Nee dat is ook zo hoor. En er zijn ook echt wel constructieve plekken die waar je allerlei tips kunt vinden die wel helpen. Eerlijk gezegd had ik de afgelopen jaren best grote stappen hierin gezet en echt positieve ontwikkelingen gemaakt waardoor ik mezelf ook veel beter voelde. Alleen nu zat het afgelopen maanden net iets minder mee in het leven, én nam ik weer eens MDMA. Dat bracht me weer helemaal terug naar een ervaring waarin ik veel langer heb geleefd. Dit keer dacht ik: laat ik proberen het openlijk te verwoorden en het zo van me af te schrijven.
Gek hoe een gevoel je soms kan laten denken dat je weer terug bij af bent. Zeker als het iets is wat je eerder voor lange tijd hebt ervaren.
Ik heb dat zelf meegemaakt met social anxiety (ik blijf de Engelse term gebruiken, gevoelsmatig dekt dat meer de lading), waar ik tientallen jaren last van heb gehad.
Doordat in die hel leven teveel werd, werd ik min of meer geforceerd daar uit te stappen.
Social anxiety heb ik niet meer, maar alsnog zijn er enkele momenten in de laatste 2 jaren geweest waarin dat gevoel van eerder tijdelijk terugkwam. Met name tijdens twee momenten was het alsof ik letterlijk weer bij 0 af was. En daar zit je dan ín een sociale situatie, met je oude zelf die zich totaal niet equipped voelt daarmee om te kunnen gaan. Vreselijk. Gelukkig kon ik er wel uit 'snappen' op een gegeven moment en zag ik hoe ik mezelf eigenlijk verlamde, wat precies social anxiety is. In die zin waren zelfs die momenten weer leermomenten om beter inzichtelijk te krijgen wat het eigenlijke probleem van eerder nou precies was.
Maar dat het vóelt alsof je weer back to 0 bent, betekent denk ik niet dat dit ook echt zo is.
En wat je schreef over die mannen cultuur van dat moeten jagen (op vrouwen, op succes, op geld), altijd maar sterk moeten zijn, nooit emotie tonen, etc. Ik ben daar zelf de mist mee ingegaan (goed gedocumenteerd op dit forum). Alsnog, dóór dat te hebben gedaan en gezien, zag ik dat dat te simpel gedacht was en de balans er niet meer was. Ik moest dat ondergaan. Anderen wellicht niet, ik blijkbaar wel.
Wat is die uitspraak?
A smart man learns from his own mistakes, a wise man learns from the mistakes of others.
Al denk ik persoonlijk dat het soms ook beter is om iets voor jezelf te voelen/ondergaan: zó wil ik het niet.
Maar misschien ben ik gewoon niet wijs genoeg want ik heb vaak herhaaldelijk (en hard) op mijn bek gaan nodig om te leren/veranderen.
Ja waarom niet openlijk verwoorden? Ik merk dat er best veel mannen/jongens zijn die behoefte hebben aan zich openstellen over hun onzekerheden, wanneer ze weten dat de omgeving hiervoor openstaat. Als hun peers er dan bijkomen, zitten ze meestal wel zo weer terug in dat wegstoppen van gevoelens, stoere masker weer opzetten. Het is zeker een toxisch iets denk ik. Maar dat is mijn invalshoek. Wellicht hebben ook zij een pad van ervaring en ondergaan nodig, in plaats van leren door de fouten van een ander.