#1
Tegenwoordig geniet ik niet meer echt van MDMA. Dat komt niet zozeer doordat ik mijn brein heb gefrituurd door te vaak of veel te slikken. In tegendeel, ik voel van MDMA een duidelijk liefdevolle roes. Maar dat gevoel wakkert bij mij een haast onbevredigbare hunkering naar externe bevestiging aan. Het gevolg is dikwijls dat ik niet in ecstase geraak of empathisch word. Ik krijg eerder het idee dat ik niks waard ben, omdat ik die liefde niet 'mag' ervaren. Zo ook dit weekend.
Dit weekend mocht iedere bewoner van een monumentale boerderij in het midden van het land zo'n 15 gasten uitnodigen. De meesten daarvan kwamen iets doen zoals een optreden regelen of helpen het podium opbouwen. Zo ontstond een klein maar knus festivalletje met een goed op elkaar afgestemd gezelschap.
Ik had de mazzel om een van die genodigden te zijn. Een vriendin pikte me op bij een vlakbij gelegen treinstation. Toen we samen het terrein opwandelden werden we meteen begroet door een van de bewoners die ons leidde naar de bar met uitsluitend gratis drankjes. De meeste drankjes bevatten exotische mengsels van planten, zoals zelfgemaakte coca cola, van kolanoot en cocablad. De sfeer was al gelijk gezet.
Na een relaxte middag waarin we wat chillden, dansten, en bekenden een knuffel gaven, werd het aan het begin van de avond tijd om mijn xtc-pil van stal te halen. Eigenlijk houd ik niet zo van xtc-pillen. Dat is zo'n gedoe met stukjes afbreken en dan niet precies weten wat je binnenkrijgt. Ik ben meer van de methode capsules, MDMA-kristallen, en een milligramweegschaal, om de onzekerheden wat betreft dosering zoveel mogelijk te verminderen. Maar ik had onlangs bij een bestelling wat xtc-pillen gratis gekregen. En nouja, een gegeven paard moet je ook niet in de bek kijken. Dus ik pakte mijn pillensnijder om de xtc-pil zo precies mogelijk in kwartjes te breken, wat finaal mislukte.
Ik gok dat ik bij de eerste dosering zo'n 50 milligram MDMA heb binnengekregen. Dat is net iets te weinig, wat ook te merken was. Je komt dan in zo'n net-niet space waarin je wel een soort onrustig energiek gevoel hebt, maar niet echt de fijn ontspannen roes. Dus nadat ik netjes anderhalf uur had gewacht, nam ik nog wat bij zodat ik op een totaal van plusminus 120 milligram kwam. Die keer bijpakken deed precies waar ik op hoopte. Ik merkte dat een warme gloed zich over mijn lichaam verspreidde. Ik werd een beetje dromerig, maar tegelijkertijd voelde ik me scherp en energiek.
De drang naar intimiteit kwam niet plotseling, maar het was meer iets dat geleidelijk aan steeg. Ruim voordat ik de xtc-pil inslikte had al eens om me heen gekeken of er misschien nog wat leuke dames waren. Maar ik kwam al vrij snel tot de conclusie dat er weinig kans was op een match. Ik denk dat hier de onzekere gedachten al begonnen te sluimeren. Want laten we eerlijk zijn: het is helemaal niet erg om even geen match te hebben. Maar kennelijk gun ik mezelf alleen een leuke avond als ik voldoende bevestiging krijg van een -bij voorkeur- knappe dame. Het is niet dat ik me zo wil voelen, of dat ik oprecht overtuigd ben dat mijn waarde als persoon zo gedefinieerd wordt. Toch is dat wel vaak de interne worsteling die ik aan het voeren ben.
Op een gegeven moment was het me gelukt om de hunkering naar intimiteit die ik meestal krijg van MDMA los te laten. Ik stond gewoon een beetje te dansen op de dansvloer, totdat een dame die voor me stond me ineens begon op te vallen. Van MDMA krijg je vaak van die intuïtieve daadkrachtige acties waar je pas later over nadenkt. Dat gebeurde nu ook. Eigenlijk zonder per se iets te willen of verwachten startte ik een luchtig maar amikaal gesprek. Dat ging best leuk, en pas na een tijdje begon ik te denken van 'hee, zij is misschien wel leuk'. Maar eigenlijk net op het moment dat ik begon te denken dat ik heel voorzichtig eens zou kunnen proberen om de spanning een klein beetje op te krikken, zei ze dat ze natgemaakt wc-papier in haar oren moest gaan proppen omdat ze haar oordoppen vergeten was. Ik keek haar even met één opgetilde wenkbrouw aan, maar ze verzekerde me dat het goed werkte en liep weg.
Ik kreeg er een beetje het gevoel van dat ze met een smoesje weg wilde komen - mogelijk omdat ze onraad bespeurde. Dat gevoel werd soort-van bevestigd toen ik haar niet meer zag terugkeren naar de dansvloer om het gesprek voort te zetten, maar in plaats daarvan in de naastgelegen ruimte met iemand anders ging praten. In zulke situaties heb ik altijd een vaststaand script van hoe ik me moet gedragen. Ik doe dan net alsof het allemaal niks boeit. Als ik eerlijk ben voelde ik me niet zo. Maar ik ga dan heel hard tegen mezelf staan zeggen dat als iemand je echt leuk vind, dat die persoon dan wel terugkomt. Die troostend bedoelde gedachten wakkerden op paradoxale wijze mijn onzekerheid enorm aan. "Zie je nou wel", fluisterde zo'n naar stemmetje in mijn hoofd. "Ze vindt je niet leuk. En weet je, je kan het haar ook niet echt kwalijk nemen, of wel?"
Dat nare stemmetje was hoe de zelfafwijzing begon. Ik wist ook dat ik het mezelf aanpraatte hoor, en dat het een illusie was. Want ik was niet eens afgewezen. Ik had gewoon even een gesprek op de dansvloer, en dat hield op. Maar hoe meer ik tegen mezelf zei 'so what?', des te sterker het sluimerende gemis naar intimiteit werd. Zo pakten steeds donkerdere wolken zich samen die mijn stemming begonnen te verduisteren. Vanaf dat moment was ik niet meer echt aanwezig op het feest. Ik was in een spiraal van steeds negatievere gedachten verzonken.
Ik zou willen dat dit een incident was. Maar ik heb deze ervaring telkens weer opnieuw aan de MDMA. Al eerder had ik voor mezelf besloten dat ik eigenlijk alleen nog maar MDMA wilde nemen als ik samen thuis was met een partner (zie bijvoorbeeld dit tripreport). Want dan vind ik MDMA dus top. Maar kennelijk ben ik de drug zó enorm met een warme en vertrouwde intimiteit gaan associëren dat ik niet meer van de drug kan genieten zonder de warmte van iemand anders. Ik moet ook bekennen dat ik de laatste tijd sowieso wel last heb van onzekerheid. Dus mijn mindset speelt hierin zeker een rol. Maar ik denk alsnog dat ik een leuker festival had gehad zonder die xtc-pil.
Dit weekend mocht iedere bewoner van een monumentale boerderij in het midden van het land zo'n 15 gasten uitnodigen. De meesten daarvan kwamen iets doen zoals een optreden regelen of helpen het podium opbouwen. Zo ontstond een klein maar knus festivalletje met een goed op elkaar afgestemd gezelschap.
Ik had de mazzel om een van die genodigden te zijn. Een vriendin pikte me op bij een vlakbij gelegen treinstation. Toen we samen het terrein opwandelden werden we meteen begroet door een van de bewoners die ons leidde naar de bar met uitsluitend gratis drankjes. De meeste drankjes bevatten exotische mengsels van planten, zoals zelfgemaakte coca cola, van kolanoot en cocablad. De sfeer was al gelijk gezet.
Na een relaxte middag waarin we wat chillden, dansten, en bekenden een knuffel gaven, werd het aan het begin van de avond tijd om mijn xtc-pil van stal te halen. Eigenlijk houd ik niet zo van xtc-pillen. Dat is zo'n gedoe met stukjes afbreken en dan niet precies weten wat je binnenkrijgt. Ik ben meer van de methode capsules, MDMA-kristallen, en een milligramweegschaal, om de onzekerheden wat betreft dosering zoveel mogelijk te verminderen. Maar ik had onlangs bij een bestelling wat xtc-pillen gratis gekregen. En nouja, een gegeven paard moet je ook niet in de bek kijken. Dus ik pakte mijn pillensnijder om de xtc-pil zo precies mogelijk in kwartjes te breken, wat finaal mislukte.
Ik gok dat ik bij de eerste dosering zo'n 50 milligram MDMA heb binnengekregen. Dat is net iets te weinig, wat ook te merken was. Je komt dan in zo'n net-niet space waarin je wel een soort onrustig energiek gevoel hebt, maar niet echt de fijn ontspannen roes. Dus nadat ik netjes anderhalf uur had gewacht, nam ik nog wat bij zodat ik op een totaal van plusminus 120 milligram kwam. Die keer bijpakken deed precies waar ik op hoopte. Ik merkte dat een warme gloed zich over mijn lichaam verspreidde. Ik werd een beetje dromerig, maar tegelijkertijd voelde ik me scherp en energiek.
De drang naar intimiteit kwam niet plotseling, maar het was meer iets dat geleidelijk aan steeg. Ruim voordat ik de xtc-pil inslikte had al eens om me heen gekeken of er misschien nog wat leuke dames waren. Maar ik kwam al vrij snel tot de conclusie dat er weinig kans was op een match. Ik denk dat hier de onzekere gedachten al begonnen te sluimeren. Want laten we eerlijk zijn: het is helemaal niet erg om even geen match te hebben. Maar kennelijk gun ik mezelf alleen een leuke avond als ik voldoende bevestiging krijg van een -bij voorkeur- knappe dame. Het is niet dat ik me zo wil voelen, of dat ik oprecht overtuigd ben dat mijn waarde als persoon zo gedefinieerd wordt. Toch is dat wel vaak de interne worsteling die ik aan het voeren ben.
Op een gegeven moment was het me gelukt om de hunkering naar intimiteit die ik meestal krijg van MDMA los te laten. Ik stond gewoon een beetje te dansen op de dansvloer, totdat een dame die voor me stond me ineens begon op te vallen. Van MDMA krijg je vaak van die intuïtieve daadkrachtige acties waar je pas later over nadenkt. Dat gebeurde nu ook. Eigenlijk zonder per se iets te willen of verwachten startte ik een luchtig maar amikaal gesprek. Dat ging best leuk, en pas na een tijdje begon ik te denken van 'hee, zij is misschien wel leuk'. Maar eigenlijk net op het moment dat ik begon te denken dat ik heel voorzichtig eens zou kunnen proberen om de spanning een klein beetje op te krikken, zei ze dat ze natgemaakt wc-papier in haar oren moest gaan proppen omdat ze haar oordoppen vergeten was. Ik keek haar even met één opgetilde wenkbrouw aan, maar ze verzekerde me dat het goed werkte en liep weg.
Ik kreeg er een beetje het gevoel van dat ze met een smoesje weg wilde komen - mogelijk omdat ze onraad bespeurde. Dat gevoel werd soort-van bevestigd toen ik haar niet meer zag terugkeren naar de dansvloer om het gesprek voort te zetten, maar in plaats daarvan in de naastgelegen ruimte met iemand anders ging praten. In zulke situaties heb ik altijd een vaststaand script van hoe ik me moet gedragen. Ik doe dan net alsof het allemaal niks boeit. Als ik eerlijk ben voelde ik me niet zo. Maar ik ga dan heel hard tegen mezelf staan zeggen dat als iemand je echt leuk vind, dat die persoon dan wel terugkomt. Die troostend bedoelde gedachten wakkerden op paradoxale wijze mijn onzekerheid enorm aan. "Zie je nou wel", fluisterde zo'n naar stemmetje in mijn hoofd. "Ze vindt je niet leuk. En weet je, je kan het haar ook niet echt kwalijk nemen, of wel?"
Dat nare stemmetje was hoe de zelfafwijzing begon. Ik wist ook dat ik het mezelf aanpraatte hoor, en dat het een illusie was. Want ik was niet eens afgewezen. Ik had gewoon even een gesprek op de dansvloer, en dat hield op. Maar hoe meer ik tegen mezelf zei 'so what?', des te sterker het sluimerende gemis naar intimiteit werd. Zo pakten steeds donkerdere wolken zich samen die mijn stemming begonnen te verduisteren. Vanaf dat moment was ik niet meer echt aanwezig op het feest. Ik was in een spiraal van steeds negatievere gedachten verzonken.
Ik zou willen dat dit een incident was. Maar ik heb deze ervaring telkens weer opnieuw aan de MDMA. Al eerder had ik voor mezelf besloten dat ik eigenlijk alleen nog maar MDMA wilde nemen als ik samen thuis was met een partner (zie bijvoorbeeld dit tripreport). Want dan vind ik MDMA dus top. Maar kennelijk ben ik de drug zó enorm met een warme en vertrouwde intimiteit gaan associëren dat ik niet meer van de drug kan genieten zonder de warmte van iemand anders. Ik moet ook bekennen dat ik de laatste tijd sowieso wel last heb van onzekerheid. Dus mijn mindset speelt hierin zeker een rol. Maar ik denk alsnog dat ik een leuker festival had gehad zonder die xtc-pil.
