Goede vraag, ik heb niet echt een antwoord hoe het christendom/islam/jodendom hier naar kijkt, volgens mij denken die religies dat bewustzijn eindig is en dat je daarna in een hemel terechtkomt
Maar als ze denken dat ´je´ in de hemel terechtkomt... staat ´je´ gelijk aan jou (bewust)zijn toch. Ik heb nooit de bijbel gelezen of interessant gevonden maar ik dacht dat ze ervan uitgaan dat je elkaar daar later terug ontmoet. Verbeter me als dit niet klopt, want dit is gewoon het idee dat ik had zonder dat ik het kan onderbouwen.
Als je daar geen ´zijn´ meer hebt... dan maakt het toch niet uit of je in de hemel of hel terechtkomt?
Vervolgens denk ik dat bijna elk geloof in de oorsprong ontstaan is door een mystieke ervaring al dan niet (bewust/onbewust) met geestverruimend materiaal. Door evolutie zijn vele religies geëvolueerd ('net omdat ze de kracht hebben om mensen (blindelings) te laten 'geloven') naar een machts/onderdrukkingsmiddel. Hoeveel oorlogen/wreedheid hebben als oorzaak 'religie'. Mensenmassa's sturen onder het mom van 'geloof' lijkt niet zo moeilijk. Alle wreedheden kunnen dan ingedekt worden onder de mantel der religie, wat dat het dan voor hun ook rechtvaardigt.
Exact dit. Ik heb zelf ook het idee/gevoel dat DMT-dimensies die ik bezocht heb zo echt zijn als deze normale werkelijkheid. Waarom? Omdat ze letterlijk (in mijn perceptie) dezelfde ‘echtheid’ hadden hebben.
Ik denk dat de plaatsen/dimensies waar je dan bent er ook zijn wanneer je ze niet ervaart.
In die mate dat ik, als ze níet echt zouden zijn, in staat ben te denken dat déze realiteit dan ook niet echt zou zijn. Als ik nu wakker zou worden in een kamer en iemand zat naast me, een sitter met het pijpje nog in zijn/haar hand… en diegene zou me doodleuk vertellen dat dit hele leven wat ik hier geleefd heb op aarde een DMT-trip van drie minuten is geweest… dan zou ik uiteraard wel verwonderd zijn, maar ik denk niet HEEL veel verbaasder dan na mijn eerste serieuze DMT-trip. Dat moment van ultieme verbazing en existentiële shock heb ik namelijk toen al gehad. Net omdat die andere dimensie zooooo ontzettend ‘echt’ was. Alles is mogelijk in mijn beleving sindsdien.
Dat gevoel had ik ook, het geeft een hele nieuwe speelruimte aan invulling/ontdekking
Ik weet dus uit persoonlijke ervaring hoe het voelt om iets te hebben meegemaakt dat zo echt leek, dat het dat wel bijna moést zijn.
Toch corrigeer ik mezelf dan intern, want ik vind het - als ex-wetenschapper, dat zal ook meespelen - gewoon veiliger en meer ‘humble’ om aan mijn eigen perceptie en ervaring te twijfelen, dan om aan te nemen dat ik wel gelijk zal hebben. Dat laatste is me iets te irrationeel, ik ga liever uit van een bepaalde (flinke) foutenmarge in mijn conclusies gebaseerd op mijn eigen ervaring. Wie ben ik, tenslotte. Eén simpel mens, één van de zovelen.
Voor mezelf vind ik het veiliger mijn eigen perceptie voor waar te nemen dan een perceptie die door iemand anders opgemaakt is (bv bijbel, Koran,...).
Dat klinkt niet 'humble', maar de afweging om ervaringen/perceptie van iets/iemand anders te geloven die je niet gezien/ervaren hebt komen op mij minder geloofwaardig over dan ervaringen die ik zelf meegemaakt/gezien heb. Al dit alles is natuurlijk niet over 1 nacht ijs gegaan, ik heb vaak kritisch naar mezelf gekeken en naar de mystieke ervaringen/bevindingen die gemanifesteerd worden door trips.
Elke trip die ik ervaar bevestigd hetgeen waar ik in geloof, dat geloof is gegroeid en is sterker geworden naarmate de opvolgende trips dit keer op keer blijven bevestigen.
Ik heb het nodig om in iets te geloven, en voor mij persoonlijk heb ik dat gevonden en geeft me rust... een houvast... een goed gevoel in z'n totaliteit.
Dat maakt die beleving niet minder realistisch. Ik zeg wel eens; als iemand een pistool tegen mijn kop plaatst met de woorden: ‘Nu kiezen, bestaat de plek waar je bent geweest (na DMT vapen) echt, of is het een verzinsel? Als je een fout antwoord geeft, haal ik de trekker over.’ Dan sluit ik niet uit dat ik under pressure voor ‘echt’ kies. Zó overtuigend echt leek het dus daadwerkelijk. Maar zonder pistool tegen m’n harses aan kies ik voor het antwoord: ‘dat kan ik niet weten op basis van persoonlijke ervaring, die mogelijk ‘delusional’ kan zijn want ik heb wel aan die pijp zitten hijsen.’
Ik leg mezelf heel warrig uit nu, maar ik hoop dat het een beetje duidelijk is wat ik bedoel. :’)
Het is meer dan duidelijk
![:wink:]()
Het hangt er ook vanaf wat de overtuiging is van degene die het pistool heeft die gaat beslissen wat het foute antwoord is.
Existentiële openbaringen kunnen ook voorkomen zonder dat je aan een pijp lurkt of zegeltjes eet. Elke religie is een perceptie van wat iemand in oorsprong ervaren heeft denk ik. Het probleem met de evolutie ervan is dat mensen een eigen perceptie gaan geven aan de perceptie waarop het oorspronkelijk gebaseerd is.
Eens. Maar ik vind dat onterecht vaak wordt gedacht dat wetenschap en spiritualiteit niet samen kunnen gaan of elkaars tegenpolen zijn. Naar mijn idee complementeren ze elkaar en overlappen zelfs grotendeels, maken onderdeel van elkaar uit. Het zijn allebei manieren die je (tegelijkertijd) kunt toepassen in het kader van waarheidsvinding (whatever ‘waarheidsvinding’ may be - dat is zo ongelofelijk breed). Zoals ik net al zei ben ik zelf werkzaam geweest in de wetenschappelijke branche (heb een PhD in psychologie), en ik ben de laatste die je ooit zult horen zeggen dat wetenschap zaligmakend is - al is de wetenschappelijke methode wel écht de meest betrouwbare manier om tot aantoonbare kennis te komen.
Wetenschap is ook niets standvastigs, wetenschap kan plots veranderen wanneer er nieuwe 'feiten' aan het licht komen (net zoals mijn waarheid). Delen van de wetenschap waar we nu in geloven
kunnen 1000jaar later als een absurditeit bekeken worden.
Wetenschap heeft wel de potentie bouwstenen te maken waarop je op een 'spirituele' manier kan verder bouwen. Dus ik ben het met je eens dat wetenschap/spiritualiteit hand in hand kunnen gaan.
Mijn interesse heeft echter altijd verder gereikt dan wat wetenschappelijk aantoonbaar is. Ik ben geboeid door wetenschappelijke kennis, want die is praktisch toepasbaar, maar óók juist door de mysteries die (nog of blijvend) ongrijpbaar zijn voor de wetenschap. Daarom vind ik persoonlijke ervaring zo interessant, daarom ben ik tripreports gaan lezen, daarom ben ik zelf gaan trippen. Je kunt een boek lezen over (o.a.) de psychofarmocologie van de stof LSD, maar dan weet je nog niet wat de ervaring van een LSD-trip precies inhoudt. Daarvoor moet je het echt zelf gaan meemaken. Het is juist de combinatie van die twee vormen van kennis gecombineerd die het extra boeiend maakt.
Helemaal met je eens.
alleen op je eigen belevenissen af te gaan. Doe ik ook meestal. Is helemaal oké.
Ik vind dat ook de meest geloofwaardige manier... kiezen tussen lezen of ervaren, dan kies ik voor ervaren.... of beide, zodat je voor jezelf kan aftoetsen aan dat wat je leest ook strookt met wat je beleeft. Als hetgeen dat je beleeft niet strookt met wat je leest (of andersom) dan ben ik meer geneigd te geloven wat ik beleef.
Maar mij lijkt het simpelweg verstandiger om niet te snel te roepen ‘Dit is de waarheid!’ op basis van eigen ervaringen. Dan loop je i.m.o. dus kans om in een ‘grandiose delusion’-valkuil te trappen, een mogelijke waan m.a.w. Ik blijf liever weg bij eventuele randpsychotische denkbeelden en kies daarom net even meer voor de zelfkritische kant, ook al vertelt alles in mijn brein dat die DMT-dimensies wel heeeeeeeeeel echt waren…
Daar ben ik anders in, ik heb wel geroepen 'Dit is de waarheid!'...
mijn waarheid. Persoonlijk ben ik ook meer dan gelukkig dat ik mijn waarheid ontdekt heb, dat ik iets kan/mag geloven dat enorm veel invulling geeft aan mijn bestaan. Ik roep wel niet dat mijn waarheid iets standvastigs is, er kunnen door nieuwe ervaringen nieuwe elementen opduiken die mijn waarheid doen wankelen waardoor er opnieuw gebouwd kan worden.
Ik geloof dat gek en geniaal heel dicht bij elkaar liggen; ik vind het gewoon iets prettiger en logischer aanvoelen om mezelf als default het nadeel van de twijfel te geven (gek dus) in plaats van het voordeel (geniaal); laten we wel wezen, waarom zou ík weten wat eigenlijk gewoon niemand zeker kan weten?
Dat is toch het verhaal van elk individu hier op 'aarde'. Het gaat erom dat je een opvulling van het onwetende voor jezelf invult afgaande van ervaringen.
Waarom bestaan religies? Exact daarom, alleen spelen eigen ervaringen minder rol in bestaande religies, daarin moet je meer afgaan op de ervaring die de religie vertelt. En daar blijf ik dan liever van weg. Ik geef mezelf liever het voordeel van de twijfel.
Ook mee eens.
![:)]()
Trippen heeft mij überhaupt zoveel gegeven, daar kan ik een heel epistel over schrijven. Maar een compleet verruimde geest en een bepaalde openheid voor welke ‘waarheid’ dan ook, staan met stip bovenaan.
Idem
Oneindigheid blijft een fascinerend fenomeen. We weten dat het bestaat, maar onze hersenen zijn niet geprogrammeerd om het te kunnen bevatten. Maar ja, onze hersenen zijn voor zo ontelbaar veel dingen totaal niet geprogrammeerd die dan toch zomaar ineens naar boven blijken te komen drijven tijdens trips…
![:wink:]()
9,9
9,99
9,999
9,9999
.......
je kan tot in de oneindigheid een negen blijven plaatsen achter de komma, je gaat steeds vooruit...maar wanneer ben je aan de 10?
Of wat is het hoogst mogelijke getal? Er zal altijd een getal komen na het hoogste getal dat je kunt indenken.
Ik denk dat je tijdens trip een veel hogere capaciteit van je hersenen gebruikt dan dat je doorgaans zou kunnen. Je legt nieuwe verbindingen tussen hersencellen die vaak na het afsluiten van de trip er nog steeds zijn omdat de verbinding ertussen reeds gelegd is.
