Dankjewel
![:grin:]()
Wat ik ervaarde was dat ik een soort moment van helderheid en besef kreeg, een moment dat alles logisch was en dat ik besefte dat alles in het leven tot dat moment zo was bedacht door mijn eigen bewustzijn. Alle mooie dingen die ik de laatste jaren ervaar was zo toevallig en perfect dat het wel een bedenksel moest zijn. Op het moment dat alles samen viel en het leven wat ik momenteel ervaar eindigde, kwam ik steeds in andere mensenlevens totdat het leven op deze aarde eindigde. Ik kan mij niet herinneren dat ik bijvoorbeeld een dier was, wel interessant nu ik er over nadenk. Maar nadat het leven op aarde eindigde, voelde het alsof ik wakker werd in een hogere dimensie. Mijn bewustzijn had deze aarde gecreeerd, inclusief alle levens, al het moois en al het kwaad. Op het moment dat ik wakker werd in die hogere dimensie stond ik er bij stil dat er geen einde aan het bewustzijn komt wanneer je dood gaat, aangezien ik net wakker was geworden in een hogere dimensie. Toen kwam de vraag in mij op of ik dat wel kon constateren, aangezien ik niet wist of ik in die hogere dimensie ook dood kon gaan. In deze hogere dimensie was ik geen mens, maar puur bewustzijn. Ik zat dus niet in een lichaam, ik begreep niet wat bewustzijn is en hoe het ontstaan is, maar ik ervaar het bewustzijn wel tot in de eeuwigheid. Omdat ik ineens wakker en bewust was van deze eeuwigheid, voelde het als lijden omdat ik mij enorm verveelde. Omdat ik mij verveelde, bedacht ik de dimensies onder mij om de eeuwigheid te kunnen vergeten. Toen ik dit besefte voelde het alsof ik in een soort leegte kwam, de tijd ging ook steeds sneller lopen. Vervolgens wordt ik steeds meer bewust wat zich afspeelt en kom ik de god van het hogere universum tegen. Ik voel mij dus ook totaal geen mens meer, maar ik ben alleen puur bewustzijn. Dan kom ik tot de conclusie dat ik misschien die god ben en zo gaat het steeds door en door, terwijl ik ondertussen de perfecte muziek hoor en een prachtig maar ook eng schouwspel voor mij zie waarbij universums worden 'afgepeld'.
TLDR; alleen in levens van dit universum was ik mens, alles daarboven was ik een 'god' en voelde het alsof ik steeds meer bewust en wakker werd. Het besef dat ik bewustzijn ben, maar niet weet hoe het gecreeerd is, of waar het eindigd. Alsof het per ongeluk ontstaan is.