solidsound zei:
net zolang tot er geen cent meer te makken is, daarna verdwijnt de craving naar wéér opnieuw, wéér opnieuw weer vrij snel en denk je: had ik maar beter wat anders gekocht of de huur betaald."
Waardevolle reactie Solidsound, goed beargumenteerd, al betwijfel ik of de route om jezelf een bankroet in te snuiven/basen voor iedereen een oplossing biedt. Heb veel verhalen aangehoord & gelezen van mensen die dan maar gaan stelen om aan poen te komen om de sos mee te betalen. Zou zelf denk ik een bank of zo gaan beroven om aan poen te komen als de craving dan niet afneemt
![:(]()
Neem echter aan dat er mensen zijn voor wie het wel werkt om al dan niet doelbewust financieel berooid te raken. De moeite van het proberen waard...
solidsound zei:
Wél kom je er over het algemeen niet zo moeilijk van af, omdat het niet lichamelijk afhankelijk maakt en het verslavende zich voornamelijk uit in de craving. Je kan dus goed zonder als je er geen geld (meer) voor hebt.
Dacht aanvankelijk ook dat er geen lichamelijke afhankelijkheid optreedt maar dat blijkt toch anders te liggen. Als de craving zijn piek begint te bereiken, manifesteren zich bij veel coca-gebruikers symptonen als hartkloppingen, transpiratie, duizeligheid, een onophoudelijke aandrang om te poepen en hevige onrust. Lichaam en geest vormen m.i. een onontwarbare eenheid. Het zijn als het ware twee zijden van een vel papier. Onrust is een duidelijk voorbeeld van die eenheid waar ik op doel: je kan immers niet zeggen dat je enkel mentaal gezien onrustig bent en tegelijkertijd lichamelijk kalm. En als er een plek is waar body & mind onmiskenbaar samenvallen, dan betreft dit wel onze hersenen. Laat daar nu een van de gevaarlijkste veranderingen tijdens en na de SOS-consumptie plaatsvinden: het verstoren van de dopaminebalans.
In plaats van over onszelf te spreken als een lichaam waar een geest in huist kunnen we onszelf beter beschouwen als een psychofysische eenheid. Sorry voor de moeilijke term, maar de wetenschappelijke vakliteratuur is nog niet met iets beters op de proppen gekomen.
Ik ben van mening dat de ten onrechte veronderstelde scheiding tussen lichaam en geest en het miskennen van cold-turkey verschijnselen bij cocaine-gebruikers een doeltreffende behandeling van de verslaving eraan in de weg staat. Waarom we als psychofysische eenheid gaan hunkeren naar cocaine als het er niet meer is, is nog steeds niet duidelijk. Sommige benaderingen veronderstellen het optreden van een soort kortsluiting in het beloningssysteem in het brein die door nieuwe porties sos op misleidende wijze verholpen lijkt te worden. Andere onderzoekers stellen dat cocaine een groot gemis opvult aan bijvoorbeeld liefde, tederheid en intimiteit dat bij bepaalde mensen voorkomt. Zolang dit gemis niet verholpen wordt, blijft de honger naar sos bestaan of neemt ze toe. Want dat is de aard van deze lekkere, maar o zo gevaarlijke substantie: je wilt er alsmaar meer van. En als je echte liefde gevonden hebt of de pijn van een wellicht diep verstopt trauma op een andere wijze hebt weten te dempen, dan is het voor velen dikwijls te laat. Dit is een verslaving die er geleidelijk insluipt, zich langzaam in onze bezielde cellen invreet tot er een stadium aanbreekt waarop je niet meer wilt stoppen. En dan glijdt je gevaarlijk dichtbij af naar het niveau van de aap in de vivisectie-opstelling:
solidsound zei:
Als je apen leert zich intraveneus coke toe te dienen, gaan ze net zolang door tot ze er dood bij neervallen."
Gelukkig bezitten we een eigenschap die onze behaarde biologische neefjes & nichtjes ontbeert. We kunnen afstand ten aanzien van onszelf innemen, onszelf als het ware een spiegel voorhouden. Deze zelfreflectie en onze krachtige creatieve vermogens vormen machtige wapens in de strijd tegen een drug waar eigenlijk nog maar bitter weinig over bekend is. Wat we erover weten is slechts de top van de ijsberg. Gebruik de spiegel voor je dus vooral om jezelf diep in de ogen te kijken in plaats van er alsmaar lijnen op te leggen.
