#1
Misschien bedoel jij dat ook @Mindless, dat als je je er steeds meer bezighoudt dat je daarmee juist die cirkel versterkt?
Ik zie in ieder geval een cirkel.
Behoeftigheid en zelfafwijzing na wat kwartjes xtc
74 antwoorden
27 weergaven
18-5-2026
Ik zie in ieder geval een cirkel.
#2
Bedankt voor je kwetsbaarheid @Neo-Shulginist . Pijnlijk herkenbaar wat je schrijft..
#3
Erg interessant wat je hier schrijft. Zit je hier ook met een vorm van jezelf uitgesloten voelen? Daarnet sprak je over die onveilige trauma-hechting, vandaar ik de link leg naar rejection sensitivity. Zelf kan ik dat zelfs ondervinden als vrienden en ik dezelfde dosis van iets namen en ik er nagenoeg geen effect van had. Dan ging mijn interne dialoog plots zo ver als insinueren dat de drug mij had laten vallen en helemaal voor de anderen had gekozen. En daarna een neerwaarste spiraal van zelftwijfel etc etc.Maar dat heeft op paradoxale wijze ook een sterke link gelegd tussen MDMA en losbandige uitspattingen. Als dat dan niet 'lukt' dan komen al die spanningen van vroeger weer heel erg naar boven en dan ga ik enorm op mezelf zitten haten. Want dat was steeds de boodschap die ik meekreeg. En bovendien zie je dan om je heen allerlei mensen die dat wel 'mogen' ervaren. Vandaar ook dat die normatieve man-rol waarin je geacht wordt om te willen veroveren/versieren juist heel veel spanning en frustratie bij me oplevert. Ik word er zelf eerlijk gezegd best moe van dat ik nou alwéér in diezelfde sfeer getrokken werd op dat festival. Het was gelukkig alweer een tijd geleden dat ik me zo voelde door al die valkuilen. Ik kan het ook helder beschrijven omdat het in de loop der tijd enorm vaak herkauwd is in allerlei zelfreflecties en psychoanalyses. Maar echt ervanaf komen lukt niet helemaal i guess. Binnenkort staat er weer nieuwe therapie gepland om het opnieuw te proberen.....
Ik vraag me ook af of het te zeer rationaliseren van hoe we ons voelen ons misschien net op het verkeerde pad brengt. Ik wil hier zeker niet zeggen dat therapie "slecht" is, maar ik zie soms te vaak het idee dat mensen zichzelf eerst gaan overtuigen dat er iets mis met ze is, vergeleken met "de ander" en dan naar "de therapeut" gaan met de verwachting van jij kunt me helpen want ik kan dit niet alleen. En ja ik weet dat dit verschrikkelijk kort door de bocht is. Maar ondanks hoe goed je de triggers kent, de littekens zullen er steeds zijn. En bepaalde stofjes heractiveren oude pijn in een nieuwe setting.
Dit! We zijn sowieso allemaal getekend en ik denk dat er erg weinig mensen rondlopen die werkelijk helemaal in volle overtuiging kunnen zeggen "dit is wie ik ben". Ik denk dat de meeste mensen allemaal een ingebakken gevoel hebben van "ik deug niet". Verder zou ik het zweveriger kunnen zeggen dat dingen zijn zoals ze zijn, we kiezen ervoor om dat als toxisch te zien. Ik heb vertrouwen dat er een natuurlijke orde is en dat dingen bovendien vrij cyclisch gaan. Voor we het weten zijn we terug Victoriaans preuts!Overigens als ik dan even op meta-niveau kijk naar de context waarin jonge mannen nu opgroeien dan herken ik juist hierin heel veel. Enerzijds een straffende metoo-beweging die mannen standaard portretteert als daders en vrouwen als slachtoffers, anderzijds een verwachtingspatroon van mannen als emotioneel onkreukbaar en intrinsiek gemotiveerd om te veroveren, en daarbij thuis ongelimiteerde online gratis porno die nog allerlei andere ongezonde boodschappen overbrengt. Verder zeer weinig mannelijke rolmodellen die gezonde manieren van connecties aangaan leren. Dat moet je dan maar allemaal zelf uitzoeken ondanks die giftige context.
#4
Ik kan het ook helder beschrijven omdat het in de loop der tijd enorm vaak herkauwd is in allerlei zelfreflecties en psychoanalyses. Maar echt ervanaf komen lukt niet helemaal i guess.
Het ontbreekt je bepaald niet aan helder kunnen schrijven en een enorm goed zelfinzicht.
Beide een voordeel.
Maar dit ligt net ietsje anders, om bij het MDMA voorbeeld te blijven:
De dosis moet hoog genoeg zijn om een 'aha erlebnis' te bereiken.
Dat is een emotioneel proces, niet zozeer rationeel, je moet het voelen, het 'het is goed zo gevoel', integreren en dan kan je verder.
#5
Ik denk dat Jan Geurtz gelijk heeft.Ik denk ook niet dat MDMA interne bevestiging geeft. Eerder het omgekeerde. Zoals @Stratora zegt kun je de eerste keer / keren misschien wel een nieuwe vorm van ontspanning ervaren (doordat de amygdala wordt lamgelegd), waardoor alledaagse spanningen even niet meer voelbaar zijn. Maar onbewust is dat juist een bevestiging dat je een drug nodig hebt om die spanning los te laten. Wat dus een bevestiging is dat die interne spanning reëel is en dat het je niet nuchter/zelfstandig lukt om die te overbruggen.
Dat is althans hoe Jan Geurtz zegt dat de negatieve gedachtenspiraal werkt als je je uitvlucht zoekt in drugs. Het is via tijdelijke verlichting en daarna schuld en schaamte altijd weer impliciet een bevestiging van je negatieve zelfbeeld.
Ja, maar op een zelfde of soortgelijke manier werkt het ook met het stemmetje doorzien: hoe vaker je hem doorhebt, hoe minder macht hij (ik wil er niet een echt ding of entiteit van maken, het is uiteindelijk een illusie) over je heeft. Zolang hij in de schaduwen is, heeft 'ie macht. Zie je "hem", is synoniem aan licht brengen in de schaduw: de schaduw is niet daar waar het licht schijnt. Alleen, dat is maar een metafoor. In de werkelijkheid zal de "stem" en ook pijn die gerelateerd is aan een gedachte, bij doorzien ervan eerst vaak juist sterker worden. Vaak zo sterk, dat het makkelijker lijkt om toch weer te kiezen voor minder "licht", omdat dat wat in de schaduwen zit, niet (volledig) gevoeld wordt. Daarom geloven we vaak (tegen beter weten in) weer in de illusie, omdat direct de pijn voelen als (te) overweldigend ervaren kan worden.Misschien bedoel jij dat ook @Mindless, dat als je je er steeds meer bezighoudt dat je daarmee juist die cirkel versterkt?
Hoe dat dan precies werkt met de amygdala en dergelijke heb ik geen verstand van, maar ik geloof dat dit in principe het herschrijven van neural pathways is: terugkerend gedrag (ook denk-gedrag) overschrijft eerder (denk)gedrag.
Het is imo juist zo lastig, omdat die valse stem en daarmee verbonden ik -gedachte doorweven door je hele denken en nog veel meer: je voelen zit. Je kunt zien dat iets duidelijk niet waar/illusionair is, maar je kunt er op een dieper niveau alsnog in geloven op een gevoelsmatig niveau, tegelijkertijd dus. Die tegenstrijdigheden moeten ook opgemerkt worden. En het zit vaak in lagen.
Niet om nou een beeld te schetsen dat dit (bijna) onbegonnen werk is. Want hoe corny het dan ook moge klinken: je eigen aandacht is het licht en je aandacht is jezelf (gericht op iets externs). Dus we zijn letterlijk hetgeen dat onszelf fixed.
Jouw situatie doet me aan een specifieke uitspraak denken:
"But if you see all these negative emotions as illusions, none of them will stop you and you will go through it all like a knife going through butter........ But you'll need a sharp knife that's hot. And it's hot: heated up by the intense desire for liberation. And it's sharpened up by your knowledge, your capacity to think critically and not be fooled by the illusions of your own mind."
(Uit een video van Shunyamurti: The Courage to be True, staat op youtube)
#6
Hahahahaha ik weet niet of dit een compliment is of niet😂😘Ik denk wat is @ljuv vaag vandaag maar ik las niet goed.![:grinning:]()
Des al niettemin ben ik enorm vaag vandaag hoor. Maar goed, nogmaals: dat zal aan de belachelijke cocktail van dit weekeind komen😂
#7
Heb dit met XTC ook en daarom houd ik er niet van.
Je wilt met mensen praten maar redelijk wat mensen houden niet van praten met vreemde mensen onder invloed van de XTC, en omdat je zo waus bent kun je de afwijzing ook niet aan.
Maar jij hebt er natuurlijk veel meer ervaring mee @Neo-Shulginist.
Je wilt met mensen praten maar redelijk wat mensen houden niet van praten met vreemde mensen onder invloed van de XTC, en omdat je zo waus bent kun je de afwijzing ook niet aan.
Maar jij hebt er natuurlijk veel meer ervaring mee @Neo-Shulginist.
#8
Ach schei toch uit.Enerzijds een straffende metoo-beweging die mannen standaard portretteert als daders en vrouwen als slachtoffers, anderzijds een verwachtingspatroon van mannen als emotioneel onkreukbaar en intrinsiek gemotiveerd om te veroveren, en daarbij thuis ongelimiteerde online gratis porno die nog allerlei andere ongezonde boodschappen overbrengt.
Ben ik nu weer helder genoeg, @Relmuis ?!
Nee sorry hoor - veel respect voor je kwetsbaarheid in de openingspost. En heel erg vervelend hoe je dit ervaart… zowel nuchter als met mdma op.
Ik heb je eerder al verteld dat ik, en de meeste feministen met mij, ook duidelijk zien hoe mannen worden geschaad in deze maatschappij. Het mechanisme dat je in bovenstaande quote omschrijft is daar ook onderdeel van. Maar dat mechanisme maakt wel degelijk voornamelijk vrouwelijke slachtoffers en ik vind het heel raar om daarmee je onzekerheid te verklaren. Lijkt me ook helemaal niet handig, want daarmee heb je het niet in de hand. Vrouwen die je niet aantrekkelijk vinden gaan je hiermee niet ineens aantrekkelijker vinden. Het zit echt in jezelf, en ik hoop dat je een manier vindt om hiermee om te gaan. Nu ben je alleen maar externe verklaringen aan het geven en geef je nota bene vrouwen die aangeven “hey we zouden het chill vinden als we niet meer worden aangerand enzo” de schuld van je onzekerheid. Echt wtf…
Het is juist de me-too beweging die zich hiertegen uitspreekt. Die die genderrollen wil doorbreken en het gevaar ervan inziet: voor vrouwen én mannen. Die juist willen aangeven: zo’n masculine verwachtingspatroon hebben we helemaal geen behoefte aan!Vandaar ook dat die normatieve man-rol waarin je geacht wordt om te willen veroveren/versieren juist heel veel spanning en frustratie bij me oplevert. Ik word er zelf eerlijk gezegd best moe van dat ik nou alwéér in diezelfde sfeer getrokken werd op dat festival. Het was gelukkig alweer een tijd geleden dat ik me zo voelde door al die valkuilen.
Dat moet je niet. Je bent hartstikke welkom om hier over te praten in de feministische, queer, woke community🫶🏻Dat moet je dan maar allemaal zelf uitzoeken ondanks die giftige context
#9
Sorry maar ik vind de toon die je hier aanslaat nogal onprettig en ik heb daarom eigenlijk ook helemaal geen zin om verder op je te reageren.Nee sorry hoor - veel respect voor je kwetsbaarheid in de openingspost. En heel erg vervelend hoe je dit ervaart… zowel nuchter als met mdma op.
Ik heb je eerder al verteld dat ik, en de meeste feministen met mij, ook duidelijk zien hoe mannen worden geschaad in deze maatschappij. Het mechanisme dat je in bovenstaande quote omschrijft is daar ook onderdeel van. Maar dat mechanisme maakt wel degelijk voornamelijk vrouwelijke slachtoffers en ik vind het heel raar om daarmee je onzekerheid te verklaren. Lijkt me ook helemaal niet handig, want daarmee heb je het niet in de hand. Vrouwen die je niet aantrekkelijk vinden gaan je hiermee niet ineens aantrekkelijker vinden. Het zit echt in jezelf, en ik hoop dat je een manier vindt om hiermee om te gaan. Nu ben je alleen maar externe verklaringen aan het geven en geef je nota bene vrouwen die aangeven “hey we zouden het chill vinden als we niet meer worden aangerand enzo” de schuld van je onzekerheid. Echt wtf…
#10
Hoeft ook niet. Hoop alleen dat je er wel over na wilt denken op een later moment, want ik vond de inhoud van je laatste reacties nogal onprettig.Sorry maar ik vind de toon die je hier aanslaat nogal onprettig en ik heb daarom eigenlijk ook helemaal geen zin om verder op je te reageren.
#11
Ben ik nu weer helder genoeg, @Relmuis ?!
Na het lezen van de rest van je posting weer wel.
Ik ben queer maar meer in politieke zin, niet met gender, maar ik noem het zelf meestal gewoon gay, tenzij ik het specifiek wil benoemen.
Dat is hier het geval; ik doe niet aan verwachtingspatronen die iemand zou moeten hebben.
Ik heb liever dat iemand zichzelf is want dan kan ik 'm nemen zoals ie is.
#12
Letterlijk én figuurlijk😜😘dan kan ik 'm nemen zoals ie is
Identificeer me erg met bovenstaande, behalve dat ik niet gay ben.
#13
Dat zit echt in jezelf. Ik hoop dat je een manier vindt om ermee om te gaan.Hoeft ook niet. Hoop alleen dat je er wel over na wilt denken op een later moment, want ik vond de inhoud van je laatste reacties nogal onprettig.
#14
Hoeft ook niet. Hoop alleen dat je er wel over na wilt denken op een later moment, want ik vond de inhoud van je laatste reacties nogal onprettig.
Maar men moet er ook niet te zwaar aan tillen.
Hij geeft inzicht in z'n gedrag, denkpatronen, mogelijke oorzaken, dat vind ik wel iets toevoegen.
Kan er ook totaal niks van vrouwonvriendelijkheid in zien, dat is ie niet, integendeel anders start je een topic als dit niet.
Heb het wel eens anders gezien hier; vrouwen beschouwen als een soort FEBO automaat. (en dan nog niet doorhebben dat dat niet werkt)
#15
Het is denk ik een balans die ieder mannelijk individu (ik spreek even alleen vanuit het mannelijke oogpunt omdat ik geen vrouw ben) voor het meeste tóch voor zichzelf moet vinden. Hoeft niet te betekenen dat je daarin geen hulp kan krijgen, maar de bulk ervan ligt (imo) op je eigen schouders.Overigens als ik dan even op meta-niveau kijk naar de context waarin jonge mannen nu opgroeien dan herken ik juist hierin heel veel. Enerzijds een straffende metoo-beweging die mannen standaard portretteert als daders en vrouwen als slachtoffers, anderzijds een verwachtingspatroon van mannen als emotioneel onkreukbaar en intrinsiek gemotiveerd om te veroveren, en daarbij thuis ongelimiteerde online gratis porno die nog allerlei andere ongezonde boodschappen overbrengt. Verder zeer weinig mannelijke rolmodellen die gezonde manieren van connecties aangaan leren. Dat moet je dan maar allemaal zelf uitzoeken ondanks die giftige context.
Ben het wel met je eens dat de huidige maatschappij niet bepaald een omgeving creëert die mannen ondersteunt in die tja... ik wil toch eigenlijk zeggen: beproeving. Persoonlijk vind ik ook dat het dat te weinig doet.
Het laatste wat je zegt:
"Dat moet je dan maar allemaal zelf uitzoeken ondanks die giftige context."
Het is een giftige context ja, maar is dat tegelijkertijd ook niet de soort van grond, de modder, de viezigheid, die de bodem vormt voor de bloem die daar in kan groeien? Of in andere metafoor gezegd: de druk die uiteindelijk de diamant perst vanuit koolstof?
Niet daarmee te willen zeggen dat het niet op een betere manier kan dan zoals in onze maatschappij op het moment (ik denk dat het veel beter kan op die punten die je noemt), maar dat de man (en de mens in het algemeen) hoe dan ook een weg kan vinden en dat druk en pijn juist vaak cruciaal onderdeel zijn van groei. Ik denk dat deze factoren grote potentie hebben om groei te bevorderen/versnellen. Het gaat echter (lang) niet altijd zo in de praktijk. Het is mij ook duidelijk in mijn directe omgeving dat veel mannen/jongens bezwijken aan téveel druk en toxiciteit en inderdaad wat je zegt: goede rolmodellen missen (zelf ook gemist), teveel toegang tot ongelimiteerde stimulatie via porno (groot persoonlijk probleem geweest), etc.
Het kan zéker beter, maar dus tegelijk: soms blijkt iets dat eerst alleen maar slecht leek, hétgeen dat nodig was om je ergens uit wakker te schudden.
Het is zo multi-interpretabel allemaal.
#16
Nee dat is ook zo hoor. En er zijn ook wel constructieve plekken die waar je allerlei tips kunt vinden die wel helpen. Eerlijk gezegd had ik de afgelopen jaren best grote stappen hierin gezet en positieve ontwikkelingen gemaakt waardoor ik mezelf ook veel beter voelde. Alleen nu zat het afgelopen maanden net iets minder mee in het leven, én nam ik weer eens MDMA. Dat bracht me weer helemaal terug naar een ervaring waarin ik veel langer heb geleefd. Dit keer dacht ik: laat ik proberen het openlijk te verwoorden en het zo van me af te schrijven.Het is een giftige context ja, maar is dat tegelijkertijd ook niet de soort van grond, de modder, de viezigheid, die de bodem vormt voor de bloem die daar in kan groeien? Of in andere metafoor gezegd: de druk die uiteindelijk de diamant perst vanuit koolstof?
#17
Ik denk bij dit stukje post van jou ook echt WTF...Nu ben je alleen maar externe verklaringen aan het geven en geef je nota bene vrouwen die aangeven “hey we zouden het chill vinden als we niet meer worden aangerand enzo” de schuld van je onzekerheid. Echt wtf…
#18
Gek hoe een gevoel je soms kan laten denken dat je weer terug bij af bent. Zeker als het iets is wat je eerder voor lange tijd hebt ervaren.Nee dat is ook zo hoor. En er zijn ook echt wel constructieve plekken die waar je allerlei tips kunt vinden die wel helpen. Eerlijk gezegd had ik de afgelopen jaren best grote stappen hierin gezet en echt positieve ontwikkelingen gemaakt waardoor ik mezelf ook veel beter voelde. Alleen nu zat het afgelopen maanden net iets minder mee in het leven, én nam ik weer eens MDMA. Dat bracht me weer helemaal terug naar een ervaring waarin ik veel langer heb geleefd. Dit keer dacht ik: laat ik proberen het openlijk te verwoorden en het zo van me af te schrijven.
Ik heb dat zelf meegemaakt met social anxiety (ik blijf de Engelse term gebruiken, gevoelsmatig dekt dat meer de lading), waar ik tientallen jaren last van heb gehad.
Doordat in die hel leven teveel werd, werd ik min of meer geforceerd daar uit te stappen.
Social anxiety heb ik niet meer, maar alsnog zijn er enkele momenten in de laatste 2 jaren geweest waarin dat gevoel van eerder tijdelijk terugkwam. Met name tijdens twee momenten was het alsof ik letterlijk weer bij 0 af was. En daar zit je dan ín een sociale situatie, met je oude zelf die zich totaal niet equipped voelt daarmee om te kunnen gaan. Vreselijk. Gelukkig kon ik er wel uit 'snappen' op een gegeven moment en zag ik hoe ik mezelf eigenlijk verlamde, wat precies social anxiety is. In die zin waren zelfs die momenten weer leermomenten om beter inzichtelijk te krijgen wat het eigenlijke probleem van eerder nou precies was.
Maar dat het vóelt alsof je weer back to 0 bent, betekent denk ik niet dat dit ook echt zo is.
En wat je schreef over die mannen cultuur van dat moeten jagen (op vrouwen, op succes, op geld), altijd maar sterk moeten zijn, nooit emotie tonen, etc. Ik ben daar zelf de mist mee ingegaan (goed gedocumenteerd op dit forum). Alsnog, dóór dat te hebben gedaan en gezien, zag ik dat dat te simpel gedacht was en de balans er niet meer was. Ik moest dat ondergaan. Anderen wellicht niet, ik blijkbaar wel.
Wat is die uitspraak? A smart man learns from his own mistakes, a wise man learns from the mistakes of others.
Al denk ik persoonlijk dat het soms ook beter is om iets voor jezelf te voelen/ondergaan: zó wil ik het niet.
Maar misschien ben ik gewoon niet wijs genoeg want ik heb vaak herhaaldelijk (en hard) op mijn bek gaan nodig om te leren/veranderen.
Ja waarom niet openlijk verwoorden? Ik merk dat er best veel mannen/jongens zijn die behoefte hebben aan zich openstellen over hun onzekerheden, wanneer ze weten dat de omgeving hiervoor openstaat. Als hun peers er dan bijkomen, zitten ze meestal wel zo weer terug in dat wegstoppen van gevoelens, stoere masker weer opzetten. Het is zeker een toxisch iets denk ik. Maar dat is mijn invalshoek. Wellicht hebben ook zij een pad van ervaring en ondergaan nodig, in plaats van leren door de fouten van een ander.
#19
Quality post alleen wel weer een hoog zweef gehalteJa, maar op een zelfde of soortgelijke manier werkt het ook met het stemmetje doorzien: hoe vaker je hem doorhebt, hoe minder macht hij (ik wil er niet een echt ding of entiteit van maken, het is uiteindelijk een illusie) over je heeft. Zolang hij in de schaduwen is, heeft 'ie macht. Zie je "hem", is synoniem aan licht brengen in de schaduw: de schaduw is niet daar waar het licht schijnt. Alleen, dat is maar een metafoor. In de werkelijkheid zal de "stem" en ook pijn die gerelateerd is aan een gedachte, bij doorzien ervan eerst vaak juist sterker worden. Vaak zo sterk, dat het makkelijker lijkt om toch weer te kiezen voor minder "licht", omdat dat wat in de schaduwen zit, niet (volledig) gevoeld wordt. Daarom geloven we vaak (tegen beter weten in) weer in de illusie, omdat direct de pijn voelen als (te) overweldigend ervaren kan worden.
Het is dat ik dagelijks mindfullness meditaties doe en wel begrijp wat je ermee bedoelt. Het bewust terugkeren naar de ademhaling, het voelen (van je zitvlak, lucht op je armen, temperatuur, etc), horen van geluiden op het moment dat ik in gedachte raak. vriendelijk terugkeren naar me het bewustzijn van mijn lichaam. Telkens weer. Hierdoor krijg ik meer grip op mijn gedachtes en zie ik ze niet gelijk als waarheid aan. Dit helpt met het doorvoelen van lastige of pijnlijke emoties, en er weer los van te kunnen komen. Werkt niet altijd, zeg ik erbij haha, maar het is zeker een verbetering dan hoe ik eerst met mezelf om ging.
#20
Alle berichten gelezen te hebben vraag ik me af, of denk dat het interessant kan zijn, hoe een neuropsycholoog naar alle ervaringen zou kijken.
Hoe de werking van een stofje als mdma door iedereen anders wordt ervaren ondanks de specifieke eigenschappen van het goedje.
Welke chemische samenstellingen , veranderingen gebeuren er in een brein en welke veranderingen zijn in zekere zin definitief.
Ik heb het dan niet over serotonine, dopamine maar over diepere processen, waar ik geen weet van heb, die ingrijpen .
Als ik naar mezelf kijk ervaar ik dat ik aanzienlijk losser ben in het dagelijkse leven en heel makkelijk vreemden aanspreek nadat ik jaren terug voor het eerst mdma gebruikte. Er is voor mijn gevoel toen wel een switch om gegaan.
Hoe de werking van een stofje als mdma door iedereen anders wordt ervaren ondanks de specifieke eigenschappen van het goedje.
Welke chemische samenstellingen , veranderingen gebeuren er in een brein en welke veranderingen zijn in zekere zin definitief.
Ik heb het dan niet over serotonine, dopamine maar over diepere processen, waar ik geen weet van heb, die ingrijpen .
Als ik naar mezelf kijk ervaar ik dat ik aanzienlijk losser ben in het dagelijkse leven en heel makkelijk vreemden aanspreek nadat ik jaren terug voor het eerst mdma gebruikte. Er is voor mijn gevoel toen wel een switch om gegaan.