Ik ben heel mijn reis aan uittypen maar is meer werk dan ik dacht
![:upsidedown:]()
Dit is voor nu de korte versie zonder al te veel uitleg in hoe ik hier ben gekomen. (Misschien dat ik die ooit deel als ik daar behoefte aan heb enof iemand er in is geintreseerd. )
Ik ben zelf eigenlijk al vanaf kleins af aan bezig met de vraag wie ben ik en wat is dit hier alles.
De vraag wat is realiteit//Wie/ wat ben ik, voor mijzelf het antwoord op gevonden. ( met boeken en docu`s, lezingen, introspectie, kijken/ervaren ) (Innerlijke reisjes (dmv tripmiddelen) zoals het tripreport van
@Snuifcabine kon ik vroeger alleen maar van dromen)
Wat ik gevonden heb is voor mij de waarheid en ik zie die ook als een universele waarheid die door iedereen gezien/gevonden/ervaart kan worden. ( Ik wil daarbij niet zeggen dat je mij moet geloven en ik wil ook niks opdringen als alleen delen hoe ik het zie)
De realiteit “ bestaat niet.
Alles wat wij zien is een “projectie” in het hoofd. Een beeld gemaakt in/door het brein. (gebaseerd op past experience)
Kleuren/vormen zien we met de ogen. (maar b.v een bij ziet een bloem weer anders, bestaat die kleur die wij zien dan wel echt?)
Geuren ruiken we met de neus.
Geluiden horen we met de oren.
En het brein zoekt alle info in oude info, we zien b.v een stoel, we weten dat dat een stoel is door alle andere stoelen die we hebben gezien, het is geen nieuwe stoel.
Waar speelt alles zich af? Alles is een ervaring het het brein. (B.v verslaafd aan denken dat boek heeft mij hier ook een aantal inzichten in gegeven.)
Ik ben niet het lichaam, het lichaam is ten alle tijden in een staat van verandering.
En het is een symbiose vol met andere levende organismen wat het pakketje bij elkaar houd.
Het lichaam was eerst een baby groeit op tot een volwassen persoon en gaat dan uiteindelijk dood.
(heb boek De symbiotische planeet heeft mij geholpen met dit inzicht te begrijpen)
Ben “ik” iets wat constant veranderd of is er iets in mij wat ten alle tijden hetzelfde is. (Never changing) (Ik heb altijd al het gevoel gehad dat er iets in mij is wat nooit veranderd )
Die “ik” die alles observeert, het bewijst zijn, dat in ieder van ons hetzelfde is.
Ik ben dus een paar jaar geleden tot de conclusie gekomen dat ik niet mijn lichaam ben, niet mijn naam, niet de gevoelens en emoties, niet de denker. Niet het verleden, niet de ervaringen, niet de problemen, en zo kan ik door blijven gaan..
Dat ik niet dit wezen ben. Dat ik de observeerde ben van dit alles. En ik geloof dat in ieder van ons die observeerder hetzelfde is. En dat dat de echte “ik” is.
Dat “de realiteit” niet bestaat. Dat alles een projectie is in het hoofd. En dat alles “buiten” mindprojects zijn. (Weerspiegelingen van het ego naar buiten geprojecteerd)
"De realiteit" bestaat alleen in onszelf als we stil zijn en steeds dieper naar binnen kunnen gaan. (Dit is een challenge hoor haha vind dit ook moeilijk ) (zeker in deze tijden met 1001 afleidingen)
Uiteindelijk zocht ik een paar jaar gelden op wat is tot nu het oudste "religie//filosofie" En kwam ik uit bij de Veda`s en Advaita vedanta..
Dat was voor mij als thuiskomen de dingen die ik zelf had gevonden/ bedacht/ervaren kwamen daar allemaal in terug. Nooit gedacht dat het een " naam" zou hebben.
Voor mij was/is dit een hele mooie zoektocht naar mijzelf. Nu probeer ik dit alles meer in mijn leven toe te passen.