#1
De smoesjes
Om beter duidelijk te maken wat ik allemaal meemaakte staan sommige dingen die de stemmen in mijn hoofd tegen mij zeiden letterlijk geschreven. Om onderscheid te maken hebben die een andere kleur.
De eerste batch was vrij onschuldig, omdat de kwaliteit zo laag was. Bij de tweede batch ging ik het toch wel erg waarderen en gebruikte ik het al gelijk 3 keer in 1 week. Normaal heb ik mijn gebruik beter onder controle, maar deze keer verzon ik steeds smoesjes: "Ik gebruik het nu misschien te veel, maar het is even uitproberen, volgende week ga ik weer minderen." Bij de derde keer merkte ik dat het niet meer de energie en euforie gaf die het normaal gaf, ik werd er alleen maar wazig van. Dit maakte het wel weer makkelijker om het weer even te laten liggen, totdat de cravings een halve week later weer terugkwamen en ik toch maar weer pervitine nam. "Een keertje kan geen kwaad, gewoon rustig afbouwen." Uiteindelijk zat ik die week weer drie keer aan de meth. Ik nam me voor om geen smoesjes meer te verzinnen en gewoon goed te minderen, alleen kreeg ik de week daarna mijn derde batch pervitine en werd het zelfs 4 keer. Intussen was mijn voorraad gewone pep op en besloot ik om de hele avond methamfetamine te nemen op de avonden dat ik het gebruikte. Dit veroorzaakte een slaaptekort, waarop de schaduwmensen verschenen en ik stemmen ging horen. Naja, niet echt letterlijk horen, meer alsof iemand telepathisch met mij communiceerde. De week daarna lukte het me beter om me in te houden, helaas had ik toen niet alleen meer last van de cravings, maar ook van de stemmen die tegen mij schreeuwden.
Langzaam maar zeker de duisternis in
Ik had de schaduwmensen al wel een paar keer eerder gezien en zag ze niet als bedreigend, omdat ze tot dan toe altijd alleen maar in donkere hoekjes stonden voor zich uit starend. De stemmen vond ik vervelender, die zeiden steeds dat ik niemand kan vertrouwen en dat andere mensen van mij proberen te profiteren. Ik was me er weliswaar van bewust dat de stemmen niet echt zijn, maar als je ze lang genoeg blijft horen en ze steeds gelijk lijken te hebben, begin je ze uiteindelijk toch te geloven. Wat ik verder nog merkte was dat ik ook nog eens vaak gedachten in mijn hoofd had die niet van mij waren. Die gedachten waren anders dan de stemmen, omdat de stemmen duidelijk tegen mij 'praatten', terwijl de gedachten overkwamen als mijn eigen gedachten, terwijl het zaken waren die ik niet uit mezelf zou denken. Ik had geld geleend aan een vriend van mij, J, hij betaalde niet terug op de dag waarop hij zei dat hij mij terug zou betalen. De stemmen zeiden dat hij niet van plan was om mij terug te betalen en dat hij eigenlijk stal van mij. Ik begon dat steeds meer te geloven en deed steeds bozer tegen J. Uiteindelijk kreeg ik het idee dat ik de rest van onze vriendenkring erbij moest gaan betrekken om te laten zien hoe J echt was, een gedachte die niet van mij was, maar ik dacht toen van wel en voerde het ook uit. De rest was hier niet van gediend, waarop ik het idee kreeg dat J ze tegen mij op zat te zetten. Ik werd boos op hen en zei dat ze zich niet zo als hulpjes voor J moesten gedragen. Gelukkig konden ze me op tijd tot besef brengen dat ik niet handig bezig was. Ook andere mensen begon ik steeds meer te wantrouwen, ik vond dat ze zich verdacht gingen gedragen, alsof ze doorhadden wat ik allemaal deed.
Om beter duidelijk te maken wat ik allemaal meemaakte staan sommige dingen die de stemmen in mijn hoofd tegen mij zeiden letterlijk geschreven. Om onderscheid te maken hebben die een andere kleur.
De eerste batch was vrij onschuldig, omdat de kwaliteit zo laag was. Bij de tweede batch ging ik het toch wel erg waarderen en gebruikte ik het al gelijk 3 keer in 1 week. Normaal heb ik mijn gebruik beter onder controle, maar deze keer verzon ik steeds smoesjes: "Ik gebruik het nu misschien te veel, maar het is even uitproberen, volgende week ga ik weer minderen." Bij de derde keer merkte ik dat het niet meer de energie en euforie gaf die het normaal gaf, ik werd er alleen maar wazig van. Dit maakte het wel weer makkelijker om het weer even te laten liggen, totdat de cravings een halve week later weer terugkwamen en ik toch maar weer pervitine nam. "Een keertje kan geen kwaad, gewoon rustig afbouwen." Uiteindelijk zat ik die week weer drie keer aan de meth. Ik nam me voor om geen smoesjes meer te verzinnen en gewoon goed te minderen, alleen kreeg ik de week daarna mijn derde batch pervitine en werd het zelfs 4 keer. Intussen was mijn voorraad gewone pep op en besloot ik om de hele avond methamfetamine te nemen op de avonden dat ik het gebruikte. Dit veroorzaakte een slaaptekort, waarop de schaduwmensen verschenen en ik stemmen ging horen. Naja, niet echt letterlijk horen, meer alsof iemand telepathisch met mij communiceerde. De week daarna lukte het me beter om me in te houden, helaas had ik toen niet alleen meer last van de cravings, maar ook van de stemmen die tegen mij schreeuwden.
Langzaam maar zeker de duisternis in
Ik had de schaduwmensen al wel een paar keer eerder gezien en zag ze niet als bedreigend, omdat ze tot dan toe altijd alleen maar in donkere hoekjes stonden voor zich uit starend. De stemmen vond ik vervelender, die zeiden steeds dat ik niemand kan vertrouwen en dat andere mensen van mij proberen te profiteren. Ik was me er weliswaar van bewust dat de stemmen niet echt zijn, maar als je ze lang genoeg blijft horen en ze steeds gelijk lijken te hebben, begin je ze uiteindelijk toch te geloven. Wat ik verder nog merkte was dat ik ook nog eens vaak gedachten in mijn hoofd had die niet van mij waren. Die gedachten waren anders dan de stemmen, omdat de stemmen duidelijk tegen mij 'praatten', terwijl de gedachten overkwamen als mijn eigen gedachten, terwijl het zaken waren die ik niet uit mezelf zou denken. Ik had geld geleend aan een vriend van mij, J, hij betaalde niet terug op de dag waarop hij zei dat hij mij terug zou betalen. De stemmen zeiden dat hij niet van plan was om mij terug te betalen en dat hij eigenlijk stal van mij. Ik begon dat steeds meer te geloven en deed steeds bozer tegen J. Uiteindelijk kreeg ik het idee dat ik de rest van onze vriendenkring erbij moest gaan betrekken om te laten zien hoe J echt was, een gedachte die niet van mij was, maar ik dacht toen van wel en voerde het ook uit. De rest was hier niet van gediend, waarop ik het idee kreeg dat J ze tegen mij op zat te zetten. Ik werd boos op hen en zei dat ze zich niet zo als hulpjes voor J moesten gedragen. Gelukkig konden ze me op tijd tot besef brengen dat ik niet handig bezig was. Ook andere mensen begon ik steeds meer te wantrouwen, ik vond dat ze zich verdacht gingen gedragen, alsof ze doorhadden wat ik allemaal deed.
