#1
zommes zei:Hoe ironisch: Jezelf beminnen is het begin van een levenslange romance. Zo'n prachtige uitspraak vind ik niet bij je verslaving passen.
Zelf heb ik alleen dat ik denk dat ik wil roken, een peuk opsteek en die na vier keer hijsen alweer uitdruk omdat ik er geen zin meer in heb. Zit alleen maar zwaar in de weg en ik krijg er geen kick van. Als ik veel heb gezopen wil ik nog weleens veel gaan roken. Maar niet dwangmatig oid.
Je hebt gelijk, mijn mooie uitspraak kan ironisch opgevat worden, het is alleen hoe je het bekijkt. Ik accepteer (bemin) hoe ik ben, ik accepteer dus ook dat ik op mijn 14de er zo graag bij wilde horen en toen begon te roken. En de kick van iets doen wat niet mocht speelde natuurlijk ook mee. Dat is (inmiddels ruim 13 jaar later) een hardnekkige verslaving geworden, maar is ook een onderdeel van de persoon die ik nu ben (en bemin).
Zeg nou zelf, iedereen heeft wel zijn eigen slechte, rare of ongezonde gewoontes toch? Het zou toch mooi zijn als we die van elkaar of in iedergeval van onszelf leren te accepteren. Als je eenmaal echt van jezelf houdt, is dat voor je hele leven... Tenminste, zo zie ik dat
. Drugs gebruiken is ook niet zonder risico, maar de ervaringen kunnen wel je leven verrijken. Ik ben van kinds af aan altijd al iemand geweest die over grenzen gaat en kicks opzoekt. Dus ben ik o.a ook met drugs gaan experimenteren. Gezond is het niet, maar het zegt wel iets over mijn karakter, de persoon die ik ben en bemin.En zolang ik nog daadwerkelijk een gevoel van genieten ervaar als ik een sigaretje rook, zie ik ook nog geen reden om ermee te stoppen. Rook in het dagelijks leven ook maar een stuk of tien sigaretten per dag, alleen met wat speed op dus zo enorm veel. Door dit topic te plaatsen, wilde ik een verklaring er voor vinden en ik was benieuwd wie dit ook heeft. Eerder is te lezen dat ik ook bevredigend antwoord daarop heb en ik heb reacties van mensen die zich in mijn verhaal herkennen. Dus iedereen die een reactie heeft geplaatst: Bedankt, ik kan er mee verder!!
