. Ik kon ze niet meer vertrouwen en dacht zelfs dat ze me wat aan wilden doen.
Op mijn werk liep ik rond met nogal afwijkende gedachten. Overal zat volgens mij een diepere betekenis achter, een boodschap voor mij en dit weerhield mij om mijn werk uit te voeren. Ik praatte de hele dag door zonder dat er iemand in mijn omgeving was. En ik communiceerde met niemand meer. Want ik wantrouwde mijn collega's. Overal zat wat achter en ik zag in alles een complot tegen mij. Uiteindelijk ben ik toen ontslagen. Dit bevestigde dat ze allemaal samenwerkte om mij kapot te maken. Al mijn wantrouwen werd bevestigd. Vanaf toen heb ik alle contact met ze verbroken.
Toen zat ik dus nutteloos thuis. Ik had een onsje van dit geweldige spul in voorraad. En natuurlijk liep mijn gebruik flink uit de hand. Puntjes werden lijnen. Iedere gelegenheid werd aangegrepen om te snuiven. Mijn geest zag overal wel een reden in om te gebruiken. Alles wat ik deed werd beloond met gebruik. Ik zag op de een of andere manier hier geen gevaar in. Nogal vreemd aangezien voorheen doordeweeks snuiven een no go was. Vreemd dat mijn gevoel niet hiertegen in is gegaan.
Doordat ik iedere dag snoof was ik dus nooit brak. Op een gegeven moment was ik door weinig eten en gebruik er slecht aan toe. Ik werd enorm ziek en ben toen gestopt met het gebruik. Ik ging door een hel heen. De afkick was enorm. En na een tijdje ziek te zijn geweest en nuchter te zijn, zag ik in dat Meth erg slecht was. Ik nam me voor om niet meer te gebruiken.
Ik herstelde het contact met vrienden en heb ze echt 1000x spijt betuigd. Alleen ik voelde me niet echt lekker. Ik zat niet goed in mijn vel. Ik was enorm depressief. Ik voelde me een beetje een loser en miste het gevoel wat Meth me gaf. Van rondvliegen op Meth naar apatisch op de bank zitten is nogal een verschil. Ik miste gewoon mijn geweldige Meth ego. Na enkele dagen beter te zijn gaf me dit zo'n goed gevoel. Ik vond dat ik een beloning had verdiend. Ik wilde nog 1 keer dat geweldige gevoel van Meth ervaren. Nog 1 keer die overweldigende ego boost. Stemmen haalden me over om nog 1 keer te gebruiken. Wat kon dit nu kwaad? Ik was zo zelfverzekerd dat ik niet meer verslaafd zou raken. Ik was sterker en wist nu hoe ik verantwoord kon gebruiken. Erg dom, maar goed, 1 keer gebruiken kon geen kwaad.

Die ene keer ging geweldig. Enkele dagen erna beloonde ik mezelf weer met wat gebruik. Stemmen in mijn hoofd haalde ieder moment aan om te gebruiken. Ik gaf daar steeds vaker aan toe. En zo startte de cyclus opnieuw.. Ik had het zelf niet eens door, ik dacht nog steeds dat ik het gebruik in de hand had, ik had de controle en was er nog trots op ook. Eigenlijk trok de Meth verslaving aan de touwtjes. Alles draaide weer om Meth. Iedere beslissing, uitvoering, gedachte of wat dan ook was positief richting mijn gebruik. Mijn gebruik liep zeer snel enorm uit de hand. Ik had dit zelf niet door en bleef mezelf vertellen hoe goed ik het onder controle had. De hele dagen door lijnen snuiven getuigd nu eenmaal niet van de controle hebben hahaaha.
Mijn high werd vergezeld door psychotische symptomen. Ik werd s'nachts gewekt door een hogere macht of god. Die scheen een licht op mij en communiceerde met me. Ik was de uitverkorene op aarde om hem te dienen. Ik had een geheime missie en moest dit geheim houden. Niemand mocht ik meer vertrouwen. En verdere info kreeg ik overdag.
Overdag had ik stemmen die tegen me spraken. Die leidde me de hele dag naar de Meth. Die haalden me over te gebruiken, kwamen met redenen om te gebruiken, dwongen me om mijzelf af te sluiten van de wereld en nog meer kwade bedoelingen.
Via de tv kreeg ik geheime berichten van de hogere macht of god. In ieder bericht zaten signalen voor mij verwerkt. Die signalen samen waren een geheim bericht van god. Ik kreeg zo opdrachten om uit te voeren. Ik had een missie om de wereld te redden.
Ik sloot me helemaal van de wereld af. Nam geen telefoon meer op. En at vrijwel niets meer. Alleen water dronk ik nog nadat het door straling van boven was gereinigd van gevaar. Ik was er dus best heftig aan toe. Echt mega high. Het gekke is dat ik me die weken echt nooit brak heb gevoeld. Op die ene keer na dat ik echt enorm ziek was. Ik kon maar blijven doorgaan. En zo dieper in mijn psychose wereld geraken.

Op een gegeven moment was de drugs op. En ik kon geen nieuwe meer krijgen. Ik ben toen verplicht afgekickt. En kan je vertellen dat die come down wel even wat anders is dan na een louzy 3/4 dagen van gebruik.
Ik werd super angstig, dacht dat ik dood zou gaan, en depressief zijn heeft toen een hele nieuwe betekenis gekregen. Ik lag op de grond, totaal leeg, geen energie, depri en ik kon echt niet meer. Lastig uit te leggen, alsof je hart met je laatste restje energie nog een enkele keer pompt. Maar voor hoe lang? Ik hoorde stemmen die op me inpraatten. Ze schreeuwde om gebruik van Meth. Ze maakten me helemaal gek. Ik wist dat een puntje me weer beter zou doen voelen. En ze praatten me hele duistere dingen aan. Op een gegeven moment wilde ik dood. Ik wilde zelfmoord plegen. Ik kon het niet meer aan. De duisternis had me omarmd en dit was de enige optie die over was.
Toen hebben mijn vrienden en familie ingegrepen. En hebben ze me naar het ziekenhuis gebracht. Toen heb ik de hulp gekregen die ik nodig had. Vooral geestelijke hulp. Want geestelijk was ik echt helemaal afgebroken. Ben er toch best weer bovenop gekomen!!

Ik ben ook een tijd verslaafd geweest aan cocaïne. Ben ook daar van afgekickt. Maar ik moet zeggen dat Meth toch echt vele malen zwaarder was. Dat heeft me lichamelijk en geestelijk echt afgebroken. Stukje voor stukje tot je echt kapot bent. En geestelijk heeft het je in de tang. Het controleert je. Alsof je bezeten bent door de drug.

Iedereen keert zich tegen mij
J betaalde mij terug, maar niet veel later kregen we weer ergens onenigheid over. Vervolgens dacht ik dat hij achter mijn rug om leugens vertelde over mij tegen anderen en ik betrok de rest van onze vriendenkring weer bij de discussie tussen mij en J. Ze gaven aan dat ze dat vervelend vonden. "Hoe kunnen ze nou niet zien hoe J is?" Dacht ik en ik raakte ervan overtuigd dat ze samenspanden tegen mij. Gelukkig drong het op tijd tot me door dat ik zelf de problemen voor mezelf groter maakte en dat ik beter even rustig aan kon doen. De stemmen bleven maar doorpraten tegen mij: "Ze verraden je allemaal. Ze blijven J steunen ondanks dat ze weten dat hij niet te vertrouwen is. Ze laten je vallen. Ze zijn onwaardig, je kunt betere vrienden krijgen, mensen die niet zo hard falen in het leven." Ik voelde me wat eenzaam door dat alles en nam weer wat pervitine. Ik vond het verwonderlijk dat het toch weer iedere keer geweldig blijft voelen, maar het gaf mij ook een inzicht in het gemene karakter van meth: Methamfetamine maakt van de wereld een hele nare plek met maar één lichtpuntje.

Alles is een leugen
Niet alleen mijn vrienden leken tegen mij samen te spannen, ik ging overal complotten zien. Op een of andere manier zorgt meth ervoor dat je overal verbanden gaat leggen, ook tussen zaken die totaal niet met elkaar te maken hebben. Ik dacht onder andere dat we gehersenspoeld worden via radio en tv, dat ons opgelegd wordt hoe we ons moeten gedragen en kleden en alles. Dat in de top40 liedjes komen waarvan de mensen achter de muziekindustrie vinden dat we die muziek leuk moeten vinden. Ik kan een heel boek schrijven over alle complottheorieën, maar dat is verder niet allemaal zo relevant voor het report. Welk relevant is dat ik zo overtuigd raakte van de complottheorieën dat ik mensen met een andere mening zag als onwetende schapen. Het grappige is dat die complottheorieën een soort gevoel van verbondenheid vormen met andere mensen die methamfetamine gebruiken. Samen met een kennis van mij die ook af en toe pervitine gebruikt hadden we het wel eens over alle theorieën. Gezellig elkaars waandenkbeelden versterken. Het voelde alsof ik bij een soort van geheim genootschap hoorde die immuun is voor de desinformatie en het hersenspoelen. Later veranderde dit in het idee dat ik voorbestemd was om bij "het verzet" te horen en dat onder andere Timothy McVeigh en Anders Breivik helden van het verzet zijn.

Toch net zo stiekem als heroïne
Een paar dagen later vroeg J of ik langs kon komen om alles uit te praten. Ik vertrouwde hem totaal niet, mede dankzij de stemmen: "Hij is niet te vertrouwen! Het is een val! GA NIET!" Dat meth zo snel voor allerlei geestelijke problemen zorgt heeft nog wel een voordeel, ik kon aanvoelen dat er iets niet klopte aan hoe alles op mij over kwam. Ik ging naar J en hij bood zijn excuses aan over een paar dingen die niet helemaal goed waren gelopen. Zelfs daarvan wist de meth nog iets negatiefs te maken, maar ondertussen had ik door dat alles anders was dan ik dacht. Een deel van de psychoses is makkelijk te herkennen als niet echt, bijvoorbeeld de stemmen en de schaduwmensen, maar ik kwam er toen achter dat het je ook op een hele stiekeme manier manipuleert. Alles wat je binnenkrijgt via je zintuigen wordt subtiel verdraaid, zo subtiel dat ik het gewoon niet merkte. Ik dacht eerst dat methamfetamine minder gevaarlijk zou zijn dan heroïne, omdat meth zich niet onschuldig voordoet en je al gelijk kunt aanvoelen dat je ermee uit moet kijken, maar het heeft dus ook een kant die net zo stiekem is als heroïne. Ik besloot om enige tijd te gaan stoppen met pervitine. Een vast doel maakt dat makkelijker om vol te houden en toevallig had ik een paar weken later een week vakantie, dus ik besloot om tot mijn vakantie geen pervitine meer te nemen.

De mist klaart op
Het lukte me om tot aan mijn vakantie geen pervitine meer te nemen. Het was alsof een dikke laag mist wegtrok en de zon weer scheen. Nu pas kreeg ik door hoe ver ik echt heen was. Ik merkte dat mijn vermoeden dat meth andere mensen vijandelijk over laat komen klopte en dat anderen helemaal niet zo vervelend tegen mij waren en dat ik soms toch wel wat te lomp was naar anderen toe. Ook merkte ik dat meth niet alleen andere mensen vijandelijk over laat komen, maar ook alles wat ik lees, zie en hoor via het nieuws zo gefilterd wordt dat het lijkt alsof de wereld een troosteloze plek met alleen maar ellende. De schaduwmensen en stemmen verdwenen vrij snel nadat ik stopte en goed had bijgeslapen.

Heftig verhaal deamon,moest ik in jou plaats geweest zijn was ik helemaal kapiot geweest... Ik ben nu overigens bezig met een topic te schrijven over drugs en verslaving. Ik hoop dat sommigen er iets aan hebben als het af is.

In dit topic had ik al wat verteld over mijn ervaringen met pervitine, oftewel methamfetamine. Het is een speciale drug die nogal heftige bijwerkingen heeft, zoals veel mensen waarschijnlijk al wel hebben gezien bij documentaires en dergelijke, omdat het report te lang zou worden als ik ook gelijk de bijwerkingen zou beschrijven, besloot ik om daar een apart topic over te maken. Eigenlijk is het report veel te lang geworden, een soort van bad trip van enkele maanden kun je nou eenmaal niet kort beschrijven. Ik wil graag voorkomen dat mensen gelijk afhaken door een muur van tekst en heb daarom het report over meerdere posts uitgespreid.

Meth is een bijzondere drug, zoals bijvoorbeeld Charles Manson, Pol Pot en Albert Fish bijzondere mensen waren. Ik gebruik niet graag termen als 'goed' en 'slecht', maar toen ik de ware aard van meth doorkreeg was het alsof ik in de ogen keek van de personificatie van alle narigheid op de wereld. Een negativiteit zo puur dat het bij veel gebruikers de geest verwoest. Het gebruikt je zwaktes tegen je, kan je hele waarneming subtiel verdraaien, je intuïtie omzeilen en uiteindelijk bezit van je nemen. Door je zwaktes tegen je te gebruiken weet het voor iedereen een eigen, persoonlijke hel te creëren. Zo zag ik een keer toen ik 's ochtends wakker werd een aantal paniekerige berichten van een vriend van mij, dat mensen bij hem probeerden in te breken en hem wat aan wilden doen, wat later allemaal niet echt bleek te zijn. Iemand anders die ik ken zei dat de stemmen een keer tegen hem bleven herhalen dat mij een mislukkeling was en alles wat hij deed zou falen, wat uiteindelijk dus ook gebeurde. Ik heb niet het idee dat je per definitie verdoemd bent als je een keer meth probeert, maar het is wel moeilijk om het onder controle te krijgen. Mijn leven is nog steeds op de rails en ik denk dat alles wel goed gaat komen, maar ik leef intussen al wel een paar maanden in een soort van bad trip. Gelukkig is het weer wat afgezakt, maar ik ben nog niet de oude.

Gestalkt door de schaduwmensen
Op avond deed ik de voordeur op slot en wilde weer naar boven lopen. Ik stond voor de trap en kreeg het gevoel dat er iets niet klopte. Bovenaan de trap zag ik een gestalte boos naar me kijken. Eerder als ik schaduwmensen zag waren het donkere silhouetten die in mijn ooghoeken verschenen en verdwenen als ik recht naar ze keek, maar dit schaduwmens zag er meer als een gewoon persoon uit en bleef zichtbaar als ik er recht naar keek. Ik dacht bij mezelf: "Ik laat me niet bang maken, die persoon is toch niet echt." Ik liep gewoon de trap op en het gestalte verdween. Eenmaal boven keer ik richting de woonkamer en zag daar een soort van donkere wolken samenkomen tot een monster. Ik herhaalde in mezelf: "Is niet echt! Is niet echt! Is niet echt!" En vrij snel verdween het monster weer. Plotseling viel het mij op dat een van de lampjes in de spot in de woonkamer het niet meer deed, waardoor de lichtinval anders was. Ik was blij dat ik de verklaring had gevonden voor het gevoel dat er iets niet klopte. Maar ondanks dat bleven de schaduwmensen wat nadrukkelijker aanwezig.
Ik zag op de bank tv te kijken en voelde plotseling iets aan mijn been. Ik zag een schaduwmens half verscholen op de grond zitten die tegen mijn been zat te porren. Deze zag er ook meer uit als een gewoon mens en was vrij hardnekkig om te laten verdwijnen, maar echt vervelend was die gelukkig niet. Later die avond maakte ik me klaar om naar bed te gaan en terwijl ik mijn tanden poetste verschenen er een paar schaduwmensen om me heen die me gingen aaien over mij hoofd een ook mij rug aanraakten. Bij iedere aanraking gingen er koude rillingen door mijn hele lichaam, het voelde heel onnatuurlijk. Ik was me er gelukkig nog wel steeds van bewust dat het niet echt was en ik gewoon rustig moest blijven.
Even later wilde ik mijn pyama aandoen en voelde plotseling beestjes over mij rug en schouders kruipen. Ik wilde ze wegvegen met mijn handen en voelde dat er geen beestjes zaten. Ik besloot om de lamp aan te laten die nacht, daar voelde ik me wat fijner bij. Eenmaal in bed had ik gelukkig geen last meer van de beestjes en de schaduwmensen. Na deze avond waren de schaduwmensen wat nadrukkelijker aanwezig, maar gelukkig niet meer zo nadrukkelijk als deze ene keer. Door deze hele ervaring werd mij duidelijk dan een klein momentje van twijfel al een paniekaanval kan veroorzaken, door iets onbenulligs als een iets andere lichtinval kreeg ik allerlei hallucinaties.

De demon
Ik vind de langere termijneffecten van meth (die dus al wel heel snel op komen zetten) het meest overkomen alsof een onzichtbare demon constant rond mij heen zweeft en zich gedraagt als zo'n typische verraderlijke adviseur die je in sommige verhalen hebt die steeds de koning of een ander belangrijk persoon probeert te beïnvloeden om zo uiteindelijk zelf de macht te krijgen. De stemmen komen van die demon, hij doet alsof hij mij adviseert en alsof hij de enige is die ik kan vertrouwen. Maar hij verdraait alles om te proberen mij op te zetten tegen mijn vrienden en familie en de maatschappij in het algemeen, zodat hij mij kan isoleren. Met al zijn woorden zaait hij constant zaadjes van twijfel en iedere keer als ik ook maar enige aandacht aan wat voor gedachte dan ook geef, wordt iets simpels heel snel compleet uit z'n verband gerukt. Hij blijft maar doorhameren over mijn gebreken en doet alsof een paar onbenulligheden mijn hele leven tot een mislukking maken en alsof alles wat ik heb bereikt zinloos is en ik net zo goed zelfmoord kan plegen. Daarna blijft hij maar door ratelen dat mijn fouten niet zozeer mijn schuld zijn, maar dat anderen mij groot onrecht aandoen en ik wraak moet nemen en ze moet dwingen mij te respecteren.
Hoeveel ik me er ook van bewust was dat de demon mij probeerde te manipuleren, hij bleef maar doorgaan en ik ging hem steeds meer geloven, vooral omdat hij steeds gelijk leek te hebben. Ik merkte dat ik nogal eens de neiging kreeg om heftig te reageren om kleine dingetjes en op die momenten toonde demon zijn ware aard, als bijvoorbeeld iets niet helemaal wilde lukken kreeg ik al snel de neiging om te slaan of met spullen te gooien, een hele zuivere haat verblinde me, ik voelde dat de demon bezit van mij probeerde te nemen. Gelukkig bleef ik de controle houden, maar het werd me duidelijk dat ik zo positief mogelijk moest proberen te blijven, omdat negatieve emoties verlies van controle kunnen veroorzaken.

Nog verraderlijker dan ik dacht
Ik was van plan om tijdens de vakantie 1 of 2 keer methamfetamine te nemen en een paar keer iets anders, maar alleen 's avonds en de meeste dagen nuchter. Aan het begin van de vakantie ging alles nog wel goed en was ik ook gewoon met andere dingen bezig. Op de eerste dag van de vakantie was ik langer in bed blijven liggen dan mijn bedoeling was en het leek een luie dag te worden. Aan het einde van de middag nam ik wat pervitine en ik voelde me gelijk energiek en gemotiveerd en besloot om wat klussen in huis te doen. "Eigenlijk is het best wel handig spul."
De paar dagen daarna na ik niks, maar op dinsdag kreeg ik weer zin. Ik was de hele nacht aan het gamen en keek een film en zag uiteindelijk dat het alweer licht begon te worden. Ik heb de vaste gewoonte om te slapen na een avond amfetamines, omdat dat nogal scheelt met de kater, een paar uur licht slapen is beter dan niks. In slaap komen was natuurlijk wat lastig, maar schijnbaar viel ik uiteindelijk toch in slaap en werd aan het einde van de middag wakker. "Ik heb toch niets meer aan de dag, ik neem wel weer wat pervitine en ga deze keer wat beter op tijd naar bed en word de rest van de vakantie wel wat actiever." Dit herhaalde zich iedere dag van de vakantie. Ik weet niet hoe, na een paar keer binnen een week is het niet eens zo geweldig meer en werd ik vooral wat wazig, maar op een of andere manier kreeg het me toch iedere dag weer zo ver dat ik in mijn eentje de hele nacht doorhaalde aan de meth. Ik voelde me dom en schuldig, ik had veel willen doen in plaats van de hele vakantie mezelf in m'n eentje opsluiten in huis.
Ik kreeg door dat het me obsessief maakt, urenlang blijven gamen, terwijl ik al lang wilde stoppen. Ik denk dat het zo probeert andere verslavingen op te wekken om het eigen verslavende effect te verbloemen. Ik heb die week geen last gehad van hallucinaties en alle andere pret, ik denk doordat ik genoeg rustte. Het was een wijze les dat je nooit moet denken dat je methamfetamine onder controle hebt.

Toch weer die smoesjes
Aan het einde van mijn vakantie nam ik me voor om een tijdje te stoppen met pervitine, maar dat was niet zo makkelijk. "Ik heb vorige week zoveel genomen dat ik het beter rustig kan afbouwen." Van mijn eerdere ervaringen had ik geleerd dat het belangrijk is om niet steeds smoesjes te verzinnen, waardoor ik van plan was om die week maar één keer meth te gebruiken en de week daarna minstens een maand te stoppen. Ik was van plan om gewone pep te gebruiken om het wat makkelijker te maken. Gewone pep maakte de depressies die op kwamen zetten niet echt veel lichter en halverwege de week raakte ik van streek door iets onbenulligs, waardoor ik toch weer meth nam. "Laat allemaal maar zitten! Niemand gunt mij iets! Alleen mijn bleke vriend maakt mij gelukkig." Dat weekend wilde ik 4FA gebruiken, om een vergelijkbaar gevoel te krijgen, zonder daar pervitine voor te nemen. Maar toen het eenmaal zover was sprak de demon weer tot mij: "Waarom 4FA gebruiken? Pervitine is veel beter, het komt sneller aan en stelt nooit teleur." "Op zich klopt dat wel, daarnaast heb ik me deze week prima in kunnen houden. Deze week 2 keer meth, volgende week 1 keer en ik ben gewoon goed bezig." De weken daarna bleef ik 1 keer per week methamfetamine gebruiken en ook nog eens meerdere keren per week pep. Na enkele weken begon het door te dringen dat ik dan toch weer smoesjes zat te verzinnen, waarop ik besloot om doordeweeks geen pep meer te gebruiken, aangezien dat natuurlijk ook onverstandig was.

Het constante gevecht
Na mijn vakantie had ik niet meer de rust die ik tijdens de vakantie had, waardoor de geestelijke problemen terugkwamen. Wat me op viel was dat ik van andere problemen last kreeg dan voor mijn methpauze. De schaduwmensen kwamen niet meer terug, net als de andere hallucinaties en wanen die redelijk eenvoudig als niet echt konden worden herkend. Ik kreeg vooral last van de stemmen, die constant op mij in bleven praten. Daarnaast kreeg ik last van gedachtecirkels die bij iedere herhaling verder uit balans raakten. Kennen jullie het soort van spelletje waarbij je met een groep in een cirkel zit en 1 persoon iets moet doorfluisteren aan degene ernaast en die fluistert het weer door aan degene daarnaast, waarbij de laatste persoon meestal iets heel anders zei dan de eerste persoon? Zo werden sommige gedachten keer op keer herhaald en bij iedere herhaling verder uit balans gerukt. De gedachten werden heel snel achterelkaar herhaald, waardoor onbenulligheden in korte tijd een grote ramp leken. Zo kwam bijvoorbeeld een vergissing van iemand in het verkeer uiteindelijk op mij over als een doelbewuste aanslag op mijn leven. Opnieuw probeerde de demon mij te breken en bezit van mij te nemen. Het was een constant gevecht, eigenlijk was het niet eens een gevecht te noemen, het was de hele dag door incasseren en maar proberen overeind te blijven. Ik voelde me depressief, op een of andere manier kan methamfetamine alle positieve energie uit je zuigen en je de wil om te leven ontnemen. Vanwege de depressies lukte het me niet om mezelf ertoe aan te zetten helemaal te stoppen.

Ik tegen de wereld
Ik raakte er weer steeds meer van overtuigd dat al mijn problemen veroorzaakt werden door andere mensen en het voelde volkomen terecht om me af te reageren op anderen. "Waarom zouden andere mensen wel gelukkig mogen zijn als niemand mij gunt dat ik gelukkig kan zijn?" De pervitine spoorde mij aan om anderen te kwetsen en het voelde goed. "Ik verkeerd bezig? Ik werk de hele week hard om aan jouw uitkering bij te dragen." "Als anderen mijn leven niet zo verpesten zou ik zo kunnen stoppen met meth." Ik voelde mij bijna de hele tijd opgefokt, maar had nog wel het besef dat ik me beter in kon houden. Ik voelde niet alleen veel woede, maar ook angst. Doordat ik me steeds meer afzonderde vond ik het steeds moeilijk om buiten te komen. Het werd zo erg dat ik een keer een halve week geen fatsoenlijk diner meer op had, omdat ik niet naar de supermarkt durfde. De koelkast raakte steeds leger, waardoor ik mezelf uiteindelijk toch kon motiveren boodschappen te halen, omdat het anders helemaal karig werd. Na een tijdje begon ik me ergens een beetje schuldig te voelen en langzaamaan kwam het besef dat ik alleen positieve energie van de demon zou kunnen winnen.

De zon komt langzaamaan tevoorschijn
Ik had al vaker gemerkt dat ik minder last had van de geestelijke problemen als ik actief bezig was met iets en de meeste last op de momenten dat ik alleen was. Ik zocht meer contact met mijn vrienden, in het begin voelde het wat ongemakkelijk, zeker als er meerdere mensen waren, maar ik voelde mij er wel een stuk beter door. Methamfetamine is nogal hardnekkig, waardoor het mij veel moeite kostte om genoeg positieve energie te vinden, maar langzaamaan nam ik steeds minder, totdat ik het bij één keer per week ~100mg kon laten. Langer dan een week geen pervitine meer nemen lukte mij helaas nog niet, totdat ik een week lang ziek was en dus ook totaal geen behoefte had aan drugs. Dit maakte mijn hoofd leeg, zodat ik voorbij een week geen meth kon komen en tot nu toe lukt dat nog steeds. In eerste instantie nam ik me voor om minstens een week geen meth te nemen, maar ik snapte dat dat gewoon weer een smoesje was en nam me voor om minstens voor de rest van dit jaar geen pervitine meer te nemen. Wat ik daarna doe zie ik dan wel, maar op dit moment vind ik het belangrijk om een vast punt te hebben. Nu voel ik geen enkele behoefte meer om meth te gebruiken en het voelt alsof ik weer helemaal vrij ben, maar ik heb meerdere keren geleerd dat de demon nog lange tijd sluimerend aanwezig kan zijn en het laat lijken alsof alles weer goed is, zodat ik sneller geneigd ben om weer te gebruiken. Dat is dus ook waarom ik een vast punt wil hebben om me op te concentreren, zodat ik makkelijk voor mezelf kan zeggen dat ik gewoon nog niet moet nemen.

Al met al kan ik concluderen dat de beruchte reputatie van methamfetamine terecht is. Ik heb een stabiel leven, ben niet te jong meer en heb nooit enig probleem met andere soorten drugs gehad, maar meth had mij al heel snel in z'n greep. Doordat alles zo snel ging was het dan wel makkelijker om in te zien dat er iets moest veranderen, maar daadwerkelijk iets veranderen was heel erg moeilijk. Steeds bleek het me op een andere manier voor de gek te houden. Het is alsof het zich in iedere cel van het lichaam gaat nestelen en je zo niet alleen volledig kan controleren, maar ook een lange tijd sluimerend aanwezig kan blijven. Mijn leven is gelukkig op geen enkel moment echt ontwricht geraakt, het voordeel van meth is dat het met een normaal actief leven niet zo snel een dagelijkse gewoonte wordt en dat je relatief normaal blijft functioneren. Tenminste, dat is hoe ik het ervoer. Zelf denk ik dat de extreem hoge verslavingsfactor niet het grootste risico is van meth, maar de psychoses. Ik ervoer het als een soort van demon die bezit van mij probeerde te nemen.

Ik heb geen spijt dat ik het heb geprobeerd en zie het ook zeker niet als iets dat alleen maar ellende veroorzaakt. Het is een geweldige drug, die helaas moeilijk onder controle te houden is. Zolang je zorgt dat je je prioriteiten op orde blijft houden valt het naar mijn idee redelijk onder controle te houden, als je maar niet vergeet dat de demon altijd klaar staat om een klein moment van zwakte genadeloos af te straffen. Ik heb het gevoel dat er niet zoiets is als een keer methamfetamine proberen, behalve als je geen voorraad meer hebt en er niet meer aan kunt komen. Het is een venijnig goedje dat in de gedachten rond blijft zweven.

Zo, wat een vet report om te lezen. Een paar dingen springen ervoor mij uit. Wat jij eigenlijk beschrijft is dat een hele tijd rand-psychotisch bent geweest in de tijd dat je gebruikte. Was dit in nuchtere staat ook zo? Ik heb wel eens documentaires gezien over crystal meth, (National Geoprahic) en daar beschreef geen van de gebruikers deze symptomen. Sterker nog, ze werden juist actiever en positiever tijdens het gebruik van de drug, (denk aan klusjes opknappen) maar werden zoals jij ook beschrijft depressief zodra het middel begon uit te werken.

Het is heel goed mogelijk dat jij een zekere aanleg voor psychose's bezit, ik zou daarom echt enorm oppassen met deze drug. Sterker nog, ik zou proberen het nooit meer aan te raken. Je geeft zelf aan dat je er geestelijk aan onderdoor gaat, wat is het nut van gebruiken dan nog? Het horen van stemmen duidt zo ongelofelijk op iets wat misschien onder het oppervlakte ligt. (paradoxaal hé) Het gebruik van meth is zo een ongelofelijk trigger, het zou zomaar kunnen dat bij verder gebruik er iets knapt.

Hoe oud ben je verder? Ken je jezelf goed genoeg om verantwoordelijk met deze drug om te gaan? Je geeft aan dat je leven er niet door ontwricht raakt, maar je beschrijft eerder al dat door meth getriggerde paranoia de kop opsteekt. Door alleen al dit te ervaren zou mijn leven volledig ontwricht zijn, puur omdat je niet langer objectief en rationeel kunt redeneren.

Ik hoop verder dat je niet teveel geestelijke schade hebt opgelopen door die psychotische verschijnselen, ik heb net als jij ook wel eens stemmen gehoord na overmatig drugsgebruik en slaapgebrek, en dat is wellicht het engst wat mij ooit is overkomen. Na al die tijd ben ik er nog steeds dagelijks mee bezig, het geven van een plek eraan lukt het gewoon niet. Hopelijk lukt het jou wel. :P

Houd ons verder op de hoogte als je wilt!

Thanks voor je uiteenzetting, sterkte!

Ik denk alleen niet dat je persé aanleg hebt voor psychoses, methamfetamine staat nou gewoon best wél bekend om het veroorzaken van dit soort geintjes bij langdurig/frequent gebruik. :P

Dus wat jij suggereert zou in principe kunnen betekenen dat mensen ook zonder kwetsbaarheid voor psychose's psychotisch kunnen worden van deze drug? Daarmee haal je wel de hele theorie onderuit, die ik ook vaak op internet tegenkom, dat mensen die er geen aanleg voor hebben, ook niet psychotisch kunnen worden.

leipebaviaan zei:

Dus wat jij suggereert zou in principe kunnen betekenen dat mensen ook zonder kwetsbaarheid voor psychose's psychotisch kunnen worden van deze drug? Daarmee haal je wel de hele theorie onderuit, die ik ook vaak op internet tegenkom, dat mensen die er geen aanleg voor hebben, ook niet psychotisch kunnen worden.

Klik om te vergroten...

Zelfs geheel onthouders die geen aanleg hebben voor schizofrenie kunnen al symptomen krijgen van psychose na 24 geen slaap.(M.A.W iedereen kan psychose krijgen, zeker met drugs)

Maar is het ook zo dat mensen die eerder vatbaar voor psychoses zijn ook eerder te maken krijgen met psychotische kenmerken na langdurig slaapgebrek? (24 uur +)

Dit is alleen bij methamfetamine zo toch, niet bij de amfetamine? Anders weet ik een heel leuk verjaardagscadeau voor mn bestie. ^^

leipebaviaan zei:

Dus wat jij suggereert zou in principe kunnen betekenen dat mensen ook zonder kwetsbaarheid voor psychose's psychotisch kunnen worden van deze drug? Daarmee haal je wel de hele theorie onderuit, die ik ook vaak op internet tegenkom, dat mensen die er geen aanleg voor hebben, ook niet psychotisch kunnen worden.

Klik om te vergroten...

Hoezo zouden die mensen dat niet kunnen, hoe kom je bij die theorie? :P

Tuurlijk kan dat wel, iedereen kan psychotisch worden als je er maar genoeg slaapgebrek en/of dope tegenaan gooit. Ik wil je graag ook eventjes verwijzen naar "The russian sleep experiment"

leipebaviaan zei:

Zo, wat een vet report om te lezen. Een paar dingen springen ervoor mij uit. Wat jij eigenlijk beschrijft is dat een hele tijd rand-psychotisch bent geweest in de tijd dat je gebruikte. Was dit in nuchtere staat ook zo? Ik heb wel eens documentaires gezien over crystal meth, (National Geoprahic) en daar beschreef geen van de gebruikers deze symptomen. Sterker nog, ze werden juist actiever en positiever tijdens het gebruik van de drug, (denk aan klusjes opknappen) maar werden zoals jij ook beschrijft depressief zodra het middel begon uit te werken.

Klik om te vergroten...

Dankje. Bij mij kwamen de depressies meestal ongeveer een halve week na de laatste keer meth, beetje vergelijkbaar met de dinsdagdip van X, maar dan veel zwaarder en het voelt niet gerelateerd aan de meth. Het was alsof alles tegen zat en iedereen tegen mij was. Het maakte niet uit hoe beroerd ik me voelde, een klein beetje pervitine en ik voelde me weer geweldig. Dat maakt het dus ook zo moeilijk om ermee te stoppen. Op een of andere manier weet het alle levenslust en energie uit je te zuigen. De stemmen waren zowel nuchter als onder invloed aanwezig, maar onder invloed van meth waren ze minder storend/minder nadrukkelijk aanwezig en positiever.

Hoe oud ben je verder? Ken je jezelf goed genoeg om verantwoordelijk met deze drug om te gaan? Je geeft aan dat je leven er niet door ontwricht raakt, maar je beschrijft eerder al dat door meth getriggerde paranoia de kop opsteekt. Door alleen al dit te ervaren zou mijn leven volledig ontwricht zijn, puur omdat je niet langer objectief en rationeel kunt redeneren.

Klik om te vergroten...

Ik ben eind 20. Ik had me al lang voordat ik methamfetamine voor het eerst uitprobeerde al veel informatie over opgezocht, vooral reports van anderen en ook veel gevraagd aan degene via wie ik er in eerste instantie aan kwam, dus ik wist wat ik eventueel kon verwachten en wist ook dat het belangrijk is om er niet teveel aandacht aan te besteden. Ik had alleen niet verwacht dat alles zo snel en zo nadrukkelijk aanwezig zou zijn. Van dingen als de schaduwmensen is met een beetje gezond verstand wel te snappen dat die niet echt zijn. Maar doordat alles zo snel ging wist ik ook wel ergens dat er iets niet klopte en na de pauze tussendoor kreeg ik door dat het ook heel subtiel alles verdraait en wist ik dat ik goed moest opletten met alles wat ik deed. Het is niet dat alles heel anders was dan normaal, maar meer dat er een andere betekenis werd gegeven aan alles wat andere mensen zeiden en deden.

Ik hoop verder dat je niet teveel geestelijke schade hebt opgelopen door die psychotische verschijnselen, ik heb net als jij ook wel eens stemmen gehoord na overmatig drugsgebruik en slaapgebrek, en dat is wellicht het engst wat mij ooit is overkomen. Na al die tijd ben ik er nog steeds dagelijks mee bezig, het geven van een plek eraan lukt het gewoon niet. Hopelijk lukt het jou wel. :P

Klik om te vergroten...

Ik kan wel wat hebben.

anoniem93 zei:

Dit is alleen bij methamfetamine zo toch, niet bij de amfetamine? Anders weet ik een heel leuk verjaardagscadeau voor mn bestie. ^^

Klik om te vergroten...

Bij gewone amfetamine is er ook kans op al die pret, maar dat gebeurt veel minder snel en minder heftig.

leipebaviaan zei:

Dus wat jij suggereert zou in principe kunnen betekenen dat mensen ook zonder kwetsbaarheid voor psychose's psychotisch kunnen worden van deze drug? Daarmee haal je wel de hele theorie onderuit, die ik ook vaak op internet tegenkom, dat mensen die er geen aanleg voor hebben, ook niet psychotisch kunnen worden.

Klik om te vergroten...

Die theorie die jij, denk ik, bedoeld gaat meer over psychotisch worden na/tijdens trippen. Dan heb ik het over psychedelica zoals LSD, paddo's. Of andere middelen zoals bijv wiet/hasj. Hier krijg je niet zo snel een psychose van tenzij je aanleg hebt inderdaad. Bij speed en vooral meth is het een ander verhaal. Volgens mij wordt iedereen psychisch als je het elke dag gaat gebruiken Google maar eens naar: amfetaminepsychose

@deamon

Fantastisch report (minder fantastisch wat jij ervaarde natuurlijk ). Ik zocht al een tijdje naar een report zoals deze. Ervaarde jij die stem alsof het in je hoofd zat of alsof die van buitenaf kwam? Dat demon verhaal klinkt heel interessant maar tegelijk zeer angstaanjagend. Zelf heb ik na 40 uur zonder slaap door de pep wel dingen gehoord zoals een soort radio met gekke demonische muziek of de hele tijd vervormd kindergelach ofzo, maar niet stemmen zoals jij beschrijft. Misschien een rare vraag: maar denk jij dat die demon waar jij t over hebt een soort verslaafd fucked up deel van jezelf was of daadwerkelijk een andere entiteit zoals een geest die tegen je praatte?

Goed dat je geminderd/gestopt ben met die zooi. Ik dacht altijd: als ik toevallig eens meth tegenkom probeer ik het wel een keertje voor de gein. Vooral omdat ik die Amerikanen altijd zo overdreven vind doen met hun drugspropaganda. Maar dit verhaal doet me wel anders denken

Deamon, zeer goed verhaal. Zeer duidelijk verwoord. Ikzelf ben daar niet heel goed in. Het psychotische randje van meth heeft mijn hele waarneming en geheugen in de war geschopt. Die periode is een en al chaos in mijn hoofd. Ik heb stukje's herinnering die ik niet meer kan plaatsen in de zin van plaats en tijdstip. Dit maakt het nogal chaotisch om te beschrijven.

Ik werd al na enkele dagen van gebruik psychotisch. Tijdens de trip kreeg ik last van symptomen, maar gekke is dat het me niet echt stoorde. Ik accepteerde het als het ware. Alleen stemmen horen is niet echt tof. Op een gegeven moment begon het mensen uit mijn omgeving op te vallen, en ik maar ontkennen dat ik ergens last van had. Eigenlijk was ik toen al best ver heen, psychotisch gezien.
Uiteindelijk heeft meth me veel psychische problemen gegeven. Ik leefde als het ware op het randje van een psychose. Geestelijk was ik al gebroken, maar ik was zo high dat ik het niet inzag.
Nadat ik gestopt was met gebruiken is het nooit helemaal weggegaan. Uiteindelijk na een periode werd het weer erger. En volgens de psychiater leefde ik in een psychose, waarschijnlijk al geruime tijd. Oorzaak is waarschijnlijk meth. Ikzelf weet het niet.... realiteit, wanen en hallucinaties zijn nogal moeilijk te onderscheiden tijdens zo'n periode.

1 advies. Kijk echt uit met het gebruik van Meth. Het is verraderlijker dan je denkt. Het neemt gewoon controle over je zonder dat je het zelf doorhebt. En bepaalde drugs zijn gewoon bijna niet recreatief te gebruiken. En Meth behoort voor mij in deze categorie.

Shit man! Wat. Een. Indrukwekkend. Rapport!

Je hebt je status als topreporter weer eens meer dan waar gemaakt!

Ik denk dat dit report er echt voor zorgt dat mensen zich nog 100x bedenken voor ze hieraan beginnen. Ik weet in ieder geval dat ik dat nooit ga doen.

Ik heb nog een klein vraagje: Je had al heeeel veel ervaring met andere psychedelische drugs, is dat één van de redenen waardoor je zo goed met die hallucinaties als de schaduwmensen kon omgaan? Of komt dit puur doordat het zo onrealistisch is dat iedereen wel snapt dat het niet echt is? Want mij lijkt dat wel echt creepy eerlijk gezegd... Zou me helemaal doodschrikken denk ik