Ik denk ook niet dat MDMA interne bevestiging geeft. Eerder het omgekeerde. Zoals
@Stratora zegt kun je de eerste keer / keren misschien wel een nieuwe vorm van ontspanning ervaren (doordat de amygdala wordt lamgelegd), waardoor alledaagse spanningen even niet meer voelbaar zijn. Maar onbewust is dat juist een bevestiging dat je een drug nodig hebt om die spanning los te laten. Wat dus een bevestiging is dat die interne spanning reëel is en dat het je niet nuchter/zelfstandig lukt om die te overbruggen.
Dat is althans hoe Jan Geurtz zegt dat de negatieve gedachtenspiraal werkt als je je uitvlucht zoekt in drugs. Het is via tijdelijke verlichting en daarna schuld en schaamte altijd weer impliciet een bevestiging van je negatieve zelfbeeld.
Ik denk dat Jan Geurtz gelijk heeft.
Misschien bedoel jij dat ook
@Mindless, dat als je je er steeds meer bezighoudt dat je daarmee juist die cirkel versterkt?
Ja, maar op een zelfde of soortgelijke manier werkt het ook met het stemmetje doorzien: hoe vaker je hem doorhebt, hoe minder macht hij (ik wil er niet een echt ding of entiteit van maken, het is uiteindelijk een illusie) over je heeft. Zolang hij in de schaduwen is, heeft 'ie macht. Zie je "hem", is synoniem aan licht brengen in de schaduw: de schaduw is niet daar waar het licht schijnt. Alleen, dat is maar een metafoor. In de werkelijkheid zal de "stem" en ook pijn die gerelateerd is aan een gedachte, bij doorzien ervan eerst vaak juist sterker worden. Vaak zo sterk, dat het makkelijker lijkt om toch weer te kiezen voor minder "licht", omdat dat wat in de schaduwen zit, niet (volledig) gevoeld wordt. Daarom geloven we vaak (tegen beter weten in) weer in de illusie, omdat direct de pijn voelen als (te) overweldigend ervaren kan worden.
Hoe dat dan precies werkt met de amygdala en dergelijke heb ik geen verstand van, maar ik geloof dat dit in principe het herschrijven van neural pathways is: terugkerend gedrag (ook denk-gedrag) overschrijft eerder (denk)gedrag.
Het is imo juist zo lastig, omdat die valse stem en daarmee verbonden ik -gedachte doorweven door je hele denken en nog veel meer: je voelen zit. Je kunt zien dat iets duidelijk niet waar/illusionair is, maar je kunt er op een dieper niveau alsnog in geloven op een gevoelsmatig niveau, tegelijkertijd dus. Die tegenstrijdigheden moeten ook opgemerkt worden. En het zit vaak in lagen.
Niet om nou een beeld te schetsen dat dit (bijna) onbegonnen werk is. Want hoe corny het dan ook moge klinken: je eigen aandacht is het licht en je aandacht is jezelf (gericht op iets externs). Dus we zijn letterlijk hetgeen dat onszelf fixed.
Jouw situatie doet me aan een specifieke uitspraak denken:
"But if you see all these negative emotions as illusions, none of them will stop you and you will go through it all like a knife going through butter........ But you'll need a sharp knife that's hot. And it's hot: heated up by the intense desire for liberation. And it's sharpened up by your knowledge, your capacity to think critically and not be fooled by the illusions of your own mind."
(Uit een video van Shunyamurti: The Courage to be True, staat op youtube)
