Dagboek van verslaafde die afkickt van speed

Jmths zei:

Als je weet welke antidepressiva valt er wellicht wat meer over te zeggen.

Klik om te vergroten...

Ik heb " Duloxetine " voorgeschreven gekregen.
Ik moet starten met een lage dosis 30 mg en moet na 1 week gebruik voor controle terug komen bij dokter.
De eerste periode moet ik wekelijks dan voor controle naar de dokter.

Jmths zei:

Wanneer iemand zich te heftig aan negatieve emoties blootstelt kan dit echter ook averechts werken in plaats van helpen bij de verwerking.

Klik om te vergroten...

Dat klopt , dat begon ik nu te merken bij trauma-theraphie.
Ik krijg ineens zoveel over me heen met dat verwerken en terug halen van trauma's dat ik me zo klote voelde dat ik tijdens theraphie niet in staat was een nieuwe geluidsopname te maken.
Volgens de dokter zal de antidepresiva me ook beter door de theraphie heen helpen.

Jmths zei:

Misschien val ik een beetje in herhaling maar ik denk dat je prima bezig bent, overduidelijk actief en bewust gericht op herstel en vooruitgang in brede zin.

Klik om te vergroten...

Dank je wel ja ik werk op div vlakken momenteel hard aan mezelf .

Jmths zei:

Wat een droppie, ik hou het er ook niet geheel droog

Klik om te vergroten...

Ik denk dat ze toch wel geschrokken is dat ze nu ook een andere kant ziet van mij.
Dat ik mijn emoties meer laat zien en ze ziet dat ik het zwaar heb .
Ze steunt me enorm en het voelt echt dat we een goed team zijn en dat geeft mij extra kracht .

Dank je wel voor je mooie bericht !

@Syl
Jullie hebben alle reden om trots te zijn op elkaar.
Lijkt me ook vooral jouw verdienste dat je dochter zich ontwikkelt tot zo’n empathische, betrokken jonge vrouw.
Wat een topteam idd!

vandaag dag 137 zonder speed.

Vandaag zou ik dan eindelijk samen met mijn dochter een dagje uit gaan.
Ik had tijdje terug bij de kruidvat 2 goedkope trein dagkaarten gekocht.
Mijn dochter wou heel graag naar de Haagse markt en naar Scheveningen.
Eigenlijk zouden we paar weken geleden al gaan.
De nacht voor we toen zouden gaan werd ik snachts wakker met enorm heftige koppijn.
Ook s'ochtends toen ik op stond knalde mijn kop nog uit elkaar en voelde ik me hondsberoerd.
Nou vandaag de grote dag en wat denk je ...
Juist ja vanacht om 4 uur word ik wakker en mijn hoofd explodeert!!!.
Heb daarna heel kort nog ff geslapen en stond net op en voel me hondsberoerd.
Ben misselijk,pijn in mijn maag en echt onwijze koppijn.
Wat ik voorheen had als ik met vrienden afsprak dat vlak van te voren mijn gezicht ging opzwellen en vuurrood werd heb ik dus nu bij mijn dochter als we dagje weg gaan.
Ondanks dat ik echt enorm had verheugd op vandaag heb ik het WEER verpest.
Ik ging net na mijn dochters slaapkamer en ik vroeg of ze mischien een vriendin had waar ze mee zou willen gaan.
Toen moest ik huilen en vertelde dat ik WEER zon enorme koppijn heb en me hondsberoerd voel.
Mijn dochter trooste me en zei dat ik daar niks aan kan doen en ze geen zin heeft om met iemand anders te gaan.
Ik heb mijn excuus aangeboden dat ik het weer verpest hebt.
Mijn dochter was niet boos en neemt mij niks kwalijk .
Maar ooh wat voel ik mij klote zeg!!.
Ik lig weer op bed en ik verga van de koppijn en moet mezelf dwinge om niet meer te huilen omdat dan mijn kop echt explodeert.
Waarom ,waarom als ik er zon zin in heb werkt mijn lichaam weer tegen .
Wat is het ?is het de drukte van al die mensen ?is het het idee van de hele dag weg zijn?.
Ik voel me enorm klote nu omdat ik weer mijn dochter terleurstel want zo voelt het voor mij
Bij revalidatie zei de vrouw van hapto therapie dat mijn geest verlangt naar warme contacten en leuke dingen ondernemen maar mijn lichaam nog steeds in de verdedigingsmodum staat en alles en iedereen die te dichtbij komt mijn lichaam zich daar tegen verzet.

@Syl
Heb je echt veel last van somberheid?

Ik hoor vaak mensen zeggen dat die wel eens depressief zijn, maar technisch gezien kan dat eigenlijk helemaal niet, want officieel ben je pas depressief als je je meerdere weken lang 5 dagen van de 7 (of meer) je echt klote voelt.

Wat ik wil zeggen is dat negatieve gevoelens eigenlijk heel normaal zijn en dat iedereen die in meer of mindere mate heeft en dat is dus normaal. Als je niet aan de criteria van depressiviteit voldoet zou ik er nog eens over na denken in ieder geval. Maar als de somberheid je leven echt gaat overheersen dan zou je wellicht wat stabiliteit kunnen hebben van een TIJDJE een antidepressivum. (nooit standaard gebruiken antidepressiva, wellicht ben je na een tijdje over je depressiviteit heengegroeid, en dat kan je alleen maar testen door er af en toe eens mee te stoppen. Depressiviteit is maar zelden echt chronisch iets wat heel veel mensen niet schijnen te willen snappen).

acht.zes zei:

Ik hoor vaak mensen zeggen dat die wel eens depressief zijn, maar technisch gezien kan dat eigenlijk helemaal niet, want officieel ben je pas depressief als je je meerdere weken lang 5 dagen van de 7 (of meer) je echt klote voelt.

Klik om te vergroten...

Joh, bagatelliseer dat arme mens niet zo, we krijgen ruzie hoor.

Probeer maar eens 8 jaar frequent amfetamine en dan zien hoe je je voelt na 4 maanden gestopt te zijn met gebruik, die heeft haar reserves gewoon opgebrand en moet nu op de blaren zitten.

Je hebt eigenlijk wel gelijk @Jmths ik heb hier te weinig rekening gehouden met de persoonlijke onstandigheden. Excuus!

het zal het weer zijn (goeie smoes voor dagen als vandaag)

In 2014 toen ik midden in het huiselijk geweld zat wou de huisarts mij al antidepresiva voorschrijven .
Omdat ik toen met mijn speedverslaving zat wou ik dit niet(durfde dokter niet te vertellen en durfde de combi speed/antidepresiva niet aan).
Toen in 2015 door psychiater ptss werd vastgesteld wouden ze me ook antidepresiva geven .
Ook toen heb ik dit afgewezen ookal was ik toen al depresief.
De klachten welke ik heb door de ptss zorgen ervoor dat mijn depressie in stand blijft .

-nachtmerries
-slaapproblemen
-op de hoede zijn
-altijd waakzaam zijn
-schrikachtig zijn
-vermijdingsgedrag
- constante angst hebben.

Deze klachten hebben erg veel invloed op je dagelijkse leven en kunnen dus depresie veroorzaken.
Ik loop dus al een paar jaar met een depressie alleen nu ik met trauma theraphie bezig en alles weer moet worden terug gehaald is dit heel erg zwaar.
Daarnaast door het afkicken van speed komen alle emoties en gevoelens welke al die tijd waren afgevlakt nu keihard binnen.
Ik ben dus al een paar jaar depresief en voor mij is de glans al heel lang van het leven af .
Ik strijd nog door dag in dag uit voor mijn kinderen.
Ik probeer mijn leven weer op te pakken en op nieuw te vullen met nieuwe doelen niet zo zeer voor mezelf maar omdat ik grote verandwoordelijk voor mijn kinderen draag.
Ik heb de afgelopen jaren 24/7 door gestreden hoe moe en depresief ik ook was.
Ik ben nu eindelijk op een punt beland dat er gewerkt kan worden aan mijn verleden en ik kan leren verwerken en ik er over kan praten met iemand.
Al die jaren heb ik al deze last met mij mee gedragen en nu ben ik gewoon op !.
Ik krijg nu alle shit over me heen wat ik ver weg gestopt had en dit kost me zo onwijs veel energie wat ik gewoon ook niet meer heb.
Ik heb mezelf gedwongen te gaan sporten , te wandelen , me rust te pakken door bv een serie te kijken enz enz enz.
Ik heb het geprobeerd om zonder medicatie zelf op te vangen naast mijn afkickproces .
Ik wil verder met mijn trauma theraphie en zonder medicatie ben ik nu achter gaat me dat gewoon niet lukken en sta ik stil in mijn verdere ontwikkelingen.
Ik heb totaal geen zelfvertrouwen maar ik kan wel van mezelf zeggen dat ik onwijs sterk ben geweest de afgelopen jaren en het toch maar ff heb weten te doen in mijn eentje .
En nu kies ik ervoor om toch antidepresiva te proberen onder strenge controle .
Dit zodat de diepste dalen van mijn depresie verminderd zullen worden en ik mijn trauma theraphie kan afmaken.

*.exe2.0 zei:

Wow, momentje stilte.

Moet eerlijk zeggen, een verhaal heeft 2 kanten. En die ken ik niet dus wil ook niet oordelen.
Als je daar al op zou zitten te wachten Leuk is het sowieso niet uiteraard.

Je bestaat ook niet om al die ellende op te lossen. Jij bent daar niet verantwoordelijk voor. Vooral niet als je al een bak ellende hebt waar je keihard aan werkt. Waar zou je de energie en tijd vandaan moeten halen? Jij hebt, net als zij, een keuze gemaakt, lekker houden zo zou ik zeggen.

Of je kiest er voor om wel contact te maken met je zusje en bijvoorbeeld je verhaal kwijt te kunnen. Je zusje, hoe dan ook, kan ook veranderd zijn, spijt hebben, een andere mening gekregen hebben, etc. Van je af praten, delen, vergeven doet ook veel goed voor je.

En de twee laatste zinnen zeggen het eigenlijk allemaal wel, toch?
Daar moet je sowieso niet van afwijken

Klik om te vergroten...

Dank je wel voor je bericht !.
Als ik iets plaats sta ik open voor andermans oordeel ,anders zou ik het niet moeten plaatsen ben ik zelf van mening.
Tuurlijk heeft elk verhaal 2 kanten en ik vertel enkel hoe mijn beleving en mijn gevoel erbij is.
Ook ik kan door bv emoties bepaalde dingen anders inzien dan ze mischien waren .

Het feit dat mijn zusje na 12 jaar ineens van zich laat horen overvalt mij.
Ik ben ook heel erg bang om weer gekwetst te worden.
Mijn vertrouwen in mensen is helaas weg .
Maar wat je zegt zou inderdaad kunnen ,ook mijn zusje zou veranderd kunnen zijn.

Neem lekker je tijd dan om te bedenken hoe je er mee om wil gaan.

Gewoon even een knuffel en een voor jou @Syl !
Je bent sterk!

*.exe2.0 zei:

Neem lekker je tijd dan om te bedenken hoe je er mee om wil gaan.

Klik om te vergroten...

Ga ik zeer zeker doen , dank je wel !!

De Dunne zei:

Gewoon even een knuffel en een voor jou @Syl !
Je bent sterk!

Klik om te vergroten...

Dank je wel voor je lieve reactie !!

Daar ben ik weer ff.
Vandaag mezelf gedwongen om naar de sportschool te gaan.
Ik was al weken niet meer geweest.
Ik had mezelf ff streng toegesproken .
Ik moet vaker uit huis en sporten is niet alleen gezond maar zorgt er ook voor dat je je voldaan voelt en goed voelt.
Heb het niet lang vol gehouden ,want na een half uur was ik echt kapot!!.
Maarrrr ik ben er geweest en dat is het belangrijkst.
Als ik maar eenmaal weer x ben geweest heb ik de smaak weer te pakken dus dat komt wel goed.
Hoe was jullie weekend ??

Daar ben ik weer..
Gisteren bij longarts geweest voor uitslag slaapapneu test.
Ik stop wel paar x in slaap met ademen maar niet zo vaak en lang dat het onder slaapapneu valt.
Het extreme dromen en slecht slapen komt volgens arts voornamelijk door mijn ptss en ook antidepresiva kan hier invloed op hebben.
longarts zei : en voor slaapmedicatie vind ik je te jong dat moet je niet willen zo jong.
Geen idee hoe oud ze denkt dat ik ben
Word meestal jaar of 28 geschat niks mis mee hoor .

Heb me aangemeld voor een support groep van de depressie vereniging.
Deze groep van ong 6 tot 8 pers komen ong 2 x per mnd samen.
Je kunt elkaar adviezen geven en elkaar steunen bij de dingen waar je tegen aan loopt.
Ook kun je hier contacten leggen om iets te ondernemen samen bv.
Ik krijg eerst kennismaking met gene die groep leid om te kijken of ze vinden dat ik in de groep pas.

Ik wil echt super graag meer sociale contacten maar ik vind dit moeilijk.
Ik vertrouw bijna niemand en daar moet ik aan werken.
Vrijwillerswerk is bv ook een goede optie alleen ik wil dan iets meer energie hebben en lichamelijk iets beter voelen.
Dit omdat ik niet steeds wil afzeggen omdat ik me niet lekker voel bv.
Ik ben wel aan het rond kijken al online.

Ik vind best moeilijk om nieuwe contacten te maken.
Ik ken in mijn woonplaats amper mensen en als je geen werk hebt kom je ook weinig onder de mensen.
Ik denk dat mijn aanmelding bij de supportgroep een heel goed begin kan zijn.
Ik wil echt graag dingen anders in mijn leven en ik ben de enigste die daar voor kan zorgen.
Ik ben de gene die dingen moet gaan aanpakken.
Ik voel me soms echt een loser omdat ik zo veel alleen ben.
Ik heb altijd wel vrienden gehad waar ik dingen mee ondernam.
Toen ik in 2015 na de vrouwenopvang ging heb ik veel contacten moeten laten vallen.
De vrienden die ik had waren ook vrienden van mijn ex.
Voor mijn eigen veiligheid heb ik deze contacten gelaten voor wat het was.
Aangezien ik niet weet wie ik kan vertrouwen aangezien ik op geheimadres woon bv.

We gaan gewoon weer verder en ik heb wel vertrouwen erin dat in de toekomst ik meer sociale contacten weer heb.

Allemaal mooie en best grote vorderingen!

Slapen zal t.z.t. beter gaan als dit inderdaad de oorzaken zijn, klinkt wel geloofwaardig in ieder geval.

Het supportgroepverhaal is ook fijn en is het niks dan kan je weer weg he

Heb ook wel vrijwilligerswerk gedaan hier en daar. Helpt zeker in het nuttig voelen, nodig zijn e.d. En je hoort ergens bij, dat wil iedereen. En aangezien je 'vroeger' ook zat vrienden had gaat dat je vast wel weer lukken, rustig aan. En qua energie; vrijwilligerswerk kun je al doen voor bijvoorbeeld 1 ochtendje in de week.

Je bent geen loser en dit is een fase. Als je een loser was, was je dochter al weg. En had je zus geen contact gezocht.

Goed weekend!

Syl zei:

Mijn fam heeft mij in 2008 al opgegeven en ik was het niet waard.

Klik om te vergroten...

Mn moeder vertelde dat ze rond haar 15e uit de familie en op straat was gezet omdat ze naar eigen zeggen niet vroom genoeg was. Dit had als gevolg dat ze de rest van haar leven geen contact meer wenste met haar familie. Ik heb hier wel eens op nagevraagd aan een zus van mn moeder en daar kwam het verhaal uit dat opa flink getraumatiseerd was tijdens de 2e wereldoorlog wat hij kanaliseerde naar zijn omgeving. Een cliché die ik niet enkel in de familie van mn moeder voorbij heb zien komen.

Mijn moeder droeg haar hele leven veel woede met zich mee en toen zij op relatief jonge leeftijd overleed toen ik nog een puber was liet dit mij aardig koud omdat ik haar handelen vaak niet begreep. Dat zij kanker had was bijvoorbeeld de schuld van mij en mijn broer. Ze hield enorm van ons maar soms had ze uitspattingen die op die leeftijd gewoon niet te begrijpen zijn.

Ik was dan ook veel boos op haar en ik ben vervolgens zelf dan ook op momenten met vrij veel woede door het leven gegaan wat soms ook wel resulteerde in dat ik op momenten kon doorslaan in een onrealistisch rechtvaardigheidsgevoel. Als ik er achteraf op terug kijk voel ik vooral veel medelijden, ze had geen makkelijk leven en stond er alleen voor.

Tijdens de begrafenis van opa wordt er door meneer de pastoor nog een uitgebreide spijtbetuiging gericht naar mijn moeder voorgelezen welke kort daarvoor was overleden. Op dat moment kan ik niet anders denken dan hoe diep triest het is dat hij daar op dat moment pas mee kan komen aanzetten.

Ik heb een goede vriend ook verloren aan het geweld dat zijn familie hem heeft aangedaan, zijn broer is zwaar psychotisch geworden onder de druk van. Wat je schrijft grijpt mij erg aan. Onbegrijpelijk hoe sommige mensen naar hun eigen kind kunnen handelen, dan kun je toch haast niet anders concluderen dat deze mensen mentaal diep verstoord zijn.

Wat een krachtige verhalen hier zeg. Erg indrukwekkend vind ik jullie!

Jmths zei:

Als ik er achteraf op terug kijk voel ik vooral veel medelijden, ze had geen makkelijk leven en stond er alleen voor.

Klik om te vergroten...

Herkenbaar voor mij.
Ook mijn grootvader is zwaar getraumatiseerd teruggekeerd uit WO2 en projecteerde dat op m’n grootmoeder en hun beide dochters. Buien v. agressie en alcoholmisbruik, omdat hij als gevoelig man bepaalde gebeurtenissen uit het verleden niet kon plaatsen, en uiteindelijk nooit heeft kunnen verwerken.
Die trauma-projectie op z’n gezin had op ieder gezinslid een heel andere impact. M’n grootmoeder hield zich altijd sterk voor de buitenwereld (ze was m’n favoriete grootouder, haha hoe zou dat toch komen... ). M’n tante groeide op tot koele kikker. En m’n moeder kan nu nog erg emotioneel, vervuld v. zelfcomplexem in haar slachtofferrol kruipen en vandaar uit erg afwijzend reageren. Ook ik heb dat lang niet begrepen. Tot ik inzag dat haar gedrag niet persoonlijk op mij gericht is. In die slachtofferrol voelt zij zich veilig en dat respecteer ik nu. Ik heb de ergernis omtrent die rol die ze soms hanteert, (want ze is natuurlijk die rol niet, het is puur een copingsmechanisme), van me afgezet. Als ik haar nu zie en ze zit weer in haar rolletje, gooi ik er een positieve vibe in en dat heeft ons zeker dichter bij elkaar gebracht.

Jmths zei:

Mn moeder vertelde dat ze rond haar 15e uit de familie en op straat was gezet omdat ze naar eigen zeggen niet vroom genoeg was. Dit had als gevolg dat ze de rest van haar leven geen contact meer wenste met haar familie. Ik heb hier wel eens op nagevraagd aan een zus van mn moeder en daar kwam het verhaal uit dat opa flink getraumatiseerd was tijdens de 2e wereldoorlog wat hij kanaliseerde naar zijn omgeving. Een cliché die ik niet enkel in de familie van mn moeder voorbij heb zien komen.

Mijn moeder droeg haar hele leven veel woede met zich mee en toen zij op relatief jonge leeftijd overleed toen ik nog een puber was liet dit mij aardig koud omdat ik haar handelen vaak niet begreep. Dat zij kanker had was bijvoorbeeld de schuld van mij en mijn broer. Ze hield enorm van ons maar soms had ze uitspattingen die op die leeftijd gewoon niet te begrijpen zijn.

Ik was dan ook veel boos op haar en ik ben vervolgens zelf dan ook op momenten met vrij veel woede door het leven gegaan wat soms ook wel resulteerde in dat ik op momenten kon doorslaan in een onrealistisch rechtvaardigheidsgevoel. Als ik er achteraf op terug kijk voel ik vooral veel medelijden, ze had geen makkelijk leven en stond er alleen voor.

Tijdens de begrafenis van opa wordt er door meneer de pastoor nog een uitgebreide spijtbetuiging gericht naar mijn moeder voorgelezen welke kort daarvoor was overleden. Op dat moment kan ik niet anders denken dan hoe diep triest het is dat hij daar op dat moment pas mee kan komen aanzetten.

Ik heb een goede vriend ook verloren aan het geweld dat zijn familie hem heeft aangedaan, zijn broer is zwaar psychotisch geworden onder de druk van. Wat je schrijft grijpt mij erg aan. Onbegrijpelijk hoe sommige mensen naar hun eigen kind kunnen handelen, dan kun je toch haast niet anders concluderen dat deze mensen mentaal diep verstoord zijn.

Klik om te vergroten...

Wat een heftig verhaal!!.
Zo kun je inderdaad zien hoe veel invloed het gedrag van mensen op je kan hebben en hoe ver dit door werkt.
Wat mooi dat je dit verhaal hier deelt!

Ik heb aan mijn psycholoog gevraagd hoe of het bv kan dat ik moeite heb met dingen die mijn ouders hebben gedaan.
Maar mijn broer en zusjes die ook geslagen zijn een goede band hebben met mijn ouders.
De psycholoog zei dat sommige mensen kiezen voor de makkelijkste weg door het contact aan te houden en te doen of het niet gebeurd is omdat ze dan in ieder geval nog wel sterk staan doordat ze nog bij de fam horen.
Dat dit misschien bij hun ook zou kunnen zijn.
Ik vraag me af of dat de makkelijkste weg is..
Ik persoonlijk ben iemand die het heel belangrijk vind dat je eerlijk tegen elkaar kunt zijn.
Daarom heb ik er ook grote moeite mee dat mijn ouders ontkennen dat ze mij mishandeld hebben.
Dat ik maar moet vergeten wat er is gebeurd zoals mijn moeder destijds zei en als ik dat niet kon het contact op hield.

Ik had echt respect gehad voor ze als ze destijds het gesprek wel met me waren aan gegaan.
Ze me hadden uitgelegd wat voor hun de achterliggende redenen waren voor dit gedrag.
Dit praat niet goed wat ze gedaan hebben maar dan zouden ze wel hun verantwoordelijk hebben genomen.

Ipv dat dit gedrag van generatie op generatie door gegeven werd heb ik doorbroken.
Juist omdat ik weet hoeveel impact het handelen van je ouders op je heeft zou ik dit mijn kids nooit aandoen.
Ik heb mijn kids dan ook nog nooit met 1 vinger aangeraakt!

Mochten mijn kinderen ooit naar mij toe komen en aangeven dat ze moeite hebben met iets wat ik gedaan heb in de opvoeding zal ik altijd hier met ze over in gesprek gaan.
Open en eerlijk het gesprek met elkaar aan gaan hoe moeilijk ook vind ik iets heel belangrijks.

Bedankt voor je open reactie!!

*.exe2.0 zei:

Allemaal mooie en best grote vorderingen!

Slapen zal t.z.t. beter gaan als dit inderdaad de oorzaken zijn, klinkt wel geloofwaardig in ieder geval.

Het supportgroepverhaal is ook fijn en is het niks dan kan je weer weg he

Heb ook wel vrijwilligerswerk gedaan hier en daar. Helpt zeker in het nuttig voelen, nodig zijn e.d. En je hoort ergens bij, dat wil iedereen. En aangezien je 'vroeger' ook zat vrienden had gaat dat je vast wel weer lukken, rustig aan. En qua energie; vrijwilligerswerk kun je al doen voor bijvoorbeeld 1 ochtendje in de week.

Je bent geen loser en dit is een fase. Als je een loser was, was je dochter al weg. En had je zus geen contact gezocht.

Goed weekend!

Klik om te vergroten...

Dank je wel voor je lieve woorden!
Ik ben ook aan het kijken voor vrijwillerswerk en wil het ook rustig opbouwen.
Daarbij zou het juist ook kunnen zijn dat ik er juist energie door krijg.

Wat mijn zusje betreft was ik eerst best blij.
Nu ik er over nagedacht heb denk ik dat ik blij was omdat ik dacht dat zij mijn eenzaamheid wel kon weg nemen.
Maar de band die we vroeger hadden zal nooit meer zo zijn.
Daar is gewoon te veel voor gebeurd.
Ik moet contact willen puur en alleen omdat het goed voelt en niet puur uit eenzaamheid en omdat ik een vriendin mis.
Ik zeg hiermee niet dat ik geen contact wil want misch in toekomst dat ik best open sta voor een gesprek met haar.
Voor nu laat ik het even rusten.